SEBUAH SIRI NETFLIX
- Siapa awak sebelum ini? - Tiada sesiapa.
- Tak ada kisah silam? - Tiada.
Semua orang ada kisah silam.
Saya tak ada.
Saya tak perlu tahu pun.
Inilah diri awak sekarang. Lykke Sundby.
Lykke Sundby. Sedap nama itu.
Tak kira siapa awak dulu, ini awak sekarang.
Budak itu?
Emma.
- Dia anak awak? - Ya.
Awak ibu tunggal?
Awak kata awak tak perlu tahu semua itu.
Terima kasih.
Ini Emma. Sila tinggalkan pesanan jika mahu.
Hei. Kamu di mana?
Mak minta maaf tentang semalam. Boleh kita bincang nanti?
Jumpa nanti. Ciuman.
Daripada Hans, guru saya.
Dia masukkan ke dalam leher saya.
Kenapa dia pilih saya?
Mungkin kebetulan.
Saya cumalah sampul surat.
Mereka sorok daripada saya sebab ia bawa kepada kapal angkasa mereka.
Bola itu bertindak balas terhadap sfera di kilang papan.
- Kita perlu ke sana. - Saya lari daripada mereka!
Saya nak awak tunjukkan tempatnya.
Kenapa mereka datang sini?
- Kenapa? - Ya, kenapa mereka pilih Bumi?
Mereka fikir boleh bersembunyi.
Mereka macam manusia.
Kita berdua nampak sama.
Kita tak sama.
Inilah penampilan saya.
Ia ada di sini.
Memang mereka.
Itu kapal angkasa mereka.
Mereka alihkan.
Hans pun ada di sini.
Cikgu saya.
- Dia… - Ditelan.
Ya.
Atau reput. Saya tak tahu nak sebut apa.
Bola itu terputus hubungan.
Dah tak berguna.
Jom.
Macam mana nak cari mereka?
- Saya tak tahu. - Siapa yang tahu?
- Tanggungjawab awak. - Saya?
- Mereka ghaib sebab awak. - Apa nak buat?
- Cari saya. - Saya tak kenal awak.
Saya dah cakap.
Awak buru organisasi antara galaksi yang nak menakluki Bumi. Ya.
Maaf, jika saya tak faham.
Ironi. Bukankah kamu semua ada benda itu?
Tugas saya ialah cari mereka.
Saya perlu tahu jumlah dan lokasi mereka.
- Saya kena halang mereka. - Jika tak, kita semua mati.
Ya.
Kenapa awak ke rumah guru awak?
Dia ada dalam senarai orang yang datang malam itu.
Senarai mereka yang datang?
Ya.
Bukan itu saja. Semua orang, saya rasa.
Ada pada cakera keras luaran. Mads simpan.
Saya nak senarai itu.
Saya tak boleh ambil.
Kami bergaduh.
Bagaimana dengannya? Dah beritahu dia?
Ya, saya suka dia.
Dia nampak baik orangnya.
- Dia agak baik. - Ya.
Hei.
Hei! Ingatkan awak dah pergi.
Ya.
Tak elok saya buat begitu.
Saya tak maksudkan apa saya cakap.
Saya cuma nak cakap saya hormat yang awak jumpa semua bahan.
Awak memang bijak.
Saya rasa takut selepas ditinggalkan
bersama orang gila di kilang papan itu.
Maafkan saya.
Saya tahu ini projek awak.
- Awak nak air ini? - Dah tentu.
- Baiklah. Strawberi… - Terima kasih.
Kalau boleh, saya nak tengok gambar Jonas dan Zannie.
- Sebab itu rupanya. - Tak…
- Sudahlah. - Tak mengapa.
Saya nak…
Bodoh betul!
Alamak!
- Maaf! - Tidak…
Celaka.
- Saya minta maaf. - Tak apa, Emma. Saya bersihkan.
- Ke sini. - Pergi.
- Biar saya lihat. - Berambus.
Lekas. Tanggalkan seluar awak.
Tak payah tolong.
Relaks. Tiada orang nampak.
Menyusahkan betul. Jangan.
Tak nak! Berhenti.
- Kenapa awak mengada sangat? - Lepaskan!
- Jangan usik anu saya. - Bertenang.
- Berambus! - Saya cuba tolong.
Tak payah! Saya tak perlu bantuan.
Bertenang.
- Teruk betul. - Tak teruk pun.
Ya, teruk!
Kenapa awak selalu naik angin? Jangan begitu!
- Hei. - Hai.
Saya minta maaf tentang semalam.
Tapi awak tipu.
Saya tak tipu.
Ya, awak tipu.
Awak buat saya percaya kita ada hubungan.
Kita ada hubungan, bukan?
Tolonglah…
Bolehkah awak jujur mulai sekarang?
Saya tak tahu cara nak beritahu awak…
tapi saya tak mahu ditipu.
Boleh tak kita mula kembali?
Baiklah.
Hei! Ada apa?
Awak datang balik?
Tidak.
Tak guna!
Celaka!
Dia ambil cakera keras saya!
Apa yang saya cari?
Awak beritahu saya.
Awak yang cari.
Bagaimana awak boleh tinggal sini?
Saya cuma berada di sini.
Saya tak pandai guna.
Cuma komputer.
Semua orang fikir awak dari angkasa lepas.
Saya gurau. Beri kepada saya.
Okey.
Ada dua folder.
Mari cuba Selatan.
Dia!
Dia ada di kilang papan.
Saya kenal dia. Kami dari tempat sama.
Di mana dia?
Ada alamat.
Jom.
- Di mana awak dapat? - Saya jumpa.
- Jumpa? - Ya. Ia baru ada.
- Jadi, awak pandu kereta curi? - Tiada orang guna.
Di sini bukan begitu caranya.
Awak tak pernah cerita cara awak tahu memandu.
Saya belajar.
Jurulatih saya kata, saya "kalut".
Awak terlalu ikut arahan. Kanan, kiri.
Utara dan selatan.
- Bagaimana awak mengemudi? - Mudah.
Kami tahu lokasi dan tempat nak pergi.
Okey.
Awak moden.
Di sini kami selalu sesat.
Awak pasti Emma beri kepada mereka?
Dah tentu.
Baiklah!
Dengar sini!
Saya nak cakap dengan ketua kamu.
Sekarang! Saya tahu apa kamu buat.
Helo!
Buat sesuatu!
Awak nak kami buat apa?
Pulangkan cakera keras saya.
Ada sesiapa ambil cakera keras dia?
Emma yang ambil.
Emma?
Saya perlukannya semula.
Saya kenal awak.
Awak gelar diri awak Astraeus, tapi awak lain.
Awak selidik kehidupan makhluk asing.
- Saya tak faham. - Bukan itu saja masalah awak.
Apa teori awak?
Saya rasa awak tak faham
tempat asal isyarat antara galaksi.
Saya rasa awak keliru sebab isyarat dah tak ada.
Awak jumpa maklumat tentang meteor yang terhempas di Middelbo.
Ia membingungkan awak.
Awak bingung sebab ada kesan anjalan sedimen di dalam kawah.
Itu takkan berlaku kecuali objek itu cuba menghalangnya.
Itu saja?
Semua yang awak sembunyikan, termasuk cakera keras saya,
ada di sebalik
pintu itu.
Dewan kimpalan.
Saya tak tahu awak cari apa, tapi ia tiada di sini.
Mudah untuk kaitkan dan buat kesimpulan.
Tapi tak bermakna ia betul.
Baiklah. Sambung kerja.
Ya?
- Hai. - Helo.
Kami mencari seorang lelaki.
Lelaki ini.
Ya.
- Dia mungkin tinggal di sini. - Bila kali terakhir jumpa dia?
Saya tak ingat.
Dia ada pelawat?
Awak siapa?
Dia ayah saya.
Ayah awak?
Ya.
Hampir setahun saya tak jumpa dia.
Dia tak sihat.
Saya cuma nak jumpa dia.
Baiklah.
Awak ikut sana dan belok kiri di kotej,
dia ada di treler hujung.
Okey. Terima kasih banyak.
- Kenapa kata dia ayah awak? - Saya kena cakap sesuatu.
- Tapi itu menipu. - Ya.
Kenapa dia tak tahu itu menipu?
- Saya boleh dipercayai. - Saya tahu.
- Awak tahu saya menipu? - Ya.
Di tempat awak, awak tak menipu?
- Tidak. - Baiklah. Bosan.
Hei!
Awak rasa di sini?
Berkunci.
Selalunya itu tak jadi masalah.
Apa awak buat?
Kami cuba masuk.
- Kami cari seseorang. - Tak boleh pecah masuk.
Ya.
- Tapi… - Ini ayah saya.
- Ayah awak? - Saya tak jumpa dia
dah setahun.
Saya tak ingat kali terakhir jumpa dia.
Dah dua bulan dia tak bayar sewa.
Awak boleh masuk dan ambil barang dia.
Okey. Terima kasih.
Jangan!
Ambil semua barang dia.
Hei, apa kata awak berehat sekejap?
Kenapa pula? Ia dah berakhir.
- Tak perlu berakhir. - Apa kita nak buat?
Astraeus sebenarnya bina kapal.
- Saya salah. Itu saja. - Mereka yang kita perhatikan?
- Senarai dan isyarat? - Satu pun tak berguna!
Kita di sini, Emma pula memikirkan semua yang saya patut dapat.
Saya sepatutnya…
- Dia ambil cakera keras dan ilmu saya. - Jangan biar dia ambil.
Dia kenakan kita.
Dia menang. Saya ingat saya tahu semua, tapi tak.
Kamu semua boleh berambus!
Tapi kita masih boleh lepak di sini?
Awak tak perlu jadi pemandu saya.
Faham, Frederik?
Ya. Okey.
Syabas.
Apa awak buat?
- Awak tiada kawan lain. - Diamlah!
- Diam! - Saya cuma…
Pergi mampuslah!
Berambus!
Okey.
Jangan cakap dengan saya begitu.
Apa itu?
Benda yang saya jumpa di sana.
Nampak macam preskripsi.
Apa kita nak buat?
Entah. Ini satu petunjuk.
Ayah awak!
Awak kena berlatih menipu.
Berjaya!
Tak berjaya.
Apa awak buat di planet awak?
Apa maksud awak?
Awak tak tipu.
Awak tiada arah.
Ia tempat jenis apa?
Di situlah saya dicipta.
Itulah tempat saya.
Rumah saya.
Tapi mereka rampas daripada awak.
Saya tak dapat bayangkan perasaan awak.
Lukas, saya cuba…
Ini makanan awak.
- Apa itu? - Ikan goreng salut roti.
Makan guna tangan.
Tak, pegang guna tangan awak.
Makan guna mulut.
Begini…
Apa tujuannya?
Tujuan apa?
Balut makanan di dalam makanan.
Bagi mereka yang tak suka ikan. Masukkan dalam alat penggoreng.
Tapi kalau tak suka, kenapa nak makan?
Setelah digoreng, semuanya sedap.
Saya tak faham.
Ada hati nak selamatkan kami.
Itu misi saya.
Itu dia.
Tunggu di sini.
Hai.
Apa awak buat?
Tak ada apa-apa.
Awak tak bersama sesiapa?
Tidak.
Saya cuma nak makan.
Baiklah, saya nak ambil Coke.
Baiklah.
Okey.
Lukas?
- Jumpa lagi. - Selamat jalan.
Emma?
Apa kita nak buat?
Dia di dalam but.
Tak penting.
Apa maksud awak?
Tak guna, menjijikkan!
- Dia akan lenyap nanti. - Lenyap?
- Bagaimana? - Dia akan reput.
Kita kena pergi!
Jom.
Di sini saja.
Tak guna.
Jom.
Kita ikut tingkat bawah tanah.
Jom.
Begitu.
Di sini.
Tekan.
- Saya perlukan cahaya. - Apa?
Cahaya terang.
Sekarang!
Saya pergi cari.
- Hai, sayang. - Mak.
- Ada makanan di dapur. - Saya tak lapar.
Maaf.
Mak tak uruskan hal pangsapuri dengan baik. Maafkan mak.
- Ada apa? - Mak sayang kamu tak kira kamu di mana.
Di mana lampu terapi cahaya?
- Rasanya ada di dalam sana. - Okey.
Apa fungsinya?
Memulihkan tenaga saya.
Tenaga awak?
Ia menyembuhkan.
Kami ada Ketogan.
Apa itu?
Ubat tahan sakit.
Ubat mak saya.
Saya tak nak.
Saya kena makan ubat.
Awak pun sakit?
Lebih kurang.
Angin saya.
Saya terpaksa. Saya perlukan ubat.
Siapa kata?
Doktor saya dan ibu saya.
Kalau awak tak makan ubat?
Saya tak tahu.
Saya selalu makan ubat.
Jangan biar orang lain mengarah awak.
Membawa awak ke arah yang awak tak mahu pergi.
Awak tahu awak nak jadi apa.
Awak akan jadi begitu.
Walaupun awak bersendirian.
Saya rasa kita patut berbincang.
Lukas?
Tengok.
Apa?
Tulisan tangan yang sama.
Doktor saya, Susan. Dia…
Dia ada hubungan sulit dengan Hans. Dia tulis preskripsi kepada seorang lagi.
Maknanya dia tahu sesuatu.
Tak mungkin kebetulan.
- Jom ke sana. - Naik apa?
Nanti kita cari.
Hei, bersiap dulu.
- Bersiap? - Ya.
Pakaian awak dah dibuang. Awak pinjam baju mak saya.
Atau terlalu normatif untuk awak?
Tak mengapa. Saya carikan.
Masuklah.
Betul cakap awak.
Awak tahu.
Awak siapa?
Kami ialah apa awak nampak di sini.
Malah lebih lagi.
Kami dah lama wujud.
Kami sentiasa mencari ini.
Kehidupan makhluk asing.
Kami nak jadi penghubung antara apa di luar sana dan kita di Bumi.
Bagaimana awak tahu tentang impak anjakan?
Apa habuan untuk saya?
Awak sertai kami.
Tak cukupkah?
Beritahu saya semua.
Jika terbongkar, saya nak terlibat.
- Kami tak nak terbongkar. - Jika terbongkar.
Kalau terbongkar, baiklah.
Awak sebut cakera keras.
Dia ambil.
Emma.
Jadi, kenapa saya cakap dengan awak?
- Saya boleh dapatkan balik. - Itu idea yang bagus.
Dengan secepat mungkin.
Awak kena cari dia.
Saya perlukan cakera keras itu sekarang.
Saya tak tahu lokasi dia.
Kenapa awak nak sekarang?
- Kenapa? - Ya.
Sebab saya betul, Marie.
Semua di dalam cakera itu, tiada orang boleh melihatnya.
Okey.
Itu klinik Susan.
Sesuai dengan awak.
Biru muda.
Okey.
Tunggu di dalam kereta.
Jawab. Jangan balik. Telefon saya.
- Apa yang berlaku? - Dia ada ini.
Dia ada sampel-sampel ini.
Nampak macam darah Hans.
Lelaki dari kafe itu.
Alamak, itu dia!
Jalan!
Tunggu. Dia keluar semula.
Berhenti di sini.
Kita perhatikan dia.
Apa yang dia buat?
Dia beredar. Mungkin dia akan bawa kita kepada mereka.
Ekori dia.
Dia nak ke mana?
- Apa awak buat? - Dia kenal awak.
- Nak tengok jika dia jumpa sesiapa. - Bukan dengan baju itu.
Kita tunggu di sini.
Dia cuma beli barang?
Kita takkan membeli barang jika baru kena rompak.
Apa?
Awak kenal mereka?
Tidak.
Awak pasti?
Okey.
Saya kena pergi kerja.
Masuklah.
Mak!
Terjemahan sari kata oleh Yanti Arshad