ดี
ตอนนี้เรามาอยู่ในกระท่อมเขียนหนังสือ
ผมอยู่ในกระท่อมนี้มา 30 ปีแล้ว
(เรื่องเล่าหรรษาของเฮนรี่ ชูการ์ โดยโรอัลด์ ดาห์ล)
เรื่องสำคัญ ก่อนจะเริ่ม
ผมต้องเตรียมสิ่งของที่จะต้องใช้ไว้รอบตัว
แน่นอนต้องมีบุหรี่ มีกาแฟ มีช็อกโกแลต
และต้องเหลาดินสอให้แหลมก่อนจะเริ่มเขียน
ผมใช้ดินสอทั้งหมดหกแท่ง แล้วก็จะทำความสะอาดกระดานรองเขียน
ดูสิว่ามีขี้ยางลบเยอะไปหมด
เอ้า
เมื่อสิ้นพิธีก็เห็นจะเริ่มได้
ปกติแล้วจะต้องแก้งานเก่าเล็กน้อย
ใช่
มัน…
เฮนรี่ ชูการ์อายุ 41 ปีเต็ม โสดและรวย
เขารวยเพราะมีคุณพ่อร่ำรวยที่ตายไปแล้ว
โสดเพราะเขาเห็นแก่ตัว เกินกว่าจะแบ่งทรัพย์สมบัติกับภรรยา
เขาสูง 188 เซนติเมตร
และไม่ได้หล่อเหลาขนาดที่ตัวเองคิด
เขาใส่ใจลงรายละเอียด กับเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายมาก
ตัดสูทกับช่างตัดสูทหรูราคาแพงระยับ
ตัดเสื้อเชิ้ตกับช่างเสื้อ และตัดรองเท้าบูตกับช่างรองเท้า
ช่างตัดผมจะเล็มทรงผมให้เขาทุกๆ สิบวัน
ในช่วงเดียวกันนั้นเขาจะทำเล็บไปด้วย
เขาขับรถยนต์เฟอร์รารี่
ซึ่งราคาเกือบเท่ากับกระท่อมชนบทสักหลัง
เพื่อนทุกคนของเขาร่ำรวย
และเกิดมาทั้งชีวิต เขาไม่เคยต้องทำงานแม้แต่วันเดียว
เราจะพบคนอย่างเฮนรี่ ชูการ์ ใช้ชีวิตล่องลอยเป็นสาหร่ายทั่วโลก
จะเรียกว่าเป็นคนชั่วก็คงไม่ใช่ แต่เรียกเป็นคนดีก็ไม่ได้อีก
คนพวกนี้เป็นแค่ของประดับโลก
แต่แน่นอน พวกคนรวยแบบเฮนรี่ทุกคน
มีนิสัยประหลาดอย่างหนึ่งเหมือนกัน คือปรารถนายิ่งยวดที่จะให้ตัวเองรวยขึ้น
เงินสิบล้านไม่เคยพอ 20 ล้านก็ไม่พอ
ทุกคนล้วนเป็นทุกข์ กับการโหยหาอยากได้เงินเพิ่มไม่รู้จักพอ
และผวานักหากเช้าวันหนึ่งจะตื่นขึ้นมา โดยพบว่าไม่เหลือเงินในธนาคารแล้ว
คนพวกนี้จะใช้วิธีมากมายหลายหลาก ในการเพิ่มมูลค่าสมบัติที่มี
บ้างก็ซื้อหุ้นลงกองทุน แล้วนั่งดูมูลค่าขึ้นลง
บ้างซื้อที่ดิน งานศิลป์หรือเพชรนิลจินดา บ้างก็เล่นการพนัน รูเลตต์ แบล็คแจ็ค เล่นม้า
แต่ก็มีบ้างบางคนที่พนันมันเสียทุกอย่าง
เฮนรี่ ชูการ์เป็นหนึ่งในพวกนั้น แถมยังไม่ยั่นหากจะต้องโกงใครเสียด้วย
สุดสัปดาห์ในฤดูร้อนหนึ่ง
เฮนรี่ขับรถจากลอนดอนไปยังบ้านชนบท เพื่อไปอยู่กับเซอร์วิลเลียม ดับเบิ้ลยู
บ้านหลังนั้นงามเหลือใจ ภูมิทัศน์รอบด้านก็สวยไม่แพ้กัน
แต่เมื่อวันเสาร์ที่เฮนรี่ไปถึงนั้น คฤหาสน์กลับโดนฝนกระหน่ำ
ทั้งเจ้าบ้านและแขกคนอื่นๆ ฆ่าเวลาช่วงบ่ายนั้นด้วยการเล่นเกม
ขณะที่เฮนรี่ได้แต่นั่งบึ้งตึง มองเม็ดฝนสาดกระทบหน้าต่าง
เฮนรี่เดินเตร่ออกจากห้องนั่งเล่น เข้าไปยังโถงด้านหน้า
เขาเดินไร้จุดหมายไปทั่วบ้าน สุดท้ายก็ไปถึงห้องหนังสือโดยไม่รู้ตัว
คุณพ่อเซอร์วิลเลียมคือนักสะสมหนังสือคนสำคัญ ดังนั้นผนังทั้งสี่ของห้องมหึมานี้
จึงเต็มไปด้วยหนังสือปกหนังโบราณงดงาม เรียงรายตั้งแต่พื้นจรดเพดาน
เฮนรี่ ชูการ์ไม่สนใจหรอก
เขาอ่านแต่นิยายนักสืบหรือเรื่องสยองขวัญ ในนี้หาอะไรแบบนั้นไม่ได้
เขาเกือบกลับออกไปแล้ว
เมื่อสายตาสะดุด หยุดอยู่กับสิ่งที่โดดเด่นจากเล่มอื่นๆ
หนังสือเล่มบางจนเขาคงไม่ทันสังเกต
หากมันไม่ได้แหลมโผล่ออกมา จากหนังสือที่ขนาบทั้งสองด้าน
เขาหยิบเล่มนั้นออกมาจากชั้น
อันที่จริงมันเป็นเพียง
สมุดแบบฝึกหัดปกแข็ง แบบที่เด็กๆ ใช้กันในโรงเรียน
ปกเป็นสีน้ำเงินเข้ม แต่ไม่มีอะไรเขียนไว้บนนั้น
ที่หน้าแรกมีลายมือเขียนด้วยหมึกสีดำ เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ ตัวบรรจงชัดเจน
(รายงานเรื่องอิมแดด ข่าน)
(ชายผู้มองเห็นได้โดยไม่ต้องใช้ตา โดยคุณหมอแซต.แซต. แชตเตอร์จี)
แปลกจริง ประหลาดจัง นี่อะไรกัน
เขาทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้เท้าแขน และเริ่มอ่านตั้งแต่หน้าแรก
เรื่องต่อไปนี้คือสิ่งที่เฮนรี่ ได้อ่านจากสมุดแบบฝึกหัดสีน้ำเงินบางๆ เล่มนั้น
ผมชื่อแซต.แซต. แชตเตอร์จี หัวหน้าศัลยแพทย์ ที่โรงพยาบาลลอร์ดส์แอนด์เลดี้ส์ กรุงกัลกัตตา
เช้าวันที่ 2 ธันวาคม 1935
ขณะที่ผมนั่งจิบชาในห้องพักแพทย์
โดยมีแพทย์อีกสามท่านนั่งอยู่กับผม นพ.มาร์แชลล์ นพ.มิตรา และนพ.แมคฟาร์เลน
จู่ๆ มีเสียงเคาะประตู
"เชิญเข้ามาได้" ผมตอบ
ขออนุญาตครับ ผมมีเรื่องอยากให้พวกท่านช่วยสักหน่อย
"นี่เป็นห้องพักส่วนตัว" ผมตอบ
ผมทราบ ขออภัยจริงๆ ที่บุกเข้ามาแบบนี้
แต่ผมคิดว่าผมมีสิ่งน่าสนใจมาให้ทุกท่านได้ชม
เราทั้งสี่รู้สึกรำคาญไม่ใช่น้อย จึงไม่ได้ตอบว่ากระไร
ทุกท่าน ผมเป็นคนที่สามารถมองเห็นทุกสิ่ง โดยไม่ต้องใช้ดวงตา
เขาเป็นชายร่างเล็ก อายุราว 60
หนวดขาวโพลน แต่มีขนหูสีดำหยาบๆ ประหลาดยาวออกมานอกหู
คุณจะพันผ้าพันแผลแบบไหนก็ได้ รอบศีรษะผมสัก 50 รอบ
แต่ผมก็จะสามารถอ่านหนังสือให้ฟังได้
เขาพูดอย่างจริงจังที่สุด จนกระทั่งผมรู้สึกเริ่มอยากรู้อยากเห็น
เชิญเข้ามาครับ
เอาละ คุณหมอมาร์แชลล์ชูกี่นิ้ว
- เจ็ด - "ลองใหม่" ผมตอบ
- เก้า - "ลองใหม่" ผมตอบ
- สาม - ลองใหม่…
- สามอีกครั้ง - ลองใหม่
ไม่ได้ชูนิ้วเลย
คุณเล่นกลอะไร
ไม่ได้มีกลอะไร นี่เป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน ที่ผมสามารถทำได้หลังจากฝึกมาหลายปี
ฝึกแบบไหนกัน
ขออภัยครับ แต่นั่นเป็นเรื่องส่วนตัว
แล้วจะให้เราช่วยอะไร
ผมทำงานในคณะละครเร่ เราเพิ่งมาถึงกัลกัตตากันวันนี้
คืนนี้จะเปิดการแสดงรอบแรก ที่รอยัลพาเลซฮอลล์
ในสูจิบัตรเขียนชื่อผมไว้ว่า
อิมแดด ข่าน ชายผู้มองเห็นได้โดยไม่ต้องใช้ตา
ทุกครั้งที่คณะของเราไปถึงเมืองใหม่
ผมจะไปที่โรงพยาบาลใหญ่ที่สุด
ขอให้คุณหมอที่นั่นพันผ้าปิดตาผม อย่างแน่นหนาแบบมืออาชีพที่สุด
จำเป็นมากที่งานนี้ต้องเป็นหน้าที่ของหมอ
ไม่อย่างนั้นคนอาจคิดว่าผมหลอกเขา
จากนั้นผมจะเดินออกไป และทำเรื่องอันตรายให้คนเห็น
ผมมองหน้าแพทย์ทั้งสามท่าน
นพ.มิตราและนพ.แมคฟาร์เลน ต้องกลับไปดูแลคนไข้ เชิญเลย
- แต่คุณหมอมาร์แชลล์กล่าวว่า… - ลองก็ได้ มาทำให้มันถูกต้อง
จนแน่ใจที่สุดว่าเขาจะไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
ขอบพระคุณมากครับ อยากทำอะไรเชิญได้เลย
"ก่อนจะพันผ้าให้เขา" ผมบอก
"หาอะไรนุ่มๆ แต่แน่นหนา มาปิดเบ้าตาเสียก่อน"
- แป้งขนมปัง - เยี่ยม ไปที่ห้องขนมโรงพยาบาล
ระหว่างที่ผมพาไปปิดเปลือกตาที่ห้องตรวจ
ผมพาอิมแดด ข่านเดินตามทางเดินยาว สู่ห้องตรวจคนไข้
"นอนบนเตียงครับ" ผมบอก
ผมหยิบขวดน้ำยาคอลโลเดียนเล็กๆ ออกมาจากตู้
ผมจะใช้น้ำยานี้เป็นกาวเชื่อมเปลือกตาบนล่าง
แล้วจะล้างออกยังไง
แค่ค่อยๆ ใช้แอลกอฮอล์เช็ดใต้ขนตา สารจะละลายไปเอง
หลับตาไว้ก่อนระหว่างที่รอให้สารแข็งตัว
ผ่านไปสองนาทีแล้ว
"ลองลืมตา" ผมบอก แน่นอน เขาทำไม่ได้
ผมรับแป้งขนมปังจากคุณหมอมาร์แชลล์หนึ่งก้อน มาโบกปิดทับตาของอิมแดด ข่าน
ผมปิดเข้าไปทั้งเบ้าตา
และปล่อยให้แป้งทับออกมาถึงผิวรอบๆ
ผมทำแบบเดียวกันกับตาอีกข้าง
ก่อนจะรีดขอบแป้งอย่างแรง
"ไม่กดเจ็บเกินไปใช่ไหม" ผมถาม
ไม่เลยครับ ขอบคุณ
"คุณพันผ้า" ผมบอกคุณหมอมาร์แชลล์
นิ้วของผมเหนียวหนับไปหมด
ยินดี เราจะวางนี่ก่อน
คุณหมอมาร์แชลล์วางก้อนสำลีหนา บนเบ้าตาที่มีแป้งขนมปังปิดอยู่แล้วของอิมแดด
มันติดหนับตรงนั้น
ลุกขึ้นนั่งครับ
คุณหมอมาร์แชลล์พันผ้าพันแผลกว้างสามนิ้ว รอบทั้งใบหน้าและศีรษะของเขา
รบกวนเหลือจมูกไว้ให้ผมหายใจด้วย
ได้สิ
ขออภัย อาจจะแน่นสักหน่อย
เป็นอย่างไรบ้าง
"เยี่ยมมาก" ผมตอบ
ดูเหมือนชายที่เพิ่งผ่านการผ่าสมองมาอย่างหนัก
รู้สึกเป็นอย่างไร
รู้สึกดีมากๆ
ผมต้องชื่นชมคุณหมอทั้งสอง ที่ทำการอย่างละเอียดถี่ถ้วนเช่นนี้
อิมแดด ข่านลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปที่ประตู
อุบ๊ะ! เห็นหรือเปล่า เขาวางมือบนลูกบิดประตูแม่นแท้ๆ!
คุณหมอมาร์แชลล์หยุดยิ้มได้แล้ว
อิมแดดเดินไปตามทางเดินอย่างปกติที่สุด ติดจะเดินเร็วเสียด้วยซ้ำ
คุณหมอมาร์แชลล์กับผมเดินทิ้งระยะห้าเมตร น่าตกใจจริงๆ ที่เห็นชายผู้นี้
ทั้งที่ศีรษะพันผ้าไว้เป็นก้อนใหญ่ กลับเดินอย่างสบายใจ…
"เขาเห็น!" ผมร้อง
"เขาเห็นรถเข็น! เรื่องนี้ไม่น่าเชื่อจริงๆ!"
คุณหมอมาร์แชลล์ไม่ได้ตอบ
สีหน้าของเขาเคร่งเกร็งด้วยตกใจจนอึ้ง
อิมแดด ข่านเดินลงบันไดโดยไร้ปัญหาใดๆ
เขาไม่จับราวบันไดด้วยซ้ำ
มีคนเดินสวนขึ้นมาหลายคน ดูปฏิกิริยาพวกเขาสิ
เมื่อไปถึงตีนบันได เขาเลี้ยวมุ่งหน้าออกประตูไปสู่ถนน
นพ.มาร์แชลล์กับผมยังตามไปติดๆ
ที่รออยู่ลานหน้าโรงพยาบาล ฝูงเด็กเท้าเปล่า 100 คนตะโกนโผเข้ามา
หาคนไข้หัวขาวโพลนของเรา
เขาทักทายเด็กๆ ด้วยการชูมือเหนือศีรษะ
เขาเดินตรงไปยังจักรยานคันหนึ่ง ขึ้นขี่วนเป็นเลขแปดทั่วลานนั้น
เด็กๆ เท้าเปล่าพากันวิ่งตามอย่างเฮฮา หัวเราะร่าไปตลอดทาง
ก่อนที่เขาจะปั่นตรงออกไปสู่ท้องถนนแสนวุ่นวาย
เจอรถยนต์ที่บีบแตรเซ็งแซ่ แล่นวนเวียนรอบเขาทุกทิศทาง
เขาขี่จักรยานได้อย่างไร้ที่ติ
เราจับตามองเขาอยู่พักหนึ่ง
ก่อนที่เขาจะเลี้ยวลับมุมถนนไป
- "ผมไม่อยากจะเชื่อ" คุณหมอมาร์แชลล์กล่าว - ผมไม่อาจทำใจเชื่อได้
"ผมก็ไม่อยากเชื่อ" ผมตอบ
ผมว่าเราเพิ่งได้พบปาฏิหาริย์
ตลอดช่วงต่อจากนั้นผมวุ่นอยู่กับคนไข้ทั้งวัน
เวลาหกโมงเย็น ผมกลับไปเปลี่ยนชุดที่ห้อง
ผมอาบน้ำเย็นอยู่นาน
ดื่มเหล้าวิสกี้โซดาที่ระเบียง โดยมีเพียงผ้าขนหนูพันเอวไว้
เมื่อถึงเวลาอีกสิบนาทีหนึ่งทุ่ม ผมจึงไปถึงรอยัลพาเลซฮอลล์
การแสดงของเขายาวสองชั่วโมง
ผมก็ประหลาดใจที่สนุกกับมัน ทั้งนักโยนของ หมองู ครูเล่นไฟ
นักกลืนดาบที่แทงดาบปลายแหลมยาวเมตรกว่า ลงคอไปจนถึงกระเพาะ
สุดท้าย เมื่อสิ้นเสียงประกาศจากทรัมเป็ต
อิมแดด ข่านสหายเราก็ออกมาแสดงช่วงของตน
เขาเรียกผู้ชมคนหนึ่งขึ้นไปบนเวที เพื่อปิดตาเขาด้วยผ้าหนึ่งผืน
ก่อนเขาจะปามีดปักรอบร่างเด็กชายหนึ่งคน
และใช้ปืนลูกโม่ยิงกระป๋องจนกระเด็นจากหัวเด็ก
จากนั้น สุดท้าย มีคนเอาถังเหล็กมา ครอบศีรษะที่พันผ้าไว้แล้วอีกที
เด็กผู้ช่วยหยิบเข็มส่งให้อิมแดด ข่าน และส่งด้ายให้ถืออีกมือหนึ่ง
เขาเอาแว่นขยายขนาดมหึมามาตั้งตรงหน้า
และด้วยความแม่นยำไม่ผิดเพี้ยน
เขาก็สอดด้ายเข้ารูเข็มได้สำเร็จเรียบร้อย
ผมทั้งอึ้ง ทึ่งและเหวอ
เมื่อเข้าไปหลังเวที ผมพบอิมแดด ข่านนั่งสงบบนม้านั่งไม้
ขณะล้างเครื่องสำอางออก
คุณหมอ คุณกำลังสงสัยใช่ไหม
"สงสัยที่สุด" ผมตอบ
อีกครั้งที่ผมสังเกตเห็นขนหูสีดำหยาบๆ ประหลาด ที่ยาวออกมานอกหูเขา
ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้จากคนอื่นเลย
ผมมีข้อเสนอ ผมไม่ใช่นักเขียนอาชีพ
แต่ถ้าคุณยอมเล่าที่มาของพลังพิเศษ
จนมองเห็นได้โดยไม่ใช้ดวงตา ผมจะจดบันทึกให้ตรงเท่าที่ทำได้
ก่อนจะพิมพ์ดีดและพยายามส่งไปตีพิมพ์ ในวารสารการแพทย์อังกฤษ
หรือในนิตยสารชื่อดังสักแห่ง
นั่นจะช่วยคุณได้ไหม ถ้าคุณจะเป็นที่รู้จักมากขึ้น
- นั่นจะช่วยผมได้มาก - ยอดเยี่ยม
ผมมีภาษาชวเลขส่วนตัว เอาไว้จดประวัติการแพทย์ของคนไข้
ผมเชื่อว่าได้จดทุกอย่างที่อิมแดดพูดในคืนนั้น แม่นยำแบบคำต่อคำ
สิ่งที่ผมบันทึกต่อจากนี้ เป็นตามที่เขาว่าไว้แท้ๆ
(ทุกคำที่อิมแดด ข่านบอกผมเมื่อคืนนั้น)
((คำต่อคำ))
ผมเกิดที่แคว้นแคชเมียร์เมื่อปี 1873
คุณพ่อเป็นพนักงานตรวจตั๋วของการรถไฟแห่งชาติ
วันหนึ่งมีนักมายากลมาแสดงที่โรงเรียนเรา
ผมติดใจดั่งต้องมนตร์
สองสัปดาห์ต่อมา ผมรวบรวมเงินเก็บทั้งหมด
หนีออกจากบ้านไปอยู่กับคณะละครเร่
นั่นคือปี 1886 ผมอายุ 13 ปี
สามปีเต็มหลังจากนั้น
ผมเดินทางกับคณะละครไปทั่วแคว้นปัญจาบ
เมื่อจบปีที่สาม ผมกลายเป็นดาวเด่นที่สุดของคณะ
ผมพยายามเก็บเงินตลอดเวลา
ซึ่งสุดท้ายก็รวบรวมได้กว่า 3,000 รูปี
ขณะเดียวกันนั้น ผมก็ได้ยิน ตำนานของโยคีชื่อดังแสนเก่งกล้า
ผู้ฝึกจนได้พลังลอยตนอันหาตัวจับยาก
ว่ากันว่าเมื่อเขานั่งภาวนา
ทั้งร่างของเขาจะลอยขึ้นจากพื้น ลอยอยู่บนอากาศได้ถึงเกือบ 50 เซนติเมตร
อย่างน้อยนั่นก็จะเป็นกลการแสดงที่ยอดมาก
หนวดล่ะ
ผมลาออกจากคณะละคร
มุ่งหน้าไปยังเมืองเล็กๆ ที่ชายฝั่งแม่น้ำคงคา
ซึ่งลือกันว่าจะพบโยคีผู้นั้นได้
วันหนึ่งผมแอบได้ยินผู้พเนจรพูดถึงฤๅษีตนหนึ่ง
ที่เขาบังเอิญพบอยู่ป่าลึกดงดิบที่สุด ไม่ไกลจากที่นั่น ตามลำพัง
แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับผม
ผมพุ่งออกไปจ้างม้าและเกวียน
ขณะที่ต่อรองกับคนขับเกวียน
ชายคนหนึ่งปรากฏตัว บอกว่าเขากำลังจะไปในทางเดียวกัน
เสนอให้เราไปด้วยกัน แบ่งค่าเกวียนคนละครึ่ง
แหม ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้!
ขณะที่คุยกับเพื่อนร่วมทาง
ผมจึงได้รู้ว่า เขาเองเป็นศิษย์ของโยคีเก่งกล้าผู้นั้น
และขณะนี้ก็กำลังเดินทางไปเยี่ยมอาจารย์
ผมโพล่งออกไป
"นี่คือคนที่ผมตามหาอยู่ ขอร้อง พาผมไปหาเขาได้ไหม"
เพื่อนร่วมทางมองหน้าผมนิ่งนาน
"เป็นไปไม่ได้" เขาตอบ
ตั้งแต่ตอนนั้น เขาไม่ยอมตอบคำถามผมอีกเลย
แต่ผมก็ยังแอบรู้เกร็ดเล็กๆ จนได้
ว่าโยคีเก่งกล้านั้นจะนั่งสมาธิช่วงไหนของวัน
เพื่อนร่วมทางให้สัญญาณหยุดเกวียน ลงจากเกวียนแล้วจากไป
ผมแสร้งทำเป็นเดินหน้าต่อ แต่เมื่อหลบพ้นมุมถนน
ผมก็โดดลงและแอบเดินย้อนกลับไปตามทาง
ชายผู้นั้นหายตัวเข้าป่าไปแล้ว
ผมได้ยินเสียงสวบสาบในพงหญ้า
"ถ้านั่นไม่ใช่เขา" ผมคิด "คงจะเป็นเสือ
และฉันก็กำลังจะถูกโผขย้ำ เหวี่ยงขยี้
และเคี้ยวขยำจนกลายเป็นเศษเนื้อเลือดสาด"
แต่ก็เป็นเขานั่นเอง
ป่ารกนั้นไม่มีแม้แต่ทางสัตว์รางๆ ให้ชายคนนั้นเดินไปได้
เขาแทรกตัวไประหว่างต้นไผ่สูง
และพืชพันธุ์หลากหลายในดงทึบ
ผมย่องตามเขาไปอย่างเงียบกริบ ทิ้งระยะห่างอย่างน้อย 90 กว่าเมตร
เมื่อใดที่ไม่เห็นตัวเขา ซึ่งก็แทบจะตลอดเวลา
ผมยังสามารถตามเสียงฝีเท้าของเขาไปได้
ผมเล่นตามรอยเท้าผู้นำ อย่างเคร่งเครียดอยู่ครึ่งชั่วโมง
แต่แล้วจู่ๆ ผมก็ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าคนข้างหน้า
ผมหยุดเงี่ยหูฟัง
ทันใดนั้น เมื่อผ่านสุมทุมพุ่มไม้รกชัฏไป
ผมก็เห็นลานโล่งๆ กับกระท่อมเล็กๆ สองหลัง
หัวใจผมลิงโลด
ข้างกระท่อมหลังใกล้ที่สุดมีบ่อน้ำ
พร้อมกับพรมเจริญสติ และด้านบน
เป็นต้นเบาบับมหึมา กิ่งก้านสาขาหนางดงาม
ตลอดช่วงเที่ยงอันร้อนผ่าว ผมก็เฝ้ารอ
ตลอดช่วงบ่ายอันร้อนอ้าว ผมก็เฝ้ารอ
เมื่อใกล้เวลาห้าโมง
ผมค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ ซ่อนตัวอยู่ในพุ่มใบ
ในที่สุด ท่านโยคีเก่งกล้าก็ออกมาจากกระท่อม
นั่งขัดสมาธิบนพรม
ทุกความเคลื่อนไหวของเขาเยือกเย็นอ่อนโยน
เขาวางมือคว่ำไว้บนเข่า
และหายใจเข้าออกยาวๆ ทางจมูก
แค่นั้นผมก็เห็นแล้วว่ามีแสงสว่างเรืองรองรอบตัว
เขานิ่งงันอยู่ในท่านั้นถึง 14 นาที
และแล้ว ขณะที่จับตามองอยู่นั่น ผมก็เห็นอย่างชัดเจน
ร่างของเขาค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้น
จาก 30 ซม. 38 ซม. 45 ซม. 50 ซม.
จนสุดที่ลอยเหนือพรมเจริญสติ 60 ซม.
ผมพูดกับตัวเองที่ยังอยู่บนต้นไม้ว่า
"เบื้องหน้าเจ้านี้คือชายผู้นั่งอยู่กลางอากาศ"
ผมจับเวลาได้ 46 นาที ที่ร่างของเขาลอยอยู่อย่างนั้น
จากนั้นเขาจึงค่อยๆ ลดตัวลงมาสู่พื้น
จนบั้นท้ายของเขากลับมาพักกับพรมอีกครั้ง
ผมปีนลงมาจากต้นไม้และวิ่งตรงเข้าไป
โยคีเก่งกล้ากำลังล้างมือเท้า
"อยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" เขาถามเสียงแข็ง
จู่ๆ เขาก็หยิบอิฐขึ้นมาหนึ่งก้อน ปาใส่ผมสุดแรง
จนกระทั่งอิฐหักเป็นสองท่อนเมื่อชนขาผมใต้เข่า
ตอนนี้ยังมีแผลเป็นอยู่เลยนะ จะเปิดให้ดู
ที่จริงแล้วนี่เป็นเรื่องโชคดี
เพราะโยคีเก่งกล้านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะหัวร้อนจนปาอิฐ
ผู้เฒ่าคนนั้นทั้งอับอาย เสียใจ และผิดหวังในตัวเองอย่างยิ่ง
เขาอธิบายว่าแม้เขาจะไม่สามารถรับผมเป็นศิษย์
แต่เขาก็ยังจะให้คำสอนอย่างไม่เป็นทางการ
เพื่อเป็นการไถ่โทษที่เล่นงานผม
ทั้งที่ผมก็สมควรโดนเล่นงานนะ จะว่าไป
นี่คือปี 1890
ขณะนั้นผมอายุเกือบ 17 ปี
ทีนี้ คำสอนของโยคีเก่งกล้าคืออะไร
นี่อย่างไร
จิตของเรากระจัดกระเจิง
จิตนำเรื่องเป็นพันๆ สิ่งมาใส่ใจพร้อมกัน
สิ่งที่มองเห็นอยู่รอบตัว สิ่งที่ได้ยิน สิ่งที่ได้กลิ่น
สิ่งที่เราคิดถึง สิ่งที่เราพยายามไม่คิด
คุณต้องพยายามหัดตั้งสมาธิจนกระทั่ง
สามารถเพ่งจิตนึกภาพสิ่งหนึ่ง เพียงสิ่งเดียวเท่านั้นโดยไม่มีสิ่งอื่นรบกวน
ถ้าพยายามมากพอ คุณจะตั้งสมาธิ กำหนดจิตและสติสัมปชัญญะได้
ไปกับวัตถุใดก็ตามที่อยากเพ่ง
เป็นเวลาประมาณสามนาทีครึ่ง
เรื่องนั้นจะสำเร็จได้ หากตั้งใจฝึกทุกวันอย่างหนักเป็นเวลา 20 ปี
"ยี่สิบปี!" ผมอุทาน
ยี่สิบปี หรืออาจจะนานกว่านั้น
ยี่สิบปีคือระยะเวลาปกติ ถ้ามีความสามารถจะทำได้ตั้งแต่ต้น
กว่าจะฝึกเสร็จผมก็แก่!
เวลาที่ใช้แตกต่างกันไป บางคนใช้แค่สิบปี บางคนต้องฝึกสามสิบปี
แต่ในกรณีที่พบได้ยากมากๆ จะมีมนุษย์แสนพิเศษ
ที่พัฒนาพลังนี้ได้ในเวลาเพียงหนึ่งหรือสองปี
แต่นั่นคือหนึ่งในพันล้าน ไม่ใช่คุณแน่ๆ
มันยากขนาดนั้นจริงๆ เหรอ ที่จะกำหนดจิตทำสมาธิ…
เกือบเป็นไปไม่ได้ ลองดูสิ หลับตาแล้วคิดถึงอะไรสักอย่าง
คิดถึงสิ่งเพียงสิ่งเดียว นึกภาพนั้นไว้ นึกให้เห็นอยู่ตรงหน้า
เพียงไม่กี่วินาที ใจเราจะลอยไปที่อื่น
จะมีความคิดอื่นๆ ผุดขึ้นมา สมาธิแน่วแน่ยากมากจริงๆ
นั่นคือคำของท่านโยคีเฒ่าผู้เก่งกล้าทรงปัญญา
เมื่อนั้นผมจึงเริ่มฝึก
ช่วงเย็นของแต่ละวัน ผมจะนั่ง
หลับตา นึกภาพคนหนึ่งคนที่ผมรักที่สุดในโลก
ซึ่งเป็นภาพของพี่ชายผม ผู้เสียไปเมื่ออายุสิบขวบจากโรคเลือด
ผมเพ่งจิตไปที่หน้าของเขา แต่ทันทีที่ใจของผมก็เริ่มลอยไปที่อื่น
ผมต้องหยุดการฝึก พักไปหลายนาที
ก่อนที่จะเริ่มใหม่
ต้องฝึกทุกวันเป็นเวลาห้าปี
ผมถึงสามารถตั้งจิตมั่น เพ่งไปที่ใบหน้าของพี่ชายเพียงอย่างเดียว
เป็นเวลาหนึ่งนาทีครึ่ง
การฝึกของผมเริ่มก้าวหน้าแล้ว
ระหว่างนั้น
ผมก็เริ่มได้เงินเป็นกอบเป็นกำ จากการแสดงมายากลเสกของจากอากาศ
ผมเก่งเรื่องเล่นกลมือไวอยู่แล้ว
แต่ผมก็ยังฝึกต่อไปไม่มีหยุด
ทุกค่ำ ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน ผมจะหาจุดเงียบๆ นั่งลง
ตั้งสมาธิเพ่งจิตคิดถึงหน้าพี่ชาย
บางครั้งผมจะจุดเทียน และเริ่มจ้องเปลวเทียนตรงหน้า
เปลวเทียน อย่างที่ทุกคนรู้ แบ่งออกเป็นสามส่วน
ส่วนสีเหลืองด้านบนสุด สีแดงก่ำด้านในเข้ามา
และสีดำด้านในสุด
ผมวางเทียนห่างจากใบหน้าเป็นระยะ 40 ซม.
กะให้สูงตรงกับสายตาพอดี
เพื่อที่ผมจะไม่ต้องขยับกล้ามเนื้อลูกตาแม้แต่น้อย
ในการมองขึ้นหรือลง
ผมจ้องส่วนสีดำใจกลางเทียน จนทุกอย่างรอบตัวค่อยๆ เลือนหายไป
จากนั้นผมหลับตา
และเริ่มเพ่งสมาธิคิดถึงหน้าของพี่ชาย
จนถึงปี 1907 เมื่อผมอายุ 34 ปี ผมสามารถเพ่งสมาธิได้สามนาที
โดยที่ใจไม่ลอยไปที่ใดทั้งนั้น
ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่ผมเริ่มรับรู้ถึงความสามารถพิเศษใหม่
เป็นความรู้สึกแปลกๆ เล็กน้อย
ในทุกครั้งที่หลับตาและเพ่งมองอะไร
ด้วยความตั้งใจมั่น
ผมจะเห็นขอบร่างของสิ่งที่มองอยู่นั้น
ผมหวนคิดถึงสิ่งที่โยคีผู้นั้นกล่าวเอาไว้
"รู้กันว่าคนมีฤทธิ์หลายคนที่ฝึกเพ่งสมาธิจนแก่กล้า
จะสามารถมองเห็นโดยไม่ต้องใช้ดวงตา"
แต่ละคืนหลังจากที่ฝึกกับเปลวเทียนแล้ว
ผมจะดื่มกาแฟหนึ่งแก้วแล้วเอาผ้ามาปิดตาตัวเอง
นั่งบนเก้าอี้ พยายามเพ่งให้เห็นโดยไม่ใช้ดวงตา
ผมเริ่มโดยใช้ไพ่สำรับหนึ่ง
ผมเพ่งหลังไพ่ เดาว่าเป็นไพ่อะไร
และผมเดาได้ถูกถึงร้อยละ 60 ตั้งแต่ต้น
หลังจากนั้นผมก็ซื้อแผนที่และแผนการเดินเรือ
มาปักหมุดไว้รอบห้อง
ผมใช้เวลาเป็นชั่วโมงๆ จ้องมันทั้งที่ปิดตาอยู่ พยายามอ่านตัวหนังสือจิ๋วๆ ชื่อสถานที่หรือแม่น้ำ
ทุกคืนในช่วงแปดปีต่อจากนั้น ผมฝึกแบบนั้นต่อไปเรื่อยๆ
เมื่อถึงปี 1915 ผมสามารถอ่านหนังสือได้ทั้งเล่ม
ทั้งปกหน้ายันปกหลังโดยมีผ้าผูกตาเอาไว้
ผมทำได้แล้ว!
ในที่สุดผมก็ได้พลังนี้มา
อย่างที่คุณทราบ นี่กลายเป็นการแสดงกลหลักบนเวทีของผม
ผู้ชมชอบใจกันมาก แต่ไม่มีใครเชื่อว่าทำได้จริง ตอนนี้ก็ยังไม่เชื่อ
แม้แต่เหล่าหมออย่างคุณ ที่ช่วยปิดตาผมในระดับมืออาชีพที่สุด
ยังไม่ยอมเชื่อว่า จะมีใครมองเห็นโดยไม่ต้องใช้ดวงตา
เขาลืมกันว่าเรามีวิธีอื่นที่จะส่งภาพไปยังสมองได้
อิมแดด ข่านเงียบไป
เขาเหนื่อยแล้ว
"วิธีอะไร" ผมถาม
ตอบตามตรง ผมก็ไม่ทราบ
เราใช้ส่วนอื่นของร่างกายมองแทน
ส่วนไหน
คืนนั้นผมไม่ได้นอน
ชายผู้นี้จะต้องทำให้นักวิทยาศาสตร์ทั้งโลก ต้องตกตะลึงอึ้งเหวอตีลังกาคิด
เขาต้องเป็นคนที่มีค่าที่สุดในโลก
ผมต้องหาให้ได้ว่าเขาทำได้อย่างไร ทั้งทางชีววิทยา เคมีวิทยา หรือมนตราวิทยา
ถึงได้ส่งภาพไปยังสมองได้โดยไม่ใช้ดวงตา
เมื่อนั้นคนตาบอดอาจกลับมามองเห็น คนหูหนวกอาจได้ยิน และอื่นๆ อีกมากมาย
"เราไม่อาจเพิกเฉยต่อชายมหัศจรรย์ผู้นี้" ผมคิด
ผมเริ่มถอดคำที่อิมแดด ข่านเล่าให้ฟังในค่ำนั้น อย่างละเอียดลออที่สุด
ผมเขียนตลอดห้าชั่วโมงไม่หยุด
แปดโมงเช้าวันต่อมา ถึงเวลาไปโรงพยาบาล ผมเขียนส่วนสำคัญที่สุดเสร็จแล้ว
ส่วนที่คุณเพิ่งได้อ่านผ่านตาไป
ผมไม่ได้พบคุณหมอมาร์แชลล์ จนกระทั่งถึงเวลาที่เราพักดื่มชากัน
ผมเล่าให้เขาฟังเท่าที่เล่าได้ในช่วงพักแค่สิบนาที
"คืนนี้ผมจะกลับไปโรงละคร" ผมพูด เราจะเสียเขาไปไม่ได้
ผมจะไปกับคุณ
เมื่ออีกสิบห้านาทีหนึ่งทุ่ม เราขับรถไปที่รอยัลพาเลซฮอลล์
ผมจอดรถแล้วเราสองคนเดินไปที่โรงละคร
"มีอะไรไม่ชอบมาพากล" ผมพูด
หน้าโรงไม่มีฝูงชน ประตูปิดตาย
แผ่นป้ายโฆษณาการแสดงยังติดอยู่ แต่มีคนใช้หมึกดำทาทับลงไปว่า…
"การแสดงคืนนี้ยกเลิก"
ผมถามยามเฒ่าที่เฝ้าข้างประตูปิดตายนั้น "เกิดอะไรขึ้น"
มีคนตาย
"ใครกัน"
แต่แน่นอน ผมทราบดีแก่ใจ
ชายผู้มองเห็นได้โดยไม่ต้องใช้ตา
"ตายอย่างไร" ผมร้อง
เขาเข้านอนและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้เสมอ
เราสองคนเดินกลับไปที่รถช้าๆ
ผมรู้สึกโศกเศร้าและโกรธจนแทบไม่อาจทน
ผมไม่น่ายอมละสายตาจากชายผู้นั้น
ควรให้เขาไปนอนที่เตียงผม ดูแลเขาให้ดี
อิมแดด ข่านเป็นผู้สร้างปาฏิหาริย์
เขาสามารถสื่อสารกับพลังปริศนา เหนือที่คนธรรมดาอย่างเราจะเอื้อมถึงได้
แต่ตอนนี้เขาตายไปแล้ว
"ก็จบแค่นั้น" คุณหมอมาร์แชลล์กล่าว
ก็จบแค่นั้น
"ใช่" ผมตอบ
"ก็จบแค่นั้น"
นี่คือบันทึกที่เขียนอย่างถูกต้อง ตามความจริงที่เกิดขึ้น
เกี่ยวกับช่วงสองคราวที่ผมได้พบกับอิมแดด ข่าน
แม่เหวย
นั่นน่าสนใจที่สุด
นี่เป็นข้อมูลชั้นยอดมาก
เรื่องนี้อาจเปลี่ยนชีวิตฉันได้
ข้อมูลที่เฮนรี่พูดถึงอยู่นั้น
คือการที่อิมแดด ข่านฝึกตนให้อ่านค่าหน้าไพ่
จากหลังไพ่ได้
และอย่างที่กล่าวเอาไว้ว่า เขาเป็นนักพนันใจคดอยู่แล้ว
เฮนรี่จึงคิดได้ทันทีว่า เขาอาจได้เงินเป็นกอบเป็นกำ
เขาลงไปที่ห้องพักพ่อบ้านของคฤหาสน์
ขอเทียนหนึ่งเล่ม เชิงเทียนและไม้บรรทัด
นำทุกอย่างกลับไปห้องนอน ลงกลอนประตู
ปิดม่านและปิดไฟทั้งหมด
ตั้งเทียนบนโต๊ะเครื่องแป้ง ลากเก้าอี้มา
เขาพอใจอย่างยิ่งที่สังเกตเห็นว่า สายตาของเขาอยู่ระดับเดียวกับไส้เทียน
เขาใช้ไม้บรรทัดวัดระยะให้ใบหน้า อยู่ห่างจากเทียน 40 ซม.พอดี
ตามที่เขียนไว้ในสมุด
อิมแดด ข่านตั้งจิตคิดถึงหน้าคนที่เขารักที่สุด
ซึ่งในกรณีของเขาคือพี่ชายที่เสียไป
เฮนรี่ไม่มีพี่ชาย
เขาจึงตัดสินใจจะนึกภาพหน้าตัวเอง
ขณะที่เฮนรี่จ้องเข้าไป ยังส่วนดำจิ๋วที่ใจกลางเทียน
กลับเกิดเรื่องมหัศจรรย์ขึ้น
จิตของเขากลับว่างโล่งอย่างที่สุด สมองของเขาหยุดคิดพล่าน
และพร้อมกันนั้น เขารู้สึกราวกับร่างของเขาถูกโอบล้อมไว้
อย่างมั่นคงอบอุ่น
ภายในพื้นที่สีดำจิ๋วแห่งความว่างเปล่าอันลุกโชน
ต้องยอมรับว่าความรู้สึกนั้นคงอยู่ได้แค่ 15 วินาที
แต่ตั้งแต่นั้น ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนหรือทำสิ่งใดอยู่
เขาตั้งใจหาเวลาฝึกกับแสงเทียนวันละห้าครั้ง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทุ่มเททำ อย่างกระตือรือร้นจากใจจริง
และความคืบหน้าที่เห็นก็ชัดเจนน่าทึ่ง
ผ่านไปหกเดือน
เขาสามารถเพ่งสมาธิกับภาพใบหน้าตัวเอง ได้นานถึงสามนาทีเป็นอย่างต่ำ
โดยไม่มีความคิดอื่นใดเล็ดลอดเข้ามาในใจ
"ฉันเองสินะ" เฮนรี่คิด
"ฉันคือคนเดียวในพันล้านคนที่มีพรสวรรค์
จนฝึกได้พลังโยคีอย่างรวดเร็วไม่น่าเชื่อ"
ก่อนจะจบช่วงปีแรก เขาเพ่งสมาธิได้ถึงห้านาทีครึ่ง
ถึงเวลาแล้ว
(16 กันยายน 1959)
ห้องนั่งเล่น แฟลตกลางลอนดอนของเฮนรี่ เที่ยงคืน
เฮนรี่ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้นด้วยนี่เป็นครั้งแรก
ที่เขาวางสำรับไพ่คว่ำไว้ตรงหน้าเขา
และเพ่งสมาธิกับไพ่ใบบนสุด
ในตอนแรกนั้นเขามองเห็นเพียงแต่ ลวดลายเส้นสายสีแดงที่หลังไพ่
นั่นอาจเป็นลายหลังไพ่ป๊อก ซึ่งเห็นกันชินตาที่สุดในโลก
แล้วเขาก็เบี่ยงสมาธิจากลายไปยังอีกด้านของไพ่
เขาเพ่งจิตอย่างแรงไปยังสิ่งที่มองไม่เห็น ซึ่งอยู่ใต้ไพ่ใบนั้น
เวลาผ่านไป 30 วินาที จนหนึ่ง สอง สามนาที
เฮนรี่ไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย
สมาธิที่ฝึกขั้นสูงได้นั้นแน่วแน่อย่างที่สุด
เขานึกภาพอีกด้านหนึ่งของไพ่
ไม่อนุญาตให้มีความคิดอื่นใดเกิดขึ้นในใจ
ระหว่างช่วงนาทีที่สี่จึงเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง
เกิดช้าๆ เกิดอย่างขลัง แต่เกิดชัดเจน
ก้อนสีดำชัดกลายเป็นโพดำ เส้นหยึกหยึยกลายเป็นเลขห้า
ห้าโพดำ
มือของเขาสั่นสะท้าน เอื้อมไปจับไพ่ใบนั้น แล้วพลิก
"สำเร็จแล้ว" เขาพูด
เฮนรี่หมกมุ่นขึ้นมาทันที
เขาไม่ออกจากบ้าน นอกจากออกไปซื้ออาหารเครื่องดื่ม
วันทั้งวันและมักจะยาวไปจนถึงดึกดื่น
เขาจะโน้มตัวอยู่กับไพ่พร้อมนาฬิกาจับเวลาในมือ
พยายามลดเวลาไปทีละวินาที
ในหนึ่งเดือน เขาอ่านไพ่ได้ในหนึ่งนาทีครึ่ง หกเดือน เหลือ 20 วินาที
อีกเจ็ดเดือน แค่สิบวินาทีเท่านั้น
เป้าหมายอยู่ที่ห้าวินาที
เพราะรู้ว่าหากอ่านไพ่ไม่ได้ ในเวลาอย่างมากห้าวินาที
เขาจะไม่สามารถโกงกาสิโนได้สำเร็จ
แต่ยิ่งเขาฝึกจนเข้าใกล้ เป้าหมายก็ยิ่งดูจะไปถึงได้ยากเย็นขึ้นทุกที
ใช้เวลาสี่สัปดาห์ กว่าจะลดจากสิบเป็นเก้าวินาที
อีกห้าสัปดาห์จากเก้าเป็นแปดวินาที
ถึงจุดนี้เขาไม่อนาทรกับความลำบาก
เขาฝึกได้ครั้งละ 12 ชั่วโมงรวดโดยไม่มีปัญหา
เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าจะต้องทำให้ถึงเป้าจนได้
แต่สองวินาทีสุดท้ายคือจุดที่ยากที่สุด ใช้เวลาถึง 11 เดือน
แต่แล้วบ่ายแก่ๆ ของเสาร์วันหนึ่ง…
ห้าวินาที เฮนรี่เปิดไพ่ทั้งสำรับ จับเวลากับไพ่ทุกใบ
ห้าวินาที
รวมแล้วใช้เวลาไปนานแค่ไหน กว่าจะมาถึงจุดนี้น่ะหรือ
พยายามไม่หยุดพัก ทั้งหมดสามปีกับอีกสามเดือน
ในกรุงลอนดอน มีกาสิโนถูกกฎหมายมากกว่า 100 แห่ง
เฮนรี่เป็นสมาชิกกาสิโนอย่างต่ำสิบแห่ง ลอร์ดสเฮาส์เป็นที่โปรดของเขา
นี่เป็นกาสิโนหรูที่สุดในแผ่นดิน ตั้งอยู่ในคฤหาสน์ยุคจอร์เจียนหลังงาม
สายัณห์สวัสดิ์ครับ คุณชูการ์
เป็นคำจากชายซึ่งมีหน้าที่จดจำใบหน้าคนไม่รู้ลืม
เฮนรี่เดินลงบันไดหรูไปจนถึงห้องแลกเงิน
เขาเขียนเช็คมูลค่า 10,000 ปอนด์
เหล่าหญิงร่างอวบเดินวนรอบโต๊ะรูเลตต์ ราวกับแม่ไก่อ้วนวนรอบกรวยอาหาร
ชายหน้าแดงก่ำปากคาบซิการ์นั่งนับชิป
ดวงตาเป็นประกายด้วยความโลภ
แปลก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเฮนรี่
เขามองแล้วรู้สึกรังเกียจเหล่าคนรวยสันดานเสีย ขออภัยที่พูดตรง
เฮนรี่มองหาที่นั่งว่าง ทางซ้ายของเจ้ามือเมื่อมองจากกล้อง
ที่โต๊ะแบล็คแจ็คโต๊ะไหนก็ได้
เจ้ามือรับแผ่นชิปของเฮนรี่ แล้วสอดเข้าไปในช่องบนโต๊ะ
เขาเป็นหนุ่ม… น้อย ดวงตาดำขลับกับผิวสีซีด
เขาไม่เคยยิ้ม จะพูดก็ต่อเมื่อจำเป็นเท่านั้น
มือของเขาเรียวมาก นิ้วทุกนิ้วเป็นดั่งเครื่องคำนวณ
เขาหยิบชิปมูลค่า 25 ปอนด์ออกมาวางเป็นตั้ง
เขาไม่จำเป็นต้องนับ นิ้วของเขาไม่เคยคำนวณผิด
เขาเลื่อนชิปตั้งนั้นมาให้เฮนรี่
เมื่อเฮนรี่รับชิปมาเรียง
เขาเหลือบไปมองไพ่ใบบนสุดของที่จ่ายไพ่
เพียงห้าวินาทีเขาอ่านได้ว่านั่นคือไพ่สิบ เขาลงชิปแปดอัน คือ 200 ปอนด์
เดิมพันสูงสุดที่ลงได้ ในเกมแบล็คแจ็คที่ลอร์ดสเฮาส์
เจ้าไพ่แจกไพ่สิบมาให้เขา ใบที่สองเป็นไพ่เก้า
รวมแล้วเท่ากับ 19
ถ้าได้ 19 เท่ากับตัน
ได้แค่นั่งเฉยๆ และหวังว่าเจ้ามือ จะไม่ได้ไพ่รวม 20 หรือ 21 ทำได้แค่นั้น
- แต่เมื่อเจ้ามือวนกลับมาหาเฮนรี่ เขาว่า… - สิบเก้า
และผ่านไปยังนักพนันคนอื่น "เดี๋ยวก่อน" เฮนรี่เรียกไว้
เจ้ามือชะงัก หันกลับมาหาเฮนรี่
เขาเลิกคิ้ว มองด้วยตาดำขลับเยือกเย็น
- ได้ 19 แล้วยังจั่วอีกรึ - เขาถามสั้นๆ
มีไพ่เพียงสองค่าเท่านั้น ที่จะไม่ทำให้มือ 19 เสีย คือไพ่เอซและสอง
มีแต่คนโง่บัดซบถึงจะเสี่ยงจั่วเพิ่มเมื่อได้ 19 โดยเฉพาะเมื่อมีเดิมพันบนโต๊ะ 200 ปอนด์
ไพ่ใบต่อไปที่จะจั่วออกมายังวางนิ่งให้เห็นชัด เจ้ามือไม่ได้แตะต้อง
"ครับ" เฮนรี่ตอบ "จั่วอีกใบ" เจ้ามือยักไหล่และจั่วให้
ไพ่สองดอกจิกวางลงมาตรงหน้าเฮนรี่ เคียงข้างไพ่สิบและเก้าที่มี
- ยี่สิบเอ็ด - เจ้ามือพูดเรียบๆ
เขาเหลือบดวงตาดำขลับขึ้นมองหน้าเฮนรี่
และคงสายตาไว้อย่างนั้น เงียบงัน เฝ้าจับตา ฉงน
เฮนรี่รบกวนจิตใจเขาอย่างหนัก แทบไม่เคยหรืออาจไม่เคยเห็นใครจั่วเมื่อได้ 19
แต่ชายคนนี้จั่วต่ออย่างเยือกเย็นและมั่นใจ
จนชวนให้ฉงนสนเท่ห์ยิ่งนัก แถมยังชนะในมือนั้น
เฮนรี่เห็นสายตาที่เจ้ามือมองเขา จึงรู้ตัวว่าเขาพลาดเรื่องง่ายๆ เสียแล้ว
เขาทำจนคนพากันสนใจ "ขออภัยด้วยครับ"
เขาต้องไม่ทำแบบนั้นอีก
เขาต้องระวังตัวให้จงหนัก หรือถึงกับยอมเสียบ้างเป็นบางครั้ง
เขาเล่นต่อไป
เฮนรี่ได้เปรียบเจ้ามืออย่างมาก
จนแค่จะเล่นให้ได้แค่พอสมเหตุสมผลยังยาก
หนึ่งชั่วโมง เขาได้ 30,000 ปอนด์
เขาหยุดตรงนั้น
ถ้าเล่นต่อเขาอาจได้หนึ่งล้านได้ง่ายๆ
ขอบคุณครับ
ตอนนี้เฮนรี่มั่นใจมากว่าเขาสามารถปั่นเงินได้
เร็วกว่าใครผู้ไหนในโลกใบนี้
น่าสนใจ
หากนี่เป็นเรื่องเล่าที่สมมติขึ้น แทนที่จะเป็นเรื่องจริง
มาถึงจุดนี้เราอาจจำเป็น
ต้องคิดตอนจบที่หักมุมน่าตื่นเต้น
เรื่องที่จะเร้าใจไม่ธรรมดา
ตัวอย่างเช่น อาจให้เฮนรี่กลับบ้านแล้วเริ่มนับเงิน
ระหว่างที่นับนั้น จู่ๆ เขาอาจรู้สึกไม่สบายตัว
เขาปวดแปลบที่กลางอก
เขาตัดสินใจเข้านอน ถอดเสื้อผ้า
เดินเปลือยไปหน้าตู้เพื่อจะใส่ชุดนอน
ขณะที่ผ่านกระจกยาวเต็มตัวที่ติดผนัง เขาชะงัก
และด้วยติดเป็นนิสัยแล้ว เขาจึงเพ่งสมาธิโดยอัตโนมัติ
ทันใดนั้น เขามองทะลุผิวของตนเองไปได้
เหมือนเครื่องเอกซเรย์ แต่เยี่ยมกว่า เพราะเห็นทุกสิ่ง
เส้นเลือดใหญ่ เส้นเลือดน้อย เลือดที่สูบฉีดอยู่ในตัว
ตับ ไต ไส้พุง เขาเห็นหัวใจตัวเองเต้น
เขามองเข้าไปในทรวงอกถึงจุดที่ปวด
และเห็นก้อนทะมึนในเส้นเลือดใหญ่ แล่นเข้าสู่หัวใจทางด้านขวา
เป็นก้อนเลือดคั่ง ตอนแรก ก้อนเลือดนั้นเหมือนจะอยู่นิ่ง
แต่แล้วมันก็ขยับ ขยับเพียงเล็กน้อย อาจจะแค่หนึ่งมิลลิเมตร
เลือดยังสูบฉีดผ่านจุดคั่งนั้นและดันตัวผ่านไป
ก้อนเลือดคั่งขยับอีกครั้ง
มันกระชากขึ้นไปประมาณครึ่งนิ้ว เฮนรี่มองด้วยความหวาดผวา
เขารู้แล้วว่าก้อนเลือดคั่งใหญ่ที่หลุดออกมา กำลังเคลื่อนอยู่ในเส้นเลือดใหญ่
สุดท้ายจะแล่นไปถึงหัวใจ
เขากำลังจะตาย
นั่นไม่ใช่ตอนจบที่แย่นักสำหรับเรื่องสมมติ แต่นี่ไม่ใช่เรื่องสมมติ
เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง
เรื่องเดียวที่ไม่จริงคือชื่อของเฮนรี่ ซึ่งชื่อจริงไม่ใช่เฮนรี่ ชูการ์
เราต้องเก็บชื่อของเขาไว้เป็นความลับ แม้แต่ตอนนี้ก็ยังต้องปิดเอาไว้
นอกจากนั้นแล้ว นี่เป็นเรื่องจริง
และเพราะว่าเป็นเรื่องจริง เรื่องนี้จึงต้องมีตอนจบของจริง
เรื่องจริงที่เกิดขึ้นเป็นดังนี้
เฮนรี่เดินเล่นอยู่หนึ่งชั่วโมง ค่ำนั้นอากาศเย็นเป็นใจ
เมืองยังตื่นตาใส
เขาสัมผัสม้วนธนบัตรหนาปึก ในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาได้
เขาตบมันดูเบาๆ
ได้เงินมากทีเดียวกับการทำงานแค่ชั่วโมงเดียว
แต่เขาก็กลับฉงนฉงาย
เขาไม่อาจเข้าใจว่าทำไม จึงไม่ได้ตื่นเต้นดีใจอะไรกับความสำเร็จครั้งนี้
หากเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อน ก่อนจะเริ่มฝึกวิชาโยคี
เขาคงตื่นเต้นเป็นบ้าไปแล้ว
คงจะต้องพุ่งไปฉลองที่ไนท์คลับสักแห่ง
แต่เฮนรี่ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น
เขารู้สึกเศร้า
ทุกครั้งที่วางเดิมพัน เขารู้แน่ว่าตนจะชนะ
ไม่มีความเสี่ยงเร้าอารมณ์ ไม่ได้ลุ้น ไม่อันตราย
เขารู้ว่าสามารถเดินทาง ไปหาเงินเป็นล้านๆ ได้ทั่วโลก
แต่มันจะสนุกตรงไหน
อีกประเด็นหนึ่งคือ จะเป็นไปได้หรือไม่
ที่กระบวนการฝึกพลังโยคีที่ผ่านมาทั้งหมด
ได้เปลี่ยนมุมมองชีวิตของเขาไปโดยสิ้นเชิง
นั่นก็เป็นไปได้ทีเดียว
เช้าวันต่อมา เฮนรี่ตื่นสาย ลุกจากเตียง
เห็นเงินฟ่อนใหญ่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง
แต่เขากลับไม่ต้องการเงินนั้น
เอ๊ะ
อรุณสวัสดิ์ครับ ให้คุณ! เป็นของขวัญ
นี่…
อะไรนะ
เก็บใส่กระเป๋าไปเลย
ก็ได้
อะไรกัน
เงินไงคุณ
เก็บไว้เลย
นี่!
เก็บเร็ว…
กริ่งประตูดัง
คิดว่าทำอะไรอยู่กันแน่
ขออภัยที่คนมามุงเยอะ ผมแค่คิดจะแจกเงิน
- คุณกำลังก่อจลาจล! - แค่แจกเงินนิดๆ หน่อยๆ
ขออภัย ผมจะไม่ทำแล้ว เดี๋ยวคนก็พากันกลับเอง
ตำรวจนายนั้นยกมือที่เท้าเอวขึ้นมาให้เห็น ธนบัตร 50 ปอนด์
- คุณก็ได้ไปเหมือนกัน - นี่คือหลักฐาน ไปได้เงินมาจากไหน
เล่นพนันได้จากโต๊ะแบล็คแจ็ค เมื่อคืนผมโชคดีเอามากๆ
เฮนรี่บอกชื่อกาสิโน ตำรวจจดลงไป
ไปถามดูได้ เขาจะยืนยันให้
ตำรวจลดสมุดในมือ ผมไม่สน
- ไม่สนรึ - ไม่สนแม้แต่น้อย
อันที่จริง ผมเชื่อเรื่องของคุณ
แต่นั่นก็ไม่ใช่ข้ออ้างที่คุณจะทำแบบนั้นได้
ผมไม่ได้ทำเรื่องผิดกฎหมายไม่ใช่รึ
ผิดกฎหมายรึ
โง่บัดซบ!
ถ้าดวงดีพอที่จะเล่นพนัน ได้เงินเป็นกอบเป็นกำแบบนั้น
และอยากจะแจกจ่ายให้คน อย่าเที่ยวโปรยจากหน้าต่างห้อง
ต้องเอาไปให้ในที่ซึ่งจะสร้างประโยชน์ เช่นโรงพยาบาลหรือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
มีโรงพยาบาลหรือสถานเด็กกำพร้าทั่วประเทศ
ซึ่งมีเงินแทบจะไม่พอ จะซื้อของขวัญคริสต์มาสให้เด็กๆ ด้วยซ้ำ
แต่กลับมีคนรวยเอาแต่ใจไร้สมองอย่างคุณ
ที่ชีวิตนี้ไม่เคยต้องลำบากแม้แต่น้อย
เที่ยวโปรยเงินไปกลางถนน!
เมื่อสิ้นคำ ตำรวจผู้นั้นก็เดินปึงปังลงบันได ปิดกระแทกประตูหน้าตึก
เฮนรี่ไม่ขยับ
ทั้งคำร้อนและอารมณ์โมโหร้ายที่เขาพูด
แทงใจเขาอย่างลึกล้ำ
เขาอายตัวเองอย่างที่สุด
เป็นความรู้สึกเลวร้ายมาก
แต่แล้ว ในขณะเดียวกัน
เฮนรี่ก็รู้สึกวูบวาบดั่งมีกระแสไฟแรง แล่นเร้าผ่านไปทั่วร่าง
แล้วเขาก็เริ่มได้แนวคิดยอดเยี่ยมแสนบรรเจิด ที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
เขาเดินกลับไปกลับมา
คิดทบทวนถึงรายละเอียดจุดต่างๆ ที่จะทำให้แนวคิดบรรเจิดนี้เป็นจริงได้
หนึ่ง ฉันจะเล่นพนันให้ได้เงินก้อนใหญ่
ในทุกวันของชีวิตตั้งแต่นี้ต่อไป
สอง ฉันจะไม่เข้ากาสิโนเดิมซ้ำ เกินหนึ่งครั้งในรอบหกเดือน
สาม เล่นแต่ละครั้งฉันห้ามได้เงินมากเกินไป
คืนละ 50,000 ปอนด์ จำกัดไว้แค่นั้น
สี่ ได้ 50,000 ปอนด์ต่อคืน ปีละ 365 วัน
นั่นเท่ากับ 18.25 ล้าน
ห้า ฉันจะย้ายไปเรื่อยๆ
จะไม่อยู่ในเมืองไหนนานกว่าสามคืน
ลอนดอน มอนเตคาร์โล คานส์ บียาริตส์
โดวิลล์ ลาสเวกัส เม็กซิโกซิตี บัวโนสไอเรส นาสเซา
หก ฉันจะนำเงินที่ได้ไปตั้งโรงพยาบาล และสถานเด็กกำพร้าทั่วโลก
ฉันเข้าใจ ถ้าเป็นฝัน ก็เป็นละครน้ำเน่าเคล้าน้ำตา
แต่ถ้าเป็นความจริง ฉันคิดว่าทำให้เกิดขึ้นได้
ฉันไม่คิดว่ามันน้ำเน่าเลยนะ มันจะเป็นเรื่องอัศจรรย์ลึกล้ำเกินบรรยาย
เจ็ด ฉันต้องมีคู่คิด คนที่จะทำงานนั่งโต๊ะคอยรับเงิน
ก่อนจะส่งต่อไปให้จุดที่จำเป็น
คนที่ฉันสามารถไว้ใจเชื่อมั่นได้ตลอดกาล โดยไม่ต้องมีข้อกังขาใดๆ ทั้งสิ้น
จอห์น วินสตันทำบัญชีให้เฮนรี่ และก่อนหน้านี้ก็ทำให้คุณพ่อของเขา
คุณพ่อของจอห์นก็เป็นนักบัญชีของคุณปู่เฮนรี่
คุณอาจกลายเป็นชายที่ร่ำรวยที่สุดในโลก
ผมไม่อยากเป็นชายที่ร่ำรวยที่สุดในโลก
ผมทำงานจากอังกฤษไม่ได้ สรรพากรจะรีดภาษีหมด
ผมต้องย้ายไปสวิตเซอร์แลนด์ แต่ย้ายพรุ่งนี้ไม่ได้
ผมไม่ใช่คนตัวเปล่า ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรอย่างคุณ
ผมต้องไปคุยกับภรรยาและลูก ลาออกกับหุ้นส่วน
ต้องขายบ้าน หาบ้านใหม่ที่สวิตเซอร์แลนด์
พาลูกๆ ไปลาออกจากโรงเรียน ทุกเรื่องใช้เวลา
หนึ่งปีต่อมา เฮนรี่ส่งเงินมามากกว่า 120 ล้าน
ให้จอห์น วินสตันที่โลซานน์
เงินจะถูกส่งมาสัปดาห์ละห้าวัน
ส่งมายังบริษัทสวิสชื่อวินสตัน ชูการ์จำกัด
นอกจากจอห์นกับเฮนรี่แล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเงินมาจากไหน
หรือจะเอาเงินไปทำอะไร
เงินที่เข้าในวันจันทร์เป็นก้อนใหญ่ที่สุด
เพราะนั่นรวมเงินที่เล่นได้ ของทั้งวันศุกร์ เสาร์และอาทิตย์
เมื่อธนาคารไม่เปิดทำการ
เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วไม่น่าเชื่อ
เปลี่ยนชื่อแปลงตัวตนหลายครั้งในสัปดาห์เดียว
บ่อยครั้ง เบาะแสเดียวที่จอห์นจะรู้ ว่าเฮนรี่ไปอยู่ที่ไหน
คือที่อยู่ของธนาคารต้นทางที่โอนเงินเข้ามา ช่างอัศจรรย์ลึกล้ำเกินบรรยาย
เฮนรี่ตายเมื่อปีที่แล้ว เมื่ออายุรวม 63 ปี จากโรคลิ่มเลือดอุดตันในปอด
เขาเห็นลางล่วงหน้า แทบจะเห็นได้จริง แต่เขาก็ไปอย่างสบายใจ
เขาทำตามแผนที่วางไว้ได้กว่า 20 ปี
ทำเงินได้ทั้งหมด 644 ล้านปอนด์
เขาสร้างโรงพยาบาลเด็ก
และสถานเด็กกำพร้าที่มั่นคงไว้ ทั้งหมด 21 แห่งทั่วโลก
บริหารและลงทุนจากโลซานน์ โดยจอห์น วินสตันและลูกน้องทั้งหลาย
งานของเขาเสร็จเรียบร้อย
ทีนี้ ผมรู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร เป็นคำถามที่ดี ผมจะบอกให้
ไม่นานหลังจากเฮนรี่ตาย จอห์น วินสตันโทรศัพท์มาหาจากสวิตเซอร์แลนด์
เขาแนะนำตัวเองเพียงแค่ว่า
เป็นผู้บริหารบริษัทที่เรียกตัวเองว่า วินสตัน ชูการ์จำกัด
และขอให้ผมไปหาเขาที่โลซานน์
เพราะอยากให้ช่วยเขียน ประวัติอย่างย่อขององค์กร
ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเลือกผม
อาจมีรายชื่อนักเขียนยาวเป็นหางว่าว แล้วปาเป้าเลือกเอาก็ได้
เขาพร้อมจ่ายอย่างงาม เขาบอก และเสริมว่า
"ชายคนสำคัญเพิ่งจากเราไปไม่นาน
เขาชื่อเฮนรี่ ชูการ์
ผมคิดว่าคนควรจะได้รู้บ้างว่า เขาสร้างอะไรไว้ให้โลกนี้"
ด้วยความเขลาของผม
ผมถามเขาว่าเรื่องราวนี้น่าสนใจพอ
ที่จะมาเขียนลงหนังสือพิมพ์ได้หรือ
นั่นกวนใจจอห์น วินสตันอย่างหนัก จนแทบเรียกได้ว่าทำให้เขาขุ่นเคืองใจ
ในเวลาห้านาทีที่คุยโทรศัพท์กัน
เขาเล่าถึงอาชีพลับของเฮนรี่ ชูการ์
ซึ่งไม่ได้เป็นความลับอีกต่อไป
เฮนรี่ตายไปแล้ว เขาจะไม่ได้ก้าวเท้าเข้ากาสิโนไหนอีก
"ผมจะไป" ผมตอบ
ที่โลซานน์ ผมพบจอห์น วินสตันในวัย 70 กว่าปี
พร้อมกับแม็กซ์ เองเกลแมน
ช่างแต่งหน้าชื่อก้องที่เดินทางไปทั่วโลกกับเฮนรี่
เพื่อแต่งหน้าตบตาคนอย่างอลังการ ปกปิดตัวตนแท้จริงของเขา
ทั้งคู่ใจสลายจากการตายของเฮนรี่ แม็กซ์เสียใจยิ่งกว่าจอห์น วินสตันเสียอีก
ผมรักเขา เขาเป็นคนที่ยิ่งใหญ่มาก
จอห์น วินสตันอวดสมุดแบบฝึกหัดสีน้ำเงินต้นฉบับ
ของแซต.แซต. แชตเตอร์จี ที่กรุงกัลกัตตาเมื่อปี 1935
และผมได้ลอกเนื้อหามาคำต่อคำ
"คำถามสุดท้าย" ผมพูด
"คุณเรียกเขาว่าเฮนรี่ ชูการ์ แต่คุณก็บอกว่านั่นไม่ใช่ชื่อจริงของเขา
ไม่อยากให้ผมเขียนหรือว่า ที่จริงแล้วเขาเป็นใครกันแน่"
- ไม่ - จอห์น วินสตันตอบ
แม็กซ์กับผมสัญญาไว้ว่า จะไม่เผยตัวตนเขาให้ใครรู้ทั้งสิ้น
แต่ผมว่าไม่ช้าก็เร็วข่าวก็คงรั่ว
เพราะที่จริงเขามาจากตระกูลดังของอังกฤษ
แต่ผมจะขอบคุณมาก หากคุณไม่คิดจะไปตามหา
เพียงเขียนถึงเขาว่าเป็นคุณเฮนรี่ ชูการ์ก็พอ
และผมก็ได้ทำไปตามนั้น
(โรอัลด์ ดาห์ลเขียน "เรื่องเล่าหรรษาของเฮนรี่ ชูการ์")
(ในกระท่อมเขียนงานที่บ้านยิปซี เมืองเกรทมิสเซนเดน บักกิงแฮมเชอร์)
(ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงธันวาคม ปี 1976)
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์