Jak wygląda sytuacja?
Namierzam coś. To sanie.
Hugo, czy Mikołaj i jego żona są bezpieczni?
Czemu nie jesteśmy online?
Robię, co mogę.
To za mało.
Pierwszy raz jestem w takiej sytuacji.
Nie czułem się tak nawet podczas sesji na Mufinowej Polibudzie.
A już się bałam, że przez 30 sekund nie usłyszymy przechwałek o tej budzie.
Nie dajcie się stresowi.
- Co mam robić? - Czemu pytasz ją?
Zapomniałem, że wróciłaś.
- Nie rozmawiaj z nią więcej. - Wybacz, koteczku.
Ona nic nie znaczy.
Wybacz, papierowy koteczku.
Teoretycznie nadal jestem na urlopie,
więc wciąż jesteś kierownikiem elfów.
Musisz podjąć decyzję.
Jak zawsze podejmę złą.
Nie. Zostawiłam cię w obliczu fatalnej sytuacji.
Wiry znów otwarte! Udało ci się, Hugo!
Więc czemu nie widzę Mikołaja?
Później pogadamy o twojej komunikacji w sytuacji stresowej.
Przyjacielu!
To nie są nasi przyjaciele.
Nie. Złowieszczy śmiech wymaga niższej tonacji. Znacznie.
Posłuchaj.
Jeszcze raz. Tak!
Popracujemy nad tym.
Prawda. W niższej tonacji brzmi lepiej.
Lecą prosto do nas. Zamknąć wiry!
Nie!
Niech przylecą.
Chcą kolejnej wojny?
To będą ją mieli.
ŚNIĘTY MIKOŁAJ: SERIAL
ODCINEK DWUNASTY WANGA BANGA LANGA
MUZEUM MIKOŁAJA W MIKOŁAJOPOLIS
LISTY DO MIKOŁAJA
- W porządku? - Tak.
Dobra.
- Tak! - Mikołajowa Spluwa nie dotarła.
- Tędy. - Dobra.
Czy mikołajowy zmysł podpowiada ci, gdzie są Cal i Magnus?
Tak.
Tutaj, ale…
Coś jest nie tak.
Bądź czujna.
- Jest blisko. Bardzo. - Czemu Cal tu przyleciał?
Chciał mi zaimponować. To moja wina.
Nie!
Mój Boże. Scott, czy on nie żyje?
O nie.
Zmienili go w dziadka do orzechów.
Jego poprzednik spędził tak 700 lat!
- Pomóż mu! - Pomogę.
- Odsuń się. - Dobra.
- Scott, napraw to!
Wiesz co? Zdejmijmy go delikatnie.
- La Befana pomoże. - OK.
Znajdzie sposób.
Będzie dobrze.
Skarbie, mamusia i tatuś są przy tobie. Pomożemy ci.
- A co z nim? - Z kim?
Nic ci nie jest?
Mikołaj?
Kris.
Te oczy!
Pamiętam, jak me brązowe oczęta ujrzały ten bezkres błękitu!
Czy wiesz, gdzie udały się osoby, które was uwięziły?
- Pani Mikołajowa! - Tak.
- Moja pierwsza miłość. - Zostawić go?
Nie. Kris.
Nasze dzieci i biegun są w niebezpieczeństwie.
Musimy tam natychmiast wrócić.
- Serio? Bo w sumie… - Tak.
…ten drugi Mikołaj i okrutna gnomka wyglądali podejrzanie.
Knuli i robili złe rzeczy.
- Tak. - Jakie?
Dziękuję, że pani pyta.
Wypożyczali wiele filmów na życzenie,
a ja mam wszystkie platformy streamingowe.
Dostanę za to odszkodowanie?
- Później się tym zajmę. - OK.
Magnus Antas prawdopodobnie jest w drodze na biegun,
by zdetronizować Scotta i ponownie stać się prawowitym Mikołajem.
Bardzo mi przykro.
Uwierzyłem im, że on jest prawdziwy.
Wyglądam na łatwowiernego? Dzieciak mi to wytknął.
- Muszę się zastanowić. - OK.
Szalony Mikołaj ukradł moje sanie.
- Skąd wiesz? - Bo ja bym tak zrobił.
- Jasne. - Jeśli sanie
to jedyny problem, to mogę wam pomóc.
PRZEJAŻDŻKA SANIAMI
Tutaj. Oto i one.
Naróbcie hałasu, by wypędzić wiewiórki.
Uwiły sobie w nich gniazdko i atakują, gdy ktoś je zaskoczy.
Wiewiórka!
Ale ubaw.
- A renifery? Ktoś musi ciągnąć sanie. - Mówisz, masz.
Do roboty, elfy.
Musimy znaleźć Mikołaja i jego żonę!
Proszę pana.
Pana przemowa: „Jeśli chcą wojny, to będą ją mieli”
była inspirująca. Miałem gęsią skórkę.
Czekam na „ale”.
Ale nie było mnie tutaj podczas tamtych wydarzeń,
a jestem od myślenia, a nie od walki.
Ma rację. Nie jest tu bezpieczny.
Nikt nie jest.
Zabierz elfy w bezpieczne miejsce.
Edie się tym zajmie. Chcę zostać.
Jesteś ich głównym celem.
Zaufaj mi. Poradzę sobie.
Noel…
Nie musisz nic mówić.
Wiem, że mnie kochasz.
Kocham.
Ale chciałam powiedzieć, że nie mam ochoty z nim iść.
Jak sprawisz, że polecą?
To wymaga…
odrobiny mikołajowej magii.
Dobra. Zaczynamy.
- Rany. - Dobra robota, skarbie.
Oby to nam wystarczyło.
Mogę lecieć z wami?
Wiesz, że jest duże ryzyko, że to nie zadziała?
Nawet jeśli przelecimy nad Oceanem Arktycznym,
nie wiem, czy pokonam Magnusa.
Po prostu… Całe życie poświęciłem
Gwiazdce i Mikołajowi!
Czuję, że robiłem to właśnie dla tej chwili.
Lećmy.
No pewnie.
Weź prowiant, nie lubię postojów.
Robi się! O rany!
Polecę z nimi!
Tajne przejście prowadzi do starych lodowych jaskiń.
Tam będziemy bezpieczni.
Olga wszędzie nas znajdzie.
Masz rację.
Ze mną nie jesteście bezpieczni.
Dokąd idziesz? Noel kazał nam trzymać się razem.
Muszę zakończyć coś, co zaczęłam 712 lat temu.
Dowodzisz, dopóki nie wrócę.
Dobra, elfy.
Nowa szeryfka przejmuje stery.
Cały czas miała go przy sobie?
Nie powinniśmy byli zostawiać Sandry.
Nie chcę teraz o tym myśleć.
Cholera! To góry lodowe?
To najlepsza chwila mojego życia!
To znaczy… Też martwię się o Sandrę.
I musimy odczarować Cala z drewnianej postaci.
Tak. Czy to…?
Chyba połknąłem robaka.
Dom.
Tak… Czuję, że moja moc rośnie.
Wezwijmy gnomy.
Oto mój plan.
Gnomy na pewno wyszły z wprawy.
Ale po tygodniach treningów…
To bez znaczenia.
Gdy odzyskam amulet, będę niepokonany.
Zostawiłem ci podarek w saniach
dla twojej psiapsi Betty.
Elfy!
CZARY WYDANIE 38 204 895
- Sandra… - Czar zamrażający.
To moja rodzina, a nie Szalony Mikołaj.
Ups.
Skarbie.
Żeby rzucić czar zamrażania, trzeba powiedzieć „czar zamrażania”?
Pełna wersja brzmi:
„Stworzenie z krwi i kości w lód przemień,
niech czaru mego nosi brzemię”.
Ale lubię skrócone wersje ulubionych…
Urzekła mnie twoja historia,
ale Szalony Mikołaj powrócił.
Do tego mamy inne problemy niż biegun północny.
Zmienił Cala w dziadka do orzechów.
Mój Boże.
- To Cal! - Nasz syn.
Odczarujesz go?
- Czary odwracające przemianę… - Tak.
…są bardzo trudne i niebezpieczne.
Co?
Nie pytaj.
Nie posiadam takich umiejętności.
Przepraszam… Wiem, że to kiepski moment,
ale nie wierzę, że jestem w obecności La Befany!
Uczyłem się włoskiego, by o tobie czytać.
Co ten gamoń robi w moim domu?
Skupcie się! Czy Cal już zawsze będzie w tej postaci?
Tego nie powiedziałam.
Powiedziałam, że nie umiem go z powrotem odmienić.
To zadanie dla potężniejszej czarownicy.
Zawsze mówisz zagadkami.
Nie. Nie mogę.
Przykro mi. Nie.
Czar przemiany wymaga potężniejszej magii niż moja,
ale Sandra ma umiejętności, których nigdy wcześniej nie widziałam.
Ma władzę nad magią, która roztacza się wokół niej.
Jak mam posiąść tę magię?
- Z amuletu Magnusa Antasa. - Co?
Ja mam laskę, a ty masz płaszcz.
Ale Szalony Mikołaj był bardzo skryty.
Nie wiem, jak wygląda jego amulet.
Nie mógł go mieć przy sobie, gdy zamieniłam go w dziadka do orzechów,
więc na pewno jest na biegunie.
Jeśli go zdobędziesz, zmienisz Cala w człowieka.
Chyba że Magnus pierwszy go znajdzie.
Oczywiście to miałam na myśli.
Zatem ruszajmy!
- Na co czekamy? Chodźmy. - Szybciej.
Siedemset lat.
Siedemset! A wy tak zmieniliście to miejsce?
Co to jest, do diabła?
Wszyscy wiedzą, że Ziemia jest płaska.
Czuję go. Jest niedaleko.
Muszę założyć kompletny strój do walki.
A wy poszukajcie amuletu.
A ty postaraj się nic nie zepsuć.
O rajuśku.
Nie wierzę, że jestem na biegunie!
Bethina.
Olgalockilus.
Zabawkowy miecz?
Łatwo pójdzie.
Zaczynajmy!
Proszę, proszę.
W rzeczy samej.
Witaj na biegunie, Magnusie Antasie.
Twoja reputacja cię wyprzedza.
Tak. A ty nie masz żadnej.
Scott jakiś-tam-byle-jaki.
Przyprowadziłeś swojego drewnianego synka. Uroczo.
Z całym szacunkiem, ale to moje biurko.
Nie. Należy do mnie.
Jest na nim moje imię.
MIKOŁAJ
„Mikołaj”, a nie „Zamierzchły psychol”.
I tu się mylisz, bo użyłem mikołajowej magii,
którą mam, bo jestem prawdziwym Mikołajem,
by to naprawić.
Więc jak widzisz…
ZAMIERZCHŁY PSYCHOL
…to moje biurko.
Całkiem fajna ta zabawka.
Oddawaj!
Nie. Jest moja.
Zrób sobie swoją, jeśli chcesz się bawić!
Czego szukasz?
Odkładam rzeczy na miejsce.
Nie. To ma być tutaj.
A to tutaj.
Lubię swój porządek. Twój układ jest do kitu!
Musieliśmy wprowadzić zmiany.
Jest więcej ludzi niż za twoich czasów.
Mam pytanie. Gdzie moja sala tortur?
Podobno kiepskie warunki sanitarne
na biegunie przyczyniły się do plagi dżumy.
Tak, to moja wina, że miliony dzieci chciały dostać szczury z pianą na pyskach.
Wielu osobom podobają się moje zmiany.
Mamy więcej naturalnego światła.
I otwartą przestrzeń.
Wszyscy ze sobą współpracują.
Otwarte przestrzenie są spoko, ale nie dla introwertyków.
Fajny brzusio, ale to nie jest brzuch Mikołaja.
To jest brzuch Mikołaja.
Wiesz, że gnomy nie robią zabawek!
- Chcę go! - Tak? To sobie weź!
Kiedyś będę miała coś, czym będziesz chciała się pobawić.
I nigdy ci tego nie dam!
To nie fair!
Wyczuwasz magię?
To biegun północny. Magia jest wszędzie.
Postaraj się skupić na słowach La Befany.
Jak możesz wyczuć jego amulet?
Dobra.
Coś czuję.
Nie umiem tego opisać,
ale energia tej magii jest podobna do tej,
która zamieniła Cala w dziadka do orzechów.
Tylko skąd dochodzi?
Stamtąd.
Twoja broda wygląda jak pozbawiona smaku wata cukrowa.
To kiepski pojazd.
Jest świetny i żałujesz, że sam na to nie wpadłeś. Jest zmyślny.
Już zawsze będziesz nosił syna przy sobie?
Nie sądzę.
Oddawaj.
Nie mam zamiaru. Sam go sobie zabierz.
Dobrze.
O nie.
Jakie to smutne.
Twoja ludzka mikołajowa magia słabnie, a moja rośnie w siłę.
Oddaj mi syna.
Nie oddam.
- Oddawaj. - Nie.
- Puść go. - Nie.
Nie… Boli mnie palec. Jest w ustach!
- Patrz, trebusz. - Trebusz? Nie…
Drań.
Nie jesteś miła!
Słyszysz to?
Gnomy nadchodzą.
Unicestwią wszystko, co jest ci drogie.
Posiłki przybyły.
Czekałem na to 700 lat.
Do ataku!
Nie pomożemy tobie.
A tobie.
Przepraszam, że nie wyraziłem się jasno.
Co? Jak to?
Jesteście częścią starożytnego, szlachetnego klanu Gnomów.
Przybyłem do was na kraniec świata,
byśmy stanęli ramię w ramię
w walce o coś ważniejszego niż my sami.
O Gwiazdkę.
Gwiazdka to nie dzień,
ale idea.
A nie może być i dniem, i ideą?
Greg, nie psuj chwili.
Wybacz.
Tydzień to zbyt długo, by żywić urazę.
A my postępujemy tak od stuleci.
Jeśli nie zapomnimy o przeszłości,
jaką nadzieję mamy na przyszłość?
Odłóżmy broń.
Nie dla mnie, a dla was
i dla dobra, które macie w sobie.
Za Noela!
Wiedziałem, że nadajesz się na kierownika!
Tego się nie spodziewałem.
To idealna okazja, żeby sprawdzić kilka rzeczy.
Co to oznacza?
Nie. Podążałam starym tropem. Był tu kilka minut temu.
Spójrz. Mówiłam twojemu ojcu, by używał podkładki.
Serio?
Wiem, czym jest amulet.
Czy to amulet?
Czuję jego obecność, ale go nie widzę.
Czekaj. Czyżby ten kubek był źródłem twojej mocy?
Od lat z niego piję.
Przyniosłam kakao.
Mogę wziąć łyka?
Wanga banga langa.
Tak.
Zapomniałem, jaki jest niezwykły.
Klarowniej myślę, a moje mięśnie są większe.
Szkoda, że ich nie widzicie, ale mam za dużo ubrań.
- Scott! - Tato.
Nic ci nie jest?
Ma… amulet.
Wiem. Właśnie o tym rozmawialiśmy.
Magia uległa zmianie.
Szalony Mikołaj odzyskał amulet.
Siema.
Odsuń się od tego.
Co robisz?
Więc… to tutaj elfy robią zabawki?
Tak.
Jeśli chcesz miecz, możesz go sama zrobić.
Nie kuś mnie.
Próbowałaś kiedyś zrobić zabawkę?
Oczywiście. Jak każdy gnom przez całe stulecia.
Ale gdy próbujemy stworzyć coś dla zabawy,
zawsze powstaje coś pożytecznego.
Widzisz?
Czym jest toner do drukarki?
Nie wiem.
To jeszcze nie koniec.
Nie rozumiesz, że jesteś Mikołajem gorszego sortu?
Gorszego niż ty? To… niemożliwe.
Mikołaj powinien wiedzieć, czego pragną dzieci. Tak?
A twój syn?
Czego pragnie Cal?
Chciałeś, by został kolejnym Mikołajem.
Czy tego pragnął? A może to twoja zachcianka?
Chyba odjęło ci mowę.
Zatem odpowiem za ciebie.
Cal chciał być dzieckiem.
Spędzić więcej czasu z dziewczyną.
Wartościowy Mikołaj wiedziałby o tym.
Tak, Scotcie Calvinie.
Nie tylko zawiodłeś ludzkość jako Mikołaj,
ale zawiodłeś też syna.
Dlatego wróciłem. Bo nie popełniam durnych ludzkich błędów.
Nie. Ja jestem prawowitym Mikołajem.
Mówiłaś, że Sandra potrzebuje więcej magii, by odczarować Cala.
- Tak. - A jeśli skorzysta
z ducha Świąt w sobie i w każdym z nas?
Czarownice tego nie umieją!
Ludzka czarownica…
Urodzona na biegunie…
Może tego dokonać.
Co się dzieje? I czemu… Czemu się tym przejmujecie?
Ludzie, mimo że nie są idealni, troszczą się o siebie.
A co więcej, kochamy sąsiadów.
Król chciał, żebyśmy o tym pamiętali w czasie Świąt.
Podajcie jutę. Muszę otrzeć łzę.
Nie masz pojęcia, z kim zadzierasz.
Skup się na szczęściu.
- Dobra? - OK.
Na mamie, Calu, Charliem i jego dzieciach.
Pomyśl o tacie i elfach.
Betty.
Zupa.
Chip i Dale.
Łap kubek.
- Chodź. - Chodź do nas.
Amulecie, przyzywam cię!
Tym razem twoje rządu terroru dobiegną końca.
Mikołaju.
Jeśli chcesz mnie zmienić w dziadka do orzechów, zrób to szybko.
To tortury.
W sumie to najlepsza drzemka mojego życia.
Nie czuję się źle.
- Posłuchaj. - Nic ci nie jest.
W dziadka do orzechów?
Pogadajmy jak Mikołaj z Mikołajem. Nie tego ci trzeba.
Serio?
Jesteś głupcem, ale kontynuuj.
Co prawda jesteś na liście niegrzecznych, ale pamiętam, co powiedziałeś o moim synu.
Więc bardzo dobrze znasz ludzi.
Jest w tobie dobro.
Głęboko schowane.
Nie rozumiem. O co ci chodzi?
Po prostu inaczej postrzegamy świat.
Ja jestem raczej przeciwny zamienianiu dzieci w dziadków do orzechów.
Zmieniłam toner w fajny, niewykrywalny statek kosmiczny.
Jak to zrobiłaś?
Myśl w magiczny sposób i rób to, co ja.
Weź trochę tego, kapkę tamtego i ździebko tego.
Nucenie pomaga.
Ale nie piosenki. Nuć coś bez sensu.
Bez sensu, że jesteśmy wrogami.
Obie jesteśmy budzącymi grozę dowódczyniami.
A mimo to jesteśmy na każde kiwnięcie…
Idiotów?
Upartych szefów.
Mamy dużo wspólnego.
I jak?
Cóż, robiłyśmy piłeczki koosh, ale toster to dobry początek.
E.L.F.Y.
Gary, zamknąłeś Magnusa w celi?
Czy wyglądam, jakbym mógł to zrobić?
Sam tam wszedł.
Izoluję się,
żeby nikogo więcej nie skrzywdzić.
Diwa.
Całe wieki opracowywałem plan,
jak odzyskać biegun
i zniszczyć owoce pracy innych Mikołajów.
Bla… bla, bla.
A bez tego…
nie wiem, co pocznę.
Rozumiem. Emerytura bywa niełatwa.
Porzuciłam karierę, by tu być. Nigdy nie narzekałam, ale jednak.
Znam twoją historię. Byłeś wyjątkowym Mikołajem.
Cóż…
Nie sprawiało ci to radości?
Ostatnio…
Wiem, że to głupio zabrzmi,
ale gdy stałem na scenie w Mikołajopolis
i słyszałem okrzyki i wiwaty tłumów,
poczułem radość.
Mój park był lepszy, gdy w nim byłeś.
Też tu jesteś?
Oprócz gróźb to był najlepszy czas w moim życiu.
Przydałby mi się wspólnik.
To byłby zaszczyt.
Ale ja decyduję o pokazach.
Dobra.
Podzielimy się zyskami 70-30.
Po połowie.
Albo 60-40.
Tu jesteś.
Co powiesz na wczesny gwiazdkowy prezent od ojczulka?
- Serio? - Tak. Szalony Mikołaj ma rację.
Samolubnie chciałem, byś był moim następcą.
Chcę ci to wynagrodzić.
O rany. Nie mogę się doczekać. Dostanę pytona albinosa?
Na łóżku zostawiłem ci ubrania. Przebierz się i przemyśl to.
W porządku.
Skąd te balony w warsztacie? Ale czadowo!
W prawdziwym świecie miałbyś teraz bal maturalny.
Poznawałbyś nieocenione umiejętności jak taniec robaka
w dopasowanym błękitnym smokingu.
Więc postanowiliśmy
zorganizować ci bal tutaj.
Riley.
Pysiaczku.
Martwiłem się, że już cię nie zobaczę.
Zwłaszcza, że powiedziałaś, że nie chcesz mnie widzieć.
Twój tata mnie przekonał.
Poza tym ciężko się kłócić z Mikołajem.
A zamierzam nim jeszcze trochę pozostać.
Bo wiem, że pewien młodzieniec chce spędzić czas w prawdziwym świecie
ze swoją dziewczyną i iść na studia.
Studia? Niech będzie.
Posmakuje najlepszego okresu w życiu i podejmie świadomą decyzję,
czy chce zostać Mikołajem.
Cal, nie jestem pewna, ale chyba mówi o tobie!
- Serio? - Tak.
Nie wierzę. Dziękuję.
Zatańczmy.
- Rany. - Tak, wiem.
Są dla siebie stworzeni.
Co to?
Otwórz.
Jeszcze nigdy nie dostałem prezentu.
Broń.
To chyba łyżka do butów.
To prezent pożegnalny.
Co? Nie! Myślałem, że będziesz zarządzać moją karierą w Mikołajopolis.
To byłby koszmar!
Dlatego musimy się rozstać.
Pobudzamy w sobie nasze najbardziej toksyczne cechy.
Tak.
Będę tęsknić za pogardą wobec ciebie.
Ja również.
To elficki zespół.
Elficki zespół!
Jak się czujesz po wypuszczeniu Cala z gniazda?
Paskudnie.
Wiem, że to słuszne, ale to nie zmniejsza mojego cierpienia.
- W pełni to rozumiem. - Tak.
Sama za bardzo wtrącam się w życie Sandry.
Dobra myśl.
Mówisz poważnie?
- La Befana. - Mikołaju?
Porozmawiam z resztą, by przywrócić ci status Legendarnej Postaci.
Grazie mille, ale podziękuję.
Lubię swoje obecne życie.
I nie cierpię zebrań.
Ale masz tyle do zaoferowania światu.
Bardziej mnie interesuje, co mogę zaoferować tobie.
Pochwaliłaś się rodzicom, czego dokonałaś?
- Nie. - Co takiego?
Odczarowałam Króliczka Wielkanocnego.
- Tak! - Wspaniale!
Jak to przyjął?
Kiepsko.
Myślałam, że nic mnie nie zaskoczy w mowie zwierząt.
Ale poznałam nowe słowa.
Proszę pana.
Przepraszam.
Teraz?
- Hej. - Wszystko OK, Betty?
Niestety nie.
Moje wyjątkowe naruszenie protokołu dobiegło końca
i muszę wrócić na Kribble Krabble.
Chyba że Mikołaj pozwoli na wyjątek.
Noel, przynieś moje buty zmiany zasad. Czekaj.
Chyba mam je na sobie.
Nie mogę na to pozwolić.
Kierowników elfów obowiązują pewne zasady.
Dawniej mówiliśmy, że tylko to różni nas od gnomów.
Ale teraz się przyjaźnimy, więc to jedyne, co różni nas od trolli.
Trolle.
Prawdziwy świat wydał mi się nader fascynujący.
Ale niepełny.
- Wiem, czego ci brakowało. - Ja też. Noela.
Może czas żebyście udali się w zasłużoną podróż poślubną?
Będziemy za wami tęsknić.
Nie smuć się, Mikołaju.
O rany.
Nie będę mógł cię tak nazywać cały rok.
Niedługo wrócimy.
Nie wiem.
Curtis nie wrócił z Kribble Krabble.
Ani Bernard.
Ale jeśli tak postanowicie, dbajcie o siebie, dobrze?
Właśnie.
Nie rozkleję się.
- Rozkleisz. - Nie.
Od dawna opiekowaliście się biegunem północnym.
- Zaczyna się. - Nie…
Lepiej już idźcie, zanim dopadnie nas kolejny kryzys.
Nie zapomnijcie o nas. Wyślijcie czasem jakiś sopel.
Dobrze.
7 MIESIĘCY PÓŹNIEJ WIGILIA
MIKOŁAJUS W MIKOŁAJOPOLIS
Mikołaj przybywa do miasta
Rozglądaj się Nie roń łez
Nie smuć się A oto dlaczego
Bo Mikołaj przybywa do miasta
Mikołaj przybywa do miasta
Są zaskakująco dobrzy.
Oby zaśpiewali „Zegar macochy”.
To niepokojąca, ale chwytliwa melodia.
Za kogo się przebraliście?
Za obrońców bieguna północnego.
Właśnie na tym polegają Święta.
Wiadomo.
Czas na świąteczną objazdówkę.
Ruszajmy.
Chodźcie.
- Ale dobre. - Wiem. Niebo w gębie.
Tak?
Wesołych Świąt, Mikołaju.
Wesołych, koteczku.
Spokojnej nocy!
Wam również życzę Wesołych Świąt.
Na podstawie postaci z filmu „ŚNIĘTY MIKOŁAJ”
Napisy: Małgorzata Banaszak