CASTLE ROCK, KOLORADO
Zawsze szukam nowych źródeł motywacji.
Mam sobie wiele do udowodnienia.
22. W RANKINGU
Zawsze czuję, że próbuję udowodnić coś całemu golfowemu światu.
Że chcę pokazać, że niesłusznie nie powołano mnie do pewnych drużyn.
Bardzo chcę zagrać w Pucharze Prezydentów. Dostanie się byłoby spełnieniem marzeń.
Nie może być powtórki z zeszłego roku. Dam z siebie wszystko. Jak zawsze.
Walczę jak lew na każdym turnieju.
Przepiękne tereny Castle Pines i finałowa runda BMW Championship.
Nie da się opisać zeszłorocznej rozpaczy i przygnębienia,
które odczuwał Keegan Bradley, gdy nie powołano go na Puchar Rydera.
Ale jeśli Keegan Bradley wygra ten turniej,
to czy można go pominąć na Pucharze Prezydentów?
Keegan Bradley z kolejną wygraną na BMW.
Gratulacje dla Keegana Bradleya,
tegorocznego mistrza BMW Championship.
NAGRODA: 3,6 MLN DOLARÓW
Chcesz zagrać na Pucharze Prezydentów?
- Zero presji. - Muszą cię wziąć.
Rozgrywa się go co dwa lata.
Drużyna USA mierzy się z resztą świata bez Europy.
- Reszta świata! - To golf zespołowy, ale z Tomem Kimem.
- Udało mu się! - Puchar Prezydentów to coś wyjątkowego.
Podobnie jak w Pucharze Rydera, tu też jest 12 miejsc.
Połowę stanowią najlepsi z sezonu,
a drugą połowę wybiera kapitan.
To kluczowy turniej.
Grasz dla swojego kraju, dumy i kolegów z drużyny.
Wielu z nich nie przywykło do takiej presji.
Puchar Prezydentów wędruje do drużyny USA!
Staram się aż tak nie przejmować.
Ale chciałbym być w drużynie.
Puchar Prezydentów jest bardzo ważny
po przegranej USA w Pucharze Rydera.
Są żądni krwi.
Chcą coś udowodnić.
Reszta świata nigdy nie będzie faworytem, chyba że zanotuje przełomy triumf.
USA ma bardzo mocnych graczy.
Reszta świata nie wygrała od wielu lat.
Chcemy to zmienić.
ZA JEDNYM ZAMACHEM
ODCINEK 7 ODRODZENIE
Za kilka chwil dowiemy się,
kto zostanie włączony do drużyn Jima Furyka i Mike’a Weira.
KAPITAN USA - KAPITAN RESZTY ŚWIATA
Też jestem ciekawy.
Witam w Royal Montreal Golf Club. Zaczniemy od kapitana Mike’a Wiera.
Potem głos zabierze Jim Furyk, kapitan drużyny USA. Mike?
Mike Weir powiedział:
„Mogę mieć do sześciu Kanadyjczyków, ale każdy musi sobie zasłużyć”.
Kanada będzie chciała dodać jak najwięcej swoich.
51. W RANKINGU
Nie mogę się doczekać ogłoszenia.
Christiaan Bezuidenhout z RPA.
Świeżak Min Woo Lee.
Kolejny weteran - Si Woo Kim.
Pora na Kanadyjczyków.
Corey Conners.
Taylor Pendrith.
A ostatni Kanadyjczyk to Mackenzie Hughes.
Zerknijmy na całą drużynę.
Mike wybrał trzech Kanadyjczyków:
Connersa, Hughesa i Pendritha.
Nie ma Nicka Taylora i Adama Hadwina.
Byłem rozczarowany, ale to coś, co będzie mnie motywować do wstawania,
chodzenia na siłkę i treningu.
W porządku.
Twoja kolej, Jim. Poprosimy o twoich sześciu graczy.
No to po kolei. Sam Burns.
Russell Henley.
Keegan Bradley.
Max Homa.
Brian Harman.
I Tony Finau.
A Jim wybrał osoby z miejsc 7-12 z listy.
Nie mogę doczekać się rywalizacji z moim zacnym rywalem i kolegą Jimem.
Wiemy, że nie gramy u siebie.
I że 99% widzów nie będzie nam kibicować.
Ale moich 12 wspaniałych musi być gotowych.
To ważne dla wszystkich.
A moich 12 ludzi już przebiera nóżkami.
Byliśmy w sypialni, gdy zadzwonił Jim?
Nasza rozmowa poszła jakoś tak. I naprawdę nie żartowałem.
Powiedziałem, że zrozumiem, jeśli znów mnie nie wybierze.
Tak po części to nawet się tego spodziewałem.
Mógł mnie nie wybrać.
Wielokrotnie mu dziękowałem.
Po zeszłym roku obiecałem sobie, że zrobię krok w tył.
Że nie będę skupiony na tych drużynach.
Gdy nie dostałem się wcześniej, odbiło się to na mnie,
ale także na Jillian i naszej rodzinie.
- Cześć, Zach. - Czołem, kolego.
KAPITAN USA W 2023
Nie da się tego przypudrować.
W tym roku poszedłem w innym kierunku.
Chciałbym zabrać 30 z was, ale nie mogę.
Jestem wdzięczny za to, że połączył nas ten sport.
W porządku, Zach. Rozumiem.
Oczywiście życzę wam powodzenia.
- Mam nadzieję, że wygracie. - Dzięki, Keegs. Naprawdę to doceniam.
Kto to był?
- Co robicie? - Nic.
Nic, skarbie. Przytul tatusia.
- Dlaczego? - Potrzebuje tego.
To było bardzo rozczarowujące.
Byliśmy absolutnie załamani.
Lipa.
Ale Keegan niemal od razu postanowił, że dostanie się na Puchar Prezydentów.
Cieszę się, że jego umiejętności w końcu zostają docenione.
Ja zawsze wiedziałam, na co go stać. Nie zwątpiłam nawet przez chwilę.
W zasadzie w każdej pracy jest tak, że niektórzy harują jak woły.
Dają z siebie wszystko.
Dokonują poświęceń, często kosztem rodziny.
- I nie zawsze się to zwraca. - Tak.
Dlatego to cudowne uczucie, gdy dostajesz tę szansę.
JUPITER, FLORYDA
Hola, Netflix!
- Za jednym zamachem! - Za jednym zamachem!
Ktoś ma chrapkę na twoje jedzenie, Mateo.
Pixie!
Mate, jedz mięso. Wzmocni mięśnie.
- Kto ma duże mięśnie? - Ja.
Jestem Camilo Villegas.
Mam zaszczyt po raz drugi być drugim kapitanem na Pucharze Prezydentów.
To zaszczyt.
A mięsko?
Aby być silnym jak…?
Jak tata!
- Jak tata! - Właśnie.
Camilo Villegas to jeden z najbardziej uwielbianych graczy w lidze PGA.
…dla Camila Villegasa, zwycięzcy turnieju PGA.
Wygrywał w lidze wiele razy.
Ma na koncie wiele turniejów zespołowych. Wszyscy go szanują.
Camilo Villegas znów w gronie triumfatorów.
Świętują z nim inni latynoscy gracze.
Nie odpuszcza. Rok temu wygrał turniej.
Grał obok wielu gwiazd.
Świetnie sprawdził się w analizie ich gry, więc był oczywistym wyborem.
Ale ucieszyłem się, gdy zaoferował mi fuchę.
„Kurwa, co tak długo?”
Jest gotowy, a my go potrzebujemy.
To ważny członek zespołu.
Zawsze czuję się pewnie, gdy mam go obok siebie.
Przyjąłbym za niego kulkę, a on za nas.
Chcesz jechać na pole golfowe? Pouderzać trochę?
Mój sąsiad chodził z Camilem do tej samej szkoły.
Znam go od zawsze.
Mama nie będzie mogła jeść, bo trzyma cię, żebyś nie upadł.
- Pixie! - Mateo to nasz syn.
To nasz cały świat.
Przyniósł nam…
ukojenie.
Był w stanie…
uzupełnić naszą rodzinę, gdy straciliśmy Mię.
Gdy urodziła się Mia,
pierwszy raz w życiu poczułam, że niczego już mi więcej nie potrzeba.
Miałam już wszystko, o czym mogłam zamarzyć,
a moja córeczka tego dopełniła.
Mia była energiczna.
Nikt się nie spodziewał, że nadciąga coś tak złego.
Gdy Mia miała 17 miesięcy, zaczęła źle się czuć.
Pewnego razu nie była w stanie zasnąć przez całą noc.
Zaczęła wtedy łapać się za główkę.
Rano powiedziałam Camilowi, że musimy coś zrobić.
Zadzwoniłem do Barbary i Jacka Nicklausów.
Poprosiłem ich o pomoc.
Ich szpital przeprowadził badania.
A nasze życie bezpowrotnie się zmieniło.
Życie Mii też. Rozpoczęła się walka.
W jej mózgu wykryto guza.
Następnie zdiagnozowano raka mózgu i kręgosłupa.
Lekarze powiedzieli, że trzeba natychmiast ją operować,
aby usunąć główny guz mózgu w jak największym stopniu.
Niestety nowotwór rozwijał się bardzo agresywnie.
Czas też był bardzo pechowy,
bo akurat zaczął się lockdown związany z covidem.
Nasze rodziny mieszkają w Kolumbii.
Granice były zamknięte. Nie można ich było sprowadzić do nas.
Witamy w pokoju Mii! Uśmiechajcie się i cieszcie!
CZEŚĆ
Pamiętam, jak zadzwoniłem do brata i zerknąłem na Mię.
Ściskałem ją mocno, a mój świat się rozsypywał.
Cały czas płakałem.
A on powiedział mi: „Zacznij oddychać”.
Tak też robiłem i to powstrzymało łzy.
Byłem załamany.
Przeszła pięć operacji mózgu.
Do tego przebyła najsilniejszą możliwą chemioterapię.
Przeprowadzono liczne badania i wiele innych działań.
No i…
po pięciu miesiącach była już w lepszym miejscu.
Ale zawsze jest z nami.
Tak jak mówi Mateo.
Mocne uderzenie!
Wie, że ma siostrę, która już z nami nie mieszka.
Ale wie, że istnieje.
Biegnij, Logan!
Łap! Tak jest!
- Pora to uczcić. - Dawaj.
- Tego jeszcze nie widziałam. - Pracował nad tym.
María była jedną z pierwszych dziewczyn,
które poznałam po przeprowadzce na Florydę.
Okazała cię serdeczną, przyjazną i przemiłą osobą.
Cała ich rodzina jest dla nas bardzo ważna.
- Zostaliśmy sami, Coopsy! - Hura!
Okres choroby Mii był naprawdę straszny.
Mój najstarszy syn był w jej wieku. Razem się bawili i dorastali.
Trzymasz się?
Po jej śmierci nie potrafiłem…
Byłem bezradny. Nie wyobrażam sobie, co przechodzili María i Camilo.
- Labirynt w kukurydzy! - Tak jest!
To sprawia, że zastanawiamy się, co jest ważne.
Logan, włóż to.
- Ale tu pięknie. - Tak.
Zawsze słyszę z tyłu głowy: „Za mało się starasz”.
Albo: „Ktoś stara się bardziej. Nie nadajesz się”.
A potem słyszę drugi głos: „Spędzasz za mało czasu z rodziną.
Będziesz tego żałował, gdy twoi synowie opuszczą dom”.
Bo jeśli chodzi o finanse, to mógłbym już przestać.
Dlatego dalsza gra jest wyrazem pewnego egoizmu.
Ale ma kły!
- Wrzucaj. - Ładnie.
- Idealnie! - Prosto do pyszczka.
Ciężko to wyważyć.
Czy ja dobrze widzę?
Co nie?
Chwileczkę.
Chcę, by nadeszła ta chwila, w której pomyślę: „Było warto”.
NORTH PALM BEACH FLORYDA
Też biegniesz?
Zniszczę cię.
Historia Mii zainspirowała nas do tego, aby pomagać osobom w podobnych sytuacjach.
Tak powstała fundacja Mia’s Miracles.
Życie to pasmo cyklów.
Możemy tu sobie gadać o dobrych i złych rzeczach.
Powinno być tutaj?
Mia była na tym świecie bardzo krótko,
ale wywrze na niego ogromny wpływ.
Nawet po stracie córki zrozumieliśmy, ile szczęścia nas spotkało,
że mogliśmy trafić do Nicklausów i mieć tyle wsparcia.
Zawsze płaczę w takich sytuacjach.
Kochamy was!
Mawiam, że chcę, by Mia tu była, ale przecież pozwala nam się rozwijać.
I otwierać serca.
Nie mogę uwierzyć, ile pozytywnej energii otrzymujemy.
Dzień w dzień.
Od naszych przyjaciół, rodziny i właściwie wszystkich.
Camilo i ja jesteśmy inni. Nigdy nie będziemy tacy sami.
Na miejsca, gotowi, start!
Ale uważam, że jego kariera golfowa…
najlepiej leczy jego rany.
Wsparcie, które otrzymałem od kolegów,
zarządu PGA i całego golfowego świata było naprawdę ogromne.
A jako drugi kapitan mogę się trochę odwdzięczyć.
Czuję zaszczyt, będąc w tej drużynie i próbując coś zdziałać.
MONTREAL, KANADA
Działamy!
Cieszę się i stresuję.
Ale tak to już jest z tak poważnymi turniejami.
DEBIUTANT NA PUCHARZE PREZYDENTÓW
- Tak jest! - Jest nasz kucharz! Będzie gotowane?
- Jak tam? - W porządku. Jedziemy z tym!
To mój debiut, więc się jaram.
Reprezentowanie mojego kraju będzie ogromnym zaszczytem.
Kolejna walizka?
Cieszę się, że mam mało rzeczy.
To piękne, że w tak indywidualnym sporcie
jest jeden turniej, na którym dbasz o całą swoją drużynę.
- Wchodzimy? - Tak.
Jest gotowy plan.
Jasno wyznaczony cel.
Myślę, że moja drużyna jest gotowa.
- Jak leci? - Witamy!
RUNDA TRENINGOWA
Jeśli mamy pokonać USA, trzeba zjednoczyć drużynę z całego świata.
Musimy jak najlepiej ich zgrać i przygotować do walki.
Amerykanie grają ze sobą na co dzień.
Rywalizują ze sobą od czasów juniorskich, więc doskonale się znają.
Reszta świata ma inne wyzwania.
To tygiel narodów.
Wszystkich ich trzeba zgrać w bardzo krótkim czasie.
Ale się jaram.
Amerykanie pokonywali nas jakieś 95% razy.
Mamy chyba jedną wygraną i jeden remis, więc trzeba się postarać.
Poutine ponoć przywodzi na myśl halloumi.
Pycha.
- Pierwszy raz zobaczymy bazę. - Tak.
- Niesamowite. - O rany.
Świetne zdjęcia.
Nie czuję, że mamy małe szanse jak w poprzednich edycjach.
Teraz mamy wielu graczy, którym idzie wyśmienicie.
Aż bym zagrał.
Jedziemy z tym.
WIERZ W SIEBIE
Jeśli chodzi o pozycje w rankingu,
to nasi nie byli tak wysoko pewnie od ponad 20 lat.
Ale Amerykanie też są bardzo mocni.
Są faworytami w większości rozgrywek drużynowych.
Ale Europa dała im łupnia w Pucharze Rydera,
a my spróbujemy to powtórzyć.
Oczywiście to dla nas spore wyzwanie, patrząc na skuteczność, historię i wyniki.
Dlatego tak bardzo się staramy, aby odwrócić tę sytuację.
Camilo idealnie się nadaje na drugiego kapitana.
Po części dlatego, że to uwielbiany gracz.
Poznał zawodowy golf z każdej strony.
Ale to też dobrze, że służy wsparciem dla reszty świata,
kiedy sam otrzymał tyle wsparcia od świata golfu po śmierci Mii.
Mamy wtorek na Pucharze Prezydentów, czyli czeka nas zespołowy lunch.
Potem wszystkie kobiety się wylaszczą.
Będziemy gotowe na wieczorną sesję zdjęciową.
Olśnimy wszystkich.
ŻONA MIKE’A WEIRA
Kochana!
- Bosko! - Podoba wam się mój styl?
- Jest super. - Jak Doña Florinda.
- Chcecie porównać? - Chętnie.
- O Boże! - Idealnie.
- Idealnie, co nie? - Tak.
Przestań.
Może spróbuję mniejszą?
- Spróbuj. - Dobrze.
Nie ogarnęłam, że w czwartek wypadają urodziny Mii.
Tak.
- Skończyłaby sześć lat. - Jak się trzymasz?
Byłaby… A dobrze.
- Tak? - Pewnie.
Jest we właściwym miejscu, więc sama wiesz.
Zawsze zastanawiałam się, jak…
Jak udało ci się tego…
nie racjonalizować, ale ogarnąć umysłem.
Ciężko… wyrazić to słowami.
Ale wiem, że to nasza misja. Moja misja. Robię to, co powinnam.
Krótko po tym, jak ją zdiagnozowano, po raz pierwszy usłyszałam od kogoś:
„Mia może nie przeżyć.
Może najlepiej dla niej będzie, jeśli uda się do nieba”.
A ja odpowiedziałam: „O nie. Umrę razem z nią”.
Myślałam, że moje życie też się skończy.
Ale potem pomyślałam, czego chciałaby dla mnie Mia.
Chciałaby, żebym żyła dalej i była szczęśliwa.
Żebym się rozwijała.
Dlatego czuję się, jakby nadal żyła we mnie.
Jesteś niesamowita.
- Dzięki. - Naprawdę…
Wiedziałam, że jesteśmy wspaniałą społecznością,
ale nigdy nie sądziłam, że otrzymam tyle wyrazów miłości.
Ciężko mi to opisać.
Wszyscy dwoili się i troili, abyśmy poczuli się kochani.
Jesteśmy taką małą rodziną.
Dobra, nie płaczemy.
- Makijaż! - Właśnie.
- Imprezy czekają. - No tak.
I zdjęcia w stylu Doñy Florindy.
To, co przeżyli María i Camilo,
sprawiło, że nasza globalna rodzina postanowiła ich wspierać.
To dowód na to, że ten sport wyzwala takie magiczne rzeczy.
Rywalizacja jest zacięta,
ale gdy przychodzą ciężkie chwile, wspieramy się i jest to coś pięknego.
LUNCH RESZTY ŚWIATA
To wyjątkowa drużyna.
Są w niej gracze z Australii, RPA, Korei Południowej,
Japonii, Kolumbii i Kanady, którzy tworzą jeden zespół.
Ta konieczność globalnego zjednoczenia się
ma w sobie magię, której próżno szukać w zespole USA.
W tym roku nasza drużyna jest bardzo zjednoczona.
Jednoczy nas nasza tarcza. Wszyscy podchwycili tę ideę.
Fajnie być częścią czegoś większego.
Próbowaliśmy zrozumieć różne kultury i różnych graczy.
Podjęliśmy się próby zebrania ich w jednym miejscu,
aby wszyscy mogli zrozumieć, że za tym turniejem kryje się wyższy cel.
SESJA ZDJĘCIOWA
Wszyscy mówią o wyjątkowości rozgrywek zespołowych.
Nie grasz dla pieniędzy ani dla siebie.
Grasz dla swoich braci i swojego kraju.
Dobrze. I teraz tak.
Teraz jest super.
Po wyjątkowym dniu spędzonym w towarzystwie żon i fanów
jutro musimy być skupieni i gotowi do gry.
Niech żyje rock and roll, skurwysyny.
Reszta świata ma utalentowanych graczy i weteranów w kadrze menedżerskiej.
I tak, jest presja, ale jestem spokojny, bo mamy naprawdę dobry zespół.
Spojrzeliśmy po sobie i zaczęliśmy się zastanawiać:
„Czy nie byłoby fajnie odciąć się od wszystkiego chociaż na parę dni?”.
Ale to niemożliwe.
Myślisz o tym, co będzie.
I o tym, jaka jest tego waga.
Myślę, że przed turniejem najbardziej boi się tego,
że zaliczy fatalny występ, co w golfie zawsze może się zdarzyć.
Im bliżej pierwszej rundy, tym bardziej jest to realne.
A ja nadal się stresuję.
„Cholera, muszę się przygotować.
Nie ma już odwrotu.
Będę grał dla Stanów u boku kolegi, a druga drużyna będzie chciała mnie ubić”.
Na takich wydarzeniach presja nigdy nie znika.
Ale dla Keegana Bradleya to coś więcej.
Kilka miesięcy temu był załamany po tym, gdy nie powołano go na Puchar Rydera,
a potem dla niego i całego świata golfu nadeszła kolejna niespodzianka.
TRZY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Dziękuję za przybycie na ogłoszenie kapitana USA w Pucharze Rydera 2025.
NOWY JORK
Od ponad 100 lat rola kapitana w Pucharze Rydera
jest jednym z największych wyróżnień w golfie.
Dziś ogłaszam naszego kapitana
w imieniu ponad 30 000 ludzi zrzeszonych w PGA: Keegana Bradleya.
To dla mnie ogromny zaszczyt móc poprowadzić nas
do walki o odzyskanie Pucharu Rydera.
W 2025 roku w Bethpage to Keegan Bradley będzie kapitanem USA na Pucharze Rydera.
- Twoja reakcja na te wieści? - Jestem zaskoczony.
Dlatego, że nie posiada doświadczenia w roli kapitana.
Keegan Bradley z pewnością poczuje ogromną presję.
Dla Keegana Bradleya to sporo dodatkowej presji.
Musi udowodnić, że zasługuje na funkcję kapitana.
A zawsze mierzył się z tym kompleksem,
odkąd tylko zaczął przygodę z ligą PGA.
A teraz, gdy został kapitanem,
będzie musiał udowodnić, że na to zasługuje.
To wyjątkowy zaszczyt, którego się nie spodziewałem.
A teraz z trofeum w lewej dłoni?
Chcę pokazać drużynie, że ich kapitan potrafi grać.
I że poradzi sobie z presją wpisaną w tego rodzaju turnieje.
PUCHAR PREZYDENTÓW ROYAL MONTREAL GOLF CLUB
W Royal Montreal rusza kolejny Puchar Prezydentów.
Czeka nas golf z najwyższej półki.
USA!
To druga edycja w Kanadzie.
CZWARTEK PIERWSZA RUNDA
Nadeszła ta chwila.
Chłopcy ostro trenowali i szykowali się do turnieju.
Chcą zawalczyć.
Do dzieła.
Wiemy, że przed nami spore wyzwanie.
BAZA DRUŻYNY
Reszta świata ma świetny skład.
To mistrzowie w swoich krajach.
Bardzo chcą wygrać.
Musimy dać z siebie wszystko.
Miałem od tego przerwę.
Bardzo się stresuję i boję.
Rozpoczynamy z czterotysięczną widownią.
Reszta świata!
Tak jest.
Fani z Montrealu są pełni pasji.
Zawsze gdzieś jest flaga Kanady.
Zawsze jest ktoś w osobliwym ubiorze z czerwono-białymi akcentami.
Czuć tę ogromną energię.
Potrzebujemy tych fanów i ich energii.
Gdy tylko turniej ruszy, zacznie się zacięta rywalizacja.
Każda drużyna chce zniszczyć drugą.
Z jednej strony ich kochamy, bo od dawna gramy z nimi w golfa,
ale tutaj nie ma na to miejsca.
U reszty świata jest María Villegas, jedna z moich najlepszych przyjaciółek.
Była moją druhną na ślubie.
Ale wiedziałyśmy, co należy zrobić,
i ruszyłyśmy po przeciwnych stronach fairwaya.
Przez ten czas wszystko wydaje się kwestią życia lub śmierci.
Zaczynamy pierwszy z pięciu podwójnych meczów.
Gracze już wchodzą.
Reszta świata spróbuje odmienić tę rywalizację.
Stany Zjednoczone wygrały aż 12 z 14 Pucharów Prezydentów,
w tym dziewięć razy z rzędu.
Gdy wszedłem tam i zobaczyłem tysiące ludzi…
Cóż, nie było już nic do powiedzenia. Pozostało nam grać.
Podobnie jak na Pucharze Rydera, tu też zlicza się wyniki graczy.
Po wygranym dołku dodaje się punkt, a po przegranym - odejmuje.
W meczu zwycięża drużyna, która wygra więcej dołków.
Większość meczów to dwóch na dwóch, a w niedzielę każdy gra sam.
Każdy wygrany mecz to jeden punkt.
Mamy 30 meczów, a więc 30 punktów.
Puchar Prezydentów wygrywa drużyna, która dobije do 15,5 punktu.
Tony Finau rozpoczyna swój trzeci Puchar Prezydentów.
Bierzesz w tym udział, chcąc walczyć o wygraną dla Stanów.
To sporo emocji, ale i tak trzeba się skupić.
Co za stres.
Chciałam płakać. Wstrzymałam oddech.
1. DOŁEK
Teraz Jason Day.
Jason Day!
Wspaniały początek dla reszty świata.
Wygrywają na 1. dołku.
A teraz gracze Stanów Zjednoczonych: Wyndham Clark i Keegan Bradley.
To ogromnie stresujący turniej.
Chce mi się wymiotować i płakać.
Na całym ciele mam gęsią skórkę.
Keegan Bradley zastanawiał się,
czy kiedyś jeszcze zagra w turnieju zespołowym takiej rangi.
A teraz nie tylko został kapitanem na Puchar Rydera,
ale też trafił na Puchar Prezydentów.
Prosto na środek fairwaya.
Tom Kim próbuje odpowiedzieć.
7. DOŁEK
I udało się!
Chciałbym ich takich zobaczyć na zwykłym turnieju.
Jasne. Bo na zwykłych turniejach nie widzą niczego poza piłką i polem.
Scheffler z szansą na remis.
I co ty na to?
Nigdy nie widziałem, by tak zareagował.
Trzeba uważać.
Emocje mogą na ciebie wpłynąć. W pozytywny sposób albo negatywny.
Tom Kim z szansą na birdie.
8. DOŁEK
Znów to zrobi?
Scheffler wraca do gry.
Odwrócił się do niego plecami.
Kim i Im sobie poszli. Są już przy 9. polu startowym.
- Opuścili green. - To słabe zachowanie.
To już brak szacunku.
Kazałem Tomowi i Sungjae się odsunąć.
Nie chciałem, że by Scottie wrzucił putta w 8. dołek
i znów potraktował Toma jak przy 7.
Słabo wyszło, ale tak bywa. Nie było tu złych zamiarów.
Zajście z Tomem Kimem podbiło stawkę. Zmieniło to nastawienie w drużynie USA.
„Chcecie nas krytykować, to bądźcie gotowi na krytykę.
Chyba musimy wam przypomnieć, że to sport”.
Tony Finau i szansa na birdie.
Udało się!
Co za uderzenie!
FINAU I SCHAUFFELE: 2 PUNKTY PRZEWAGI
Wyndham Clark puttuje po birdie.
Idealnie.
I te chwile, kiedy widać było,
jak bardzo eksplodowały emocje?
Stało się to szybko i było intensywne.
Ale to dobrze.
Jeszcze bardziej zwiększyło to ich zaciętość.
Keegan Bradley na granicy greenu. Birdie zapewni mu dołek.
13. DOŁEK
Ależ poprowadzona piłka i trafienie prosto w dołek!
I koniec.
USA 4 - 0 RESZTA ŚWIATA
Po tamtej stronie zapadła cisza.
18. DOŁEK
Keegan Bradley z szansą na domknięcie sprawy przy 18. dołku.
Dalej!
Gramy dalej!
Losy pierwszej rundy zależą od putta Keegana przy 18. dołku.
Jeśli spudłuje, reszta świata zgarnie pół punktu.
Ale jeśli trafi, USA wygra 5:0.
Nie ma innych meczów.
Wszystkie żony obserwują.
Pomyślałem sobie: „To jest ta chwila”.
Ależ skręciła!
Keegan Bradley zadaje ostateczny cios, zapewniając dziś Amerykanom dominację.
Tak wiele mówiło się o tym, że może to będzie rok,
w którym reszta świata pokona USA.
Ale już pierwszego dnia te wielkie aspiracje zostały zduszone.
To chyba dowód na to, że te drużyny mają inny poziom.
- Dobra robota. - Pozamiatane!
- Nieźle! - Dziesięć lat ci się zbierało.
- Ale czad. - Wiedziałem. Dzięki.
Przewidziałem to. Wiedziałem, że oszalejesz z radości.
Myślałem, że nie będzie lekko, ale 5:0?
To jak przewaga 30 punktów w meczu koszykówki.
- Było super! - No ba!
Amerykanie nie mieli litości.
„To nasz turniej. Mówiliśmy wam, że tak będzie.
Czekamy na odpowiedź”.
Wczorajszy dzień był ciężki, ale jest już za nami.
Mamy piątek i na nim się skupmy.
To doświadczeni gracze, którzy wiedzą, co robią.
Po prostu trafił nam się ciężki dzień, zwłaszcza pod koniec,
gdzie kilka razy odwrócili sytuację.
Nie możemy oczekiwać, że z łatwością pokonamy taką drużynę jak USA.
Nie odkręcimy tego w sekundę.
Musimy skupić się na wygrywaniu punktu za punktem,
żeby mieć szanse w niedzielę.
PIĄTEK DRUGA RUNDA
To już drugi dzień Pucharu Prezydentów!
Reszta świata ma nadzieję, że kanadyjscy kibice
mogą pomóc im w odwróceniu sytuacji, bo muszą to zrobić.
Mike mówi, że nie grasz zgodnie z planem. Liczyłeś na coś innego?
To nieistotne.
Dla mnie liczy się tylko to, żebyśmy zdobywali kolejne punkty.
- A teraz chcesz zagrzewać fanów? - Oczywiście.
Dlatego przyszedłem przed resztą.
W czwartek na trybunach było dość cicho.
Potrzebowaliśmy wsparcia, więc postanowiłem o nie zadbać.
W cztery dni sporo może się zmienić.
Nawet w ciągu jednego dnia.
Wsparcie tłumu jest bardzo ważne.
Reszta świata!
Od początku wyczułem inną atmosferę.
Fani byli głośniejsi. Było ich więcej.
Zrozumieli, że muszą zareagować.
Pora stłumić emocje i dobrze zagrać.
Zaczyna Sungjae Im.
Poleciała na 260 metrów, mijając bunkier.
Do fairwaya są 274 i stamtąd może atakować dołek.
Czuć więcej energii.
Xander w tarapatach. Drogę zagradza mu drzewo.
4. DOŁEK
- Poszła wysoko. - Zahaczyła o drzewo.
Została jakieś 55 metrów od niego.
Reszta świata!
Reszta świata z szansą na par i wygranie dołka.
Da to trzy punkty przewagi.
Co za ważna chwila i trzy punkty przewagi.
To ważny moment, choć to dopiero początek rundy.
Przy piątce Adam Scott z szansą na birdie i cały dołek.
Weteran nie zawodzi!
Wyndham Clark.
Kolejny chip, a piłka wciąż poza greenem.
Spójrz na tłum.
Jason Day z szansą na birdie i dołek.
Dalej!
Udało się!
Reszta świata wygrała cztery z pięciu meczów.
Ale lanie.
18. DOŁEK
Si Woo Kim.
Par zapewni im wygranie meczu i wynik 5:0.
Kończą z czystym kontem!
Coś niesamowitego!
Powrót reszty świata i 5:0 w drugim dniu wysyła naprawdę mocną wiadomość.
Powiedzieli USA: „Nie boimy się was”.
- Nieźle! - Widziałeś to?
- Tak! - Tak jest, kurwa!
Ciężko się na to patrzyło.
No ale fajnie było zobaczyć, jak nasi rywale
dają z siebie wszystko przed kanadyjskim tłumem.
Do zera!
Do zera.
Zajebiście!
Mimo takiego sukcesu musimy być ostrożni, bo nie jest to jednodniowy turniej.
Choć oczywiście należy się cieszyć z sukcesów o dobrej gry.
Zwłaszcza po takim dniu.
Tak jest! Do boju!
Ale muszą też zdać sobie sprawę z tego, że wróciliśmy do punktu wyjścia.
Jutro wracamy do gry i damy z siebie wszystko.
NIEDZIELA CZWARTA RUNDA
Mamy niedzielę, a ja się stresuję.
Single to coś zupełnie innego.
W golfie wszystko jest możliwe.
Zwłaszcza w niedzielę.
Keegan czuje się dobrze, ale coś milczy.
Stąd wiem, że trochę się stresuje.
Dzisiejsza wygrana byłaby dla nich spełnieniem marzeń.
Wiem, że bardzo tego chcą.
Wiem, że Keegan pragnie tego najbardziej na świecie.
Nie przegrali Pucharu Prezydentów od tak wielu lat.
A zawsze chce się wygrać.
USA!
Do boju, Kanado!
Wyjątkowa historia idzie w parze z atmosferą
tuż przed 12 singlowymi pojedynkami na 15. edycji Pucharu Prezydentów.
W odróżnieniu od Pucharu Rydera turniej trwa cztery dni, a nie trzy.
28 WRZEŚNIA
Po sobotniej rundzie Amerykanie prowadzą 11:7.
Może to wyglądać na sporą przewagę,
ale reszta świata już pokazała, że potrafi podnieść się z kolan.
Do zdobycia jest 12 punktów.
Na tym turnieju niedziela wygląda inaczej.
Zamiast meczów drużynowych mamy single.
Nie masz już partnera. Wszyscy gracze próbują szczęścia.
Musisz wygrać swój punkt.
Nikt nie może ci pomóc.
Grasz sam jak w zwykłym turnieju.
To nasz styl, ale mamy za sobą trzy zespołowe rundy.
Wychodzisz z wprawy.
Szykuje się ciekawy dzień.
Tylko kilka i muszę lecieć na rozgrzewkę.
To bardzo ważny dzień. Mamy cztery punkty straty.
Spróbujmy szybko zgarnąć parę punktów. A potem zobaczmy, na co nas stać.
Jim Furyk nie był w stanie wygrać Pucharu Rydera jako kapitan,
ale dziś jest faworytem wraz ze swoją drużyną.
Jim powiedział, że wchodzę na szóstej zmianie.
Wiem, że będzie to bardzo ważny moment rundy.
Pomyślmy o tym, co Bradley przeszedł w ostatnich latach.
Nie powołano go na Puchar Rydera. Wątpiono w niego.
A potem zaczął wygrywać i powołano go na Puchar Prezydentów.
Najważniejszy moment jest tuż przed nim.
Nie ma ucieczki.
Cała presja ciąży na tobie.
Nie chcesz zawieść drużyny na niedzielnych singlach.
Drużynie USA brakuje już tylko 4,5 punktu od magicznej granicy 15,5 punktów.
Reszta świata potrzebuje 8,5 punktu, aby wygrać Puchar Prezydentów.
Cztery punkty straty są jak najbardziej do odrobienia.
Wszystko jest możliwe, a w niedzielę żadna przewaga nie jest bezpieczna.
Rozpoczynamy pierwszy mecz. I cóż to za zestawienie.
Zwycięzcy wielkoszlemówek, Schauffele i Day.
Poszła wysoko i nad bunkrem. Świetny początek dołka.
Bradley przy 2. dołku.
Cóż za wspaniały początek.
Schauffele z szansą na birdie przy 5-parowym 12. dołku.
Trzecie uderzenie Jasona Daya. Ma już stratę pięciu dołków.
Desperacko chce się utrzymać i…
To wystarczy.
XANDER SCHAUFFELE: 4 PUNKTY PRZEWAGI
Keegan Bradley z szansą na birdie przy 10. dołku.
Si Woo Kim ma punkt przewagi.
Keegan Bradley wbija piłkę do 10. dołka.
Si Woo musi trafić, by utrzymać jednopunktową przewagę.
- O nie. - Keegan!
REMIS
Xander Schauffele.
Chce zakończyć sprawę już teraz.
- Do góry i z cofką, Woody. - Tak.
To wystarczy. Gratulacje.
Pierwszy niedzielny punkt wędruje na konto Amerykanów.
Tom Kim może namieszać.
Uda się?
Tak jest! Tom Kim wyrównuje!
REMIS
Matsuyama spróbuje putta, by sięgnąć po par i wygraną w meczu.
Reszta świata!
I udaje mu się!
Kolejny spektakularny mecz pomiędzy światową jedynką i siódemką.
13. dołek i Theegala z szansą na birdie i mecz.
- Tak jest! - Theegala!
Idzie jak burza.
Notuje naprawdę świetny debiut.
Reszta świata!
Stany Zjednoczone są coraz bliżej Pucharu Prezydentów.
Wystarczy jeszcze jeden punkt, który może zapewnić Keegan Bradley.
Woda wygląda kusząco, Keegan!
Proszę o ciszę!
Kibice nie mają litości dla Keegana.
Wygląda to dobrze.
- Tak! - Świetne uderzenie, Keegan.
To byłoby coś, gdyby Si Woo wygrał trzy kolejne dołki i zremisował.
Leć!
Dobrze leci.
Wspaniałe uderzenie.
Niemalże do samego dołka.
Została iskierka nadziei.
Ale Keegan Bradley nie zamierza odpuścić.
- Leć. - No dalej.
Dawaj!
Tak trzymać.
Co za uderzenie.
Szansa na birdie.
Jeśli trafi, wygrają.
Si Woon Kim z szansą na to,
by odebrać Keeganowi możliwość zwycięskiego uderzenia.
Pilnowałem się na greenie, żeby nie patrzeć na Jillian.
Czułem ciężar tego,
co zaszło w zeszłym roku, a nawet przed laty w Medinah i Gleneagles.
Pamiętam całą dekadę bez powołań.
Wiem, jak harowałem na powrót.
I po wszystkim.
Gdzie browary?
USA!
- Jim! - Żartujesz?
Dzięki za powołanie mnie.
Od Keegana biło radością i energią.
Pomogę mu jak najlepiej wejść w nowy sezon i Puchar Rydera.
- Gratulacje! - USA!
Golf, cały ten styl życia,
trudy, ciągłe podróże.
A takie drobne chwile sprawiają, że czujemy, że było warto.
Tak jest.
Ciężko to wyrazić słowami.
Wszystko przebiegło tak, jak od lat sobie tego życzyłem.
Nie zawsze można sobie pomyśleć: „Wszystko to było tego warte”.
Tak jest!
Byłem z nich tak dumny.
Kocham tych 12 gości. Jesteśmy naprawdę zżyci.
Chyba wszyscy czuliśmy, że się uda.
Walczyliśmy zaciekle. Nie zawsze wychodziło, a oni byli lepsi.
Ciężko to przełknąć.
Gdy jest mi ciężko w golfie, myślę o Mii i całej tej sytuacji.
To, jak patrzę na życie, zmieniło się w wielu aspektach.
To jeden z nich.
Podróż się nie kończy.
Gdzie on jest? Gdzie nasz zwycięski Keegan Bradley?
Zabierz tę piłkę do Bethpage! Rok 2025 musi być nasz!
Będą mnie krytykować jako kapitana. I lekceważyć.
Będą we mnie wątpić jak zawsze. Ale wtedy idzie mi najlepiej.
Wybierzemy się Bethpage i skopiemy im dupska!
BETHPAGE STATE PARK WITA
KAPITAN
Napisy: Krzysiek Igielski