Wyjaśnisz, co się stało na Waste Management Phoenix Open?
Pewnie chodzi o to, że ściągnąłem koszulkę.
Ściągaj!
Trybuny oszalały.
Grałem w parze z Harrym Higgsem, byliśmy niemal ostatni.
I nagle ludzie krzyknęli: „Harry, pokaż cycki!”.
Pokaż cycki!
Jeśli wejdzie, ściągam górę.
- Dobry Boże. - Słodki Jezu.
Rzucali puszkami.
Było głośno, też dałem się porwać atmosferze.
O nie. No i proszę.
Jezuniu.
Joel Dahmen dogadza tłumom.
Na razie jeszcze nie żałuję, ale to się może zmienić.
Władze ligi mnie upomniały.
Nie powinno się biegać topless po polu, ma to sens.
Jest jak sympatyczny sąsiad,
który w cholerę dobrze gra w golfa.
Prosto na flagę. Być może wejdzie.
- Co za strzał. - Wspaniały.
Z jakiegoś powodu od dziecka golf przychodził mi łatwo.
Pierwsza wygrana Joela Dahmena w PGA Tour.
Wygrałeś!
Zwycięstwo w turnieju to ciężka robota.
Joel jest najmniej pewną siebie, nazbyt skromną osobą,
która jest niezwykle zdolna, jaką znam.
Czujesz się gotów na wygraną w wielkim turnieju?
Nie, w ogóle.
Dahmen się niepokoi. A nie jest źle.
Tym, co różni czołowych graczy od reszty,
jest wiara w siebie.
Jesteśmy najlepsi na świecie i gramy na poziomie.
Jedna z najlepszych rund życia.
Są o wiele lepsi ode mnie.
Nie będę w pierwszej dziesiątce. Nie wygram nic wielkiego.
Joel może konkurować z najlepszymi, bo, bądźmy szczerzy,
jest jednym z najlepszych.
ZA JEDNYM ZAMACHEM
SYNDROM OSZUSTA
- Gotowy? - Jak nigdy.
Dasz mi cięższe kettle, żebym wyglądał na silniejszego?
- Na stówę. - Dzięki.
Jestem Joel Dahmen.
Zaczniemy od wymachów w górę.
Nie wiem, co to takiego.
Mam 34 lata i gram zawodowo w PGA Tour.
Podciągnij.
Jak boli.
- Wytrzymaj dwie sekundy. - Nie mogę.
Staram się i ćwiczę,
ale ktoś musi być siedemdziesiąty w rankingu.
Dlaczego nie ja?
Napinaj pośladkowy i opuść klatkę piersiową.
- Tak się nie da. - Da się.
Jestem takim średniawym graczem PGA.
Najlepsi, jak Brooks Koepka i Rory McIlroy,
są nadludźmi.
Mają przewagę psychiczną.
Uderzają dalej. Mają lepsze chipy i putty.
Ja nie jestem dla nikogo zagrożeniem.
- Chcesz spróbować? - Do tego trzeba mieć formę.
Jestem silniejsza od ciebie.
- Masz słabą koordynację. - Ale jestem silniejsza.
Joel to żartowniś.
Jest zabawny, radosny,
ale dotarcie do tego momentu nie było dla niego łatwe.
Brawo, skarbie.
Życie zdecydowanie go nie oszczędzało.
Poczucie straty i trauma wpłynęły na jego decyzje.
Rak jest do bani.
Kiedy byłem w gimnazjum,
u mojej mamy zdiagnozowano raka trzustki.
Lekarze dawali jej pół roku i tyle przeżyła.
Co my tutaj mamy?
A później...
Minęło 17 lat, a nadal boli.
Wszystko robiła za mnie. Pranie, ścielenie łóżka.
Rozpieszczała mnie.
Po jej śmierci nie przeszedłem żałoby. Ukrywałem to przez jakieś pięć lat.
Większość graczy rozkwita na studiach i planuje karierę,
a ja błąkałem się jak liść na wietrze.
Imprezował i miał wszystko gdzieś. Nie miał celu.
Mieszkałem z tatą. Pomyślałem: „golf albo praca”.
Gra w golfa wydawała się najlepszą opcją,
więc po prostu w to wszedłem.
To była moja ostatnia opcja, żeby coś osiągnąć.
Niezły drive.
Przeszedłeś już cztery długości?
- Trzy. - Tym razem trzy, Joel.
Dajesz, Joel.
Szkoda, że aż tak cię lubię.
O to chodzi. Musisz zaczarować trenera.
Na śmierć.
SAN DIEGO KALIFORNIA
ZACHOWAJ SPOKÓJ
Przepiękne popołudnie w zjawiskowym Torrey Pines.
Siedemdziesiąta edycja Farmers Insurance Open.
Niebawem zaroi się tu od gwiazd golfa.
Pójdę poćwiczyć.
Chłopaki.
#98 W RANKINGU ŚWIATOWYM
Siema.
Chciałbym ustrzelić coś dobrego. Kumasz?
Putt na piątkę, ale strzelę lepiej.
W zawodach PGA Tour po 36 dołkach dochodzi do eliminacji.
W czwartek i piątek grają wszyscy,
ale do weekendu przechodzi połowa.
Nie dostaniesz się, nie zarobisz. Proste.
DRUGA RUNDA CZWARTEK
Muszę dobrze uderzyć dwie piłki.
Wleć, skarbie.
Weszła! Świetnie, Joely.
Gracze PGA są CEO, prezesami, kierownikami
i każdym innym w swojej firmie.
Golfiści często mają wielu trenerów.
Mają trenera od zamachów, mają caddie,
który często też pełni rolę trenera albo doradcy.
Ustaw się bardziej na środku i uderz.
Główną rolą caddie jest noszenie kijów,
ale zapisują też odległości, czytają greeny,
mówią, w którą stronę odbicie nie wyjdzie.
Niektóre relacje między nimi a graczami są czysto zawodowe,
inne nie.
Czemu aż tak źle?
- Dawaj. - Wchodź.
Ja pierdolę. Ale lipa.
Bolą cię plecy? Możemy się wycofać.
Moje ramię! Odpada!
Sprawdźmy. Jest lot o trzeciej.
Zdążę, ale muszę wyjść teraz.
Geno jest najlepszym...
człowiekiem, zaraz po mojej żonie.
Najlepszym kumplem, ale i moim caddie.
W porządku.
Zaczynamy zabawę.
Jestem caddie Joela od ośmiu sezonów.
Kocham go, nie chcę, żeby to dziwnie zabrzmiało.
Na szczęście przed nami seria łatwych dołków,
rozwalimy to.
Myślę, że...
jesteśmy razem szczęśliwi, jak stare, dobre małżeństwo.
Co mogę zrobić,
żeby ułatwić ci życie?
Nie docenia się tego, ile caddie znoszą
pod względem psychicznym.
Musisz wiedzieć, co ci da, być pozytywny.
A on nie może cię zawieść.
To trudne.
Czasami na niego krzyczę, zdarzyło mi się go uderzyć.
Przegram na całym wybrzeżu.
Zaraz dostaniesz w żebra.
We wtorek mówiłeś, że w miesiąc zarobisz milion.
No to działamy.
Geno parę razy mówił mi: „Po dzisiejszym mnie wyleje”.
A ja mu na to: „Nie, Geno. Będzie dobrze”.
Geno jest poważniejszy, niż się ludziom wydaje.
Niektóre z naszych porażek przeżywa gorzej ode mnie.
Kolejny tydzień przed nami.
Klasa, Nick.
Brak awansu to brak kasy.
Pieniądze szczęścia nie dają, ale ułatwiają życie.
Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze, a wy?
- Dobrze. - Będzie lepiej.
Zrzuć to na mnie. Nawaliłem.
Joel grał tak, jak powinien.
Nie wiem, jakim cudem, mama to zachowała.
Niedawno odkryłem jej kolekcję.
Powiedziała: „Mam archiwum twoje i Joela.
Wszystkie wycinki z gazet i inne takie”.
Ten jest zabawny. „Jak Dahmen i jego caddie,
Geno Bonnallie, stali się jednym z najzabawniejszych duetów golfa”.
Rzekłbym, że to trafny opis.
- Odbije w lewo. - I to jak!
Mamy mistrza puttingu!
Wbił ją!
To nie było straszne.
Udało nam się!
Geno i ja dorastaliśmy w małym mieście w północnym Idaho.
Zaczęliśmy grać w golfa, gdy miałem jakieś 13 lat.
Geno miał już prawo jazdy.
Po szkole zabierał mnie na tor,
a potem do Taco Bell.
Ale co? Boże, jest tragiczny.
W szkole średniej grałem nieźle, ale Joel był fenomenalny.
W ostatniej klasie wygrał zawody stanowe ośmioma uderzeniami,
to niesłychane.
Właśnie to chciałem zobaczyć.
Poślij ją w górę.
Schyl się i sprawdź, czy jeszcze masz jaja.
Ma!
Stary!
To ciekawe, jak Geno stał się moim caddie.
Wysłał mi maila.
„Po pierwsze, jestem z ciebie dumny.
Jesteś zawodowcem.
Jednym z najlepszych na świecie”.
„Jesteś zawodowcem.
Jednym z najlepszych na świecie”.
Nie wierzę, że się wzruszam.
Tak kocham Geno.
„Chcę oficjalnie aplikować na pozycję caddie Joela Dahmena”.
„Chcę twoje dobra i wierzę, że razem rozkwitniemy”.
Przez pierwszy rok zarobił 87 dolarów.
Pierwsze dwa lata były ciężkie.
„Postanowiłem wymienić ciężarówkę na Hondę Civic
i przerobić ją na dom”.
Naprawdę.
Ostatecznie wybrałem Priusa, lepsze spalanie niż Civic.
Geno...
Oczywiście, że go zatrudniłem.
Alenie od razu, bo nie wierzyłem, że może być z dala od syna.
Nie wierzyłem, że jego żona wytrzyma te wyjazdy,
ale nie miałem innych opcji, a on się nadawał.
Gotowy, żeby wskoczyć w roztopiony śnieg?
Ty pierwszy.
No dawaj. Nie!
Gracze i caddie na PGA dogadują się
na kilka tysięcy w tygodniu na pokrycie wydatków
oraz od siedmiu do 10% zarobków.
A więc mój sukces finansowy jest zależny od sukcesu Joela.
Wolałbym inne rozwiązanie,
ale w golfie zarabia się na cotygodniowych wynikach,
dlatego ja dostaję procent od jego dokonań.
Zero presji, Joel. Wszystko w jego rękach.
Do dwóch wygranych, 21.
- No dobra. - Okej.
- Prowadzę, bo to mój dom. - Fakt.
Upijamy się.
Masz mikrofon?
Tak.
Wytną to.
Joel różni się od wielu graczy PGA.
Ma umiejętności, żeby być w pierwszej trzydziestce.
Inna sprawa, czy chce być w pierwszej trzydziestce.
Wpadłem tylko coś zjeść, jestem wykończony.
To ważny weekend, rozumiem.
Większość naszych imprez
kończy się tym, że wydzieram się, jaki jest dobry,
bo chcę, żeby to do niego dotarło.
O której jutro grasz? Bo jeśli nie wstaniesz,
to ja tym bardziej i obaj wrócimy...
- Dwie dyskwalifikacje? - Weekend w Vegas.
Zapowiada się nieźle!
Wszyscy się zastanawiają, czy przez to, jak o sobie myśli,
nie gra gorzej, niż potrafi.
Następny turniej to U.S. Open. Joel musi się zakwalifikować,
bo nie jest w pierwszej sześćdziesiątce rankingu.
Dobrze!
U.S. OPEN KWALIFIKACJE
Witajcie w klubie na Admiral's Cove,
na ostatnim etapie kwalifikacji do 122. U.S. Open.
Co roku niemal 10 000 osób próbuje dostać się do turnieju.
Jeden dzień, 36 dołków w różnych lokalizacjach.
To „najdłuższy mecz”,
bo chodzi o przetrwanie.
KWALIFIKACJE DO U.S. OPEN RUNDA 1
Dobra, wbijmy parę birdie.
Ci, którzy przetrwają kwalifikacje, idą prosto do turnieju.
Gramy o 13 miejsc i dwa rezerwowe.
Następny gracz, Joel Dahmen z Clarkston w stanie Waszyngton.
Nieźle.
Będę wdzięczny za szybkie birdie.
Zamknij się.
W tej lokalizacji jest 13 miejsc do wygrania.
I około 100 osób ma na nie ochotę.
Nie podkręcaj, stać cię na więcej.
Skandal.
Odbij się, proszę. I jeszcze.
Nie będę w galerii sław golfa. Gdy rzucę grę,
popadnę w zapomnienie.
Rozumiem to. Nie mam żalu. Nie gram dla spuścizny.
Słyszę, że dlatego nie będę wielki.
Bo brak mi wiary.
Nie ma opcji.
16. DOŁEK 37. MIEJSCE
Który z gości za mną byłby twoim caddie na ostatnie dołki?
- Masz czuć się dobrze. - Robi się.
Chcesz jechać na U.S. Open.
Tak. Jeśli ty pojedziesz.
W tamtej chwili myślał, że kolejnych 18 już nie zagra.
Golniesz White Claw?
Może i kilka. Potrzebujemy mocy.
Przy obiedzie wypił White Claw,
nie wiem, czy to nie wbrew zasadom,
ale grając, nie pili, więc chyba przejdzie.
Rozłączam się. Zostało mi jeszcze siedem pokazów,
powoli mam dość i chyba się wypalam.
Zobaczymy.
Potrzebujemy pięć mniej niż par w drugiej rundzie.
KWALIFIKACJE DO U.S. OPEN RUNDA 2
Nie uderzać w to drzewo i nie lądować w bunkrze.
W sumie tak. Postaraj się.
Świetny zamach. Daleko poleci.
Ale poleciała.
Nie pójdzie ci źle. Dasz radę.
Pięknie poszło.
- Świetny strzał. - Dzięki.
Całkiem nieźle.
Jeśli Joel się skoncentruje i próbuje dobrze grać...
...myślę, że dostanie się do U.S. Open.
Najważniejsze to piąć się w tabeli, bo nigdy nie wiadomo, co się wydarzy.
Dobra robota. Winszuję birdie.
Nie zrób nic głupiego na ostatnim dołku, a dostaniemy się do U.S. Open.
W życiu lepiej nie dobiłem.
Niepotrzebnie piłem pomiędzy rundami.
Okej.
Ale wiesz co? To było kilka kolejek.
Ostatecznie dobiłem do pięciu poniżej w drugiej rundzie.
- Zabieraj rzeczy. - Dobra.
Byłem dumny z szansy na grę w U.S. Open.
O takich turniejach się marzy.
Bierz go.
Chodź tu. Boisz się kamery, maluchu?
Tak.
To mój psynek.
Teraz nasz.
Osiem i pół roku razem.
Chciałeś jajecznicę, prawda?
- Z serem? - Tak, z cheddarem.
Wiele osób całe życie poświęca golfowi,
a my mamy inną perspektywę.
Zwłaszcza Joel. Tyle przeszedł,
ma świetne spojrzenie na życie i na to, co jest sprawą życia i śmierci.
Wiosną 2011 roku to ja dostałem diagnozę. To był rak jąder.
Myślałem: „Boże, tylko nie ja”.
Miałem 23 lata, zostałem zawodowcem.
Myślałem, że jestem nietykalny.
Na szczęście było wcześnie, chemia pomogła.
Już latem wróciłem do golfa.
Bagatelizuje to.
Mówi, że to tylko rak jąder, wcześnie wykryty.
A jest silniejszy, niż sobie wyobraża.
Odejście mamy nadal boli, ale...
mój rak zmienił moje życie na lepsze.
Wiecie? Nie biorę życia za pewnik. Postępuję uczciwie.
Może to było szczęście w nieszczęściu.
Brutalne.
Klub crossfit i sklep z wózkami.
Co za połączenie.
Po historii Joela z rakiem i wszystkim, co przeszedł,
nie byliśmy pewni, czy to możliwe,
ale z radością oczekujemy pierwszego dziecka.
Myślisz, że dziecko będzie spać wtedy, kiedy ja?
Zdecydowanie nie.
To ty będziesz musiał spać wtedy, kiedy ono zaśnie.
Moje doświadczenia z rakiem wpłynęły na radość z rodzicielstwa.
Pojawił się niepokój.
Nie posiadam się z radości, ale i śmiertelnie się boję.
Okej, to serio dorosłe sprawy.
Jesteśmy dorośli. Do dzieła.
- Dzień dobry. - Witajcie w Strollerii.
- Dzięki. - Co wa sprowadza?
Czy uważasz się za ekspertkę w świecie wózków?
Parę osób mnie wyprzedza, ale jestem w czołówce.
Zauważyłam zmianę w perspektywie Joela.
Wiesz, jak go złożyć?
Nie trzeba nic wciskać, wystarczy podnieść rączkę.
Sam się rozłoży.
No właśnie.
Nauczysz się.
Odkąd wiemy, że będziemy rodzicami,
Joel próbuje wycisnąć każdą okazję w karierze
i wspiąć się jak najwyżej w rankingu.
- Brawo. - Sporo miejsca.
Wybraliśmy dwa wózki.
Myślę, że będzie bardziej skupiony.
Zawsze musi czuć presję,
żeby wrzucić najwyższy bieg.
Lona, mamy nowy wózek.
Dzięki, to bardzo miłe.
DJ, wymiatasz.
O nie.
To już 122. edycja U.S. Open.
W historycznym klubie Brookline.
- Zabawimy się. - I to jak.
U.S. Open to zawsze...
Ma reputację najtrudniejszego turnieju.
Trasa jest bardzo skomplikowana. Głębokie pułapki, szybkie greeny.
Trzeba pewnie uderzać. Musisz grać dobrze,
jeśli chcesz mieć szansę w U.S. Open.
Gdybym to ja był twoim caddie, uderzybym piątką iron.
Delikatnym ruchem.
- Dobry z niego caddie. - Dlatego tego nie robię.
To będzie najtrudniejszy tydzień tego roku.
Ten, kto uniesie to psychicznie
i znajdzie sposób na wbicie piłki,
wygra zawody.
To ważny turniej.
Mistrzostwo Ameryki i 17,5 miliona wygranej.
Wycieńczające cztery dni, skonstruowane tak,
by wyłonić najsilniejszego czyli zwycięzcę.
Numer siódmy na świecie, Collin Morikawa.
Pewnie widziałeś już tor. Jak wrażenia?
Cudowny. Uważam, że to dobre pole.
Na U.S. Open trzeba umieć wszystko.
Dobrze uderzać ironami, nisko, z bliskiej odległości. I nie oszaleć.
Czuję się pewnie na takich polach,
które są trudniejsze od codziennych.
Dobrze. Joel Dahmen.
Czy to prawda, że prawie odpuściłeś kwalifikacje?
Dużo na ten temat rozmawiałem.
Mówiłem żonie, że nie dam rady.
Cieszysz się, że jednak dałeś?
Wszystko zmienia się na miejscu. Jest ogromny tor, kibice.
Od razu nastroiłem się pozytywnie.
RUNDA TRENINGOWA ŚRODA
Wracasz tutaj?
Tak.
Wygląda dobrze.
Nie może być źle.
Jak możesz strzelać takie złoto i nie wierzyć, że mógłbyś wygrać?
Poważnie. Nie doceniasz się.
- Smutne. - Przytakuje ci.
Na sto procent. Joel się nie docenia.
Inni gracze różnią się myśleniem.
Taki Jordan Spieth
jest pewien, że wygra wszystko.
A Joel uważa, że jest beznadziejny.
Ale gdy już zacznie grać, stanowi poważne zagrożenie.
Czy mogę wygrać? Nie wiem, czy jestem dość dobry.
Gwiazdy musiałyby mi sprzyjać.
Jeżeli dostajesz się na ten turniej,
już jesteś w światowej czołówce.
- Ciągle to powtarzasz. - Bo tak jest.
Co musimy poprawić?
Mógłbym się bardziej przykładać.
Tyle przeszedłeś,
że poprawa gry w golfa to dla ciebie pestka.
Po prostu bądź na zawodach,
gotów do rywalizacji, graj chętnie, a nie mechanicznie.
Jak bardzo byłbyś dobry, mówiąc:
„Chrzanić to, postaram się z całych sił”?
Nie wiem, byłbym w pierwszej pięćdziesiątce?
Czy jestem w pierwszej dziesiątce faworytów U.S. Open? Nie.
Kwestia sporna.
PIERWSZA RUNDA CZWARTEK
To ostatni tydzień wyścigu po trofeum U.S. Open.
Dziewięć tysięcy graczy chciało się tu dostać.
Zostało nam ostatnich 156, którzy chcą zapisać się w historii.
- Dobrego dnia, stary. - Wzajemnie.
Przed państwem, z Clarkston w stanie Waszyngton, Joel Dahmen.
Dobrze, Joel. Pięknie.
Po lewej stronie. Świetna forma.
Jest dalej? No tak, tam.
Kurwa.
W mordę.
Ta trawa może mieć z 12 cm.
Joel. Otrząśnij się.
Godzisz się z bogey, grasz dalej, ale Dahmen niestety spadnie.
Zabolało. Co za głupi dołek.
Spójrzmy na innych zawodników rundzie otwarcia.
Mistrz Open, Morikawa, celuje w birdie.
Trafił!
Miły dodatek.
McIlroy chce zachować dwa poniżej. Birdie putt.
O tak.
Uplasuje się na drugim.
Joel Dahmen. Celuje w siódmy dołek.
Czeka go sporo pracy.
Niskie uderzenie z 10 metrów.
Boże, są tak daleko.
Kąt, pod którym uderzasz, utrzyma się
niemal do samego dołka.
Nie będzie miał kiedy się zmienić.
Z tej strony zrobiłbym...
Tak, ta linia wygląda dobrze.
Dawaj, Joel!
Trochę za szybko spada.
Zostań! Pięknie.
Brawo, stary.
Niezłe uderzenie.
Geno wie, co i kiedy powiedzieć Joelowi.
Kiedy grają dobrze, widać, że dobrze się bawią.
Na 13. dołku Collin Morikawa.
Tylko 30% pola trafia w ten green.
Drugi strzał Rory'ego na par w czwórce.
Przykre.
Piłka Dahmena w górze.
- Świetna forma. - Dobre uderzenie.
Kiedy dobrze gram, nakręcam się.
Jestem gotów na więcej.
Birdie?
Lepiej sobie radzę na szczycie, niż walcząc o kasę
przy 40. miejscu.
Jestem bardziej skoncentrowany.
Na tablicy wyników mamy mieszankę graczy.
Najlepsze nazwiska
i gracze, którzy grali na tyle mądrze, że wspięli się na szczyt.
- Jak się masz? - Gratuluję.
Zaraz będą pytać, czy Joel Dahmen wygra.
Mówiłeś, że nie dasz rady. No i proszę.
- To tylko jedna runda. - Coś jeszcze?
Jak mogę ci jeszcze pomóc?
Chcesz parasolkę w meleksie?
Jest dobra czy gówniana?
Pewnie gówniana.
- Adios. - Kocham cię.
- Nawzajem. - Sorry za bycie dupkiem.
DRUGA RUNDA PIĄTEK
Witajcie, panie i panowie.
Niezwykle się cieszymy, że możemy tu być.
Moim zdaniem to tabela idealna.
Największe nazwiska wymieszane z zaskoczeniami.
Dobrze widzieć reprezentację różnych stylów.
Joel Dahmen grał w rundzie treningowej.
Ktoś go spytał, czy czuje się lepiej na polu.
Odpowiedział, że nie. Brutalnie szczerze podchodzi do szans.
A potem strzela trzy poniżej par.
Świetnie! Dziękuję.
Do później, dam ci dużo piw.
Brzmi dobrze, Joel. Dzięki.
Potrzebuję więcej instynktu zabójcy.
Często idę po prostu pograć w golfa, nie licząc na zbyt wiele.
Muszę myśleć bardziej w stylu:
„Przyszedłem zmieść tych gości z planszy”.
Hej! Złapiemy się jutro na pizzę i browca?
Najlepsi gracze mają inną psychikę.
To nie ja. Jestem zbyt przyjacielski?
Dla mnie to rywalizacja, ale chcę być miły.
Witajcie w drugiej rundzie U.S. Open.
Zapowiada się na nasz największy dzień.
Jedziemy, Joel.
Ładna piłka.
Joel Dahmen doskonale uderza.
Ósemka iron?
Lepiej niż siódemka.
Właź. Rany.
Piękny strzał. Spójrzcie.
Fantastyczny pierwszy dołek.
Dobre pchnięcie. Świetny strzał.
Dahmen wygląda, jakby wiedział, że wyjdzie na prowadzenie z 4 poniżej.
Mamy też dwukrotnego mistrza, Collina Morikawę.
Drugi strzał pod górę, par piątka.
Ląduje wprost na greenie.
Uderzenie dnia.
Bez dwóch zdań. Najlepszy drugi strzał.
Dwóch graczy okupuje szczyt tabeli.
Collina Morikawę znają wszyscy. Jest wielokrotnym zwycięzcą.
Brawo, Collin!
Joel Dahmen ma 34 lata. Musiał się tu zakwalifikować.
A w dwóch poprzednich edycjach nie awansował do finału.
- Dawaj, Joel! - To mój bohater.
15. DOŁEK
Flaga za flagą.
Dajesz, młody!
Co mamy? Spadek?
Joel Dahmen celuje w birdie.
Poleci tędy, potem na dołek i się wyrówna.
Ale ja jestem tu.
Z niecałych 22 metrów.
- Podrzucił ją. - Tak.
Tylu graczom nie wyszło.
I...
Tak, raz.
Czekaliśmy, ale w końcu jest uśmiech.
Tak.
- Za szybko? - Nie, dobrze.
Co za bestia!
Morikawa chce dobrze zakończyć piątek.
Collin Morikawa, wielokrotny mistrz, zamyka dzień w stylu.
Czy będą szli łeb w łeb? Czy Dahmen spadnie?
A może strzeli birdie na 18. dołku?
Tak!
Dobrze zaczął. Wiatr wieje w tę stronę.
Może uda się mu go uniknąć.
Dokładnie tam wylądowała.
Spadła w trawę. A skoro tak...
Może chwasty będą okej.
Tak? Widzę flagę.
Dawaj, Joel!
Czuję, że to może być podmuch.
Ma 60 metrów w dość silnym wietrze.
- Ciężko strzelać pod słońce. - Źle widzi.
Wiatr wieje mu w twarz.
Na dobrej linii.
- Świetny strzał. - Wszystko idzie po waszej myśli.
W telewizji wygląda to dobrze. Ale na żywo...
- Jak daleko? Dwa i pół metra? - Mniej.
- Nieźle. - Lepiej niż z alejki.
Na stówę.
Dobra robota.
Joel Dahmen zakwalifikował się, będąc na szczycie razem z Morikawą.
- Brawo. - Dzięki.
Świetnie ci poszło. To była runda solidnego golfa,
ale dała nam prowadzenie.
Dobra robota.
Tak jest.
Joel, zawsze masz niskie oczekiwania,
ale po raz pierwszy prowadzisz po 36 dołkach w PGA.
Jak ci się udaje nie nakręcać?
Nie wiem. Trochę się pewnie nakręciłem,
ale nadal wydaje mi się, że to sen.
Pobawimy się?
Zgadnij, ile nowych SMS-ów dostałem?
Może 1175?
Prawie 1207.
Sporo. Nie wszystkim odpiszę.
U.S. Open to najtrudniejszy test.
Czego cię nauczył?
Niedawno mogłem się nie dostać, a teraz dobrze mi idzie.
Zawsze wierzyłem, że nieźle gram,
ale chyba za mało.
Więc może zacznę mówić o sobie lepiej.
Rahmbo, jak leci?
Siedzimy.
Dostałem zdjęcie Poppy z przedszkola.
Padła jak zabita.
Zgon.
Zazdroszczę jej.
Jeszcze cię to czeka. Nie będziesz miał wolnej chwili.
Co?
Dzieciak.
Grasz za tydzień?
Nie. Nie chciałem lecieć prywatnie, potem poleciałem z kimś. I tak...
Rory też nie lata prywatnie.
Jeśli nie wiedziałeś, czy się dostaniesz,
a potem prowadzisz po 36. dołkach,
zyskujesz duży szacunek u kolegów.
- Co tam? - Hej.
Skończ na tyłach. Koniec na przedzie to koszmar.
Tak, wtedy masz pięć dni.
Najpierw par trzy, potem osiem.
Brutalne.
- Powodzenia. Na razie. - Pa.
To jego szósty rok w lidze, a Joel zaczyna być szanowany
przez najlepszych graczy i zajmuje miejsce przy stole.
- Dobrze gra. - Fakt.
- Świetnie. - Miło popatrzeć.
Powiedziałem tacie, że będzie dziadkiem.
Serio?
Najlepszego! To Dzień Ojca.
- Przyjął to na luzie. - Co powiedział?
„Twoje życie będzie trudniejsze”.
Tak powiedział?
- Bez gratulacji? - Coś tam rzucił.
Wszystkie oczy zwrócone są na pole tej finałowej niedzieli.
Rory, wbiłeś 14. w piątek szóstką iron?
Trzeba było. Wbiłem piątką.
Mocniej uderzasz, on jest mniejszy.
Ja też ćwiczę!
Do przodu, Joel!
Po piątku rozmawialiśmy o Joelu Dahmenie.
Miał szansę na wygraną.
Ale sobota dała popalić większości.
Matt Fitzpatrick i Will Zalatoris,
obaj na czwartym, są w finałowej grupie.
Dahmen zaczyna niedzielę na siódmym miejscu.
Na greenie, więc nie jest źle.
Mocno uderzył prawą ręką, nie ma lekko.
Dobry strzał, pało.
Powiedz.
Jako jedyny caddie nazywam gracza pałą?
Prawda.
Bo tylko ja mówię to, co myślę.
Uwielbiamy cię!
Strzeliłem bogey i zrozumiałem, że nie wygram,
ale zostało mi sporo do ugrania,
nadal mogę dużo osiągnąć, dlatego nie odpuszczam.
Nie załamałem się tak jak kiedyś.
- Joel! - Dajesz!
Drugi strzał Joela na 18.
Wygląda dobrze.
Wspaniałe uderzenie.
Dobry strzał.
Czy bywało, że się nie doceniałem?
Pewnie tak, ale grałem dobrze.
Pierwsza dziesiątka na U.S. Open. Nieźle.
To nowe terytorium dla Joela Dahmena,
jego najlepszy wynik w ważnym turnieju.
Dobra robota. Zajebiście ci poszło.
Świetnie.
Kiedy chcę, gram bardzo dobrze.
Mogę rywalizować z najlepszymi.
U.S. Open to przełomowy moment dla Joela Dahmena. Wytrzymał grę
przeciwko Fitzpatrickowi, Rahmowi, McIlroyowi.
Skończył w pierwszej dziesiątce i może uważać się
za jednego z najlepszych, bo dowiódł swoich umiejętności.
Samo to jest wielką zmianą dla Joela.
Wszedłeś w ten weekend, prowadząc.
Dodało ci to pewności siebie na resztę sezonu?
Kiedy zbliżasz się do marzenia,
jesteś też bliżej rozczarowania.
Wkładam w grę dużo pracy, otaczam się świetnymi ludźmi: caddie,
moją żoną, gram o coś więcej niż tylko trofeum.
Gram o to, co mnie motywuje.
W końcu jestem gotów.
- Brawo. - Kocham cię.
Nie straciliśmy ani centa.
Jestem z ciebie dumna.
„Nieźle, pało”.
Mój caddie nazwał mnie pałą.
Matt Fitzpatrick próbuje wygrać nie tylko wielki turniej,
ale pierwszy wielki turniej PGA.
Wiem, że mogę wygrać U.S. Open,
ale presja mnie dobija.
Cholera.
Niedobrze, Fitzy! Plaża!
Drobiazgowo podchodzi do golfa,
ale walczy dziś z prawdziwą bestią.
Dustin Johnson!
Miałem świetną karierę w PGA Tour,
a teraz zrobiłem inny krok w karierze.
Właśnie dotarła do nas sensacyjna wiadomość.
W ciągu ostatniej godziny saudyjska liga pokazała swój tor,
jak również najlepszego gracza. Ta informacja szokuje.
Jest nim były numer jeden i 24-krotny zwycięzca PGA, Dustin Johnson.
Napisy: Zuzanna Chojecka