Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dziadku!
Dziadku, zaczekaj! DOLINA SINESTRA, ROK 1957
Czerwony księżyc...
- Czerwony księżyc w pełni... - Stój!
Jedna szansa, jedno życzenie.
Dziadku!
Czerwony księżyc w pełni. Czerwony księżyc...
Tylko jedno życzenie.
Dziadku, co robisz?
- Masz poczuć się lepiej w tym sanatorium. - Kim ty jesteś?
Wracamy.
Mam tylko jedno życzenie.
Dziadku!
Za późno na zabawę!
Nigdy!
Dziadku!
DOLINA SINESTRA, WSPÓŁCZEŚNIE
- Patrzcie. Trasa zjazdowa. - Super! Gdzie hotel?
- Trochę dalej. Już prawie jesteśmy. - Ależ tu pięknie.
Aż tak daleko od trasy?
Marnie, wolniej. Jest bardzo ślisko, a te dróżki są wąskie.
Marc, to ja prowadzę. Pasażer nie przeszkadza kierowcy.
- Dokąd jedziemy? - Do wyjątkowego miejsca, Ava.
Pięknie tu, nie?
Od pół godziny nie mam zasięgu.
Oficjalnie jesteśmy na wakacjach!
Grubo!
- Kiedy z tym skończysz? - Kiedy zdejmiecie blokadę z drzwi.
Jaka fala mnie tu przyniosła?!
- Marc, ogarnij się. - Osła!
Fajnie, co?
Ava, zaczekaj!
Czy ja jestem jucznym osłem?
Świetne miejsce, nie? Kiedyś było tu sanatorium.
- Sanatorium? - To miejsce,
gdzie leczono chorych, starców i szaleńców.
Uważano, że tutejsze wody czynią cuda.
Niezłe miejsce na spędzenie Bożego Narodzenia.
Cały tydzień bez wi-fi!
Bez wi-fi?!
- Grüß Gott! - Czy wyście zwariowali?!
Dziecko... uważaj.
Już idę.
- Pan Grunwald? - Zaiste.
Jutro przemarsz z pochodniami! Musimy pójść.
Tak!
Ale pod jednym warunkiem: żadnych samodzielnych wyskoków.
- W górach wszystko może się zdarzyć. - Nie jestem smarkulą.
- Twoja torba! - Możesz ją wziąć?
Własny pokój. Mnie kiedyś cieszyło miejsce w namiocie.
Tak. Nie można sobie odpuścić jutrzejszego marszu z pochodniami.
A krwawy księżyc to rzadkość.
To będzie najlepsze Boże Narodzenie w moim życiu!
Czemu mam iść do szkółki?
Poznasz nowych kolegów.
Serio: to same nerdy.
- Czemu nie mogę jeździć sama? - Bo jeszcze jesteś dzieckiem.
Dlatego!
Tak? Wyglądam wystarczająco durnie?
Wszystkie dzieci do kolejki!
- Ava! Pilnujcie się nawzajem! - I daj z siebie wszystko!
Trzymaj się grupy i słuchaj instruktora!
Baw się dobrze!
Będziemy jeździć też poza trasą?
- Chyba nie słyszał. - A mówi w ogóle po niderlandzku?
Słucha muzyki!
Powinnam to robić, gdy rodzice do mnie mówią.
Dorośli mogą robić wszystko. Dzieci nic!
My tylko musimy!
"Życie to nie same przyjemności!"
"Zjedz warzywa, synku!"
Nie mogę mieć zwierzątka przez alergię!
Moi rodzice są głupi!
Wszyscy rodzice są głupi.
My zawsze musimy słuchać. Ale nas nikt nie słucha.
Pulpecie z solarium!
Słucham?
Albo spalona kiełbaso.
Dobre!
Jeden, dwa, trzy, cztery. Gdzie Ava?
Stefano!
Cześć!
- Ava! - Z drogi!
Z drogi!
Dzieciaki, zjeżdżamy powoli!
Za mną i trzymajcie się razem.
Ava, ciebie to też dotyczy!
Co?
Błagam! Choć raz bez chimer.
"Chimer"? Nie wiem, co to znaczy.
Wiewióreczka!
Wszyscy za mną.
- Dex! - Wiewiórka!
Dex, stój!
Zaczekaj na mnie, wiewióreczko!
Dex, zaczekaj!
Zgubiłem ją.
A my zgubiliśmy grupę.
Czemu nie mam zasięgu?
Co to za miejsce?
Wiewiórka pewnie już grzeje się przy piecu.
Dawaj. Ruszamy.
- Zimno, nie? - Tak. Pilnuj drogi.
- Gdzie jesteśmy? - Dobre pytanie.
Mieli państwo problemy z córką?
- Czy mieliśmy problemy z Avą? Nie! - Żadnych problemów.
Stefano, patrz!
Znalazłem te dwa smrody na jakimś pustkowiu.
Tato! Mamo!
Gdzieś ty był? - Chodź tu, kochanie.
Skarbie!
Gdzie byłaś?
- Nie możesz nas tak straszyć! - Gdzie byłaś, kochanie?
Ona jest kompletnie nieodpowiedzialna!
Cały dzień zachowywała się ryzykownie!
Ona... myśli tylko o sobie!
Zachowuj się wreszcie normalnie!
Marc, spokojnie.
Instruktor mówił, że szalałaś na stoku.
Nie możesz robić wszystkiego, co chcesz i gnać bezmyślnie.
- I narażać innych! - Ale to Dex zobaczył wiewiórkę!
Zostajesz w swoim pokoju!
- A marsz z pochodniami? - Przykro mi.
Skoro jesteś nieodpowiedzialna, to nie mamy wyjścia.
Okej, siedzę tutaj. Razem z elektroniczną nianią?
- Ava... - Żadnych Ava!
Traktujecie mnie jak smarkulę!
Wiecie co? Sama spędzę święta!
I żaden dzieciak nie będzie wam marudził!
Fondue z prawdziwymi serami szwajcarskimi!
Czuję Comté, niebieski i Appenzeller?
Joey! Przepraszam...
Co jest z tobą? Chodź.
Siadaj i jedz w spokoju.
Wiesz, że można rozbić szkło śpiewem?
Przestań!
- Uspokójcie się oboje! - Potraficie tylko jeść i śpiewać.
Czemu wszystko mi się psuje?
Daj, tato.
Naprawione!
Nie macie sera wegańskiego? Roślinnego albo roślinnopodobnego?
A może kozi?
Dex nie toleruje produktów mlecznych. Ma alergię pokarmową.
A nie ma w tym oliwy orzechowej?
- Dex! - Uważaj!
- To sweter od babci! - Daj mi serwetkę.
- Nie mam. - Muszę mu wytrzeć rękę.
Nie jesteśmy za ostrzy dla Avy? Zamknęliśmy ją...
Kochanie, to czterogwiazdkowy hotel, nie więzienie.
Córka namówiła was na marsz z pochodniami?
Wszyscy idą!
My też pójdziemy. Będziemy tam.
Dobrze.
Nasza córka ma szlaban, my nie.
Ja nie odpuszczę sobie tego marszu.
Gorące?
"Źródło Sinestry...
słynie z cudownych...
mocy".
Bajki.
Wow... Super.
Hotel jest pusty, wszyscy wyszli.
Masz kwadrans. Nie wychodź na dwór i nie zbliżaj się do źródła!
Tut-tut! Okej, dziadku Grunwaldzie.
Komendant Jonas obecny!
Jeden, dwa, trzy, cztery. Jonas szuka swej kwatery!
Pięć, sześć, siedem, osiem. Księżyc w pełni i stało się!
Dziewięć, pięć, dwadzieścia trzy. Kogo widzisz? Ach, to ty!
Zgaszę wszystkie pożary.
Cześć, Jonas!
No, proszę... Wyglądasz dziwniej niż ja.
Lepiej.
- Czemu nie jesteś na marszu? - To długa opowieść.
Rodzice kazali mi siedzieć w hotelu.
Złap.
- A ty? - Co?
Czemu nie na marszu?
- I czemu siedzisz w kufrze? - Też mam areszt domowy!
O co chodzi rodzicom? Jakby nie chcieli, żebym się dobrze bawiła.
Tak. Dorośli tylko nam przeszkadzają.
- Czasem chętnie bym się ich pozbyła. - Tak? Pozbyłabyś się ich?
Tak. Byłoby fajnie.
I robiłabyś, co byś chciała.
Tak.
Właśnie.
Koniec z karami, z chodzeniem spać o czasie,
ze zjadaniem wszystkiego z talerza. Wreszcie... jesteś panem siebie!
Nie o tym marzysz?
A kto nie marzy?
- Idziemy na dwór! - Na dwór? Ale...
Pokażę ci coś fajnego!
Na dół!
- Znasz drogę? - Całe życie tu przychodzę.
Ile masz lat? 11?
- Tak, ale od dawna. - Od dawna?
Jesteś rodziną tego Grunwalda z recepcji?
Rodziną...
W tamtą stronę!
Jonas, czekaj! Dokąd?
Co to?
To źródło Doliny Sinestra.
To źródło czyni cuda.
Jeśli masz jakieś życzenie...
Wierzysz w to?
Chcesz się dobrze bawić?
Wiesz, kto nam wszystko psuje.
Sama to powiedz.
Też czytałeś te głupie bajki?
Spróbuj. Może ci się poszczęści.
Masz jedno życzenie.
Czerwony księżyc w pełni. To twoja szansa.
Dobra...
Jestem pod wrażeniem.
Cudowne źródło Doliny Sinestra.
Muszę wracać!
Zaczekaj na mnie!
Rodzice mnie zabiją, jeśli zobaczą, że wyszłam!
Świr.
Jak ci tu było?
Kochanie... rozumiem, że jesteś wściekła.
Ale chyba rozumiesz też, że gniewamy się na ciebie.
Pogadamy o tym jutro.
Śniadanie o wpół do dziewiątej. Obudzimy cię.
Śpij dobrze.
Bajki!
"Obudzimy cię, Ava".
Dzięki.
Mamo?
- Tato? - Halo! Mamusiu?
Mamusiu?
Co ze śniadaniem?
- Powiedzcie, jeśli trzeba pomóc! - Na śniadanie też się spóźniliśmy?
Nie idę na narty z pustym brzuchem!
Racja, narty!
Gdzie ten cudak i jego pociąg gnomów?
Gdzie tata i mama?
Mamo, tato, obudźcie się!
Nie będę powtarzać!
Okej! Ostrzegałam!
Mogę też...
To też by pomogło.
Sprawdzimy wszystkie pokoje.
- Gotowe! - Fajnie.
- Nikogo nie ma. - Tutaj też!
Ruszać się!
- Nikogo! - Nikogo?
- Nie! - Gdzie oni są?
Nikogo!
Pusto!
- Nic! - Tu też nikogo nie ma!
Pusto!
Myślę, że jeżdżą na nartach.
Albo się schowali!
Gdzie Ava?
- Wystraszyłeś mnie, głupku! - Rewanż za wczoraj!
Wszyscy dorośli zniknęli. A ty wiesz, gdzie są. Błaźnie.
Rano mój kufer nie był zamknięty. Twoje życzenie się spełniło!
Udało się!
Naprawdę zniknęli?
Tak. I gdzie są?
Z drogi!
To najpiękniejszy dzień mojego życia.
Nie rozumiecie, co się tutaj dzieje?
Nie. Ty rozumiesz?
Wszyscy rodzice zniknęli!
- Tak. Ale gdzie są? - Kogo to obchodzi?
Pewnie mieli nas dość.
Dość?
On jest tu nowy?
- Wyszczekany jak na nowego. - Właśnie.
Wszyscy nasi rodzice zniknęli!
Przepadli! Rozpłynęli się. Pobudka!
Nie kumacie, że to super?!
Skoro dorośli zniknęli i nie ma kto nami rządzić...
to Hotel Sinestra jest nasz!
Możemy robić, co chcemy!
Rany...
"Jeśli ktoś całości życzenia wymówić nie zdąży,
to klątwa nad nim...
zaciąży".
DYREKTOR JONAS
"Panie dyrektorze".
Dobra.
Księga. Czytałeś...
Przestań.
Pańskie lody.
Wszyscy imprezują.
A ty z nosem w książkach.
Bita śmietana?
Moje ulubione.
Wiesz, kogo mi przypominasz? Zaniepokojona, z książką pod pachą?
Dorosłą!
Nie umiesz się bawić, Ava!
Nie?
Wiecie, o co spytała mnie Ava?
"Joey, możesz zrobić popcorn?"
Zniewaga!
Popcorn!
Zamknijcie się! Film się zaczyna!
Świetny film, Ava!
- Siadaj! - Zasłaniasz!
Siadaj już!
Nawet cool.
Umiesz się bawić.
Jeden, dwa, trzy, cztery. Jonas szuka swej kwatery.
Pięć, sześć, siedem, osiem. Księżyc w pełni i stało się!
Dziewięć, pięć, dwadzieścia trzy. Kogo widzisz? Ach, to ty!
Cztery, pięć, szesnaście. Jonas wciąż ma jedenaście.
Kto tu jest?
Dex, co robisz?
Taty i mamy wciąż nie ma. Wołam ich.
To dziwne. A jutro Boże Narodzenie.
Jeśli to kawał, to już za długo się ciągnie!
Dex, chodź. Zjemy śniadanie.
Chodź.
Ale oni wrócą?
Mam nadzieję. Bo kto to posprząta?
Dzień dobry!
Wcale nie dobry! Naszych rodziców wciąż nie ma!
Wszystko musimy robić sami!
Właśnie! To najpiękniejszy dzień mojego życia!
Nie było to wczoraj?
Już zapomniałeś?
Możemy jeść to, na co mamy ochotę! Więc wybierajcie poranny mocz...
i stęchłe płatki!
Chodźcie!
Do ataku!
- Dawaj! - Do ataku!
Zjedzmy razem śniadanie!
Chłopaki!
Chłopaki... bądźcie cicho. Mama chce coś powiedzieć.
Mam lepszy pomysł.
Joey, umiesz robić naleśniki?
Ava, nie obrażaj mnie więcej.
Głodni! Głodni! Głodni!
Jedziemy! 30 jajek, 15 litrów mleka,
12 kilo mąki, sól i 10 kostek masła. Już!
Asha, coś do mieszania.
Super! Ava, garnek.
Ideał.
Tylko tyle?
Najpierw zjedz to.
Znam fajną zabawę.
Nazywa się... naleśnikowe frisbee!
- Co z nim? - Na serio go...
Uwaga!
Prawdziwy dzieciuch z niego!
Nie, Asha, musimy...
Do ataku!
- Ejże! - Amunicja!
Jonas, nie marnuj jedzenia!
Aleś ty nudna!
Puszczaj, ty zepsuty bachorze!
Sama puść!
To niebezpieczne!
- Ja świecę! - Przestań!
Przestań!
Dex, uważaj!
Dex! Koleś, żyjesz?
Widziałem ptaszki na drzewie.
Wstawaj.
Gorzej, niż myślałam.
Wszystkie przepalone.
Do siły potrzebne są specjalne bezpieczniki.
Bez nich nic nie zrobimy.
A centralne ogrzewanie też korzysta z prądu.
Lodówki i zamrażarki też.
Możemy wynieść jedzenie na śnieg.
- Ile zostało? - Na dwa, trzy dni.
Sporo już poszło.
Ava, dokąd idziesz?
Gdzie wy jesteście?
Ładne, nie?
Przez trzy dni i noce można oglądać czerwony księżyc.
Na następny trzeba długo czekać.
- To twój pokój? - Tak.
Ale tobie nie przeszkadza.
- Czemu ukrywasz się za kufrem? - Szukasz czegoś?
Naszych rodziców.
Nie znajdziesz ich!
- Źródło... - Tak! I ja sprawiłam, że zniknęli.
Tak jest! A jak czerwony księżyc zgaśnie, oni znikną na zawsze.
Super. A z ciebie jest dzieciak. Dzieciaki wierzą w bajki.
Rzucają naleśnikami i śmieją się, gdy ktoś oberwie choinką.
Ja nie jestem tak dziecinna jak ty.
Wściekaj się na mnie, ale to było twoje życzenie!
Wszyscy dorośli zniknęli. Przez ciebie!
I mam nadzieję, że inne dzieciaki się nie dowiedzą.
- Dokąd idziesz? - Ściągnąć pomoc!
Pomoc? Od kogo?!
Idziemy do wioski!
Wrócimy wieczorem. Z waszymi rodzicami.
Ja też idę!
- Nie możesz. - Dlaczego?
Jesteś za mały.
Chodź.
- Ale nie będę na ciebie czekać. - A ja nie będę czekać na ciebie!
Dawajcie! Jestem pewna, że oni są w tej wiosce!
W porządku?
Jest dobrze. Wytrzymajcie jeszcze!
Proszę.
Smaczne, Joey.
Dzięki. Nikt nie lubi tego ciasta bardziej niż nasz tata.
Czy tata i mama są na mnie źli,
bo pobiegłem za wiewiórką, choć wiem, że mam alergię?
Co? Nie wolno ci tak myśleć.
Może zwyczajnie chcieli sobie zrobić przerwę.
Nie jest łatwo być rodzicem.
- Stale coś muszą naprawiać. - Stale troszczyć się o nas.
Mama dla nas zrobiłaby wszystko.
Zawsze muszę coś naprawiać za ojca. Niezdara!
A wcześniej mama to załatwiała.
Wielka miłość do kogoś musi być bardzo męcząca.
Jesteśmy gdzieś tutaj.
A wioska jest... tam.
- Więc trzeba trzymać się lewej. - A rzekę musimy mieć po prawej.
Czekaj! Co tam jest napisane?
- Kto zna niemiecki? - Pokaż.
"By klątwa nieważna była,
musi przemówić olbrzymów siła".
"Olbrzymów"?
"Jeśli ktoś całości życzenia wymówić nie zdąży,
to klątwa nad nim zaciąży".
Co? Jaka klątwa?
Te zaklęcia pasują do siebie.
Później to wyjaśnię.
Pośpieszmy się.
- Patrzcie! - Tam! Wieś!
- Wreszcie! - Jest wioska!
Jeszcze godzina marszu.
Mam pomysł.
Nie wejdę do tego!
Ava, nie wsiądę do tego!
Jak się tym hamuje?!
Masz odpowiedź! Kryć się!
Było super!
Jeszcze raz!
- Może być trudno. - Czemu?
- Wjeżdżałeś sankami pod górę? - Nie. Masz rację.
Na szczęście zjadłem lekkie śniadanie.
Tutaj schowali się dorośli?
Jest tu ktoś?!
Tato! Mamo!
Nie ma dorosłych!
Gdzie jesteście?!
W porządku?
Ej!
Przy kościele!
Tam! Dorośli! Widzę ich!
Tak! Dorośli!
Szybciej!
- Tato! Mamo! - Bogu dzięki!
Ukryjmy się!
Mam tego dość. Gdzie są wszyscy?
Poprosiłam o zniknięcie dorosłych.
Poprosiłam o zniknięcie dorosłych...
przy źródle Sinestra. Kiedy byliście na marszu z pochodniami.
Moje życzenie się spełniło.
- Nie pora na żarty. - Nie żartuję!
To prawda.
Sama w to nie wierzyłam... ale Jonas ma rację.
Co Jonas ma z tym wspólnego?
Zaprowadził mnie do źródła i namówił mnie.
- Więc to jego wina? - Nie.
- Ale... - Czemu wcześniej nie powiedziałaś?
Skoro wiedziałaś...
- to czemu musieliśmy ich szukać? - A potem jeszcze imprezowałaś...
- jak gdyby nic się nie stało. - Wy też imprezowaliście!
Powiedziałaś, że nasi rodzice są tutaj.
I że wieczorem wrócimy z tatą i mamą!
Wy też narzekaliście na rodziców! Podobało wam się życie bez dorosłych!
Widzieliście naszych rodziców?
Cały świat osierocony.
I to moja wina.
To źródło czyni cuda.
Cztery, pięć, szesnaście. Jonas wciąż ma jedenaście.
To najpiękniejszy dzień mojego życia!
On jest zamrożony.
Utknął w czasie.
Jonas utknął w czasie.
Wciąż ma jedenaście lat.
Dlatego jest taki dziecinny.
Tak. To jego klątwa.
Myślisz, że on ma coś wspólnego ze źródłem?
I z naszą klątwą.
Musicie mi uwierzyć. Jestem tego pewna.
Musimy zdjąć klątwę źródła. Trzeba znaleźć sposób, żeby to odkręcić.
Nie znam się na tym.
Nie chcę świąt bez rodziców!
Właśnie.
Boże Narodzenie to czas nadziei.
To powtarza nasza mama.
- Skoro rodzice mogli zniknąć... - To muszą też w jakiś sposób wrócić.
I nie chodzi tylko o nas.
Jesteście głodni?
Znalazłam bezpieczniki! Prąd wróci!
Dzięki.
Mam nadzieję, że nasi rodzice szybko wrócą.
Też mam taką nadzieję.
Gdzie Dex?
Cześć!
Nie możemy o tym powiedzieć innym dzieciakom.
- To, co widzieliśmy we wsi, to tajemnica. - Nie rozsiewajmy paniki.
Gdzie byliście? Czemu tak długo?
- Prezenty gwiazdkowe! - Spokojnie!
Wiemy, że bardzo chcielibyście poznać odpowiedź.
Mamy dla was świetną wiadomość!
Nasi rodzice wracają.
Tak! Byli we wsi!
Zorganizujemy superimprezę gwiazdkową!
W naszym stylu!
Ale z was kłamcy!
Znam twoją tajemnicę. Wiem, jak jest.
Ja znam twoją tajemnicę. Znacznie większą!
Ugrzęzłeś w czasie.
Pozostajesz wiecznym dzieckiem. Stale masz 11 lat.
Myślę, że to było twoje życzenie. Klątwa dopadła nas obojga.
Ciebie dopadła! Ja spełniam marzenie.
Zawsze mieć 11 lat? To koszmar.
- Musimy to odkręcić. - Nie!
Tak. Wiem, że to możliwe.
"By klątwa nieważna była, musi przemówić olbrzymów siła".
Kim są te olbrzymy? Musisz mi pomóc.
Ona myśli tylko o sobie.
Ale jak pojawiają się problemy, ona potrzebuje innych.
Chcemy odzyskać rodziców. Dzieciaki ze wsi też.
I pewnie na całym świecie. Potrzebujemy rodziców.
Nie chcę tu dorosłych! Oni zamieniają nasze życie w więzienie.
- Nieprawda... - Mnie uwięzili! Nic nie wiesz!
Nie wrócę do mojego kufra! Nigdy!
Ale...
A co z twoją rodziną?
Nie tęsknisz za nią?
Idę się pobawić.
Twoja rodzina, Jonas...
Z kim jesteś związany?
Kluczyk...
Co widzisz, Ava?
To, co mówiłam, nie jest prawdą.
Co nie? Życie bez dorosłych nie jest takie złe.
To, co mówiłam o tobie, nie jest prawdą.
Możesz mieć więcej niż 11 lat.
A nawet...
już od dawna masz.
Kto to?
Ty, Jonasie.
To ja?
Nie wypowiedziałeś życzenia jako dziecko, ale jako stary mężczyzna.
Dziadku!
Nie pozostałeś dzieckiem...
jak zawsze myślałeś.
Ponownie stałeś się dzieckiem.
A Grunwald nie jest twoim dziadkiem.
To ty jesteś jego dziadkiem.
Nowa gwiazda na choinkę.
To będzie najpiękniejsza choinka świata!
Chciałbym ją pokazać tacie i mamie.
Ava się tym zajmuje.
Przeżyłeś już całe życie.
Osiemdziesiąt razy świętowałeś urodziny... z rodziną i przyjaciółmi.
Teraz nasza kolej.
Jeśli wiesz coś o źródle i o klątwie...
to musisz to powiedzieć.
Byłem chory.
Miałem demencję.
Zamieniałem się w dziecko. Więc równie dobrze mogłem nim być.
Posłuchaj, Jonas. Coś z tym zrobimy.
Zdejmiemy obie klątwy.
Zrób to dla nas.
Dla wszystkich dzieci.
Już za późno na dalszą zabawę.
Gonisz!
Ciesz się czerwonym księżycem. Zaraz zniknie
i nie zobaczysz już rodziców!
Gdzie Ava?
Wyszła. Jedzmy. Jestem głodny.
Wyszła?
Jest ciemno i pada śnieg.
Nic na to nie poradzę. Wyszła i już.
Czemu Ava wyszła?
- Może poszła do źródła. - A gdzie to?
Dajcie znać, jak ją znajdziecie. A potem będziemy mieć czas dla siebie!
- Zamknął się! - Wstrętny bachor!
Dzieciaki!
Tutaj!
Echo...
Olbrzymy mówią.
Olbrzymy to góry!
Jaka fala mnie tu przyniosła?!
- Co ona robi? - Zwariowała.
- Schodzi! - Trzeba jej pomóc!
Dalej! Razem!
Odsunąć się!
Olbrzymy to góry wokół hotelu.
Olbrzymy mówią!
- Echo! - Ale sprytne!
Chodźcie!
"Jeśli ktoś całości życzenia wymówić nie zdąży,
to klątwa nad nim zaciąży".
"By klątwa nieważna była, musi przemówić olbrzymów siła".
- Musimy zrobić echo. - Może wykrzyczymy to życzenie.
- Tak! I odbije się echem. - A może trzeba je zaśpiewać.
- Riek... - Serio!
- Razem, chórem. - Tak.
Ma rację. Musimy to zaśpiewać razem. Równocześnie.
Śpiewajcie tak głośno, żeby góry się do nas przyłączyły!
Dziadku!
Stój!
Dziadku, zaczekaj.
Za słabo.
Stop!
Za cicho.
- A jeśli... - To nie działa.
- Nie działa. - Pewnie, że nie działa!
Nigdy nie jest za późno na zabawę.
Co to było? Udało się?
Udało się, Ava?
Wciąż nikogo nie ma.
Jeśli ci debile zaraz nie staną w drzwiach...
to przysięgam...
Joey! Naprawdę trzeba cię wołać na śniadanie?
Nie myślałem, że tego doczekamy.
Tato!
Mamo! Tato!
- Nie mogła ujść daleko. - Skąd ta pewność?
Kochanie, jesteś!
- Ava nie zrobiłaby nic głupiego. - Gdzie byłaś?
- Śniadanie? - Tak.
- Proszę. Cudowny naleśnik. - Dziękuję bardzo.
- Naleśnik. - Pyszny, Joey!
- A potem będzie ciasto. - Twoje pyszne ciasto!
Więcej naleśników.
Więcej!
I już Boże Narodzenie. Na wakacjach czas śmiga!
Przepraszam.
Co?
Tato, nie wszystko za ciebie załatwię.
- Flirtowała z tobą! - Ze mną?
Jesteś jakiś inny. Prawda?
Tak, ale...
- Zmieniłaś mu fryzurę? - Nie.
Naleśniki! Komu jeszcze naleśników?
Dla kogo naleśniki?
- Co jest? - Nic.
- Wesołych świąt. - Wesołych świąt.
Wesołych świąt.
Co mówiliśmy o odchodzeniu od stołu?
Nie jest już dzieckiem.
Dziękuję, Jonas.
Oczywiście był już na to za stary.
Więcej go nie zobaczę?
Nie.
Ale...
znalazł wszystkie swoje pamiątki.
- Także te dotyczące pana. - Dziękuję.
Szukałem tego.
Okej, dzieciaki!
Dziś zjedziemy czarnym szlakiem. Gotowi?
Tak, panie Stefano!
Za mną.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Grzegorz Janiak