To pierwsze pole golfowe w hrabstwie Los Angeles,
które zezwoliło Afroamerykanom na grę.
Pytania?
Czy ktoś cię inspirował w karierze?
Mnie osobiście zainspirował
niejaki Tiger Woods. Kojarzycie?
- Tak. - Oglądałem go.
Zacząłem grać w golfa latem 1997 roku.
Pamiętacie, co się stało w kwietniu?
- Wiecie? - Tak.
I jest. Historyczne zwycięstwo.
Turniej Masters w 1997 roku był inspirujący.
Wszyscy byli zachwyceni Tigerem Woodsem.
A ja widziałem zwycięzcę, który miał taki sam kolor skóry jak ja.
Ameryka ma problem rasowy.
Istnieje pewna bariera.
W golfie najlepsze jest to, że jeśli strzelisz 66 zamachów,
nie mogą cię odrzucić.
Liczy się tylko, jak dobrze uderzasz.
Tiger udowodnił, że ludzie ignorują barierę,
jeżeli jesteś świetny.
Tiger wygrał Masters. Oglądałem go z tatą
i pomyślałem, że chcę być taki sam.
Tiger Woods zawsze mówił: „Nie narzekaj, naprawiaj”.
Amen. Tak się zwycięża w golfie.
- Lepszą grą. - Tak.
Gram w golfa dzięki Tigerowi.
Przetarł ścieżkę tylu innym dzieciakom,
które nie sądziły, że golf jest dla nich.
Lepiej nie da się uderzyć.
Collin Morikawa to dziedzictwo sukcesu Tigera Woodsa.
Nowa gwiazda golfa.
Collin Morikawa zostaje mistrzem PGA.
Ma 25 lat i jest jednym z najlepszych graczy na świecie.
Bezbłędny debiut w British Open.
Dwie wielkie wygrane w dwóch pierwszych latach w lidze
świadczą o pełnym skupieniu,
które przypomina młodego Tigera.
Przyszłość golfa wygląda jak Tony i Collin.
Mają zupełnie inny styl.
Niezły ciuch, młody.
Tony Finau to oddany ojciec i mąż,
ktoś, komu wszyscy kibicują.
Ale nie wygrał wielkiego turnieju, miał dwa zwycięstwa PGA.
Lista zwycięstw Tony'ego Finau nie odzwierciedla jego umiejętności.
Najlepsi golfiści są egoistami. Eliminują wszystko, co ich rozprasza.
A Tony'ego rozprasza mnóstwo rzeczy.
ZA JEDNYM ZAMACHEM
NIE PRZEJMOWAĆ SIĘ, TYLKO ROBIĆ SWOJE
Już prawie gotowe.
Czas na degustację. Obym nie zawiódł.
I jak?
Bombowe.
Ile im dasz w skali od jednego do 10, Nene?
Osiem?
Osiem!
Dała mi tylko ósemkę. Okrutne.
- To dobra nota. - Dla mnie 10.
- Nene, zjesz? - Chodźmy.
Suchy był taki sobie, ale ten z Nutellą wymiatał.
- Dycha! - Dycha, Tone?
Wierzę, że możesz być wybitnym
graczem, mężem i ojcem.
Niezwykle trudno znaleźć równowagę, ale dlaczego mam z czegoś rezygnować?
- Zrób „pa, pa”. - Pa, pa.
Tony ma korzenie samoańsko-tongijskie.
A ja jestem w pełni Samoanką.
Podstawą naszej kultury jest rodzina.
Dawaj.
Praktycznie co tydzień zabieram ze sobą rodzinę.
Załatwiłem cię!
To miłe, bo mam codziennie męża w domu.
O nie!
Byłem tak blisko!
- Jak nigdy. - Słaby jesteś.
Brawo, młody.
W tym roku zmarł mój tata,
dlatego postanowiliśmy jeździć na zawody całą rodziną.
Mój teść zmarł niestety pod koniec zeszłego roku,
więc chciałem wspierać żonę.
Wiedziałem, że się uda, tylko jeśli będziemy razem podróżować.
Bycie razem w tym trudnym czasie
świetnie wpłynęło na rodzinę.
Jak dotąd miałem przyzwoitą karierę,
która pozwalała zadbać o potrzeby rodziny.
Tato, masz tu trofeum z Junior World?
- Czy dziadek je ma? - Chyba dziadek.
Dzięki temu mogę skupić się na wygrywaniu,
zamiast stresować się tym,
że nie utrzymam rodziny.
Na początku kariery bywało ciężko.
Mieszkałem w aucie, ledwo utrzymywałem sam siebie.
Po ślubie też się nie przelewało.
Mało kto wierzył w chłopaka z Utah, który wychował się w nędzy,
a trafił do PGA. To historia Kopciuszka.
Tony pochodzi z biednej rodziny.
Ma sześcioro rodzeństwa.
Wychował się w złej dzielnicy,
w której roiło się od gangów i przemocy.
Jego tata wierzył,
że jeśli znajdzie dzieciom zajęcie, nie wpadną w kłopoty.
Pozmieniało się tu?
- Czy nie? - Ani trochę.
Widzisz te wgniecenia?
Razem z żoną rozmawialiśmy, jak ich dobrze poprowadzić.
Czemu zdecydowaliśmy się na naukę golfa? Nie wiem.
Miałem ten sport za najgłupszy na świecie.
Tenis jest łatwiejszy.
Nigdy nie otwieraliśmy garażu, góra była przywiązana.
Nam też nie pozwalałeś.
Nikt nawet nie zwracał uwagi na odgłosy strzelaniny.
To prawda.
Brat, nie wiedzieć czemu, oznajmił, że chce grać w golfa.
Nic o nim nie wiedział, nigdy w niego nie grał.
Przy naszym budżecie
tata musiał wymyślić sposób, żeby uczyć się w domu.
Wymyślił, że położy materac
w garażu, i to na nim będziemy ćwiczyć.
Na polu za darmo pozwalali ćwiczyć chippig i putting.
Nie było nas stać na ćwiczenie strzałów, od tego był materac.
Raz w tygodniu jeździliśmy sprawdzić, czy się nauczyli.
Nie miałem planu B. Golf był jedyną możliwą drogą.
Godzinami przesiadywaliśmy w garażu.
Chciałem być najlepszy.
Pamiętam, że zamęczałem cię
i ciągle pytałem, czy mogę poćwiczyć.
- Tak. - Rozumiesz?
Musiał się wiele nauczyć, ale zaskakujące, że w ten sposób
udało mu się wyrobić.
Ile osób przyszło rok temu? Myślisz, że będzie więcej czy mniej?
Nie ogłosili tego oficjalnie. Szacunkowo z 5000 dziennie.
A zazwyczaj?
Zwykle jest ze 40 000.
Będzie inaczej.
Pierwszy raz grasz w Masters, mając tylu fanów.
Tak.
Będzie fajnie.
Koa, czekasz na swój pierwszy raz?
Po pierwszej wielkiej wygranej przyszło PGA, a potem Open.
Od razu chciałem to powtórzyć.
W tym momencie nie wygrałem od Open w 2021,
jak na moją krótką karierę, to długa przerwa.
To zmienia karierę. Chcesz włożyć zieloną marynarkę,
ale tak naprawdę marzysz o wszystkich tytułach.
Tiger ma na koncie ponad 80 wygranych.
Nawet 82 wygrane się nie nudzą.
Ale Masters chcę wygrać bardziej niż inne turnieje.
Choć marzę o wszystkich.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Collin Morikawa to najnowsze złote dziecko.
Pyłki.
Jest supergwiazdą.
- Witamy w Auguście. - Jak się macie?
Jest jednym z najbardziej imponujących graczy w historii PGA,
bez dyskusji.
Ma w sobie coś wyjątkowego. Po prostu.
W tak młodym wieku mam sporo do osiągnięcia.
Mam nadzieję, że kiedyś stwierdzę,
że wykonaliśmy dobrą robotę.
Mamy problemy z rozmiarówką.
Jak zawsze, prawda?
W tej części jest trochę za ciasna.
Irytujące.
Wiem, że jestem strasznym służbistą, ale...
dobrze mieć pasujące rękawice.
Mam dłonie dziwnego rozmiaru.
O tak, Magnolia Lane.
- Dzień dobry. - Jak leci?
Dobrze was widzieć. Cieszę się, że wróciłem.
To dobre miejsce.
Mają tu chyba jakąś imprezę, nie wiem...
Dowiem się. Popytamy.
Zaraz was ustawimy.
- Witamy. - Dzięki.
- Pamiętam moją pierwszą wizytę. - Tak.
Pomyślałem, że dużo tu miejsc parkingowych.
Więc stanąłem tam, a facet w zielonej marynarce
powiedział, że to parking wyłącznie dla byłych mistrzów.
Odpowiedziałem, że w takim razie stanę tam za rok.
- I co? - Wyśmiał mnie.
Mówiłem ci, który z kolei się meldujesz?
Tak?
Powiedzmy, że 38.
Dadzą ci przypinkę z numerem 38. To twój numer.
Czasami byli zwycięzcy czekają,
- żeby dostać znów ten sam numer. - Serio?
Dokładnie ten sam.
Nie zameldują się z innym.
Jeżeli chcą numer 24,
wracają na przykład po godzinie.
Albo każą odłożyć dla siebie 38.
Rozumiem.
- Dobry. - Dzień dobry.
Jaki numer miałeś rok temu?
- Pamiętasz? - Nie pamiętam, ale...
numer 77 brzmi spoko.
Jedziemy, szczęśliwa 77.
Wygraj. Wszystkiego najlepszego.
- Dziękuję. - Okej.
Jak się macie?
- Powodzenia. - Dzięki.
Zaczynamy pierwszą rundę 86. edycji turnieju Masters.
Grupy przygotowują się do rozpoczęcia walki o zieloną marynarkę.
Wybija Tiger Woods.
Ostatni rok życia Tigera Woodsa jest nie do pojęcia.
Wypadek samochodowy, obrażenia, zagrożenie, że nie będzie chodził.
Kibice golfa są wdzięczni opatrzności.
Ten facet jest nie do zdarcia.
Operacje barku, kolana, kostki.
A on się nie załamuje.
Bierz ich, synu. Powodzenia.
Przed państwem Tony Finau.
Tony Finau z bliska obejrzał najsłynniejszą rundę w historii golfa.
Grał z Tigerem w rundzie finałowej, którą Tiger wygrał.
To niedorzeczne, że Tiger wygrał Masters.
To było zwieńczenie jego powrotu,
pierwsza wielka wygrana od ponad dekady.
Przetrwał złamanie obydwu nóg, kontuzję kolana, skandal obyczajowy.
Wszyscy kibice kibicowali właśnie jemu
i, zupełnie nieoczekiwanie, spełnił ich marzenia.
Tony Finau też tam był.
Całe życie o tym marzyłem.
Jak najszybciej zszedłem z 7., żeby pogadać z Tigerem.
Zapadła niezręczna cisza.
Zapytałem, jak się mają jego dzieci. Powiedział: „W porządku”.
I przyśpieszył kroku.
Zrozumiałem, że nie chce gadać.
Powrót chwały!
Tiger był w stanie psychicznym, którego Tony nie zna,
maksymalnie skupiony na zadaniu.
Najlepszych graczy na świecie całkowicie pochłania golf,
Tony taki nie jest.
Osiągnął w życiu równowagę dostępną niewielu.
- Gdzie wylądowała? - Trochę za daleko.
Zależy mu na rodzinie,
być może przeszkadza mu to w grze.
Ciężki dzień.
Po pierwszej połowie popełniłem sporo błędów.
Ani się obejrzałem, straciłem 10 punktów.
- Tatuś wygrywa? - Trzyma się.
Mamo, to tak czy nie?
Nie, nie wygrywa.
Podróże całą rodziną trochę mi ciążą.
Czuje, że nie gra
najlepiej, jak potrafi.
Przed Tonym prawdziwy test na utrzymanie par.
Szuka okazji...
Może nasza obecność go przytłacza,
bo przestawienie się z podróży solo
na podróże całą rodziną, było drastyczne.
Hej, skarbie.
- Jak spacer? - Zimny.
- Serio? - Tak.
Wielu graczy mówi,
że nie lubili siebie z czasów, gdy najlepiej grali.
Żyją w napięciu.
Nie są obecni w życiu rodziny.
A Tony Finau nie sprawia takiego wrażenia,
nie chce taki być.
Na szczycie tabeli mamy nazwisko Schefflera.
To największy dzień w jego kiełkującej karierze.
Wyobrażam sobie, że Tony Finau jest wkurzony ciągłymi pytaniami:
„Co sprawia, że nie wygrywasz?”.
Tak wygląda narracja.
Jest niezwykle utalentowany. Fani golfa głowią się,
dlaczego nie wygrywa.
Czy rozprasza go obecność dzieci?
Tony musi zdecydować,
czy lepiej idzie mu z rodziną u boku,
czy grając w samotności.
Nie mam takiej rodziny jak Tony.
On podróżuje z piątką dzieci, ja ledwo potrafię z psem.
Jestem bardzo pedantyczny, każda rzecz musi mieć swoje miejsce.
A gdybym podróżował z 10 osobami i nie wiedział, jak się nazywam...
Stary, na samą myśl o tym
aż mnie skręca z nerwów, naprawdę.
Wynik w pierwszej piątce byłby super.
Na 18. dołku byłem świadkiem najbardziej niesamowitego uderzenia.
Poszło mi dobrze. Byłem pewny siebie.
„Pójdzie jak z płatka”.
Ale... piłka wpadła do bunkra.
Poszedłem tam.
Widząc, gdzie jest piłka Rory'ego, poczułem ulgę.
Czekał go niemożliwy strzał.
Pozostają mu złudne nadzieje.
Uderzył. Piłka powoli toczyła się po zboczu.
Pomyślałem, że dobrze to wygląda.
I nagle wpadła do dołka.
Kto by się spodziewał. Niesamowite.
Szalał z radości, machał rękoma
w jakiś nieludzki sposób.
Co za runda. Sześćdziesiąt cztery.
Najniższy finałowy wynik w historii turnieju Masters.
Nadszedł czas na mnie.
Morikawa z tego samego bunkra. Cały dzień idą łeb w łeb.
Znowu to samo! Nikt by tego nie wymyślił.
Niemal straciłem przytomność.
Wymarzona sekwencja na 18. dołku.
Piąte miejsce to nie wygrana.
Ale to mój najlepszy wynik w Masters,
więc czuję się nieco pewniej, wiedząc,
że mam na koncie przyzwoity wynik
i mogę grać jeszcze lepiej do końca sezonu.
LOS ANGELES KALIFORNIA
Zwykle idzie mi lepiej, ale wyszedłem z wprawy.
Nauczyłem się oddzielać od gry,
ale to niełatwe, bo myślę, jak ją poprawić.
Wszyscy golfiści są w głębi serca egoistyczni.
To my uderzamy piłkę i musimy mieć władzę.
Trzeba być bardziej egoistycznym, niż by się chciało.
Bardzo dobrze.
Stawiam sobie wysokie wymagania, cele,
myślę o tym, czego się nauczyłem.
Najważniejsze to dbać o siebie.
Dobrze. Pełne skupienie.
Uważa się, że bycie egoistą jest złe. Przeciwnie.
Tak. Dobrze.
Myślę o tym, co dla mnie najlepsze.
Dobrze. Druga strona.
Nie jest łatwo, bo chcemy dobrze dla tych wokół nas.
Trzeba być egoistą, jeśli chodzi o swój czas,
o zdrowie i powiązane kwestie,
żeby jak najlepiej zagrać.
Dzięki, że przyszliście. Wiem, że jesteś zajęty, Collin.
Przejrzymy rzeczy na kolejny rok.
Wiem, że nie jesteś nieśmiały, ale bądź z ami szczery.
Wtedy wszyscy wyjdziemy zadowoleni.
- Brzmi dobrze. - Super.
Zacznijmy od nowych spodni z pięcioma kieszeniami.
Wierzymy w ten materiał.
Jest dość lekki.
I bardziej się rozciąga.
- Pasuje mi to. - Fantastycznie.
W czwartek wyjdziesz w tym wzorze.
Na razie mamy tylko próbkę, ale to ten materiał,
sprawdź, jak waga i elastyczność.
Ma świeżą paletę kolorów.
Chcieliśmy ją połączyć z oliwkowym dołem.
Nie jestem przekonany.
Dobrze. Dlaczego?
Nie jest w moim stylu.
Nie zgodzę się.
Ciężko zestawić tę paletę z zielenią.
Z pewnością.
Dlatego te zielone spodnie...
Gdybym chciał je założyć,
zestawiłbym je z białą górą.
Coś takiego założyłbym na 100%.
Wrócimy jeszcze do linii spodni.
- Najpierw putt, bestio. - Spoko.
Uderz ich 20.
Po pięciu sprawdzimy skuteczność.
Jeśli nie trafisz, graj dalej, ale pamiętaj, ilu nie trafiłeś.
Jraice naśladuje tatę.
To jego autorytet.
Też kocha zielony kolor. I golfa.
To tworzy między nimi więź.
Jraice obecnie ma fazę na golfa,
dostał się do Junior World. To niezwykłe.
Jeszcze trzy i mamy remis.
- Jest 15 do 16. - Spokojnie.
Sam jadę na mistrzostwa Open.
Jeszcze dwa.
Jraice gra wtedy ważny turniej.
Gdybym nie grał akurat na Open, byłbym tam z nim.
Chciałbym być jego caddie.
Okej.
Nie będę idealnym tatą,
ale muszę zadbać o siebie.
Pięknie.
Wbite tyłem.
Witamy na 150. Open
na polu Old Course w St Andrews.
Śledząc historię golfa,
trafimy do Szkocji.
St Andrews jest kolebką golfa.
To miejsce aż kipi historią.
Istnieje niewiele równie epickich lokalizacji.
Każdy gracz rozkoszował się przebywaniem w tym miejscu.
Szansa na wygranie Open w St Andrews...
Ten puchar to Święty Graal.
Mistrzem roku zostaje Tiger Woods.
Niektórzy uważają, że bez tego pucharu
nie można uważać kariery za wielką.
W szczycie formy ma się dwie,
może trzy szanse na zdobycie pucharu Open.
Nikt w tym tygodniu nie rozgrzewa tak, jak Tiger Woods.
Czy będzie zagrożeniem? Czy awansuje?
A może to ostatni raz, gdy kroczy po historycznych terenach
turnieju Open?
Co tam? Bierzesz walizkę?
Dobrze, że wciąż tu jest.
Wygrana.
Dobrze. Ruszamy.
Kiedy wygrywasz Claret Jug, zatrzymujesz go na rok.
Ale przy kolejnej edycji turnieju
musisz go oddać.
Collin Morikawa pisze własny rozdział w historii wielkiego turnieju.
Nie wierzę, że minął już rok.
Smutno oddawać Claret Jug,
ale 150. edycja jest ekscytująca.
Nigdy tu nie byłem, nie grałem na St Andrews.
Ludzie interesują się obrońcą tytułu.
Obym znów zobaczył puchar.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, witam w Szkocji.
- Jesteś teraz częścią historii. - To niesamowite doświadczenie.
- Dobry rok? - Niesamowity.
Było fantastycznie.
- Dziękuję. - Ja również.
Liczę, że w niedzielę ci go oddamy.
Powodzenia.
Możemy powtórzyć przekazanie?
- Jest przesądny. - Już go oddałem!
Przykro mi.
- Collin, bardzo dziękuję. - Dzięki.
Żona wysłała mi nagrania.
Jak mu wczoraj szło? Nie zapytałem.
- Słabo. - Słabo? Jeden ponad?
- Cztery ponad, jeden ponad... - Właśnie tak.
A wczoraj doszło do 12 ponad.
- Kiepsko. - Tak.
- Źle. - Rozmawiałeś z nim?
Tak, z nim i z Alayną.
Alayna mówi, że się poddał,
nie podoba mi się to.
W turnieju musisz grać do końca.
- Takie życie. - Racja.
Gorzka lekcja.
Tony był podłamany tym, że nie mógł dopingować Jraice'a.
Sam wygrał Junior World, mając 12 lat. Ten turniej ich łączy.
Tony wspomniał:
„Teraz mnie tam nie było, bestio. Ale będę, gdy wygrasz”.
Przechodzimy do 18. dołka,
gdzie jest już legenda, Tiger Woods.
Nieważne, czy to jego ostatni start
w St Andrews,
wniósł do gry ogromnie dużo.
Dajmy legendzie przeżyć tę chwilę.
Nie na taki tydzień liczył,
wracając do St Andrews i na Open.
W pewnym sensie Collin Morikawa jest najnowszym dziedzicem tronu Woodsa.
Na birdie.
W zeszłym roku niemal nie pudłował.
Porównywanie kogokolwiek do Tigera Woodsa jest nieodpowiedzialne,
ale i ogromnie obciążające.
Morikawa mocno wszedł w ten rok.
Oczekiwania były ogromne.
Morikawa musi się obudzić.
Tiger Woods zepsuł ambicje każdego gracza.
Woods osiągnął szczyt formy,
a potem utrzymywał ją przez lata.
A golf zazwyczaj tak nie działa.
Jest git, Collin!
Trzy ponad par. Szanse Collina maleją.
Golf to kapryśny sport.
Możemy zadać sobie pytanie,
czy widzieliśmy już szczyt Collina,
czy może potknął się i wróci,
a my znów będziemy go porównywać z Tigerem Woodsem.
To może być koniec jego tegorocznej przygody z Open.
Nie obchodzi mnie, co myślą inni. Mam za sobą trudny sezon,
więc ludzie zaczęli gadać.
Ale jeśli czegoś się nauczę,
będę lepszy w perspektywie całej kariery.
Tony Finau na 16. dołku, najtrudniejszym na tym polu.
Do góry. Wskakuj.
Stój...
Zastanawiałam się, jak poradzi sobie na Open bez rodziny.
Obarczono go wieloma pytaniami o umiejętność koncentracji.
Przez co sam kwestionuje, czy skupia się na właściwych rzeczach.
Z bogey na 16. i 17. dołku wypada poza linię awansu.
Żeby awansować, potrzebuje trzech punktów.
Dalej grasz tak samo,
czy odzywa się głos, który każe ci coś zmienić?
Odbij w prawo.
Właź do dziury!
Dawaj.
Musi zawalczyć o start jutro rano.
W górę.
Odbiła się.
Nieważne.
Wie, co to znaczyło. Żółwik.
PRZEWIDYWANY AWANS: NA ZERO TONY FINAU: NA ZERO
Tony jest w takim momencie kariery, że marzy o dużej wygranej.
Niesamowite, co, stary?
Wielkie nieba. Ulżyło?
W tym Open skończył na 28 pozycji.
To oczywiście żadna ujma,
ale i nic godnego zapamiętania
w niezbyt godnym zapamiętania sezonie.
- Pa, Tony. - Zostaję na weekend.
Tony przyjechał do St Andrews bez rodziny
i wcale nie grał wybitnie.
To znaczy, że nie jest dość dobry.
Nie może już winić innych okoliczności.
Tony jest niezwykle mądry i doskonale rozumie,
o co i dlaczego gra.
Ludzie mówią, że rodzina mnie rozprasza,
ale nie wiedzą tego, bo nie są mną.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Co roku widzę tu wiele znajomych twarzy.
Moje pierwsze skojarzenia z Tonym to rodzina, wiara i golf.
Poproszę o brawa dla rodziny, która wspiera go od lat.
Golf może tak pochłonąć,
że przestajesz cieszyć się życiem.
W tym roku chciałem wspierać żonę.
I przyznam, że skupiałem się głównie na tym,
żeby czuła się dobrze.
Wiem, jak to jest stracić rodzica.
Chciałbym dziś wspomnieć mamę Tony'ego, Venę, i jego teścia, Tipę.
Wiecie, zawsze...
Zawsze jest ktoś wyjątkowy...
w moim życiu, kogo tu nie ma.
Mama Tony'ego, Ravena, zmarła w 2011 roku.
Razem z jego siostrą Namar i starszym bratem Kingą
uczestniczyli w wypadku samochodowym. Jego mama zmarła na miejscu.
Rodzice wozili mnie po całym stanie,
gdy byłem dzieckiem.
Nie mieliśmy pojęcia o golfie. Nie wiedziałem, jak grać,
w co się ubierać.
Myślę o tym, ile moi rodzice poświęcili
dla mojej kariery,
rodziny. Byli przy mnie od początku.
Zmarła 27 listopada 2011 roku,
dzień później urodziłam Jraice'a.
To był intensywny czas.
Tony jest jak jego mama: otwarty, hojny, pełen miłości.
Bardzo za nią tęskni, byli blisko.
Mama jest jego motywacją w karierze.
Chce grać tak, żeby była dumna
i postępować tak, jakby tego chciała.
Miałem świetną mamę.
Czuję, że muszę pokazać światu
nie tylko, jak dobrze mogę grać, ale i na kogo mnie wychowała.
To był rok wielu pierwszych doświadczeń.
Pierwszy dzień, tydzień, miesiąc bez niej.
Pierwsze Święto Dziękczynienia i Boże Narodzenie...
Przepraszam.
Stworzyliśmy wiele rodzinnych tradycji.
Dlatego pierwszy rok bez niej był niewyobrażalnie trudny.
Maleństwo.
Dzień dobry.
Cześć.
Kariera jest dla mnie ważna.
Można się pomylić i uznać ją za najważniejszą.
Słonko, nie patrz tacie w karty!
Litości!
Dokładnie wiedziałem, przez co przechodzi moja żona.
Towarzyszenie jej w tych trudnych, pierwszych doświadczeniach
było ważniejsze niż gra.
Czy na chwilę przystopowałem?
Możliwe.
Ale golf nie jest nawet w części tak ważny jak moja żona
i okazywanie jej wsparcia,
tak jak ona robi to od lat wobec mnie.
- Nene. Daj kartę. - Prawie koniec.
- Dawaj, Nene! - Nie!
- Jedziemy! - Wiele ci brakuje.
- Dwadzieścia. Jazda. - Dycha!
- Dalej. - Trzydzieści!
Kolejny etap.
Kiedy wyobrażam sobie mamę, widzę, że się do mnie uśmiecha.
Powtarzała mi samoańskie przysłowie, turnau le malosi,
po czym uderzała się w pierś. To znaczy „bądź silny”.
Ciągle o tym myślę.
W tym tygodniu na 3M mówi się o 43-letnim Scotcie Percym.
Wchodzi w niedzielę z trzypunktowym prowadzeniem.
Po Open skupiłem się na tym, żeby zbierać małe zwycięstwa.
Jak na przykład ten ważny putt.
Niektórych to pewnie śmieszy, ale mnie pomaga.
Jeśli dobrze mu pójdzie, może stanowić zagrożenie.
Takie uderzenia trzeba wbić.
- I zrobił to! - Świetnie!
Od razu poczułem, że lepiej gram. Wszystko się ułożyło.
Uważajcie. Tony Finau wbił kilka birdie.
Piercy celuje w par.
Pięciopunktowa przewaga nad Finau.
Jego pierwszy bobble czwartej rundy.
Piercy chce uniknąć drugiego bogey z rzędu.
Przetasowania w ostatniej grupie po spadku Piercy'ego na czwartą pozycję.
Za godzinę przekonamy się, jak wysoko zaszedł.
Byliśmy pewni, że Scott Piercy rządzi tym turniejem.
A tak nie było.
Proszę.
Tony Finau zaczął piąć się w górę.
Ważny putt Piercy'ego.
Spadł do 17 poniżej par.
Wadą Tony'ego jest to, że co ma wbić z bliska, nie wpada.
A nagle zaczął je wbijać.
Wcześniej w rywalizacji tego nie robił.
Musi lecieć.
Nadal w piasku.
Cholera.
W prawo.
Ciężka gra.
Okrutna.
Finau wyjdzie na prowadzenie.
Zawsze marzyłem, żeby rodzina widziała, jak wygrywam.
Nie było ich przy dwóch pierwszych wygranych.
- Dobry putt. - Znalazł dołek.
Niesamowite.
Podchodzi do 17. dołka.
Tony, dawaj!
Wierzymy w ciebie!
Poczułem zastrzyk adrenaliny. Z trzech punktów straty
przeszedłem do czterech punktów przewagi.
Miałam gęsią skórkę.
Poczułam motylki w brzuchu, wiedziałam, że wygra.
To jego czas.
Na koncie ma dwie wygrane i 10 drugich miejsc.
Miał ogromnego pecha.
Dobrze więc widzieć, że szczęście się uśmiechnęło.
Tony Finau w końcu wie, jak wygrać na oczach rodziny.
I wygrał w świetnym stylu.
Kiedy ludzie mówią o Tonym,
zawsze mają jakieś „ale”.
Plusem kariery jest to, że trwa.
Przez długi czas.
A on naprawdę dopiero zaczyna.
Finau uderza, by wygrać.
Tony Finau! Zwycięzca 3M Open!
Facet z Salt Lake City
wygrał w krainie 10 000 jezior.
Masz na sobie zielony strój w hołdzie dla matki.
Po raz pierwszy kibicuje ci cała rodzina.
Co to dla ciebie znaczy?
Zaraz się rozpłaczę.
Kocham moją rodzinę. I mamę, za którą tęsknię...
Wspaniale jest mieć ich tu ze mną.
Zawdzięczam to wielu osobom,
jestem im ogromnie wdzięczny,
ale rodzice i żona wspierali mnie zawsze.
To im dedykuję wygraną.
Tony, wywalczyłeś zwycięstwo. Idź świętować z rodziną.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Żona jest moim oparciem od początku małżeństwa.
Kibicowała mi, gdy byłem nikim.
Przejście razem przez te lata było trudne.
A teraz widzi, jak wygrywam.
Tylko ona od zawsze była przy mnie.
Przepraszam.
Wygrana Tony'ego w 3M? Mnóstwo ludzi ma opinie.
Mówią o tym, że grał na słabym polu.
Mają prawo mówić, co chcą.
Na tym polegają opinie. Ale wygrana to wygrana.
Wszyscy pytali, dlaczego Tony nie wygrywa.
A kiedy w końcu wygrał, szukamy powodów,
żeby umniejszyć jego sukcesom.
Po wygranej miałem mieszane uczucia.
Czułem, że wciąż mam coś do udowodnienia.
Chciałem uciszyć krytyków,
którzy mówili o słabym polu i tak dalej.
Finałowa runda Rocket Mortgage Classic w Detroit.
Wszyscy próbują nadążyć za Tonym Finau, który znów chce wygrać.
Czuł, że po wygranej w PGA
nadal ma coś do udowodnienia.
Jeśli to nie jest mentalność zwycięzcy, to nic już nie rozumiem.
Możliwe, że nigdy nie zagrałem lepiej.
Finau zmiótł drugą połowę.
Na 11. greenie ma trzypunktową przewagę.
Zdarzył mi się tylko jeden bogey,
którego do teraz przeżywam.
Lepiej wyglądałoby zero.
Szybko odbija w lewo.
- Idealna. - Słodka dwunastka.
Finau momentalnie odbija się po swoim pierwszym bogey.
Wszystko, co do tej pory zagrał,
było dla niego świetną nauczką.
Teraz to, czego się dowiedział, wciela w życie i wygrywa.
Dawaj, Tony!
Wygrane w PGA dwa tygodnie z rzędu
mówią ogromnie wiele o rozwoju jego gry.
Powiedział, że jest gotów
grać tak, jak jeszcze nigdy dotąd.
Tony Finau jest w swoim żywiole
i drugi tydzień z rzędu wygrywa w PGA.
Jeden po drugim!
Pytanie brzmi, kiedy wygra wielki turniej.
A gdy osiągnie i to, będą narzekać, że wygrał tylko jeden.
Bo przecież Tony Finau jest za dobry.
Zawsze będzie im mało.
Mocno przytuliłeś żonę.
Kogo chcesz zainspirować?
Przyszłe pokolenie, a zwłaszcza mojego syna.
Jraice.
To dla ciebie, bestio.
Dzieci widzą, jak ciężko pracuję,
dlatego to dla mnie ważne, że widzą nie tylko przegrane,
ale i zwycięstwa. Wiedzą, że wygrani ciężko pracują.
- Chcecie zrobić jeden gigantyczny? - Tak!
„Przezwycięzca”.
Podoba mi się.
Wszyscy razem rysujemy plakaty.
Zostało jeszcze kilka do zrobienia.
Dobrze cię widzieć.
Kochamy Tony'ego.
Każdy musi trzymać plakat,
żeby na pewno je widział.
To babcia Tony'ego, wczoraj skończyła 89 lat.
Nie zjawiła się tu jeszcze nawet połowa rodziny,
ale to dobrze, bo nie mamy miejsca.
BRAWO, TONY PRZEZWYCIĘZCA!
Myślę, że przezwyciężanie to dobre określenie.
Będzie tu za jakąś minutę.
Czy to wpływa na opinię kibiców?
To wiedzą tylko oni.
Nie pozwalam zewnętrznym głosom
mówić mi, kim jestem i jak powinienem żyć.
Rodzina jest najważniejsza.
ZWYCIĘZCA TONY FINAU
Zwycięzca to przegrany, który się nie poddał. Cały ja.
Tak się właśnie czuję. Przegrane uczą.
W golfie wygrane są tak rzadkie, że ma się wiele okazji do nauki.
Nie da się wygrywać co tydzień.
Tak naprawdę to gra w życie.
Zawsze wydaje nam się, że więcej przegrywamy.
Upadamy, wstajemy, wyciągamy wnioski i idziemy dalej.
- To było super. - Okej, Netflix!
Cześć, skarbie.
Bez odbioru!
Dzięki.
Cześć, dzieciaki!
- Hej, Jraice. - Siema.
- Hej, Nene. - Cześć.
- Hej, Tone. - Cześć.
- Cześć, Sage. - Cześć, tato.
- Jak mi poszło? - Dobrze.
- Słyszałeś dedykację? - Tak.
Tato, Jraice źle o tobie mówił.
- Wcale że nie! - Mówił!
- Po bogey? - Tak.
Przez jedno bogey na 17 dołków?
Błagam, wbiłbym ten putt osiem razy na dziesięć.
Mito, porozmawiajmy o PGA Championships.
Mito Pereira to 27-letni świeżak z Chile,
wiele się od niego oczekuje.
Co to jest? Chyba nie wie, co robić.
Widać, że to przeżywa.
Sahith był bardzo dobrym amatorem, ale nikt na niego nie stawia.
Powiedz mi.
Upadła bezpiecznie?
- Wpadła do wody? - Tak.
Jest sfrustrowany.
Mocno przybity.
Przyjechali tu wygrać.
A niezwykle trudno wygrać w PGA Tour.
Nie!
Ta rana zostawi blizny.
Golf jest trudny.
Napisy: Zuzanna Chojecka