‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪- ก่อนหน้านี้คุณเป็นใคร ‪- ไม่ได้เป็นใครทั้งนั้น
‪- เป็นคนไม่มีอดีตเหรอ ‪- ไม่มี
‪ทุกคนมีอดีตบางอย่างกันทั้งนั้น
‪ฉันไม่มี
‪ผมไม่จำเป็นต้องรู้อยู่แล้ว
‪ตอนนี้นี่คือตัวตนของคุณนะ ลุกกะ ซอนด์บี
‪ลุกกะ ซอนด์บี ก็ฟังดูดี
‪ไม่สำคัญว่าคุณเคยเป็นใคร ‪เพราะตอนนี้คุณเป็นคนนี้แล้ว
‪แล้วเด็กล่ะ
‪แกชื่อเอ็มม่า
‪- ลูกคุณหรือเปล่า ‪- ก็ใช่น่ะสิ
‪เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเหรอ
‪ไหนบอกว่าไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องพวกนั้นไง
‪ขอบคุณ
‪นี่เบอร์เอ็มม่า ฝากข้อความไว้ก็ได้ถ้าอยาก
‪ไงจ๊ะ ลูกอยู่ไหนน่ะ
‪แม่ขอโทษเรื่องเมื่อวานนะ ‪เรามาคุยกันหน่อยได้ไหม
‪บายจ้ะ จุ๊บๆ
‪เขาเป็นครูของหนูเอง ฮานส์น่ะ
‪เขาใส่มันเข้ามาในคอหนู
‪คุณว่าทำไมเขาถึงเลือกหนู
‪อาจเป็นเรื่องบังเอิญ
‪หนูเป็นแค่ซองจดหมายสินะ
‪พวกมันอยากซ่อนลูกแก้วไว้ไม่ให้ฉันหาเจอ ‪เพราะเจ้านี่พาไปหายานของพวกมันได้
‪มันมีปฏิกิริยากับอะไรไม่รู้กลมๆ ‪ที่อยู่ในโรงเลื่อยเก่าด้วยค่ะ
‪- เราต้องไปที่นั่น ‪- หนูเพิ่งหนีพวกนั้นมานะ
‪ฉันต้องให้เธอพาไปดูว่าโรงเลื่อยอยู่ที่ไหน
‪พวกนั้นมาที่นี่ทำไมคะ
‪- ทำไมเหรอ ‪- ค่ะ ทำไมพวกนั้นถึงเลือกโลกล่ะ
‪เพราะพวกมันคิดว่าจะซ่อนตัวได้น่ะสิ
‪เพราะพวกมันดูเหมือนมนุษย์
‪คุณกับหนูก็ดูเหมือนกันนะ
‪ฉันไม่ได้เหมือนเธอ
‪ฉันแค่ปรากฏร่างแบบนี้
‪มันเคยอยู่ที่นี่
‪เป็นพวกมันจริงๆ
‪เป็นยานของพวกมัน
‪- พวกมันย้ายยานไปแล้ว ‪- เขาก็อยู่ที่นี่ด้วย
‪ครูของหนูน่ะ
‪- เขา… ‪- ถูกกลืนกิน
‪ค่ะ
‪หรือไม่ก็สลายตัว หนูไม่รู้ว่าต้องใช้คำไหน
‪ลูกแก้วไม่เชื่อมต่อกับยานแล้ว
‪มันไร้ประโยชน์แล้ว
‪มาเถอะ
‪แล้วเราจะหาพวกเขาได้ยังไง
‪- ไม่รู้สิ ‪- แล้วใครรู้คะ
‪- เธอต้องรับผิดชอบ ‪- หนูเหรอ
‪- เป็นความผิดเธอที่พวกนั้นหนีไป ‪- หนูจะไปทำอะไรได้
‪- มาหาฉันไง ‪- หนูแทบไม่รู้จักคุณด้วยซ้ำนะ
‪ฉันแนะนำตัวไปแล้วนี่
‪คุณบอกว่ากำลังตามหา ‪องค์กรก่อการร้ายระดับอวกาศ
‪ที่อยากยึดครองโลก แหงละ
‪ขอโทษด้วยที่หนูไม่ปักใจเชื่อทันที
‪เรียกว่าการประชดน่ะ ดาวคุณไม่มีเหรอ
‪ฉันมีหน้าที่ตามหาพวกมัน
‪ฉันต้องรู้ว่าพวกมันมีกันกี่คนและอยู่ที่ไหน
‪- และฉันต้องหยุดพวกมัน ‪- ไม่งั้นเราจะตายกันหมดสินะ
‪ใช่
‪เธอไปบ้านของครูเธอทำไม
‪เขาอยู่ในรายชื่อคนที่อยู่ที่นั่น ‪ในคืนที่พวกนั้นมาที่โลก
‪รายชื่อคนที่มาโลกงั้นเหรอ
‪ค่ะ
‪อาจไม่ได้มีแค่ชื่อพวกที่มาโลก ‪หนูว่าน่าจะมีคนทุกแบบเลย
‪มันอยู่ในฮาร์ดไดรฟ์ ‪แมดส์หวงจนเอาเข้านอนด้วยเลยละ
‪ฉันต้องการรายชื่อนั่น
‪หนูไปเอาให้ไม่ได้หรอก
‪เราทะเลาะกัน
‪แล้วยัยนั่นล่ะ นายคุยกับเธอหรือยัง
‪คุยแล้ว ฉันชอบเธอนะ
‪เธอดูเป็นคนดี
‪- เธอดีมากเลยละ ‪- เหรอ
‪หวัดดี
‪ไง นึกว่าเธอออกจากกลุ่มเราไปแล้ว
‪ใช่
‪ฉันทำแบบนั้นไม่เจ๋งเอาซะเลย
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้นนะ
‪ฉันแค่อยากบอกว่าฉันนับถือนะ ‪ที่นายหาข้อมูลทุกอย่างเจอเนี่ย
‪นายฉลาดจริงๆ
‪ฉันว่าฉันคงกลัวไปหน่อยที่ถูกทิ้ง
‪ให้อยู่กับพวกโรคจิตหัวรุนแรงที่โรงเลื่อยนั่น
‪ขอโทษด้วยนะ
‪ฉันรู้ว่านี่เป็นโครงการของพวกนาย
‪- ดื่มสักหน่อยไหม ‪- ได้เลย
‪- โอเค นี่สตรอว์เบอร์รี… ‪- ขอบใจ
‪ฉันอยากรู้ด้วยว่าจะขอดูรูป ‪โยนาสกับแซนนี่อีกได้ไหม
‪- อ๋อ เพราะแบบนี้นี่เอง ‪- เปล่าสักหน่อย ไม่ใช่เลย…
‪- พอทีน่า ‪- ไม่เป็นไร
‪งั้นฉันขอ…
‪ไอ้คนเฮงซวยเอ๊ย
‪บ้าฉิบ
‪- ขอโทษ! ‪- ไม่ต้อง…
‪ไม่ต้องเลย ให้ตายชักสิ
‪- ฉันขอโทษจริงๆ ‪- ไม่เป็นไร เอ็มม่า เดี๋ยวฉันจัดการเอง
‪- มานี่มา ‪- ไปให้พ้น
‪- มาให้ฉันดูหน่อย ‪- ไปให้พ้นเลย
‪เร็วสิ เพื่อน ถอดกางเกงออก
‪ไม่ต้องมาช่วยหรอก
‪เย็นไว้ ไม่มีใครจะดูอะไรทั้งนั้นแหละ
‪บ้าฉิบเลย ไม่ต้อง
‪ไม่เอา หยุดเลย
‪ทำไมนายเอาแต่ใจจังวะ
‪เฮ้ย อย่ามาจับฉันนะโว้ย
‪- อย่ามาจับเป้าฉัน! ‪- เย็นไว้น่า
‪- ไปให้พ้นเลยไป ‪- ฉันพยายามช่วยอยู่นะ
‪ช่วยอะไรล่ะ ฉันไม่ต้องการให้ช่วย
‪ใจเย็นๆ หน่อย
‪- ก็มันน่าเกลียดนี่ ‪- ไม่เห็นน่าเกลียดเลย
‪น่าเกลียดสิวะ
‪ทำไมนายขี้โมโหจังวะ มาน่า เพื่อน
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี
‪ฉันขอโทษจริงๆ นะเรื่องเมื่อวาน
‪แต่เธอโกหกนะ
‪เปล่าสักหน่อย
‪โกหกสิ
‪เธอปล่อยให้ฉันเชื่อไปเองว่าเรามีใจให้กัน
‪แต่เราก็มีนี่ ไม่ใช่เหรอ
‪ขอร้องล่ะ
‪จากนี้ไปช่วยพูดแต่ความจริงได้ไหม
‪ฉันบังคับให้เธอรู้สึกยังไงไม่ได้ก็จริง…
‪แต่ฉันไม่อยากถูกโกหกนะ
‪งั้นเรามาเริ่มต้นกันใหม่ดีไหม
‪ได้สิ
‪หวัดดี เป็นไงบ้าง
‪เธอกลับมาแล้วเหรอ
‪เปล่าหรอก
‪เวรละ
‪แม่งเอ๊ย!
‪ยัยนั่นขโมยฮาร์ดไดรฟ์ของฉันไป
‪ฉันต้องหาอะไรเหรอ
‪คุณบอกหนูสิ
‪คุณเป็นคนหานี่นา
‪คุณอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย
‪ฉันไม่ได้มาอยู่ ฉันแค่มา
‪ฉันใช้เจ้านี่ไม่เป็น
‪ก็แค่คอมพิวเตอร์
‪เดี๋ยวใครก็คิดว่าคุณมาจากนอกโลกหรอก
‪มุกน่ะค่ะ ส่งมานี่
‪โอเค
‪มันมีอยู่สองแฟ้ม
‪ลองดูอันล่างก่อนแล้วกัน
‪คนนี้แหละ
‪เขาอยู่ที่โรงเลื่อยด้วย
‪ฉันรู้จักเขา เขามาจากดาวบ้านเกิด
‪เขาอยู่ที่ไหน
‪มีที่อยู่บอกด้วย
‪ไปกันเถอะ
‪- ว่าแต่ไปได้รถมาจากไหน ‪- ฉันเจอมัน
‪- เจอมันเหรอ ‪- ใช่ มันจอดอยู่เฉยๆ
‪- นี่ขโมยรถมาขับเหรอ ‪- แต่ว่าไม่มีคนใช้มันอยู่นะ
‪ที่นี่ไม่ได้ใช้กฎแบบนั้นนะ
‪คุณไม่เห็นเคยบอกเลยว่าขับรถเป็นได้ยังไง
‪ฉันเรียนรู้
‪ครูสอนขับรถบอกว่าหนูเป็นพวก "หลงทิศ"
‪พวกเธอยึดติดกับทิศทางมากไป มีทั้งขวา ซ้าย
‪เหนือ ใต้
‪- แล้วพวกคุณบอกทิศกันยังไง ‪- ง่ายจะตาย
‪เรารู้เสมอว่าตัวเองอยู่ที่ไหนและกำลังจะไปไหน
‪โอเคเลย
‪ล้ำสุดๆ
‪งั้นพวกเราที่นี่ขอหลงต่อไปแล้วกัน
‪นายแน่ใจนะว่าเอ็มม่า ‪เอาฮาร์ดไดรฟ์มาให้พวกเขา
‪แน่ใจสุดๆ
‪เอาละ!
‪ฟังให้ดี!
‪ผมอยากคุยกับเจ้านายของพวกคุณ
‪เดี๋ยวนี้เลย ผมรู้ว่าพวกคุณกำลังทำอะไรกัน
‪นี่!
‪ทำอะไรกันหน่อยสิวะ!
‪นายอยากให้เราทำอะไรล่ะ
‪ผมอยากให้คุณคืนฮาร์ดไดรฟ์ของผมมา
‪มีใครเอาฮาร์ดไดรฟ์ของพ่อหนุ่มนี่ไปหรือเปล่า
‪เอ็มม่าเอาไป
‪เอ็มม่าเหรอ
‪ผมแค่อยากได้มันคืน ตกลงไหม
‪ผมรู้ว่าพวกคุณเป็นใคร
‪พวกคุณเรียกตัวเองว่าแอสทรีอุส ‪แต่พวกคุณไม่ได้เป็นแบบที่บอก
‪คุณสืบเรื่องสิ่งมีชีวิตนอกโลก
‪- ฉันว่าฉันตามไม่ทันแล้ว ‪- ผมว่าคุณไม่ได้มีปัญหาแค่ตามไม่ทันหรอก
‪งั้นนายคิดว่ามีอะไรอีก
‪ผมคิดว่าคุณไม่เข้าใจ
‪ว่าสัญญาณจากอวกาศส่งมาจากที่ไหน
‪ผมคิดว่าคุณสับสน เพราะไม่มีสัญญาณส่งมาอีกเลย
‪ผมคิดว่าพวกคุณเจอข้อมูลบางอย่าง ‪เกี่ยวกับอุกกาบาตที่ตกในมิดเดลโบ
‪ที่ทำให้คุณงง
‪มันทำให้คุณงง เพราะในหลุมอุกกาบาต ‪มีร่องรอยของตะกอนแรงสะท้อน
‪ที่จะไม่มีวันเกิดขึ้นนอกจากวัตถุนั้น ‪พยายามหยุดตัวเองจากการตก
‪มีแค่นั้นใช่ไหม
‪ผมคิดว่าทุกอย่างที่คุณกำลังซ่อนไว้ ‪รวมถึงฮาร์ดไดรฟ์ของผม
‪อยู่ด้านหลัง…
‪ประตูบานนั้น
‪ก็แค่โรงเชื่อม
‪ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายคาดหวังจะเจออะไร ‪แต่มันไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก
‪การโยงจุดสองจุดแล้วคิดว่า ‪มันมีความเชื่อมโยงกันน่ะทำได้ไม่ยากหรอก
‪แต่นั่นไม่ได้แปลว่านายคิดถูก
‪เอาละ กลับไปทำงานได้แล้ว
‪คะ
‪- หวัดดีค่ะ ‪- หวัดดี
‪เรากำลังตามหาคนอยู่ค่ะ
‪คนนี้น่ะค่ะ
‪จ้ะ
‪- เขาก็อาจอยู่ที่นี่นะ ‪- คุณเห็นเขาครั้งล่าสุดเมื่อไรคะ
‪นึกไม่ออกเลย
‪เขามีแขกมาหาบ้างไหม
‪ว่าแต่เธอเป็นใคร
‪เขาเป็นพ่อหนูน่ะค่ะ
‪เป็นพ่อเธอเหรอ
‪ค่ะ
‪หนูไม่ได้เจอเขามาเกือบปีแล้ว
‪เขาไม่ค่อยสบาย
‪หนูแค่อยากเจอเขาอีกครั้ง
‪ก็ได้จ้ะ
‪ถ้าเดินไปทางนั้นแล้วเลี้ยวซ้ายที่กระท่อม
‪เธอจะเจอรถบ้านของเขาจอดอยู่สุดถนนนั้น
‪โอเค ขอบคุณมากเลยค่ะ
‪- ทำไมบอกว่าเขาเป็นพ่อเธอล่ะ ‪- ก็หนูต้องพูดอะไรสักอย่าง
‪- แต่มันไม่ใช่ความจริงนี่ ‪- ค่ะ
‪แล้วทำไมหล่อนไม่รู้ว่ามันไม่ใช่ความจริงล่ะ
‪- เพราะหนูเล่นละครเก่งไง ‪- ฉันยังดูออกเลย
‪- คุณดูออกเหรอว่าหนูโกหก ‪- ใช่
‪ที่ที่คุณมา คนไม่โกหกกันเหรอ
‪- ใช่ ‪- โอเค น่าเบื่ออะ
‪นี่!
‪คิดว่าใช่ที่นี่ไหม
‪ล็อกอยู่
‪ปกติไม่เห็นเป็นปัญหานี่นา
‪พวกเธอทำอะไรน่ะ
‪เอ่อ…
‪เราพยายามเข้าไปน่ะค่ะ
‪- เรากำลังตามหาคนอยู่ ‪- จะมาพังเข้าไปเฉยๆ ไม่ได้นะ
‪ค่ะ
‪- แต่… ‪- เขาเป็นพ่อผมน่ะ
‪- พ่อนายเหรอ ‪- ผมไม่ได้เจอเขามา…
‪หนึ่งปีแล้ว
‪ฉันจำไม่ได้ว่าคุยกับเขาครั้งล่าสุดเมื่อไร
‪เขาไม่จ่ายค่าเช่ามาสองเดือนแล้ว
‪พวกเธอเข้าไปเอาของของเขาได้เลย
‪โอเค ขอบคุณนะคะ
‪ไม่ได้!
‪เอาของที่ดูจะเป็นของเขาไปก็พอ
‪นี่ ทำไมนายไม่ใจเย็นๆ หน่อยเล่า
‪ทำไมต้องใจเย็น มันจบแล้ว
‪- ยังไม่ต้องจบก็ได้นี่ ‪- แล้วจะให้เราทำอะไร
‪แอสทรีอุสกำลังต่อเรือจริงๆ
‪- ฉันคิดผิด ก็แค่นั้นเอง ‪- แล้วพวกคนที่เราคอยจับตาดูล่ะ
‪- ทั้งรายชื่อ ทั้งสัญญาณนั่น ‪- เปล่าประโยชน์ทั้งหมดนั่นแหละ!
‪ระหว่างที่เรานั่งกันอยู่ที่นี่ ‪เอ็มม่าคงคิดเรื่องที่ฉันควรคิดออกหมดแล้วมั้ง
‪ฉันต่างหากที่…
‪เธอเอาฮาร์ดไดรฟ์ของฉันไป ‪มันมีข้อมูลที่ฉันค้นคว้า
‪ก็อย่ายอมให้เธอคิดออกก่อนสิ แมดส์
‪เธอหลอกเราทุกคนเลย
‪เธอชนะ ฉันนึกว่าตัวเองรู้ทุกอย่าง ‪แต่กลับไม่รู้อะไรเลย
‪พวกนายไปให้พ้นทีได้ไหม ‪พูดจริงนะ ไปให้พ้นเลย
‪แต่เรายังมาเที่ยวเล่นที่นี่ได้ใช่ไหม
‪ฉันไม่ต้องให้นายขับพาไปไหนแล้ว
‪เข้าใจไหม เฟรเดอริก
‪ก็ได้ โอเค
‪ดีโคตรๆ เลย
‪แล้วนายจะทำอะไร
‪- นายไม่มีเพื่อนคนอื่นแล้วนะ ‪- หุบปาก
‪- ฉันแค่จะบอกว่า…
‪หุบปากโว้ย หุบปากไปเลย!
‪ไปให้พ้น!
‪ก็ได้
‪อย่าได้พูดแบบนั้นกับฉันอีกเชียว
‪มีอะไรเหรอ
‪กระดาษที่หนูเจอที่นั่นน่ะ
‪ดูเหมือนใบสั่งยาเลย
‪เราใช้ทำอะไรได้บ้าง
‪ไม่รู้สิ เป็นเบาะแสมั้ง หนูว่า
‪พ่อของคุณเนี่ยนะ
‪หนูว่าคุณต้องฝึกพูดโกหกหน่อยแล้ว
‪มันก็ได้ผลนี่
‪ไม่ได้ผลสักหน่อย
‪พวกคุณทำอะไรบนดาวของคุณคะ
‪หมายความว่าไง
‪ก็คุณไม่พูดโกหก
‪ไม่มีทิศทาง
‪มันเป็นที่แบบไหนเหรอ
‪เป็นที่ที่ฉันถูกสร้างขึ้น
‪เป็นที่ที่ฉันควรอยู่
‪เป็นบ้านของฉัน
‪แต่พวกนั้นพรากมันไปจากคุณ
‪หนูนึกไม่ออกจริงๆ ว่าคุณรู้สึกยังไง
‪ลูคัส หนูพยายาม…
‪อาหารได้แล้วค่ะ
‪- นี่อะไร ‪- ปลาชุบแป้งทอด
‪ใช้มือกินได้เลย
‪ไม่ใช่แบบนั้น ใช้มือหยิบขึ้นมาน่ะ
‪แล้วเอาใส่ปากกิน
‪ดูนะ
‪เพื่ออะไร
‪อะไรคะ
‪เอาอาหารมาห่ออาหารน่ะ
‪สำหรับคนที่ไม่ชอบกินปลาน่ะ
‪คุณทำให้ความปรารถนาของพวกเขาเป็นจริง
‪แต่ถ้าเธอไม่ชอบมัน แล้วจะกินมันทำไม
‪เพราะพอชุบแป้งทอด อะไรๆ ก็อร่อยทั้งนั้น
‪ฉันไม่เข้าใจพวกเธอเลย
‪แต่กระนั้นคุณก็อยากปกป้องเรา
‪มันเป็นภารกิจของฉัน
‪นั่นเขา
‪รอนี่นะ
‪หวัดดี
‪ทำอะไรอยู่เหรอ
‪ก็ไม่มีอะไรมากหรอก
‪ไม่ได้มาที่นี่กับใครเหรอ
‪เปล่านี่
‪แค่มาหาอะไรกินน่ะ
‪โอเค งั้นฉันไปซื้อน้ำอัดลมก่อนนะ
‪ได้เลย
‪โอเค
‪ลูคัส
‪- ไปนะคะ ‪- จ้ะ
‪เอ็มม่า
‪เอ็ม…
‪เอายังไงต่อดี
‪เขาอยู่ท้ายรถนะ
‪ไม่สำคัญหรอก
‪หมายความว่าอะไร
‪ให้ตาย ขยะแขยงอะ
‪- เดี๋ยวเขาก็หายไปเอง ‪- หายไปเหรอ
‪- ยังไงล่ะ ‪- สลายไปน่ะ
‪เราต้องไปจากที่นี่แล้ว
‪เร็วเข้าค่ะ
‪แค่ตรงนี้เอง
‪ให้ตายสิ
‪เร็วค่ะ
‪เราจะเข้าไปทางห้องใต้ดิน
‪มาเถอะ
‪- ชู่ๆ ‪- ถึงแล้ว
‪ในนี้เลยค่ะ
‪เอานี่กดไว้นะ
‪- ฉันต้องการแสงสว่าง ‪- อะไรนะ
‪แสงจ้าๆ เลย
‪เดี๋ยวนี้!
‪งั้นหนูไปหาก่อนว่าพอจะให้อะไรได้บ้าง
‪- ไงจ๊ะ ลูกรัก ‪- แม่คะ
‪- อาหารอยู่ในครัวนะจ๊ะ ‪- หนูไม่หิวค่ะ
‪ขอโทษด้วยนะ
‪แม่ทำตัวแย่มากเลยเรื่องย้ายบ้าน ‪ขอโทษด้วยจริงๆ
‪- เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย ‪- ไม่ว่าลูกจะอยู่ที่ไหน แม่ก็รักลูกนะ
‪แม่รู้ไหมคะว่าไฟบำบัดอยู่ที่ไหน
‪- คิดว่าอยู่ในนั้นนะ ‪- โอเคค่ะ
‪ไฟมันช่วยเรื่องอะไรเหรอ
‪ฟื้นฟูพลังงานให้ฉัน
‪พลังงานงั้นเหรอ
‪มันรักษาฉัน
‪เรามียาทรามาดอลนะ
‪คืออะไร
‪ยาเม็ดน่ะค่ะ ยาแก้ปวดแบบแรงๆ
‪ของแม่ฉัน
‪ฉันไม่ต้องใช้หรอก
‪หนูก็ต้องไม่ลืมกินยาของหนูด้วย
‪เธอก็เจ็บด้วยเหรอ
‪ประมาณนั้น
‪ใจของหนูน่ะ
‪หนูต้องกินยา ขาดไม่ได้เลย
‪ใครบอกแบบนั้น
‪หมอของหนู
‪แม่หนูด้วย
‪ถ้าไม่กินแล้วจะเป็นยังไง
‪ไม่รู้สิ
‪หนูกินมาตลอด
‪อย่าให้ใครมาบอกเธอว่าต้องทำอะไร
‪อย่าให้ใครนำเธอไปในทิศทางที่ไม่อยากไป
‪ตัวเธอเองรู้ดีที่สุดว่าเธออยากเป็นใคร
‪และจงเป็นให้ได้ตามนั้น
‪แม้ว่าเธอจะเหลือตัวคนเดียว
‪ฉันว่าเราควรคุยกันหน่อย
‪ลูคัส
‪ดูนี่สิ
‪อะไร
‪ลายมือเหมือนกันเป๊ะเลย
‪เป็นลายมือของซูซาน หมอของหนู เธอ…
‪เธอแอบกิ๊กกับครูฮานส์
‪เธอเป็นคนเขียนใบสั่งยาให้พวกนั้น
‪แปลว่าเธอรู้บางอย่างแน่
‪หนูว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่
‪- งั้นไปที่นั่นกัน ‪- ไปยังไงล่ะ
‪เราจะหาทางกัน
‪นี่ สวมเสื้อผ้าก่อนสิ
‪- เสื้อผ้าเหรอ ‪- ค่ะ
‪ชุดของคุณเปื้อนหมดแล้ว คุณยืมของแม่หนูก็ได้
‪หรือว่าเสื้อผ้าแม่ธรรมดาไปสำหรับคุณ
‪ช่างเถอะ เดี๋ยวหนูหาอะไรให้ใส่
‪เข้ามาสิ
‪นายคิดถูกแล้ว
‪พวกคุณรู้
‪พวกคุณเป็นใคร
‪เราคือสิ่งที่นายเห็นตรงนี้
‪และเป็นยิ่งกว่านั้นมาก
‪เราอยู่มานานกว่าที่นายจะนึกฝันได้เสียอีก
‪เราคอยมองหาสิ่งนี้มาตลอด
‪สิ่งมีชีวิตนอกโลก
‪เราอยากเป็นตัวกลางระหว่างสิ่งที่อยู่นอกโลก ‪กับพวกเราที่อยู่บนโลกนี้
‪นายรู้เรื่องแรงสะท้อนได้ยังไง
‪ถ้าบอกแล้วผมจะได้อะไร
‪ได้มาร่วมกับเรา
‪นั่นยังไม่พอเหรอ
‪บอกสิ่งที่นายรู้มาให้หมด
‪ถ้าเรื่องนี้ดัง ผมอยากให้มีชื่อผมอยู่ด้วย
‪- เราไม่อยากให้เรื่องดังหรอก ‪- แต่ถ้ามันดังไง
‪ถ้ามันดังขึ้นมา ก็ตกลงตามนั้น
‪นายเคยพูดถึงฮาร์ดไดรฟ์
‪เธอเอาไป
‪เอ็มม่า
‪งั้นฉันมาคุยกับนายทำไมกัน
‪- ผมเอาคืนมาได้ ‪- ได้แบบนั้นก็ดีเลย
‪ให้เร็วที่สุดล่ะ
‪ต้องหาเอ็มม่าให้เจอนะ
‪ฉันรู้ว่าตัวเองพูดอะไร ‪แต่ฉันต้องการฮาร์ดไดรฟ์นั่นเดี๋ยวนี้
‪ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ไหน
‪ทำไมนายต้องใช้เดี๋ยวนี้ล่ะ
‪- ทำไมน่ะเหรอ ‪- ใช่
‪เพราะฉันคิดถูกน่ะสิ มารี
‪ข้อมูลทุกอย่างอยู่ในไดรฟ์นั่น ‪และไม่ควรมีใครได้ดูนอกจากฉัน
‪ก็ได้
‪นั่นไงคลินิกของหมอซูซาน
‪คุณใส่ขึ้นดีนะ
‪สีฟ้าอ่อนนี่น่ะ
‪สีฟ้าอ่อน
‪โอเค ไปรอในรถเลย
‪รับสายสิ อย่ากลับบ้านนะ โทรหาฉันด้วย
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- เธอมีเจ้าพวกนี้ด้วย
‪เธอมีพวกตัวอย่างนี่
‪มันเหมือนเลือดของครูฮานส์เป๊ะเลย
‪แล้วก็เลือดของหมอนั่นที่คาเฟ่
‪ซวยแล้ว นั่นเธอ
‪ไปกันเถอะ
‪เดี๋ยวก่อน เธอกำลังกลับออกมา
‪จอดตรงนี้ค่ะ
‪มาดูกันว่าเธอทำอะไร
‪เธอทำอะไรน่ะ
‪บ้าจริง เธอจะไปแล้ว ‪เธออาจพาเราไปหาพวกนั้นก็ได้
‪ตามไปเลย
‪เธอจะไปไหนกัน
‪- คุณจะทำอะไร ‪- ก็หล่อนรู้จักเธอ
‪- ฉันอยากเห็นว่าหล่อนไปเจอใคร ‪- ใส่ชุดนั้นลงไปไม่ได้นะ
‪เราจะรอกันตรงนี้
‪มาชอปปิ้งเนี่ยนะ
‪คนเราไม่อยากมาชอปปิ้งหรอก ถ้าเพิ่งถูกยกเค้า
‪อะไรกันเนี่ย
‪รู้จักพวกนั้นเหรอ
‪เปล่า
‪แน่ใจนะ
‪อืม
‪โอเค
‪หนูต้องไปทำงานแล้ว
‪เข้าบ้านกันนะ
‪แม่อะ!
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์