BİR NETFLIX DİZİSİ
Mads, bir şey gösterebilir miyim?
Neymiş o?
-Şuna bak. -Bu ne?
Sanırım Hans ölmeden hemen önce bunu enseme yerleştirdi.
Onunla bağlantılı olduğunu biliyorum.
Tamam. Gel.
Yanıp sönen mavi bir ışıkla parlıyordu.
Nabız gibi.
Peki.
Acıdı.
İşte. Şuna bak.
Kana tepki veriyor.
Organik maddeye tepki veriyor.
Bana ver.
Peki bu ses ne?
Ne yapıyorsun?
Titreşimler ışıkla etkileşir.
Belki bir sistem vardır.
-Mesaj gibi mi? -Olabilir.
-Çözebilir misin? -Bölmeye devam edersen çözemem.
Kapıyı kapat!
Parti mi veriyorsunuz?
Yok, küresel bir komployu ifşa ediyoruz. Tüm evreni kapsayan bir…
Elvis!
-Evet? -Kapı.
Peki o zaman…
Kapıyı kapat!
N'aber? Ne yapıyorsunuz?
İzin verin.
-N'aber? -Çık.
-Ne? -Bir saniye izin verin! Çıkın.
-Tamam. Şunu… -Tabii.
Hadi, çıkalım.
Konsantre olmam lazım, tamam mı?
-Sakin ol. -Kapa çeneni. Gel.
Gidelim. Hadi.
Kız çok uzaklaşmış mıdır, bir baksam mı?
Adını hatırlamıyor musun?
Ondan çok hoşlanıyorum.
-Ne güzel. -Evet.
Gelin! Acele edin!
Birkaç algoritmadan geçirdim ve sonuç gayet açık.
-Bu bir sayı kombinasyonu. -Saat gibi mi? Tarih mi?
Nasıl?
-Birinin doğum günü mü? -Doğum günü bilyesi. Tebrikler.
Her sayı bir harfe denk gelebilir.
-Ya… -Emma, yapma.
Açıklayayım.
Zaman ve mekânın ötesinde her şey olabilir.
Aynen öyle. Zamanın ve mekânın ötesinde.
Sinyal gönderiyor.
Ses dalgasını biz algılayamıyoruz ama mikrofon algılıyor. Dinleyin.
Mikrofonu hareket ettirince
sinyali algılamıyor
ama pusula yönünde tam 170 derece döndürürsek…
Güneye doğru 170 derece.
Sinyalin yönü bu.
170 derece güneyde ne var? Eski kereste fabrikası.
Middelbo'nun dışında.
Süper! İşte benim kankam! Evet!
-İnanılmaz! -Bu büyük olay Mads.
Hadi, oraya gidelim.
Hayır.
Elvis'le ben gideceğiz.
Gideriz. Güzel plan.
-Başıma bu neden geldi, öğrenmeliyim. -Senin değil, bizim başımıza geldi.
Önce gidip Elvis'le bakmaya karar verdim.
Tamam mı?
Tabii.
Başka bir şey düşünürüm.
Lukas?
Merhaba?
Burada ne işin var?
Uzak durmanı söylemiştim.
Evet ama bir şey oldu.
Yardım edebilirsin.
-Ne oldu? -Bir şey buldum.
-Ne? -Hiçbir şey.
Burada ne işin var?
-Birini mi getirdin? -Hayır.
Üzgünüm, önemli bir şey değil. Emma sizi görmemi istedi.
Beni görmek mi?
-Yardım edebilir. -Üzgünüm, vaktinizi boşa harcamayalım.
Bir şey yok. Gel Emma.
Kusura bakma.
Ne yapıyorsun? Niye geldin? Mahvediyorsun…
Onunla ne zaman tanıştın?
-Hans olayından sonra. -Nasıl?
-Nasıl yani? -Kim kimi buldu?
Fark eder mi?
Hans ensene bilye yerleştirip gizemli bir şekilde ölüyor.
Sonra yeni biri yardım teklif ediyor.
O adam Astraeus'tan.
Bilgi almak, bildiklerimi öğrenmek için her şeyi yaparlar.
-Ona ne kadarını anlattın? -İyi dinle.
O da Hans gibi onlardan biri.
-Peki. -Evdeki adam oydu.
Temiz yüzlü adam jet hızıyla mı koşuyor?
Kes! Her şey Astraeus'la ilgili sanıyorsun.
Sen de herkesi uzaylı sanıyorsun!
Ben uydurmuyorum. Hepsi gerçek, veri ve araştırma ürünü.
-Ona neden inanmayayım? -Neden mi?
Yardıma ihtiyacın varken ortaya çıkıp yardım teklif ediyor.
Herif Batman gibi rıhtımda yaşıyor.
-Batman mağarada yaşar. -Sağ ol.
Çok aptalca geliyor.
Özellikle de böyle söyleyince ama…
Ne?
Ya bir sebepten seçildiysem?
Sence bilyeyi neden benim enseme gizledi?
O sırada orada olduğun için.
Hans'ın bilyeyi evden çıkarması gerekiyordu.
Bilye mektuptu, sen de zarftın.
Tamam mı?
Sen iyice sıçıp batırmadan diğerleriyle görüşelim. Frederik!
Nereye gidiyorsun?
İşe gidiyorum.
Bilyeyi bana ver!
Emma?
Emma.
Kendim binerim.
Emma.
-Pardon, hızlıca yaparım. -Hayır. Lütfen benimle gelir misin?
Yeni tersane çalışanlarını rutin kontrollerden geçiriyoruz.
Çabucak biter. Sonra yine gidersin.
Nasıl rutin kontroller?
Bu taraftan.
Sigortamızın çalışanlar için şart koştuğu standart bir sağlık ve geçmiş kontrolü.
Burası.
Lütfen otur.
Ah!
Bunu doldur lütfen.
İşin bitince masaya koyarsın.
Tamam.
"Kısaca kendinizi anlatın."
Merhaba anne.
-Merhaba tatlım. -Ne yapıyorsun?
Neredeydin?
Anne, ne oluyor?
Düşündüm de…
Kendini buraya ait hissetmediğini söyleyip dururdun.
Başka bir yerde büyümek isterdin.
Belki Kopenhag'da.
Yani?
Otur lütfen.
Bir emlakçıyla konuştum.
Bize birkaç daire gösterecek.
Kopenhag'da.
-Ne zaman? -Yarın.
-Gidemeyiz. -Kesin değil.
Henüz değil ama birini beğenirsek…
Anne, çalışıyorum. Yapacak işlerim var.
Ama daireleri görelim istiyorum.
Bize iyi gelecek.
-Biraz ani geldiyse anlarım. -Biraz mı?
Evet ama öyle yapacağız.
-İstemiyorum. -Sen karar veremezsin.
-Kalmak istiyorum. -Hayır.
-Buna sen karar veremezsin. -Ne diyorsam o!
Merhaba.
Hayır.
-Sorun yok. -Ne sorunu?
Yani…
Anlarsın işte.
-Biraz düşündüm. -Hiç sanmam.
Düşündüm. Sende bir sorun yok.
Seninle konuşmaya gelmedim.
Yazık.
-Sonra sana uğrarım. -Hayır.
Evet.
Sorun yok çünkü kızgın değilim.
Sen ve benden bahsediyorum.
-Tamam mı? -İyi misin?
-Konuşuyoruz Frederik. -Jonas konuşuyor.
-Görüşürüz. -Görüşmeyeceğiz.
-Görüşeceğiz. -Kaybol.
Görüşürüz Amsalak Frede.
Merhaba.
-Ne oldu? -Burada ne işin var?
Nasıl yani? Motokrosa bayılırım.
İkinize de mesaj attım çünkü…
Araban burada mı?
Evet, burada.
Gidelim.
-Nereye? -Kereste fabrikasına.
-Mads, Elvis'le gideceklerini söyledi. -Ona katılmıyorum.
Frederik'le ben gideceğiz.
-Olur mu? -Tabii.
-Sen de gelir misin? -Olur.
ÖZEL MÜLK İZİNSİZ GİRİLMEZ
-Şunu kaldırır mısın Marie? -Tabii.
-Burası mı? -Evet.
Mads'i arasak mı?
Tabii, harika fikir. Arayıp "Mads, sensiz geldik" diyelim.
Müthiş fikir.
-Gidip bakalım. -Dur.
Ne oldu?
Bilmem. Sadece…
Hiç kimse yok.
-Hadi. -Hayır.
-Ben gidiyorum. -Ne?
-Siz burada kalın. -Frederik!
Bunu hep yapıyor.
Ona biraz üzülüyorum.
Neden?
Ona söylemelisin.
-Neyi? -Onunla ilgilenmediğini.
Sana deli oluyor.
Bilmiyor.
Yani ikimizin…
Marie…
-Şey değildi… -Tabii.
Ne yapıyorsun?
Burada kal.
Onu bulacağım.
Merhaba.
-Merhabalar. -Burada ne arıyorsun?
-Niye ki? -Burası özel mülk.
Bu bir yol.
Yalnız mısın?
Evet.
Gördüğünüz gibi.
Arabadan iner misin lütfen?
Yok, inmeyeyim.
Benimle gelirsen arkadaşının yararına olur.
Gel.
Sen kimsin?
Otur.
Başkaları var mı?
-Hayır. -Hayır.
Burayı nasıl buldunuz?
Arabayla geziyorduk.
Kasabanın en ücra yerindeyiz. Etrafı çitle çevrili.
Ana yolda yedi tabelada özel mülk olduğu yazıyor.
Ayrıca çıkmaz sokak.
Görmedik.
Görmediniz demek.
-Hayır. -Sevişecek bir yer arıyorduk.
Hepsi bu.
-Gidip evde sevişiriz, sorun değil. -Evet.
Merhaba?
İzinsiz girenler var. Bölgeyi tarayalım.
Siktir.
Biyodinamik tarım çiftliği kuruyoruz.
Sizin gibi aptallar mahvetmesin diye gizli tutuyoruz.
-Doğru, aptalcaydı. -Evet.
Yeni türde şirketlerle çalışıyoruz.
Çok hassas bir iş.
-Anlaşıldı mı? -Kesinlikle.
Sıkıcı bir yer, gelmeyiz.
Harika.
Şimdi defolun.
Tabii.
Onları bırakmayın.
-Telefonlarınız. Verin çabuk! -Ne?
Verin!
Burada kalın.
-Emma nerede? -Seni bulmaya gitmişti.
-Mads'i ara. -Tamam.
-Arabada kalın demiştim. -Evet.
Korkunç bir yer.
-Ben Mads. -Sıçtık.
Oraya geldik ama Emma'yı bulamıyoruz.
Ne yapmamı istiyorsunuz?
-Telefonunu takip edebilir misin? -Gerek yok. Yolda.
-Sana mı geliyor? -Evet, aradı. Acele edin.
Bizi bırakıp gitmiş.
Olamaz.
-Ne demek burada değil? -Burada dedin.
-Onsuz ayrıldık. -Yolda olduğunu söyledi. Gelecek.
Oraya Elvis'le ben gidecektik. Sizi çıkarmasaydım sıçıp batırırdınız.
Ama onsuz ayrıldık.
Gelir.
Geri dönüp onu almalıyız.
İkinizle de yattığını biliyorsunuz, değil mi?
Ne?
Seninle yattı Frederik. Seninle de yattı Marie.
Arka arkaya ikinizle de, tamam mı?
Sizden faydalandı.
METEOR MÜZESİ
Marie.
Bu görev hepimizden önemli.
Bu işte beraberiz.
Sadece kendini düşünenlere yer yok.
Emma özel biri değil.
-O sadece… -Sadece ne?
Zarf mı?
Hans'ın bilyeyi sakladığı bir araç mı?
Geride bıraktığınız biri mi?
Başkalarını umursamıyor diye grubun bir parçası değil, öyle mi?
Duygulandım.
Hem de çok.
Sağ olun.
O evden kaçabilmeniz için araba alarmını çalıştırdım.
Ama belli ki önemi yok.
Bilye benim enseme yerleştirildi.
Senin değil Mads.
Hans ölürken ben oradaydım. Bunlar benim başıma geliyor.
Sen kararları verirken boş oturacak değilim.
Bizim için her şeyi mahvediyorsun.
-Zaten Astraeus da hazır… -Astraeus.
Peki.
Orada ne gördüğünü söyle.
Bir şey gördün, değil mi? Söyle, öğrenmek istiyoruz. Tamam mı?
Hiçbir şey yoktu.
Siktir!
Merhaba?
Burada mısın?
Merhaba?
Siktir.
Sıçayım.
Emma!
Çabuk!
-Yardım etmelisin. -Ne buldun?
-Peşimdeler. Lütfen… -Ne buldun?
Göster.
Kimsin sen?
Ben de onu öğrenmeye çalışıyorum.
Alt yazı çevirmeni: Eda Söylerkaya