SERIAL NETFLIX
Traktował mnie jak powietrze, nie patrzył na mnie.
Czułam, że nie zwracał na mnie uwagi.
Moje dziecko.
- Już mówiłaś. - Wiem.
To był twój wybór.
Nawet się z tobą zgodziłem.
Nie widzę, w czym problem.
Problem w tym, że chyba nadal go kocham.
NIENAWIDZĘ CIĘ
JESTEŚ DO BANI
JESTEŚ ŚMIESZNY
JESTEŚ ŻAŁOSNY
Pani wicekomisarz.
- Jesteśmy gotowi. - Zaraz przyjdę.
Chcę tylko powiedzieć, że to przesada.
Oddaj telefon.
Dawaj.
Wasze telefony też. Dawać telefony!
Nie!
Co robisz?
- Nie krzywdź nas. - Co on wyprawia?
- Zrobiliśmy, jak kazaliście! - Co robisz?
- Wstawaj! - Nie rób mi krzywdy.
No dalej, wstawaj!
Bo wychodzimy na mięczaków.
Co z ciebie za facet?
Trzeci nadajnik aktywny.
Świetnie.
Bardzo dobrze.
Lo Russo.
Lo Russo, widzimy ich.
Tak, prokuratorze.
Namierzyliśmy sygnał.
Ruszamy!
Worki na głowę.
- Musimy? - Zakładać!
Wystarczy tego.
Siedzieć cicho.
Jeden z nadajników się nie przemieszcza.
Może zmienili pojazd.
Lo Russo.
Lo Russo, straciliśmy jeden nadajnik.
Widzę samochód.
Tonino Macaluso prowadzi.
Otwórz chociaż okno.
Brakuje mi powietrza.
Zamknąć się!
Cicho!
Nie są tak daleko.
Nie zbliżaj się, bo nas zobaczą.
Lo Russo, to chyba tu.
Tak, widzimy.
Wchodzimy.
Zaczekajcie!
Zmienili auta.
Drugi nadajnik zniknął.
Długo jeszcze?
Nie. Już pra…
prawie jes-jesteśmy.
Pię-piętnaście minut i jesteśmy.
Stój!
Macaluso sprawdza, czy nikt go nie śledzi.
Nie zgubcie ich!
Zjedzcie kanapki.
Ciekawe, o czym rozmawiają.
Od dawna znasz Ojca Świętego?
Od zawsze.
I od samego początku nazywał mnie Bezużytecznym.
Czemu tak cię nazywają?
Tragedia.
Cholerna tragedia.
Miałem wtedy dziesięć lat, Ojciec Święty też.
I tego cholernego dnia
on tam był.
Musisz być bardziej przekonujący.
Naucz się na pamięć, Tonino!
Jeszcze raz.
Wierzę w Boga Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi.
Wierzę w Bo-Boga.
Stwo-stworzyciela nieba i…
Tonino!
Jeszcze raz.
Wierzę w Boga Ojca wszechmogącego,
Stworzyciela nieba i ziemi.
Wierzę w Boga Ojca wsze-wszechmogącego,
Stwo-stworzyciela nieba…
Tonino!
Jesteś bezużyteczny!
Bezużyteczny!
Tonino jest bezużyteczny!
Bezużyteczny!
Jesteś bezużyteczny!
Bezużyteczny!
Tonino jest bezużyteczny!
Od tamtego dnia już zawsze
wszyscy mnie tak nazywali.
Ale kiedyś mi się uda.
Pewnego dnia zostanę wielkim szefem.
Tak jak Ojciec Święty.
Nie martw się.
Jak tylko opadnie kurz, porozmawiamy z Ojcem Świętym.
Ocz-oczywiście, że po-porozmawiacie
z Oj-Ojcem Św-Świętym.
Chodźmy.
A kanapka?
Znowu jadą. Ruszamy!
Znowu zmienili samochód. Jedź.
Co tu robisz?
Przejmuję ich.
Ale Ojciec Święty…
Ojciec Święty powiedział:
„Oto twoje zadanie”.
Mam to zrobić?
Niezadowolony?
Ocz-oczywiście,
zad…
Zadowolony.
Są.
- Znowu zmienili auta. - Ruszamy.
Daj spokój, Tonino.
Jeździmy tak od rana.
Jaki jest plan?
Wszystko gra.
Jesteśmy.
Czuję przypaloną cebulę.
Gdy wpadnie policja, padamy na ziemię.
To kwestia sekund.
- OK. - Zachowaj spokój.
Ale pan to…
Panie Gambino, tu Martorana.
Dozorca.
Teraz mnie poznajecie?
Dozorca.
Macie dobrą pamięć.
Bo widzicie. Moim zdaniem,
jeśli chcesz coś lub kogoś ukryć naprawdę dobrze,
to ukrywasz to na widoku.
Żeby wszyscy widzieli,
ale nikt nie zauważał.
Nikt nie zauważa dozorcy.
Rozumiecie, muszę dmuchać na zimne.
W dzisiejszych czasach…
zdrajcy są wszędzie.
Kiedy przyjadą?
Nie wiem.
Powiedzcie.
Kto jest zdrajcą?
Ktoś, kto chce zobaczyć mnie za kratkami!
Kłamstwa
mają krótkie nóżki.
Nigdy nie zachodzą daleko.
Myli się pan.
Jesteśmy dobrymi ludźmi.
- Proszę popytać. - Tak.
Zapytaj Tonino. On o tym wie. Tonino!
Niestety Tonino nie może tego potwierdzić.
Nie ma go tu.
Gdzie jest?
Powiedzmy, że podjął się
bardziej delikatnego zadania.
Takiej cebuli nie ma nigdzie indziej na Sycylii.
Twój sos do makaronu będzie boski.
Dziękuję.
Proszę.
CEBULE, POMIDORY, SOLONA RICOTTA, SÓL, BAZYLIA, WINO, CIASTKA
Bracie,
wciąż możesz odpokutować.
Zdejmijcie worki.
Była umowa.
Macie milczeć.
Tak.
Mam nadzieję, że nie przeszkadza wam ta drobna zmiana planu.
Trzeba umieć się dostosować.
Bo
w życiu wszystko się zmienia.
Bez przerwy.
Rozejrzyjcie się, wiele się zmieniło
przez ostatnie kilka lat.
Takich jak my
zmuszono do ukrywania się jak szczury.
Musieliśmy sobie znaleźć inne zajęcia, żeby związać koniec z końcem.
I to nie tylko wina kryzysu finansowego.
Nie.
To nasza wina.
Kilka lat temu popełniliśmy błąd.
Narobiliśmy za dużo hałasu.
Za dużo egzekucji.
Nagle polityków po naszej stronie zmuszono
do odprawienia wielkiego teatrzyku.
Aresztowania, procesy, ustawy antymafijne.
Wszystko na pokaz.
Ale ludzie
lubią dramaty.
Wierzą w nie.
Więc
tak się stało.
Ludzie żądają od polityków
rozwiązywania problemów, które to my rozwiązywaliśmy.
Ale już nie możemy tego robić.
Dziś cosa nostra musi zaakceptować fakt,
że politycy są ponad nami.
Kontrolują wszystko.
Przetargi, podatki,
przedsiębiorstwa miejskie, szpitale.
Doszło nawet do tego,
że to politycy wybierają kandydatów do wyborów.
A my musimy na nich głosować,
wbrew naszej woli.
Ale jestem pewien,
że prędzej czy później
wszystko
wróci do normy.
Musimy tylko
poczekać,
żeby ludzie
zapomnieli.
A z historii jedno wiemy na pewno.
Ludzie
prędzej czy później
zawsze zapominają.
À propos,
zapomniałeś o bakłażanach.
Idź, sprawdź. Nie chcę, żeby się przypaliły.
Opowiem wam pewną historię.
To
laptop biednego Gambino.
Pokój jego duszy.
Coś tu nie gra.
Wszystko idzie zgodnie z planem.
Skąd te obawy?
Trzyma w aucie dwóch zakładników, a jeździ po pomidory?
Znalazłem wiele ciekawych rzeczy na tym laptopie.
Zwłaszcza jedną. Jest tu pewien pamiętnik.
Biedny Gambino musiał zrzucić kamień z serca.
Posłuchajcie.
„Od lat byłem oddany Ojcu Świętemu.
Dbam o jego sprawy dzień po dniu.
Doradzałem mu przy inwestycjach, pomagałem płacić niższe podatki”.
Podatki to prawdziwy problem w tym kraju.
Wiemy.
„Ojciec Święty nie podejrzewałby,
że go na tym skubałem.
Nikt by się nie dowiedział,
gdyby pewien nieznajomy nie wręczył mi astronomicznego rachunku.
Ów nieznajomy zaczął mnie szantażować.
Każdego dnia chciał więcej i więcej pieniędzy.
Powiedział, że jeśli nie zapłacę, wyda mnie Ojcu Świętemu”.
Najlepsza solona ricotta na całej Sycylii.
Taka dobra?
Chcesz porozmawiać z owcą, na której mleku powstała?
Kolejne dwa euro.
Ach tak?
- Proszę. - Dzięki.
Są za darmo.
Coś tu nie gra.
Jak to?
Valentino nie może jeść sera.
Sygnał się zatrzymał. Straciliśmy ostatni nadajnik.
Nie zgubcie ich.
Los Salvo i Valentino jest w waszych rękach!
„Zmęczyły mnie ciągłe szantaże nieznajomego,
więc zacząłem współpracować z policją.
Teraz rozumiem,
że w mojej sytuacji to jedyne rozwiązanie”.
Chyba nie za wiele rozumiał.
Ale wy dwaj.
Rozumiecie?
Tak, więc
ktoś szantażował Gambino
i chciał pieniędzy
za milczenie.
To sedno sprawy.
Zgadza się.
I żeby się z tego wykręcić,
co zrobił?
Poprosił policję o ochronę.
- I tu popełnił błąd. - Oczywiście.
Jaki z tego wniosek?
Był kapusiem.
Przepraszam za wyrażenie.
Oczywiście.
I jaki z tego wniosek?
Że nikt w naszym kla…
Klasztorze!
W naszym klanie.
No jasne.
Nikt nie chce mnie wro…
Wrodzić.
Wronić!
Nie chce mnie wrobić!
Wrobić. To było łatwe.
Dlatego w moim domu nie ma zdrajcy.
Poza Gambino oczywiście.
A wy jesteście?
Dwoma.
Brawo.
Dwoma…
Trupami!
Jesteśmy dwoma trupami.
- Trupami? - Brawo.
Niedobrze.
Musimy interweniować.
Wiedzą, że Ester ukrywa się w klasztorze.
Nie mamy pewności.
To może być przypadek.
Tonino może tu być z innego powodu.
Jak mogę pomóc?
Przyszedłem kupić paczkę ciasteczek migdałowych.
Robicie je.
Oczywiście, ale sprzedajemy je tylko wierzącym.
Wierzysz?
Oczy-oczywiście.
Wchodzę.
Nie!
Jeśli teraz wkroczymy, pogrążymy całą operację.
Lo Russo, musimy zaryzykować.
Na moją odpowiedzialność.
Bracie Armando,
bez urazy, ale te ciasteczka są nijakie.
Zrezygnowaliśmy z rafinowanego cukru, bo jest szkodliwy.
Wszyscy lekarze to mówią.
Zamiast tego używamy słodu ryżowego.
Co ty tutaj robisz?
Jesteś zbyt żywa jak na martwą.
- Kim jesteś? - Pójdziesz ze mną.
- Idź! - Dokąd mnie zabierasz?
Zobaczysz.
To koniec tych waszych gierek.
- Co zrobiłeś mojemu mężowi? - Idź!
Bo zabiję cię tutaj i będziesz wąchać kwiatki od spodu.
Widziałaś?
Wiedział o Ester.
Prokuratorze, znaleźli Ester.
Musimy interweniować.
Tak myślałam! Ludzie w aucie to nie Valentino i Salvo.
Doprowadzą nas do nich.
To ostatnia szansa, żeby ich uratować.
Interweniujmy. Dwóch cywilów jest w niebezpieczeństwie.
Chcesz ryzykować życiem Salvo i Valentino?
- To też cywile. - Tak.
Ale nadal żyją.
Możemy uratować wszystkich.
Lo Russo.
Posłuchaj rady wicekomisarz.
Crisafulli, jedź.
Szybciej!
No już!
Szybciej!
Co robicie?
Dlaczego, Ojcze Święty?
Wiem, że nie macie z tym nic wspólnego.
Nie.
To był pomysł prokuratora, biedacy.
Wciąż cierpi
po tragicznej stracie przyjaciela i kolegi z pracy.
Przy tej prędkości nas zauważą.
Wiem, Lo Russo. Ale musimy zaryzykować.
Skręć.
Skręcaj!
Szefie.
Bezużyteczny?
Co tu, do cholery, robisz?
To Ester!
Wiesz, kim ona jest?
To żona tego pieprzonego rogacza.
A wy jesteście zdrajcami.
Inspektor Jackson!
Wchodź!
- Do środka! - Do środka!
Do środka!
Na kolana!
Na ziemię!
Stać.
„Wyświadczyłeś dobro swojemu słudze
zgodnie z Twoim słowem, Panie!”
Księga Psalmów 119,65.
Wierzycie?
Cantare
Nel blu, dipinto di blu
Felice di stare lassù
Con te
Mówiłem, żeś zakochany.
Chodźmy.
W tym tempie nigdy nie skończę studiów!
Nigdy nie zamontuję tych drzwi.
Możesz wyjść.
Jak się czujesz?
W porządku.
A ty?
Dobrze.
Chcesz coś powiedzieć?
Nie.
Czemu mnie nie spytasz?
O co?
Czy go kochałam.
To już bez znaczenia.
Nie kochałam go.
Ale ciebie wtedy też nie kochałam.
W każdym razie.
Jeśli cię to obchodzi,
zrozumiałam, że wciąż cię kocham.
Chcę cię o coś zapytać.
Słucham.
Co jest ważniejsze?
To, że cię zdradzałam, czy to, że mogłeś stracić mnie na zawsze?
Co za pytanie!
Pytałeś o to po twoim romansie z kasjerką.
Przepraszam, Ester.
Nie potrafię.
Przepraszam.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Więc?
Raportujcie.
Powiedzcie coś.
Tu go nie ma.
Udało mu się uciec.
JAKIŚ CZAS PÓŹNIEJ
Powiem ci coś.
Skończyłem z serialami.
Nie chcę o nich słyszeć.
- Wreszcie! - Dość.
Oddałem nawet swój telewizor.
Od dawna ci to powtarzam.
Ale samotne wieczory bez telewizora naprawdę się przeciągają.
Przywykniesz.
Może zamieszkasz ze mną?
Nie mogę.
Wprowadzam się do Agaty.
- Naprawdę? - Tak.
Czekamy tylko, aż jej syn wróci.
A twoja mama?
Tylko bez sarkazmu.
Na razie mógłbyś zostać u mnie.
Obaj jesteśmy singlami.
Ja zakończyłem związek z Ester, a ty z mamą.
Będzie fajnie.
Nie byłem żonaty z mamą.
Tylko się spotykaliście?
Patrz na niego. Ten wóz ma ze 100 lat.
Jeszcze kogoś zabije!
Wyprzedź go, no już.
Pozdrowienia dla Vito Corleone!
Ostatnie wydarzenia rozbudziły w nas nadzieje.
Czy wreszcie wybuchnie nowa wojna mafii?
Pozostaje jedna nierozwiązana zagadka.
Kto zabił pana Gambino?
À propos. Wczoraj nie mogłem zasnąć,
bo ciągle o czymś myślałem.
O czym?
Kiedy weszliśmy do mieszkania Gambino,
telewizor działał.
Włączyłem go.
- No i? - To dziwne.
Jeśli telewizor działał, to po co po nas dzwonił?
Co chcesz powiedzieć?
Że to dziwne.
Gdybym był mordercą, zadbałbym o to,
by dwóch takich jak my weszło tam w odpowiednim czasie,
żebym mógł ich wrobić.
Salvo, obiecałeś nie mówić:
„Gdybym był mordercą”…
Uważaj!
Nikogo tu nie ma. Jedźmy!
Wrócimy do domu i posprzątamy furgonetkę.
Jak w prequelu The Touch of the Killer.
- Prequelu? - The Look of the Killer.
Zwariowałeś?
Nie dość mi kłopotów narobiłeś?
Tym razem zrobimy to po mojemu.
Napisy: Paweł Zatryb