PROKLAMACJA EMANCYPACJI
LEE SIĘ PODDAJE!
NARÓD W ŻAŁOBIE.
100 000 $ NAGRODY! MORDERCA
PREZYDENT
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
„MANHUNT: THE TWELVE DAY CHASE FOR LINCOLN’S KILLER”
OBŁAWA
BIAŁY DOM
Dziękuję.
3 LATA PRZED ZAMACHEM
- Dobry wieczór. - Przepraszam.
Panna Keckley?
Tak.
Jestem Edwin Stanton.
Prezydent Lincoln ma o panu dobre zdanie.
Dziękuję.
Jest na górze. Willie zachorował.
- Mam wrócić kiedy indziej? - Nie.
Pan Lincoln cieszy się z gości jeszcze bardziej,
gdy jego dzieci źle się czują.
Jeśli mam odwołać przyjęcie i odesłać gości do domu, to odeślę.
Czy to coś poważnego? Muszę wiedzieć.
Proszę iść na przyjęcie.
Zejdź na dół.
Zejdę.
Gdy tylko zaśnie głęboko.
Do jutra powinno być lepiej.
Dziękuję, doktorze. Zostanie pan na tańce?
Myślę, że będzie lepiej, jeśli przełożymy tańce.
Nie całe przyjęcie, ale tańce.
Z powodu stanu Williego
- czy hałasu? - Z powodu hałasu.
- Niech sobie pośpi. - Oczywiście.
Pracowaliście ciężko przy remoncie.
Idźcie się zabawić.
Zwykłam spodziewać się najgorszego.
Pomodlę się o najlepsze.
Wyglądasz przepięknie.
Dni czy tygodnie, doktorze?
Dni.
I nie możemy go wyleczyć?
Nie możemy po coś posłać...
Zrobić czegoś dla niego? Ma pan jakiś pomysł?
Proszę uśmierzać jego ból.
Przepraszam, że nie powiedziałem pańskiej żonie prawdy.
Ale widziałem, że sobie z nią nie poradzi.
Nie szkodzi. Jedna noc spokoju.
Dziękuję, doktorze.
Lekarz powiedział, że do rana mu się poprawi.
To wspaniale.
Wciąż tego potrzebuje?
Abe to doceni.
Pomóc ci z tym?
Dziękuję.
Prezydent potrzebuje pomocy, by przepchnąć emancypację.
Każdy zasługuje na wolność.
„Pip, mój drogi,
życie składa się z takiego łańcucha złączonych ze sobą rozstań”.
- Edwin Stanton do pana. - Tak. Dziękuję.
- Panie prezydencie. - Wejdź.
Przyniosłem panu to.
To bardzo miłe. Dziękuję.
Miałem nadzieję, że pójdzie w moje ślady i zostanie prawnikiem, ale teraz...
Tato? Chce mi się pić.
Zaczekaj.
Proszę. Masz.
Tak. Mama niedługo przyjdzie.
Tak. Odpoczywaj. Odpoczywaj i śnij.
Już dobrze. Spokojnie.
Proszę.
Możesz pójść po panią Lincoln? Dziękuję.
Zdecydowałeś, że zostaniesz moim sekretarzem wojny, moim Marsem?
Zdecydowałem.
Dobrze. Ta praca nie jest efektowna.
I nie gwarantuje chwały.
Rąbałem kłody, by utrzymać rodzinę.
Straszna praca, ale dała mi czas do namysłu.
Kłoda za kłodą. Uderzenie za uderzeniem.
Mijają godziny i nagle utorowałeś drogę.
Jestem stworzony do pracy.
Dobrze, od czego byś zaczął?
Przejąłbym kontrolę nad telegrafami w kraju.
Przeniósłbym główną komunikację do Departamentu Wojny.
Bezpośrednie połączenia z generałami na froncie, z gazetami.
Poprawiłbym morale pozytywnymi historiami w gazetach.
Morale zwiększają odwagę, odwaga wygrywa bitwy.
Uważam, że Grant i nasi żołnierze wygrają przy właściwym wsparciu.
Twoim wielkim planem są telegramy?
Tak.
Na początek.
Możesz zacząć jutro, Marsie?
- Tak jest. - Dobrze.
Dziś zaczyna się proces stulecia!
- Spiskowcy przed sądem! - Gazety! Kupcie gazetę.
Dziś zaczyna się proces stulecia!
Panie sekretarzu!
Czy proces spiskowców ma sens bez Bootha?
Ten proces ujawni spisek większy i ważniejszy
od jednego człowieka.
Powiem wam to: mam najszczerszą nadzieję, że gdy wymierzymy sprawiedliwość,
zjednoczymy się jako naród, by dokończyć pracę rozpoczętą
przez prezydenta Abrahama Lincolna, nim został brutalnie zamordowany.
W związku z zamiarem...
SĄD WOJSKOWY DEPARTAMENT WOJNY
...podważenia Konstytucji
i obalenia rządu Stanów Zjednoczonych
poprzez zabójstwo prezydenta Abrahama Lincolna
i próbę zabójstwa wiceprezydenta Johnsona
oraz sekretarza stanu Williama Sewarda...
oskarżamy doktora Samuela Mudda,
Lewisa Powella, Edwarda Spanglera, George’a Atzerodta,
Mary Surratt i Davida Herolda
o udział w spisku przeciwko Stanom Zjednoczonym
razem z Johnem Wilkesem Boothem.
Spisek miał na celu rozczłonkowanie naszego rządu
i pozbycie się jego przywódców: prezydenta, wiceprezydenta,
sekretarza stanu,
tym samym spiskowcy chcieli podważyć Konstytucję
i prawo Stanów Zjednoczonych Ameryki.
O udział w spisku oskarżamy również
Johna Surratta Juniora, George’a N. Sandersa...
i Jeffersona Davisa.
Odraczam do jutra.
Przyznaj, że kazałeś zabić mojego przyjaciela.
CELA JEFFERSONA DAVISA
Nie odczuwam skruchy.
Drugi raz postąpiłbym dokładnie tak samo.
Masz urojenia, sekretarzu, że ten proces czegoś dowiedzie.
Że Konfederacja umarła.
Przejmiemy Biały Dom
i zamachamy amerykańską flagą.
A ta flaga będzie reprezentować Konfederację.
Uważam, że ten kraj stać na więcej.
Moja sprawa żyje i oddycha. I zawsze tak będzie.
Kończy nam się czas.
Twój agent zebrał dowody przeciwko Davisowi?
Conover jest w mieście, ale został zdemaskowany.
Sanders i agenci CSS z Montrealu wiedzą, że pracuje dla mnie.
Dobra wiadomość jest taka, że Conover nas zdradzał
i pracował dla wywiadu CSS.
Jakim cudem to jest dobra wiadomość? Z deszczu pod rynnę.
Dobra, bo teraz Conover chce nam powiedzieć to,
czego wcześniej nie mógł.
Twierdzisz, że człowiek,
który mógł powstrzymać spiskowców,
jest naszą najlepszą szansą na ich skazanie.
A posłuchalibyśmy go?
Co twierdzi, że wie?
Mówi, że w Montrealu podsłuchał rozmowę
o wydarzeniach prowadzących do zamachu 14 kwietnia.
Twierdzi też, że ma dokument,
który CSS nazywa listem „zwierzątko”.
Zwierzątko?
Co to znaczy?
Davis tak nazywał Bootha.
Jefferson Davis nazywał Johna Wilkesa Bootha swoim zwierzątkiem?
Swoim zwierzątkiem.
Conover to główny świadek.
Sprowadźmy go tutaj.
Jest pani wolna, panno Simms.
Dziękuję i tak dalej.
Ale teraz obrona zrobi wszystko, bo uzyskać przewagę.
Będzie sugerować, że jesteś głupia albo kłamiesz, albo i to, i to.
Jeśli przeżyłam bat, przeżyję słowa.
Jaką posiadasz edukację?
Umiem czytać, choć nie chodziłam do szkoły.
Nie chodziłaś do szkoły?
Jak mamy ci wierzyć,
że rozumiesz różnicę między faktem a fikcją,
skoro nie masz żadnego wykształcenia?
- Nie mogłam chodzić... - Nie mam więcej pytań, Wysoki Sądzie.
Obym mogła powiedzieć więcej.
Mogą ci nie pozwolić.
Powell nosi brązowy kapelusz przechylony na bok...
Tak jak teraz.
Ile masz lat?
Coś pomiędzy 29 a 30.
Nie znasz swojego dokładnego wieku?
Ludzie tacy jak ja, urodzeni jako niewolnicy, nie obchodzili urodzin.
Ale wiem, że próba zamachu na życie mojego pracodawcy została zaplanowana.
Powell oszukał mnie, przynosząc pudełko z apteki.
Dzięki Bogu, sekretarz Seward przeżył.
Ale jestem pewien, że Powell chciał go zabić.
Pan Spangler kazał mi pilnować konia.
Trzymać go za teatrem.
Mówiłem mu, że muszę sprzedawać towar.
Powiedział, że nie mam wyboru.
Chyba zawsze mamy wybór, panie Burroughs.
Z mojego doświadczenia,
gdy pewni mężczyźni mówią „musisz”...
To była groźba.
Twierdzisz, że pan Spangler chronił konia Bootha
i otworzył dla niego drzwi?
Na Biblię...
przysięgam, że to prawda.
Jestem asystentem sekretarza wojny i ekspertem ds. telegrafów.
Powie nam pan, do czego służy ten instrument?
To dowód numer 59, Wysoki Sądzie.
To klucz szyfrujący. Łamie szyfr.
Skąd go pan wziął?
Z biura pana Benjamina.
Jest sekretarzem stanu Konfederacji w Richmond.
Dziękuję.
A teraz, jeśliby pan mógł,
fragment szyfru, dowód numer siedem,
który znaleziono w pokoju hotelowym Johna Wilkesa Bootha.
Proszę go porównać z drugim szyfrem.
Są takie same.
Badałem i porównywałem je.
Nie ma pan wątpliwości, że są takie same?
Jestem krajowym ekspertem.
Czemu jedna z rzeczy w pokoju Bootha była szyfrem Konfederatów?
Tylko oskarżony może odpowiedzieć.
Nie mam więcej pytań.
Wiemy, że Booth jest aktorem.
Czy dowód numer siedem mógłby być rekwizytem ze sztuki?
Wiemy, że jego pistolet nie był.
Spokój.
Nazywam się Jeremiah Dyer.
Jestem pastorem w Bryantown.
Znam Sama Mudda, odkąd byliśmy młodzieńcami.
Jaką ma reputację?
Powiedziałbym, że wzorową.
Proszę powiedzieć, jak dr Mudd traktował swoich służących, niewolników.
Nie pracowali zbyt dużo.
- Są uważani za leniwych? - Tak mówiono.
Gdy był pan oraczem na farmie doktora Mudda, jak pana traktował?
Pierwszorzędnie.
Jak długo zna pan Mary Simms?
Odkąd była dziewczynką.
Przyjaźniliśmy się.
Ale gdy dorosła,
wszyscy w okolicy nauczyli się, by jej nie ufać.
Kłamie. I to dużo.
Natomiast doktor Mudd przyjmuje porody i ratuje ludzi.
Białych i kolorowych.
Jest dobrym człowiekiem.
Nie wiem, czy wystarczę.
Posłuchaj mnie.
Nie miało być łatwo, ale dostaniesz swoją szansę.
- Dostanę? - Tak.
Nerwy na wodzy.
Będziesz zeznawać?
Jestem ja przeciwko mężczyznom.
Mówią, że Mudd był życzliwym człowiekiem.
A mnie nazywają kłamczuchą.
Chcesz, żeby zeznawał przeciwko białym mężczyznom w procesie federalnym?
Wieszają ludzi na drzewie za mniej.
Nie chcesz, by wiedzieli, do czego jest zdolny?
Możesz im powiedzieć, co mi zrobił.
Nie je powinnam opowiadać tę historię.
Czym się martwisz?
Mówią, że jest leniwa i kłamie.
Jestem tylko kalekim sługą, to jak nazwą mnie?
Opowieść o tym, co Mudd ci zrobił,
ta historia pokaże nam, kim on tak naprawdę jest.
Ale nikt nie będzie tego wiedział, póki im nie opowiesz.
To jest twoja szansa.
Dam ci kilka minut na zastanowienie.
Dziękuję za przyznanie immunitetu.
Przyrzekam opowiedzieć całą prawdę o Surrattach i Boocie
oraz o wszystkich w pensjonacie.
Dobrze. Widzimy się w sądzie.
Bez ciebie możemy przegrać.
Proszę.
Milo będzie zeznawał.
Dobrze.
Mogę na ciebie liczyć?
Przyjdę.
Poćwiczymy jeszcze?
Nie, nie chcę przesadzić.
Dasz sobie radę.
Zobaczymy się w sądzie.
Proszę pana.
Sekretarzu.
Usiądź.
Baker mówił, że mam się u pana stawić.
W czym mogę pomóc?
Panie Weichmann?
Chyba wiem, czemu pan milczał podczas ćwiczeń. Możemy pomówić?
Myślę, że wie pan więcej o mordercach prezydenta,
niż pan zdradza.
Skąd ten pomysł?
Bo dr Mudd powiedział...
Że spędzał pan dużo czasu z Surrattem.
I spotkał się z Boothem i Surrattem po Waszyngtonie w styczniu.
Mudd, Booth i Surratt znali się przed 14 kwietnia.
I mam wrażenie, że jest coś, o czym pan nie mówi.
Jeśli ja powiem, że się znali przed 14 kwietnia,
nikt mi nie uwierzy.
Ja powiem to samo.
Nie tylko...
Nie tylko to.
Jeśli sytuacja obróci się przeciwko mnie,
proszę im powiedzieć, czemu mi pan wierzy.
Opowiedz mi o liście.
Uważam, że ma pan dowód na wielki spisek.
Panie Simms, proszę powiedzieć sądowi,
czy był pan niewolnikiem oskarżonego, doktora Samuela Mudda?
Tak. Byłem jego stolarzem.
Jak stał się pan kaleką?
Dr Mudd postrzelił mnie w nogę.
Nigdy go nie postrzeliłem.
Proszę panować nad oskarżonym albo wyproszę go z sali.
Proszę usiąść i być cicho.
On kłamie.
Dlaczego pana postrzelił?
Pewnego dnia...
Nie spodobało mu się moje nastawienie.
Postrzelił mnie w udo za nic. Jakby to była puenta żartu.
Dziękuję, to wszystko.
Prokuratura wzywa na świadka, Mary Simms.
Panno Simms...
proszę powiedzieć sądowi, czy była pani niewolnicą
więźnia, doktora Samuela Mudda?
Tak. Zajmowałam się jego domem.
Proszę powiedzieć, czy słyszała pani rozmowę doktora Mudda z sąsiadem
o prezydencie, Abrahamie Lincolnie.
Sąsiad powiedział doktorowi Muddowi,
że Abe Lincoln to stary sukinsyn,
który od dawna powinien nie żyć.
Dr Mudd odpowiedział: „Też tak myślę. Powinien być martwy”.
Rozumiem.
Proszę powiedzieć sądowi, czy doktor Mudd miał gości,
którzy przebywali w jego domu.
Tak. Konfederatów. Nosili się na szaro.
Mudd kazał mi nosić im zapasy.
Powiedział mi: „Doglądaj ich”.
Czy był ktoś szczególny, kto często odwiedzał dr. Mudda
w jego domu w zeszłe lato?
Tak. John Surratt.
Zostawał zwykle od soboty do poniedziałku.
Jeździł pomiędzy Richmond a Montrealem.
Dziękuję, panno Simms.
Jeśli nie chciała pani im pomagać,
czemu pani nie odeszła?
Próbowałam.
Dr Mudd mnie wychłostał.
Zakładamy, że ma blizny i poprosimy ją, by je pokazała.
Mamy uwierzyć, że dobry dr Mudd jest agentem Konfederacji?
A jego dom przystankiem na Sekretnej linii?
Tak.
I że Mudd, Surratt i Booth
przyjaźnili się przed zamachem.
Przepraszam, ale czy chodziła pani do szkoły?
Kto wierzy w te kłamstwa?
Jeśli mi nie wierzycie, spytajcie pana Weichmanna.
Proszę podać nazwisko i adres.
Louis Weichmann.
Mieszkam w pensjonacie w Waszyngtonie
prowadzonym przez panią Mary Surratt.
Matkę Johna Surratta, osadzoną.
Widział pan panią Surratt z oskarżonymi?
Tak, z wszystkimi.
A skąd pan ją zna?
Zamieszkałem u niej, gdy dostałem pracę w Departamencie Wojny.
Nie wiedziałem, że moi znajomi w pensjonacie
planowali zamach.
Inaczej bym to zgłosił.
Kiedy ostatni raz widział pan Johna Surratta?
Wyjechał kilka dni przed 14 kwietnia.
Mówił, że jedzie szukać pracy w Montrealu
i że się do mnie odezwie.
Czy pan Surratt mógł wrócić i wyjechać bez pańskiej wiedzy?
Nie, to byłoby niemożliwe.
Byliście w bliskich stosunkach od szkoły?
Bardzo bliskich.
Jak bardzo?
W pensjonacie jego matki dzieliliśmy stół,
dzieliliśmy pokój, łóżko i...
sypialiśmy ze sobą.
Spokój!
Nigdy nie słyszał pan rozmów pomiędzy Surrattem a innymi oskarżonymi?
Jedyny raz, gdy coś usłyszałem to wtedy,
gdy Surratt zabrał mnie do pokoju hotelowego Bootha w styczniu.
Był tam doktor Mudd.
Booth twierdził, że chce kupić farmę Mudda.
Miałeś powód, by w to wątpić?
Nie, nie wiedziałem, dlaczego John miał ze sobą złoto,
kiedy wracał z podróży do Montrealu albo Richmond, albo...
Nigdy mi nie powiedział, że pracuje dla Konfederatów.
Dziękuję.
Wysoki Sądzie, mam powody, żeby bronić Johna Surratta.
Ale...
Wszystko, co powiedziała o nim panna Simms ma teraz sens.
Wierzę jej.
Jest pani w tym dobra.
Dziękuję.
Jestem korespondentem dla New York Tribune.
Dwa lata temu raportowałem Bakerowi,
że mam źródło wewnątrz Tajnych Służb Konfederacji w Montrealu.
Nie wiedział, że tym źródłem byłem ja.
By zapewnić sobie dochód podczas wojny,
zbierałem informacje na temat zarówno Departamentu Wojny, jak i CSS.
Gdy Lee się poddał, ludzie świętowali na ulicach Waszyngtonu.
W Montrealu czekali na rozkaz z Richmond.
John Surratt dostarczył go, by rozpocząć akcję „zwierzątko”.
Zwierzątko?
John Wilkes Booth.
Kto nazywa Johna Wilkesa Bootha „zwierzątkiem”?
W kręgach CSS
powszechnie wiadomo, że Jefferson Davis nazywa Bootha swoim zwierzątkiem.
Proszę o ciszę. Spokój!
Wiedziałem, że mają plan.
Oto jak wytłumaczył mi go Sanders.
Chcieli zabić prezydenta, wiceprezydenta
i sekretarza stanu.
Ponieważ Konstytucja nie precyzuje, jak wybierać nowego prezydenta,
zapanowałby chaos.
To był ich desperacki plan na wygraną, jeśli przegraliby na polu walki.
Sanders mówił mi, że uważa,
że Boothowi się nie powiedzie.
Przyniosłem wiadomość, którą znalazłem, dostarczoną, ale nieodebraną.
Do kogo zaadresowany był list?
Do George’a Sandersa, który jest teraz w Londynie.
George Sanders. Przeczyta pan tę wiadomość?
„Zwierzątko wykonało swoje zadanie.
Jest bezpieczny.
A stary Abe jest w piekle”.
Kiedy ostatni raz widział pan Johna Surratta w Montrealu?
Na cztery dni przed zamachem
w palarni w hotelu Saint Lawrence.
Z rozkazem z Richmond.
- Co w nim było? - Nie widziałem.
Sanders odwrócił się do mnie i powiedział: „To wszystko wyprostuje”.
Co to według pana znaczyło?
Że Booth dostał zielone światło od Davisa.
Dziękuję, panie Conover.
Nazywa się pan Sanford Conover?
To nie jest moje jedyne nazwisko.
Według naszych informacji jako broker działa pan pod innym.
James Wallace?
To także ja.
A kim jest Charles A. Dunham? Specjalista od fałszerstw.
To także ja.
Czyli jest pan podwójnym agentem i ma trzy różne nazwiska?
Które tak naprawdę jest pańskie?
Idę tam, dokąd prowadzi historia.
W tym zawiera się fałszowanie dowodów?
Nie, nie zawiera się.
Kiedy po raz pierwszy zobaczył pan Bootha, Surratta i Sandersa w Montrealu?
Powtórzę pytanie.
Kiedy po raz pierwszy zobaczył pan Bootha, Surratta i Sandersa w Montrealu?
Siedemnastego października. Przed wyborami.
Wtedy pierwszy raz zobaczyłem Bootha, Surratta i Sandersa w Montrealu.
Jest pan pewien daty?
Jestem pewien.
Mam tu akta, według których siedział pan w więzieniu
cały październik za wtargnięcie.
- Zostałem aresztowany, ale... - Pan Dunham, Conover czy Wallace?
Jest pan oszustem?
Jak mógł pan być w Montrealu, skoro był pan w więzieniu?
Pomyliłem miesiące.
Wysoki Sądzie.
Mimo pomyłki,
jestem pewien, że Jefferson Davis był świadom
planu zabójstwa prezydenta Lincolna.
Uważam, że nie tylko o nim wiedział, ale sam go zarządził.
Jako dziennikarz, szpieg i fałszerz
musi pan mieć bujną wyobraźnię.
Czy umyślnie dopuścił się pan krzywoprzysięstwa?
Czy kłamie pan dla sportu?
Co za różnica, jaki to był miesiąc?
Obrona nie ma nic do dodania.
Wieści?
Nie. Żadnych wieści.
Jeszcze nie.
Jakikolwiek będzie rezultat, postąpiłeś słusznie.
Oskarżenie Davisa i Konfederacji zostanie odnotowane.
Wiedzą, że wiemy, co zrobili.
Będę mogła spać niezależnie od werdyktu.
Ja będę spać, gdy wymierzymy sprawiedliwość.
Nie zrozum mnie źle. Chcę tego.
Sędziowie uzgodnili werdykt.
Coś wiadomo?
Zupełnie nic.
Proszę wstać.
Proszę usiąść.
Niezależnie od wyroków pozostałych,
ja jestem przekonany,
że Jefferson Davis jest winny zorganizowania spisku,
tak jak John Wilkes Booth,
którego rękami Davis zadał cios Lincolnowi.
Jednakże nasz zespół sędziów uznał dowody wielkiego spisku
za niewystarczające.
Komisja uważa, że posłużenie się Johnem Wilkesem Boothem,
spiskowcami w Richmond i Montrealu zadało śmiertelną ranę,
przez co pozbawiono naród jego głównego obrońcy.
Spiskowcy zalali ziemię od oceanu do oceanu
dziwnym, wielkim smutkiem.
Ale z powodu fałszywych dowodów i technikaliów,
nasz panel nie mógł wydać sprawiedliwego wyroku
w sprawie wielkiego spisku, stojącego za zamachem.
Przyszłe śledztwa i historia mogą tego dowieść.
Jednak uzgodniliśmy werdykt dotyczący oskarżonych na tej sali sądowej.
Odczyta go sekretarz wojny.
Dziękuję.
Mary E. Surratt...
winna.
Lewis Powell, winny.
George Atzerodt, winny.
David E. Herold...
winny.
Wszyscy zostaną jutro powieszeni.
Edward Spangler, winny.
Skazany na sześć lat więzienia.
A Mudd?
Zaraz.
I wreszcie, doktor Samuel A. Mudd.
Winny.
Skazany na dożywocie i ciężkie roboty.
Spokój! Cisza!
Powiedziałem prawdę.
Jaki jest sens mówienia prawdy, skoro otaczają ją kłamstwa?
Wiedziałeś, kim jestem, Baker.
Baker.
Ktoś zapłacił ci lepszą cenę?
Dziś rano dostałem z Londynu podejrzaną paczkę.
W razie czego wiecie, gdzie mnie szukać.
Sanders do niego dotarł.
Sekretarzu, komentarz.
Prosimy o komentarz.
- Panowie. - Czy oskarżenie Davisa i Konfederacji
o wielki spisek było zbyt ambitne?
Zdecydowanie nie.
Werdykt w sprawie Jeffersona Davisa był niejednoznaczny,
ale niech nie będzie wątpliwości,
sąd nie oczyścił dziś Konfederacji z zarzutów.
Zawiódł pan Lincolna?
Nie możemy go o to spytać.
Skomentuje pan Rekonstrukcję?
Gazety proszą o pozwolenie na wykorzystanie zdjęć z egzekucji.
Pozwalam.
A także...
Archiwum Narodowe zebrało rzeczy ze stołu z dowodami.
- Oni... - Dobrze.
Chcą wiedzieć, czemu brakuje 18 stron z dziennika Bootha.
Mogą otworzyć śledztwo.
Ostatni miał go Baker.
Baker twierdzi, że ty.
Powinni porozmawiać z Bakerem.
Zauważyłem też, że twój kominek wymaga czyszczenia.
Zająłem się tym.
ZA KULISAMI:
30 LAT JAKO NIEWOLNICA I CZTERY LATA W BIAŁYM DOMU
GOTÓWKA ALBO CZEK
...dopilnuję, by twoje podanie do mnie trafiło.
Podanie o co?
Pan Howard założył uniwersytet dla studentów o różnych kolorach skóry.
Uczymy sztuki, pisania i handlu.
Jeśli się dostanę, to podanie to pana trafi.
Edwinie.
Oliverze.
Johnson powiedział mi, że zmniejsza nam liczbę ludzi o połowę.
Nadmienił,
że wie, że pomagaliśmy wyzwoleńcom pod egidą Departamentu Wojny.
Obawiam się, że coś knuje. Tylko nie wiem co.
Dobrze. Dziękuję.
Najwyższa pora. Możemy?
Oczywiście.
Więc...
Panie i panowie, witajcie.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Zebraliśmy się tutaj,
by uczcić wydanie niesamowitej książki panny Keckley
oraz by zebrać fundusze dla Towarzystwa Pomocy Kontrabandzie
założonego przez Elizabeth.
Biuro Wyzwoleńców prowadzone przez Olivera Howarda
ma podobne cele jak panna Keckley.
I tak długo jak prezydent nie będzie wspierał pracy biura,
będziemy polegać na funduszu panny Keckley, by wspierać
wyzwolonych, którzy od niewolnictwa przeszli do życia w społeczeństwie.
Dlatego proszę, bądźcie tak hojni, jak tylko możecie.
Bardzo podziwiam jej przedsięwzięcie i...
...szczerze mówiąc, bardzo podziwiam ją samą.
Elizabeth.
Dziękuję, sekretarzu.
Każda wasza wpłata zapewni potrzebującym niezbędne przedmioty.
Bo zbyt wielu moich braci i sióstr przybywa na Północ
bez przygotowania do nowego życia.
Gdyby nie hojność pani Lincoln
i pana Abrahama Lincolna...
Niech spoczywa w pokoju.
Którzy pomagali wielokrotnie, dlatego pisałam o nich w mojej książce:
30 lat jako niewolnica i cztery lata w Białym Domu.
Tyle mam do powiedzenia. Datki trafią do potrzebujących.
Dziękuję za przybycie. Miłego wieczoru.
Dobra frekwencja.
Zaprosiłeś Lorenzo Thomasa?
Tego samego Thomasa odesłałeś do Arkansas?
Nie awansował?
Po co tu przyszedł?
Johnson chce mnie zastąpić.
Potrzymaj.
Panie prezydencie.
Dziękuję za przybycie.
- Lorenzo. - Edwinie.
Musimy porozmawiać.
Proszę.
Chciałeś zepsuć moje przyjęcie, więc ja zepsuję twoje.
Edwinie, planuję wycofać ludzi z Południa.
Wiem, że nie podporządkujesz się mojej decyzji,
bo zakończy ona wdrażanie Rekonstrukcji.
Nie szkodzi.
Thomas cię zastąpi.
Jutro wyśle rozkaz.
Amerykanie nie są gotowi na twoje plany.
Jest niespokojnie.
Mogłem cię oskarżyć.
Ale tego nie zrobiłeś.
Jeśli mnie tak usuniesz,
Kongres rozpocznie śledztwo i postawi cię w stan oskarżenia.
Zapraszam Kongres do walki.
Chodź, oprowadzę cię.
Panie prezydencie.
REKONSTRUKCJA I ZJEDNOCZENIE STANÓW ZJEDNOCZONYCH
Potrzebuję kluczy.
Oczywiście.
Położyłem je...
Gdzieś je zostawiłem.
Poszukam.
Mars. Wejdź.
DZIEŃ PRZED ZAMACHEM
Więcej czasu?
Nie.
Miałem swoją godzinę.
Zmówiliśmy z Williem modlitwę.
To uroczy urwis. Przeczytałem mu rozdział jego ulubionej powieści.
Ta cotygodniowa godzina żałoby leczy moje złamane serce.
Jeśli ci nie dziękowałem za nauczenie mnie tego, to dziękuję.
Co jest takie ważne,
że nie mogło czekać, aż przyjdę do biura?
Lee poddał się drugi raz?
Nie.
Wiem.
Jefferson Davis zmienił ton
i postanowił dołączyć do gabinetu.
Nie.
Abe, jak wiesz...
Z Ellen byliśmy w żałobie po naszym synu, Jamesie, gdy dołączyłem do gabinetu.
Bardzo mnie wspierała, gdy przyjmowałem twoją ofertę.
To były długie lata i nieprzespane noce.
A teraz, skoro dzięki Bogu, zwyciężyliśmy...
chciałaby, żebym był w domu.
Próbujesz złożyć rezygnację?
Tak.
Ellen wie, że to nie koniec pracy, bo Lee zamachał kuchenną ścierką.
Wie o tym.
Moim priorytetem znowu musi się stać rodzina,
ale będę dostępny dla tego, kogo wyznaczysz na moje miejsce.
Mars, nie mogę przyjąć twojej rezygnacji.
Nie wierzę, że w nią wierzysz.
Tobie bardziej zależało na Rekonstrukcji
niż na samym zwycięstwie.
Teraz najbardziej cię potrzebuję.
Mogłeś zaproponować wakacje.
Planujemy w końcu jechać do Kalifornii.
Poszlibyśmy na plażę.
Jedźcie z nami.
Tak. Gdy wprowadzimy poprawki. Może w przyszłe lato.
Powiedz Ellen, że nie będziesz pracował w to Boże Narodzenie.
Będziesz w domu na Święta.
Mamy kwiecień.
Abe, dałem tobie i tej pracy trzy lata.
Jestem pewien, że plany, które...
Rekonstrukcja jest trudniejsza niż zniszczenia wojny.
Polegamy głównie na tobie.
Rozumiesz sytuację kraju lepiej niż ktokolwiek inny.
Nie chcę o tym myśleć.
To moje życzenie i potrzeba kraju, żebyś został.
Nie możesz odejść.
Musisz nas przeprowadzić przez ostatni akt.
Słyszałem, że lubisz szkocką.
Jeśli chcesz, mam butelkę trzydziestoletniej.
Tam jest spiżarnia.
Lubię dobrą szkocką.
Otwórzmy ją.
Zaraz po prawej.
- Na pewno trafisz. - Okej.
Chcesz zabić Rekonstrukcję?
To musisz się pozbyć mnie.
Otwórz drzwi, Edwinie.
Edwinie?
Edwinie, jestem sekretarzem wojny. Sprowadzę tu armię.
STANTON BARYKADOWAŁ SIĘ W DEPARTAMENCIE WOJNY PRZEZ TRZY MIESIĄCE.
GDY STANTON KURCZOWO TRZYMAŁ SIĘ SWOJEGO STANOWISKA,
JOHNSONA POSTAWIONO W STAN OSKARŻENIA.
„Drogi generale Grancie”.
NIE WYKONUJ ROZKAZÓW THOMASA.
ZOSTAŃCIE NA POZYCJACH.
CHROŃCIE GŁOSOWANIE!
ZABRAKŁO JEDNEGO GŁOSU DO USUNIĘCIA JOHNSONA ZE STANOWISKA,
ALE STRACIŁ DRUGĄ KADENCJĘ.
JOHN SURRATT JUNIOR ZOSTAŁ EKSTRADOWANY DO STANÓW,
ALE GO NIE SKAZANO.
PROTEST REBELIA
ORGANIZOWAŁ PROTESTY W CAŁYCH STANACH,
CHWALĄC SIĘ POWIĄZANIAMI Z BOOTHEM.
MARY SIMMS BYŁA JEDNĄ Z DZIESIĘCIU CZARNYCH OSÓB,
KTÓRE ODWAŻNIE ZEZNAWAŁY PRZECIWKO DR. MUDDOWI.
JEJ ZEZNANIA ZOSTAŁY SPISANE W ZAPISIE PROCESU.
PIĘĆ MIESIĘCY PO PROCESIE RATYFIKOWANO 13. POPRAWKĘ,
KTÓRA ZNOSI NIEWOLNICTWO W STANACH ZJEDNOCZONYCH.
BIBLIOTEKA ZAŁOŻYCIELI UNIWERSYTET HOWARDA
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ PRZEGŁOSOWANO 14. POPRAWKĘ,
KTÓRA NADAWAŁA OBYWATELSTWO I RÓWNĄ OCHRONĘ
CZARNYM AMERYKANOM.
Dobrze.
- Nie denerwuj się. - Denerwuję się.
WIGILIA, 4 LATA PO ZAMACHU
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Zejdziesz na śniadanie, czy ci przynieść?
Nie. Zejdę.
O co chodzi?
Wieści z sądu.
Potwierdzono twoją nominację.
Pokaż.
Nie cierpiałem tego, że poświęcasz własne zdrowie,
by powstrzymać Johnsona.
Ale teraz to widzę.
Było warto.
Twoje decyzje pomogą ci skończyć to, co zacząłeś z Lincolnem.
Ojcze. Udało ci się.
Rodzina wie?
Zejdź i im powiedz.
Dziadek jest sędzią Sądu Najwyższego.
Ja...
Zaraz zejdę. Ty już idź.
Eddie.
Dziękuję.
Razem to dokończymy.
Musimy.
Mój ojciec zmarł z powodu niewydolności narządów.
Nigdy nie zasiadł w Sądzie Najwyższym.
Dwa miesiące po śmierci sekretarza Stantona
została ratyfikowana 15. poprawka do Konstytucji.
Gwarantuje ona obywatelom USA
prawo do głosowania, niezależnie od rasy czy bycia wcześniej osobą zniewoloną.
TO BYŁA OSTATNIA Z TRZECH POPRAWEK REKONSTRUKCJI LINCOLNA.
Razem to dokończymy. Musimy.
Napisy: Agnieszka Otawska