SERIAL NETFLIX
Dzień dobry. Pomóc?
Tak, dziękuję.
- Ktoś coś wie. - Kto?
Włamali mi się do domu i gabinetu.
Jeśli to zabójcy Hansa, możliwe, że wszystko wiedzą.
Kto zabił Hansa?
Lykke, wiesz, że na Ziemi są ludzie, którzy z tym walczą.
To pewnie ktoś z nich.
Emma też tam była.
- Ciągle u ciebie bywa. - Ona coś wie.
Nic nie wie.
Emma była przy farmie.
I nie była sama.
Jest ślepa, a my musimy jej pomóc przejrzeć na oczy.
- I to teraz. - Nie.
- Nie jestem gotowa. - To konieczne.
Zawsze nas wspierałaś. Pomagałaś się ukrywać.
Zawsze będziemy ci wdzięczni.
- Ona nie musi wiedzieć. - Zdemaskuje nas.
- Trzeba jej powiedzieć. - Dlaczego?
Nie powstrzymasz tego.
Porozmawiam z nią pierwsza.
Ale teraz.
Muszę iść do pracy.
Elvis.
O co chodzi?
Co wiesz o mojej mamie?
- Wszystko wciąż kręci się wokół ciebie? - Nie, wokół niej.
- Była na liście? - Pół miasta na niej jest.
To jedna z nich.
Muszę wymyślić, co robić.
Jasne. A ja muszę ogarnąć przeprowadzkę.
- Potrzebuję cię. - Nie siedzimy w tym razem.
Nie wiem, co ćpałaś i co ci się zdaje, ale nie chcę ci pomóc.
Nie mam siły.
Przeprowadzam się.
Mamo?
Hej.
Spakowałam nas. Jedziemy.
Kim jesteś?
Nie moją mamą.
Nie.
Gdzie ona jest?
Zmarła.
- Zabiłaś ją? - Nie.
Kiedy zmarła, oddali mi cię i poprosili, żebym się tobą zaopiekowała.
Ale kim jesteś?
Emma, przestań.
Kto oddaje noworodka obcej osobie?
On miał rację.
Manipulujecie nami.
- Kto tak mówi? - Nieważne.
Wiem, czego chcecie.
Emma.
Chciałam się tobą zaopiekować. Chronić cię.
Chciałam, żebyś była moja.
Kłamiesz. Czuję to.
Czuję różne rzeczy.
Zawsze czułam.
Tak.
Czujesz.
Lukas.
Tak?
Nie mogę znaleźć dysku.
Rozumiem.
Ale chyba wiem, gdzie jest Emma.
Pracuje z pewnym mężczyzną. Wszystko mu powiedziała.
Dobrze.
Twierdzi, że on nie jest stąd.
Przeszukać budynek.
Znaleźć go!
Gdzie on jest?
Co tu robisz?
- Skąd on pochodzi? - Pierwsze piętro czyste.
- Kto? - Lukas.
Tak się nazywa, tak?
Drugie piętro czyste.
Mieszka tutaj?
Kto?
Tu Beta. Czysto.
Idziesz z nami.
Dalej.
Dorwać go!
Lukas! Puść ją!
Chronię cię.
Będą cię ścigać.
Kto?
Policja.
Albo…
Nie możesz ot, mordować ludzi.
Jeśli nie zatrzymamy organizmu, zginie ich więcej.
- Bo przeprowadzą inwazję? - Tak.
Jak?
Wejdą wam do głów. Zmuszą, żebyście myśleli jak oni.
Czemu od razu tego nie zrobili?
Musieli was poznać. W szczegółach.
Czekali na właściwy moment.
Te stworzenia… są złe.
Chcą was wyplenić.
Co im zrobisz?
Wymierzę sprawiedliwość.
Jak?
- Nie ja decyduję. - A kto?
Kto decyduje, co jest dobre?
To nie podlega dyskusji.
Wygodnie wierzyć, że to takie proste.
- To prawda. - Nie.
Naprawdę nie.
Co ukrywasz?
- Z kim rozmawiałaś? - Z nikim.
Muszę wiedzieć, gdzie oni są.
Wystarczy mi jedno z nich, żeby znaleźć resztę.
To ktoś ci bliski.
Nie krzywdź jej.
Emma? Gdzie jesteś?
Wracaj.
Emma?
Kochasz mnie?
Oczywiście, że tak.
Jesteś moją córką.
Nie jestem.
Jesteś.
- Kim są pozostali? - Nie mogę zdradzić.
- Nie wolno mi. - Wyjaśnij, co się dzieje.
Nie przez telefon. Wróć do domu.
Nie wiem, czy mogę ci ufać.
Możesz! Wszystko wyjaśnię. Wracaj.
Ja…
Wszystko ci powiem.
Za godzinę w Mama Thai.
Spotkanie w zatłoczonym miejscu.
Rozsądnie.
Musisz się dowiedzieć, ilu ich jest i gdzie są.
To wszystko.
- Ja zajmę się resztą. - Dobra.
Będzie kłamała. Manipulowała tobą.
Potrafi czytać w myślach. Wykorzysta to przeciwko tobie.
Ale to moja mama.
Pamiętaj o tym.
Frede.
Emma?
- Nic ci nie jest? - Nie.
Kto wam to zrobił?
Ten mężczyzna.
Który?
Ten, z którym spotkała się Emma.
Jak?
To stało się tak szybko…
Chcę się wycofać.
Teraz już nie możesz.
Weź się w garść.
Rób, co mówię.
Dlaczego ja?
Bo dostałeś misję.
Znajdź Emmę.
Nie. Nie wiem, gdzie jest. Nie widziałem jej.
Namierz jej telefon. Potrafisz, nie?
Może go rozłączyła.
Dam znać, gdybym ją widział.
Spoko. Nara!
Mads cię szuka.
- Dobra. - Chyba się stresuje.
Powiedziałeś mu coś?
Dziwne, co nie?
Nie odzywasz się,
a potem nagle dzwonisz, żebym cię podwiózł.
Nie miałam kogo poprosić.
- Mama Thai? - Tak.
Wskakuj.
- Przepraszam. - Co?
Przepraszam!
Za co?
Nie wiem.
Spoko.
Że jestem pieprzoną kretynką.
Nie zauważyłem.
Musisz pogadać z Marie.
- Nie mogę. - Musisz.
Między nami nic nie ma.
Wszystko gra.
Ale Marie…
Jak ona na ciebie patrzy.
A ty na nią.
Bez ciebie było łatwiej.
Telefon.
Tak!
Uważaj.
- Znalazłem ją. - Gdzie?
Proszę. Nie wiem, gdzie ona jest.
Rozumiem. W porządku, zostawcie go.
Przechytrzyła cię.
Miała farta.
- Proszę. - Dziękuję.
Emma.
Siedź. Nie skrzywdzę cię.
Gdzie moja mama?
Czeka na ciebie w domu.
- Nie wierzę. - Przewidziała to.
Mówi, że zgłasza mamine weto.
Znałem twoją biologiczną matkę.
Co?
Byłem przy twoich narodzinach.
- Jak to? - Pokażę ci.
Nie, co ty robisz? Kim jesteś?
Halo?
Halo!
Przybyliśmy 17 lat temu.
- Meteor? - Statek kosmiczny.
Chyba tak go nazywacie?
Statkiem kosmicznym?
Porzuciliśmy nasze domy. Naszą planetę.
Uciekliśmy tu przed oprawcami.
Długo szukaliśmy miejsca, którego mieszkańcy wyglądają jak my.
Mieliśmy tu zostać, aż będziemy mogli wrócić do domu.
Szukaliśmy odludnego miejsca, gdzie nie zauważono by lądowania.
Ale plan się nie powiódł.
Nie wylądowaliśmy. Rozbiliśmy się.
Twoja biologiczna matka…
nie przeżyła.
Cześć.
Cześć, kochanie.
Lykke…
tam była.
Ziemianka, która znalazła się obok miejsca lądowania.
Cześć.
Słodkie dziecko.
Gdyby nie ona, nie przeżyłabyś.
Hans był jednym z ocalałych.
Przyniósł cię do Lykke.
„Jeśli życie coś dla ciebie znaczy,
musisz ją przygarnąć”.
Tak jej powiedziałem.
Lykke.
Zrzekła się tożsamości…
Wszystkiego. Dla ciebie.
To znaczy, że jestem…
Jesteś jedną z nas.
- Ale wasza krew jest… - Czy wciąż bierzesz leki?
Nigdy nie zastanawiałaś się, do czego służą?
Sprawdź.
Nie chcę.
Nie bój się tego, kim jesteś.
Nikt inny na tej planecie nie potrafi tego, co ty.
Nikt nie ma takich przeczuć.
To nie twoje miejsce.
Wiesz o tym.
Ono jest gdzie indziej.
Kiedy zaakceptujesz siebie, pokażę ci, co potrafisz.
Akceptujesz to, kim jesteś?
Czujesz to, co mówiłem?
Czujesz to?
Tak.
Chodź.
Co to za miejsce?
To teraz nieważne.
- A co jest ważne? - Że wracamy do domu.
Od początku taki był plan.
Że wrócimy, kiedy wojna się skończy.
Sygnał?
Tak. Sygnał.
Sygnał powiedział nam, że wojna dobiegła końca.
Wiemy, że wracamy.
Nie wiemy tylko kiedy.
Ale wkrótce.
W końcu pożegnasz się ze światem, w którym nigdy nie czułaś się jak w domu.
Ale jak to?
Wojna wciąż trwa.
Jak to?
Lukas mówił, że chcecie podbić Ziemię.
Lukas?
Nieważne.
Nie zaglądaj do mojej głowy.
On tu jest?
Jest na Ziemi?
Tak czy nie?
Tak.
Emma.
Jeśli nie pójdziesz ze mną, on cię zabije.
Spotykamy się jutro rano.
W tym miejscu.
Będziemy czekać.
Mamy wyniki badań krwi.
Nie.
Widziałem jej krew.
Była czerwona.
A jednak.
NAZWISKO: EMMA SUNDBY GRUPA KRWI: NIE ROZPOZNANO
Weź się w garść, kolego.
Emma?
Jak leci?
- Nie teraz, Jonas. - Wpadniesz na kolację?
Starzy o ciebie pytają.
Nie bardzo mam czas.
Będzie schab pieczony.
Z sosem, ziemniakami…
I czerwoną kapustą mamy.
Będzie ci smakowało.
Nic wielkiego.
Jestem trochę zagubiona.
Nie wiem, kim jestem.
Napisz do mnie.
Widzimy się na rampie.
Nic mi nie jest!
Pa!
Pa.
Mamo?
Cześć.
- Cześć. - Musisz uważać.
Mads i jacyś ludzie cię szukają. Mają broń i…
- Chodzi o twoją mamę? - Nie mogę teraz wyjaśnić.
Dobra.
Tęsknię.
I…
I chciałabym…
żebyś też mnie potrzebowała.
Ja…
- Ale nie potrzebujesz. - Owszem.
Potrzebuję.
Em…
Emma!
Mamo.
Dlaczego kłamałaś?
Zawsze to czuję.
Czego chcesz?
Kim jesteś?
Chodź.
Szybko.
Są inni. Znajdź ich.
Uciekaj!
Uciekaj.
Napisy: Juliusz P. Braun