SERIAL NETFLIX
- Kim byłaś wcześniej? - Nikim.
- Nie masz przeszłości? - Nie.
- Każdy jakąś ma. - Ja nie.
Nie muszę wiedzieć.
Teraz jesteś nią. Lykke Sundby.
Lykke Sundby. Ładnie.
Kimkolwiek byłaś, teraz jesteś nią.
- A dziecko? - To Emma.
- Jest twoja? - Oczywiście.
Samotna matka?
Mówiłeś, że nie musisz nic wiedzieć.
Dziękuję.
To numer Emmy. Zostaw wiadomość – albo i nie.
Hej. Gdzie jesteś?
Przepraszam za wczoraj. Możemy potem porozmawiać?
Pa. Całusy.
To mój nauczyciel, Hans.
Wcisnął mi to w kark.
Dlaczego mnie wybrał?
Może to przypadek.
Byłam tylko kopertą.
Chcą ukryć przede mną kulkę, bo ona pozwala znaleźć statek.
Kulka reagowała ze sferą w starym tartaku.
- Musimy tam iść. - Właśnie stamtąd uciekłam.
Musisz mnie zaprowadzić.
Dlaczego są tutaj?
„Dlaczego”?
- Tak. Dlaczego wybrali Ziemię? - Myślą, że tu mogą się ukryć.
Bo wyglądają jak wy.
Ty też wyglądasz jak ja.
To nie mój wygląd.
To tylko pozory.
Była tutaj.
To oni.
To ich statek.
Przenieśli go.
On też tu był. Mój nauczyciel.
- Był… - Pochłaniany.
Tak.
Albo rozpuszczany. Coś takiego.
Rozłączyli kulkę.
Jest bezużyteczna.
Chodź.
- Jak ich znajdziemy? - Nie wiem.
- Więc kto wie? - To twoja odpowiedzialność.
- Moja? - Przez ciebie zniknęli.
Co ja mogłam?
Przyjść do mnie.
- Nie wiem, kim jesteś. - Mówiłem.
Że ścigasz kosmicznych terrorystów, którzy chcą podbić Ziemię. Jasne.
Wybacz, że jakoś nie zaskoczyło.
To ironia. Nie macie tego?
Mam za zadanie ich znaleźć.
Muszę wiedzieć, ilu ich jest i gdzie są. I muszę ich powstrzymać.
Albo wszyscy zginiemy.
Tak.
Co robiłaś u nauczyciela?
Był na liście osób obecnych przy lądowaniu.
- Macie listę przybyszy? - Tak.
I nie tylko. Różnych ludzi.
Jest na dysku zewnętrznym. Mads praktycznie z nim śpi.
Potrzebuję jej.
Nie mogę jej zdobyć.
Pokłóciliśmy się.
A ona? Chcesz o niej pogadać?
No, podoba mi się.
Wydaje się fajna.
Ładna jest.
Cześć.
Cześć. Myślałem, że odeszłaś.
No.
Słabo się zachowałam. Przepraszam za to, co mówiłam.
Chcę powiedzieć, że szanuję to, jakie materiały zgromadziłeś.
Jesteś genialny.
Po prostu trochę się bałam,
bo zostawiliście mnie w tartaku z niebezpiecznymi psycholami.
Przepraszam.
Wiem, że to wasz projekt.
- Chcecie? - Jasne.
- Dobra. Truskawkowy… - Dzięki.
A mogłabym jeszcze raz zobaczyć zdjęcia Jonasa z Zannie?
- Więc o to chodzi. - Nie… Przestań.
- No dobra. - Chciałabym…
Ale z niego dupek!
Cholera!
- Wybacz! - Nie…
Cholera jasna.
- Bardzo przepraszam. - W porządku. Zajmę się tym.
- Chodź. - Spadaj.
- Pokaż. - Odwal się.
- No już. Zdejmiemy ci spodnie. - Nie musisz mi pomagać.
- Przecież nie chcę cię oglądać. - Weź daj mi spokój.
Kurde, nie!
- Kurwa, jaki rozpuszczony. - Zostaw mnie.
- Nie łap mnie za jaja! - Wyluzuj.
- Spierdalaj! - Próbuję pomóc.
No potrzebuję twojej pomocy!
Wyluzuj.
- Ale obleśne. - Wcale nie.
Owszem!
Musisz zawsze się tak wściekać?
- Cześć. - Hej.
Przepraszam za wczoraj.
Kłamałaś.
Nieprawda.
Owszem.
Sugerowałaś, że coś między nami jest.
A nie było?
Proszę…
możesz od teraz już być szczera?
Nie mogę ci mówić, co masz czuć…
ale nie chcę być okłamywana.
Możemy zacząć od nowa?
Jasne.
Cześć. Co tam?
Wróciłaś?
Nie.
Kurwa.
Kurwa!
Ukradła mi jebany dysk!
Czego szukam?
Nie wiem.
To ty szukasz.
Jak możesz tu mieszkać?
Nie mieszkam tu. Jestem tu.
Nie rozumiem tego.
To tylko komputer.
Z kosmosu się urwałeś?
To był dowcip. Daj.
Dobrze.
Są dwa foldery.
Sprawdźmy „Południe”.
Ten koleś.
Był w tartaku.
Znam go. Z domu.
Gdzie jest?
Tu jest adres.
Jedziemy.
- Skąd masz samochód? - Znalazłem.
- Znalazłeś? - Tak. Stał sobie.
- Jeździsz kradzionym autem? - Nikt go nie używał.
Tutaj to tak nie działa.
A skąd umiesz prowadzić?
Nauczyłem się.
Ja ponoć nie rozróżniam kierunków.
A wy ciągle o kierunkach.
Prawo, lewo.
Północ, południe.
A wy jak nawigujecie?
To proste. Wiemy, gdzie jesteśmy i dokąd zmierzamy.
No dobra.
Niezły new age.
My ciągle się gubimy.
- Jesteś pewien, że Emma im go dała? - Na sto procent.
Dobra!
Słuchajcie!
Chcę rozmawiać z waszym przywódcą!
Teraz! Wiem, co robicie.
Halo!
Kurwa, ruszcie się!
Czego chcesz?
Oddajcie mój dysk twardy.
Ktoś zabrał temu chłopcu dysk?
Emma.
Emma?
Po prostu go oddajcie.
Wiem, kim jesteście.
Ten cały Astraeus to fikcja.
Badacie życie pozaziemskie.
- Chyba nie rozumiem. - To nie jedyny wasz problem.
Jaką masz teorię?
Myślę, że nie macie pojęcia, skąd pochodził międzygalaktyczny sygnał.
Nie wiecie, co robić, bo nie było więcej sygnałów.
Znaleźliście informacje o meteorycie, który uderzył w Middelbo.
I nie rozumiecie, czemu w kraterze były ślady sedymentów odrzutowych.
Nie mogłoby ich tam być, gdyby obiekt nie próbował hamować.
Skończyłeś?
Myślę, że wszystko, co ukrywacie, włącznie z moim dyskiem,
jest tuż za…
tymi drzwiami.
Hala spawalnicza.
Nie wiem, czego się spodziewałeś, ale nie ma tego tutaj.
Łatwo połączyć kropki i wyciągnąć wnioski.
Czy są słuszne – to inna sprawa.
Dobra. Koniec przerwy.
Tak?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Szukamy mężczyzny.
Jego.
Tak.
- Możliwe, że tu mieszka. - Kiedy go pani widziała?
Nie pamiętam.
Miewa gości?
Kim jesteście?
To mój tata.
Twój tata?
Tak.
Nie widziałam go prawie od roku.
Kiepsko z nim było.
Chcę go znowu zobaczyć.
No dobrze.
Idź tędy i skręć w lewo przy domkach.
Jest w kamperze na końcu.
Dobrze. Dziękuję.
- Dlaczego to powiedziałaś? - Coś musiałam.
- Ale to nieprawda. - Nie.
Czemu tego nie wiedziała?
- Jestem dobrą aktorką. - Ja to widziałem.
- Widziałeś, że kłamię? - Tak.
U was się nie kłamie?
- Nie. - Rozumiem. Nudy.
Myślisz, że to tu?
Zamknięte.
To zwykle nie problem.
Co wy wyprawiacie?
Staramy się wejść.
- Szukamy kogoś. - Nie możecie się włamać.
Nie.
- Ale… - To mój tata.
- Twój tata? - Nie widziałem go od…
roku.
Dawno go nie widziałem.
Od dwóch miesięcy nie płaci.
Wchodźcie i bierzcie, co chcecie.
Dobrze. Dziękujemy.
Nie!
Weź wszystko, co może być jego.
Może byś na chwilę wyluzował?
Niby dlaczego? To koniec.
- Niekoniecznie. - Co mamy robić?
Astraeus naprawdę buduje statki.
Myliłem się. To wszystko.
A co z obserwowanymi ludźmi? Co z listami i sygnałami?
Wszystko gówno warte!
Kiedy my tu siedzieliśmy, Emma rozpracowywała to, co trzeba.
To ja miałem…
- Ukradła mój dysk. Moją wiedzę. - Nie pozwól jej na to.
Wydymała nas.
Wygrała. Tak naprawdę gówno wiem.
Spadajcie, dobra? Serio, idźcie.
Ale możemy nadal się tu spotykać?
Nie musisz mnie nigdzie wozić. Łapiesz, Frederik?
Nie. Dobra.
Gratulacje.
Co ty robisz?
- Nie masz innych kumpli… - Zamknij się.
- Cicho. - Mówię tylko…
Kurwa, wypierdalaj!
Won!
Dobra.
Nie odzywaj się tak do mnie.
Co to jest?
Znalazłam to u niego.
To chyba recepta.
Co z tym zrobimy?
Nie wiem. Zawsze to wskazówka.
Twój tata!
Musisz poćwiczyć kłamanie.
Zadziałało.
Nie zadziałało.
Co robicie na twojej planecie?
To znaczy?
Nie kłamiecie.
Nie znacie kierunków.
Co to za miejsce?
Tam zostałem stworzony.
To moje miejsce.
Mój dom.
A oni ci go odebrali.
Nie wyobrażam sobie, co to za uczucie.
Lukas, staram się…
Proszę.
- Co to jest? - Smażona ryba w panierce.
Je się ją rękami.
Nie!
Trzymasz w rękach, jesz ustami.
Popatrz.
Po co?
Ale co?
Pakować jedzenie w jedzenie.
Jak ktoś nie lubi ryb, wrzuca je na głęboki tłuszcz.
Skoro ich nie lubi, to czemu je je?
Wszystko jest smaczne, kiedy dobrze się to wysmaży.
Chyba was nie rozumiem.
Ale chcesz nas uratować.
To moja misja.
To on.
Zaczekaj tu.
Cześć.
Co robisz?
Nie za wiele.
Nie jesteś tu z kimś?
Nie.
Po prostu zgłodniałam.
Dobra. Pójdę po picie.
Dobra.
Lukas?
- Do widzenia. - Do widzenia.
Emma?
Cholera, co teraz?
Typ jest w bagażniku.
- To nieważne. - Jak to nieważne?
Kurwa, ohyda.
- Niedługo zniknie. - Zniknie?
- Jak? - Rozłoży się.
Spadajmy stąd.
Chodź.
Zaraz będziemy.
Szlag.
Chodź.
Wejdźmy przez piwnicę.
Chodź.
To tutaj.
Uciskaj tym.
- Potrzebuję światła. - Co?
Mocnego światła.
Teraz!
Poszukam czegoś.
- Hej, kochanie. - Mama.
- W kuchni jest jedzenie. - Nie jestem głodna.
Przepraszam.
Kiepsko rozegrałam tę sprawę mieszkania. Przepraszam.
- O co chodzi? - Kocham cię, gdziekolwiek jesteś.
- Wiesz coś o lampach do fototerapii? - Chyba są gdzieś tutaj.
Dobra.
Co one robią?
Pozwalają odzyskać energie.
„Energie”?
Uleczyć się.
Mamy też przeciwbólówki.
Co to jest?
Tabletki. Środki przeciwbólowe.
Mojej mamy.
Nie potrzebujemy ich.
Też muszę łyknąć.
Coś cię boli?
W pewnym sensie.
Nastrój.
Muszę je brać. Potrzebuję ich.
Kto tak mówi?
Moja lekarka. I mama.
A gdybyś nie wzięła?
Nie wiem, co by było.
Zawsze je brałam.
Nie pozwalaj sobą dyrygować.
Prowadzić się w kierunkach, których sama byś nie wybrała.
Ty najlepiej wiesz, kim chcesz być.
I tym będziesz.
Choćbyś miała zostać sama.
Jednak powinniśmy porozmawiać.
Lukas?
Popatrz.
Co?
To samo pismo.
Moja lekarka, Susan. Ona…
Miała romans z Hansem i pisała recepty dla innego z nich.
Czyli coś wie.
To nie może być przypadek.
- Jedźmy tam. - Czym?
Coś się znajdzie.
Ale najpierw się ubierz.
- Ubierz? - Tak.
Twoje rzeczy są zniszczone. Pożycz coś od mojej mamy.
Jesteś na to za sztywny?
Nieważne. Znajdę coś.
Zapraszam.
Miałeś rację.
Wiedzieliście.
Kim jesteście?
Tym, co tu widzisz.
I czymś o wiele więcej.
Istniejemy od bardzo dawna.
Od zawsze tego szukaliśmy.
Życia pozaziemskiego.
Chcemy być łącznikiem między Ziemią a tym, co poza nią.
Skąd wiesz o osadach?
Co z tego będę miał?
Dołączysz do nas.
To mało?
Powiedz, co wiesz.
Chcę się pod tym podpisać.
To tajne prace.
- Gdyby wyszły na jaw. - Gdyby tak, to umowa stoi.
Wspominałeś o dysku.
Ona go ma. Emma.
To po co mi jesteś?
- Mogę go odzyskać. - To byłby świetny pomysł.
Tylko szybko.
Musisz ją znaleźć.
Wiem, co mówiłem, ale naprawdę potrzebuję dysku.
Nie wiem, gdzie ona jest. Po co ci teraz dysk?
- Po co? - No.
Miałem rację, Marie.
Więc tylko ja mogę oglądać zawartość dysku.
Dobrze.
To gabinet lekarski Susan.
Ładnie ci.
W błękicie.
Dobra. Zaczekaj w samochodzie.
Odbierz. Nie idź do domu.
Zadzwoń.
- Co jest? - Miała coś takiego.
Takie próbki.
Wyglądają jak krew Hansa.
I tego gościa z baru.
Cholera, to ona.
Jedź.
Czekaj. Wychodzi.
Zatrzymaj się.
Zobaczmy, co zrobi.
Co ona robi?
Cholera, jedzie. Może nas do nich zaprowadzi.
Jedź za nią.
Dokąd ona jedzie?
- Co robisz? - Ciebie zna.
- Może się z kimś spotyka. - Nie w tych ciuchach.
Zaczekamy tutaj.
Była na zakupach?
Kto chodzi na zakupy tuż po odkryciu włamania?
Co?
Znasz ich?
Nie.
Na pewno?
Dobra.
Muszę iść do pracy.
Wejdź.
No nie.
Mamo!
Napisy: Juliusz P. Braun