‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(พิพิธภัณฑ์ดาวตก)
‪แมดส์ ฉันอยากให้ดูอะไรหน่อย
‪อะไรเหรอ
‪ดูนี่สิ
‪อะไรน่ะ
‪ฉันว่าครูฮานส์ใส่ไอ้นี่เข้ามาในหลังคอฉัน ‪ก่อนที่เขาจะตายละ
‪ฉันรู้แค่ว่ามันเชื่อมโยงกับเขา
‪โอเค มาทางนี้
‪มันเรืองแสงเป็นแสงกะพริบสีน้ำเงินด้วย
‪เกือบเหมือนชีพจรเลย
‪โอเค
‪โอ๊ย
‪โอเค ดูนี่นะ
‪มันตอบสนองต่อเลือด
‪มันตอบสนองต่ออินทรียวัตถุ
‪ส่งมาให้ฉัน
‪เสียงอะไรน่ะ
‪นายจะทำอะไร
‪การสั่นสะเทือนกับแสงนี้ทำปฏิกิริยากัน
‪มันอาจเป็นรูปแบบสักอย่างก็ได้
‪หมายถึงเป็นข้อความเหรอ
‪อาจจะใช่
‪- นายถอดรหัสได้ไหม ‪- ไม่ได้ ถ้าเธอเอาแต่ขัดจังหวะ
‪ปิดประตู!
‪มีปาร์ตี้กันอยู่เหรอ
‪เปล่า เรากำลังเปิดโปง ‪แผนสมรู้ร่วมคิดระดับโลกอยู่
‪- มันครอบคลุมทั้งจักรวาล… ‪- เอลวิส!
‪- อะไร ‪- ประตู
‪ฉันว่าเธอกลับไปก่อนดีกว่า
‪ปิดประตูด้วย
‪มีอะไร ทำอะไรกันอยู่
‪ขอเวลาฉันเดี๋ยวสิ
‪- มีอะไรเหรอ ‪- ออกไป
‪- ว่าไงนะ ‪- ขอเวลาฉันสักเดี๋ยว ออกไปก่อน
‪- โอเค นายช่วย… ‪- ได้สิ
‪มาเถอะ ไปข้างนอกกัน
‪ฉันต้องใช้สมาธิ โอเคไหม
‪- โอเคๆ ‪- เงียบแล้วตามมาน่า
‪มาเถอะ เร็วเข้า
‪ฉันน่าจะไปดูว่าแม่สาวคนเมื่อกี้ยังอยู่แถวนี้ไหม
‪นายจำชื่อหล่อนไม่ได้ล่ะสิ
‪ฉันชอบเธอหล่อนมากนะ
‪- ก็ดีแล้ว ‪- ใช่เลย
‪เข้ามานี่ เร็วเข้า!
‪ฉันใช้อัลกอริทึ่มหลายตัวตรวจแล้ว ‪ดูเหมือนมันค่อนข้างชัดเจนเลย
‪- มันเป็นรหัสตัวเลข ‪- แบบเวลาเหรอ หรือวันที่
‪- ไหงงั้น ‪- อาจเป็นวันเกิดใครสักคนก็ได้นะ
‪ลูกแก้ววันเกิดสินะ ความคิดดีนี่
‪ตัวเลขแต่ละตัวแทนตัวอักษรหรือเปล่า
‪แล้วถ้า…
‪เอ็มม่า อย่า ให้ฉันอธิบายก่อนสิ
‪มันอาจเป็นอะไรก็ได้ ‪อาจอยู่เหนือเรื่องเวลาและอวกาศก็ได้
‪ถูกต้องเลย มันอยู่เหนือเรื่องเวลาและอวกาศ
‪เจ้าลูกแก้วนี่ส่งสัญญาณคลื่นเสียงที่หูเราจับไม่ได้
‪แต่ไมโครโฟนจับได้ ฟังนี่นะ ถ้าเรา…
‪ถ้าเราขยับไมค์มาตรงนี้
‪มันจะตรวจจับสัญญาณไม่ได้ ‪แต่ถ้าเราขยับไมค์…
‪มาตามทิศทางของเข็มทิศ ‪ที่ตำแหน่ง 170 องศาเป๊ะๆ
‪ตำแหน่ง 170 องศาใต้
‪ตรงนี้แหละคือทิศทางของสัญญาณ!
‪แล้วอะไรอยู่ที่ 170 องศาใต้งั้นเหรอ ‪มันเป็นโรงเลื่อยเก่า
‪อยู่นอกเมืองมิดเดลโบพอดี
‪เจ๋งเลย ต้องแบบนี้สิ ใช่เลย!
‪บ้าไปแล้ว
‪- แมดส์ นี่เรื่องใหญ่เลยนะ ‪- ไปที่นั่นกันเถอะ
‪ไม่
‪เอลวิสกับฉันจะเป็นคนไปเอง
‪เจ๋งเลย ตกลงตามนั้น
‪แต่ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดกับฉัน
‪มันไม่ได้เกิดขึ้นกับเธอ มันเกิดขึ้นกับเรา
‪และฉันตัดสินใจแล้วว่า ‪ฉันกับเอลวิสจะไปตรวจดูก่อน
‪ตกลงไหม
‪แน่นอน
‪ฉันจะไปหาคำตอบเรื่องอื่นแล้วกัน
‪ลูคัส
‪หวัดดี
‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันบอกให้เธออยู่ให้ห่างไง
‪ค่ะ แต่มีบางอย่างเกิดขึ้น
‪หนูคิดว่าคุณน่าจะช่วยได้
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- หนูเจอบางอย่าง
‪- อะไร ‪- ไม่มีอะไรหรอกครับ
‪นายมาทำอะไรที่นี่
‪- เธอพาคนอื่นมาด้วยเหรอ ‪- เปล่า
‪ขอโทษที แต่ไม่มีอะไรหรอกครับ
‪เอ็มม่าแค่อยากให้ผมได้เจอคุณน่ะ
‪เจอฉันเหรอ
‪- เขาช่วยได้นะ ‪- ขอโทษด้วย เราทำให้คุณเสียเวลาแท้ๆ
‪ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ มาเถอะ เอ็มม่า
‪หนูขอโทษ
‪นายทำอะไรไม่ทราบ ทำไมจู่ๆ ถึงมาที่นี่
‪- นายจะทำให้เสียเรื่อง… ‪- เธอเจอเขาเมื่อไร
‪- หลังเกิดเรื่องกับครูฮานส์ ‪- เจอได้ไง
‪- หมายความว่าไง ‪- ใครเป็นคนเจอใคร
‪สำคัญด้วยเหรอ
‪ฮานส์ตายด้วยเหตุลึกลับ ‪เขาฝังลูกแก้วใส่หลังคอเธอนะ
‪จากนั้นก็มีคนแปลกหน้าโผล่มาเสนอตัวช่วยเธอ
‪เขามาจากแอสทรีอุสแน่
‪พวกนั้นจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ข้อมูลจากเรา ‪และรู้สิ่งที่ฉันรู้
‪- เธอบอกเขาไปแค่ไหนแล้ว ‪- ฟังนะ
‪เขาเป็นพวกนั้น เป็นเหมือนฮานส์
‪- โอเค ‪- เขาคือคนที่อยู่ในบ้านหลังนั้นด้วย
‪หนุ่มเนี้ยบแบบนั้นวิ่งเร็ว ‪สามแสนกิโลเมตรต่อชั่วโมงเหรอ
‪เงียบไปเลย นายหมกมุ่นกับแอสทรีอุสเกินไปแล้ว
‪ส่วนเธอก็คิดว่าทุกคนมาจากนอกโลกใช่ไหม
‪ฉันไม่ได้ละเมอเพ้อพกเองนะ ‪มันเป็นข้อเท็จจริง ฉันหาข้อมูลและค้นคว้า
‪- แล้วทำไมฉันไม่ควรเชื่อเขาล่ะ ‪- ทำไมน่ะเหรอ
‪ก็เขาโผล่มาทันทีที่เธอต้องการให้ช่วย
‪เขาเสนอตัวช่วยให้เธอเข้าใจ ‪เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้
‪แถมยังอาศัยอยู่ที่อู่เรืออย่างกับแบทแมนอีก
‪- แบทแมนอยู่ในถ้ำย่ะ ‪- แหงละ ขอบใจ
‪มันฟังดูงี่เง่าจะตาย
‪โดยเฉพาะตอนนายพูดแบบนั้น มัน…
‪อะไร
‪ถ้าฉันถูกเลือกเพราะมีเหตุผลล่ะ
‪นายคิดว่าทำไมเขาถึงซ่อนลูกแก้วไว้ที่คอฉันล่ะ
‪เธอถูกเลือกเพราะบังเอิญอยู่ที่นั่นต่างหาก
‪เพราะฮานส์ต้องการเอาลูกแก้วออกจากบ้านเขา
‪ลูกแก้วเป็นสาร
‪ส่วนเธอเป็นแค่ซองจดหมาย
‪เข้าใจนะ
‪ไปหาคนอื่นๆ กันดีกว่า ‪ก่อนที่เธอจะทำให้เรื่องยุ่งกว่านี้
‪เฟรเดอริก!
‪เธอจะทำอะไรน่ะ
‪ฉันจะไปทำงานแล้ว
‪เอาลูกแก้วมาให้ฉัน!
‪เอ็มม่า
‪เอ็มม่า!
‪ฉันขึ้นเองได้
‪เอ็มม่า
‪- ขอโทษค่ะ หนูจะรีบทำ ‪- เปล่าๆ ช่วยมากับฉันได้ไหม
‪เรากำลังตรวจร่างกาย ‪ลูกจ้างใหม่ทุกคนตามปกติน่ะ
‪ใช้เวลาแป๊บเดียว ‪เดี๋ยวเธอก็ไปทำอย่างอื่นต่อได้แล้ว
‪ตรวจร่างกายตามปกติแบบไหนเหรอคะ
‪มาทางนี้เลย
‪ก็แค่ตรวจสุขภาพกับประวัติตามมาตรฐาน
‪ที่บริษัทประกันของเรากำหนด ‪ให้ลูกจ้างทุกคนต้องทำ
‪ไปเลย
‪ช่วยนั่งลงด้วยนะ
‪โอ๊ย
‪กรอกแบบฟอร์มนี้ด้วยนะ
‪- ค่ะ ‪- เสร็จแล้วก็วางไว้บนโต๊ะเลย
‪ได้ค่ะ
‪"อธิบายตัวเองสั้นๆ"
‪(แอสทรีอุส)
‪ไงคะ แม่
‪- ไงจ๊ะ ลูกรัก ‪- ทำอะไรอยู่คะ
‪ลูกไปไหนมา
‪แม่ มีอะไรคะ
‪แม่แค่คิดว่า…
‪ลูกชอบบอกว่ารู้สึกเข้ากับที่นี่ไม่ได้
‪บอกว่าลูกอยากไปโตที่อื่นมากกว่า
‪อาจเป็นที่โคเปนเฮเกน
‪แล้วไงคะ
‪นั่งก่อนสิ
‪แม่โทรหานายหน้าแล้ว
‪เขาจะพาเราไปดูอะพาร์ตเมนต์สองสามที่
‪ในโคเปนเฮเกน
‪- เมื่อไรคะ ‪- พรุ่งนี้
‪- เราไปไม่ได้หรอก ‪- แม่ก็ยังไม่ได้ตัดสินใจหรอก
‪ยังไม่ได้ตัดสินใจน่ะ แต่ถ้าเราชอบสักห้อง…
‪- แม่คะ หนูมีงานทำแล้ว มีเรื่องต้องทำด้วย ‪- งั้นเหรอ
‪แต่แม่อยากให้เราไปดูห้องด้วยกันนี่นา
‪แบบนั้นน่าจะดีสำหรับเรา
‪- แม่เข้าใจถ้าลูกรู้สึกว่ามันกะทันหันไปหน่อย ‪- หน่อยเหรอ
‪จ้ะ แต่ยังไงเราก็จะย้ายบ้านกัน
‪- หนูไม่อยากย้าย ‪- เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับลูก…
‪- หนูอยากอยู่ที่นี่ ‪- ไม่ได้
‪- เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับแม่ ‪- แม่บอกยังไงก็ต้องเป็นแบบนั้น!
‪หวัดดี
‪ไม่ดีด้วยหรอก
‪- เจ๋งนี่ ‪- อะไรเจ๋ง
‪ก็แค่…
‪เธอรู้นั่นแหละ
‪- ฉันไปคิดมาแล้วนะ ‪- คิดเป็นด้วยเหรอ
‪ฉันไปคิดมาแล้วว่าเธอก็เจ๋งมากเลย
‪ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อคุยกับนายหรอก
‪โหดร้ายอะ
‪- ไว้ฉันไปหาที่บ้านนะ ‪- ไม่ต้อง!
‪ฉันจะไป
‪และมันก็เจ๋งด้วย เพราะฉันไม่โกรธแล้ว
‪ฉันหมายถึงเรื่องของเธอกับฉันน่ะ
‪- โอเคนะ ‪- เธอโอเคไหม
‪- เราคุยกันอยู่นะ เฟรเดอริก ‪- โยนาสคุยคนเดียวต่างหาก
‪- ไว้เจอกันนะ ‪- ไม่ต้องเจอจะดีกว่า
‪- ได้เจอแน่ ‪- ไปให้พ้นไป
‪แล้วเจอกัน หนุ่มเฟรดติดกี
‪หวัดดี
‪- มีอะไรกัน ‪- เธอมาทำอะไรที่นี่
‪หมายความว่าไง ก็ฉันชอบมอเตอร์ไซค์วิบาก
‪ฉันส่งข้อความหาพวกนายก็เพราะ…
‪นายเอารถมาด้วยใช่ไหม
‪อืม จอดอยู่ตรงนั้น
‪ไปกันเถอะ
‪- ไปไหน ‪- ไปที่โรงเลื่อยไง
‪- แต่แมดส์บอกว่าเขากับเอลวิส… ‪- เหรอ ฉันไม่เห็นด้วยหรอก
‪เฟรเดอริกกับฉันจะไปกันเอง
‪- โอเคนะ ‪- ได้เลย
‪เธอจะมาด้วยไหม
‪ได้เลย
‪(พื้นที่ส่วนบุคคล ห้ามบุกรุก)
‪- ไปขยับเจ้านั่นออกให้ได้ไหม มารี ‪- ได้
‪ที่นี่เหรอ
‪ใช่
‪เราควรโทรหาแมดส์ไหม
‪ความคิดดีนี่ โทรหาเขาแล้วบอกว่า ‪"แมดส์ เรามาไม่ชวนนายละ"
‪ความคิดแจ่มจริงๆ
‪- ลงไปดูกันเถอะ ‪- เดี๋ยว
‪มีอะไร
‪ไม่รู้สิ แค่…
‪มันร้างมานานแล้ว
‪- มาเถอะ ‪- ไม่ละ
‪ฉันไปเอง
‪อะไร
‪- พวกเธออยู่นี่แหละ ‪- เฟรเดอริก!
‪เขาทำแบบนี้อยู่เรื่อยเลย
‪ฉันสงสารเขาหน่อยๆ นะ
‪ไหงงั้นล่ะ
‪เธอต้องบอกเขานะ
‪- บอกเขาว่าอะไร ‪- ก็ว่าเธอไม่สนใจไง
‪เขาคลั่งไคล้เธอมากนะ
‪เขาไม่รู้…
‪ว่าเราสองคน…
‪มารี…
‪- มันไม่ใช่… ‪- นั่นสินะ
‪นั่นสิ ใช่เลย
‪เธอจะทำอะไร
‪อยู่ที่นี่นะ
‪ฉันจะไปตามหาเขา
‪หวัดดี
‪หวัดดีค่ะ
‪มาทำอะไรที่นี่
‪ทำไมเหรอคะ
‪นี่เป็นสถานที่ส่วนบุคคลนะ
‪มันเป็นถนน
‪มาคนเดียวเหรอ
‪ค่ะ
‪ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น
‪ช่วยลงรถหน่อยได้ไหม
‪ไม่ดีกว่า ขอบคุณ
‪ฉันว่าเพื่อนเธอคงซึ้งใจมากถ้าเธอมากับฉัน
‪มาเถอะ
‪นายเป็นใคร
‪นั่งลง
‪มีคนอื่นมาที่นี่อีกไหม
‪- ไม่ครับ ‪- ไม่มีค่ะ
‪หาที่นี่เจอได้ยังไง
‪เราแค่มาขับรถเล่น
‪ที่นี่อยู่ห่างจากเมืองมากที่สุด
‪มีรั้วกั้นด้วย
‪มีป้ายเจ็ดอันกั้นบนถนนหลัก ‪เขียนว่าเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล
‪แถมเป็นทางตันอีก
‪เราไม่เห็นป้ายน่ะ
‪นายไม่เห็นป้ายเหรอ
‪- ครับ ‪- เราแค่มาหาที่เอากัน
‪แค่นั้นเอง
‪เรากลับไปเอากันที่บ้านก็ได้ ไม่มีปัญหา
‪- เราจะกลับกันเลย ‪- ใช่ครับ
‪หวัดดี
‪เรามีแขก ต้องตรวจรอบๆ พื้นที่
‪บ้าฉิบ
‪เราจะเริ่มทำฟาร์มชีวภาพ
‪เลยอยากอยู่ห่างๆ เมืองและเป็นส่วนตัว ‪คนโง่แบบพวกเธอจะได้ไม่มาทำมันเสียหาย
‪- แน่นอนค่ะ แบบนั้นงี่เง่ามาก ‪- ใช่ครับ
‪เราร่วมงานกับบริษัทรูปแบบใหม่
‪มันเป็นเรื่องอ่อนไหวมาก
‪- เราเข้าใจกันแล้วนะ ‪- สุดๆ เลยค่ะ
‪ที่นี่น่าเบื่อจะตาย ไม่มีอะไรให้มาดูหรอก
‪เยี่ยม
‪ไปให้พ้นได้แล้ว
‪ครับ
‪อย่าเพิ่งให้พวกนั้นไป
‪มือถือของพวกเธอ
‪- ส่งมา ‪- ว่าไงนะ
‪ส่งมาซะ!
‪อยู่ที่นี่นะ
‪- เอ็มม่าล่ะ ‪- เธอไปตามหานาย!
‪โทรหาแมดส์
‪ได้
‪- ฉันบอกให้เธออยู่ในรถไง ‪- รู้น่า
‪ที่นี่โคตรน่ากลัวเลย
‪- แมดส์พูด ‪- เราซวยแล้ว
‪เราออกมาที่นี่ แล้วตอนนี้เราหาเอ็มม่าไม่เจอ
‪แล้วเธออยากให้ฉันทำอะไร
‪ช่วยตามรอยมือถือเธอให้หน่อย
‪ไม่จำเป็นหรอก เอ็มม่ากำลังกลับ
‪เธอกำลังไปหานายเหรอ
‪ใช่ เธอโทรมาบอกแล้ว รีบกลับมาเถอะ
‪เธอทิ้งเราเฉยเลย
‪ไม่นะ ไม่ ไม่
‪- เธอไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ ‪- ไหนบอกว่าเธออยู่
‪- เราออกมาเพราะนายบอกแบบนั้นนะ ‪- ฉันบอกว่าเอ็มม่ากำลังมา เดี๋ยวเธอก็มา
‪เอลวิสกับฉันควรเป็นคนที่ต้องไปที่นั่น
‪ถ้าฉันไม่บอกให้ออกมา ‪พวกนายก็คงจบเห่ไปแล้ว
‪แต่เราทิ้งเอ็มม่าไว้ที่นั่นนะ
‪เดี๋ยวเอ็มม่าก็มา
‪เราต้องกลับไปรับเธอนะ
‪รู้ใช่ไหมว่าเอ็มม่านอนกับพวกนายทั้งคู่
‪ว่าไงนะ
‪เอ็มม่าเอากับนาย เฟรเดอริก ‪และก็เอากับเธอ มารี
‪คนแรกก่อน แล้วก็อีกคน แต่ทั้งคู่ เข้าใจไหม
‪เธอหลอกใช้พวกนาย
‪(พิพิธภัณฑ์ดาวตก)
‪มารี
‪เรื่องนี้ใหญ่กว่าพวกเราทุกคน
‪เราลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ
‪เราไม่มีที่ให้คนที่คิดถึงแต่ตัวเอง
‪เอ็มม่าไม่ได้พิเศษอะไรหรอก
‪- เธอเป็นแค่… ‪- แค่อะไร
‪ซองจดหมายเหรอ
‪เป็นแค่ภาชนะใส่ลูกแก้วของครูฮานส์เหรอ
‪เป็นแค่คนที่พวกนายทิ้งไว้ข้างหลังใช่ไหม
‪เพราะว่าเธอไม่แคร์คนอื่นสินะ
‪เพราะเธอไม่ใช่ส่วนหนึ่งของกลุ่ม
‪ซึ้งเลยแฮะ
‪สุดๆ เลย
‪ขอบใจนะ ทุกคน
‪ฉันทำให้สัญญาณรถนั่นดัง ‪เพื่อให้พวกเธอหนีออกมาได้
‪แต่มันไม่มีค่าอะไรเลยสินะ
‪ฉันคือคนที่มีลูกแก้วฝังอยู่หลังคอ
‪ไม่ใช่นาย แมดส์
‪ฉันอยู่ที่นั่นตอนครูฮานส์ตาย เรื่องนี้เกิดขึ้นกับฉัน
‪และฉันจะไม่ยอมนั่งเฉยระหว่างที่นายสั่งการ
‪เธอกำลังทำให้ทุกอย่างที่เราทำมาพังต่างหาก
‪- และแอสทรีอุสก็พร้อม… ‪- แหงละ แอสทรีอุส
‪ก็ได้
‪งั้นบอกเรามาสิว่าเธอเห็นอะไรที่นั่น
‪เธอเห็นอะไรใช่ไหมล่ะ
‪บอกมาสิ เราอยากฟัง โอเคไหม
‪ไม่มีอะไรทั้งนั้น
‪แม่งเอ๊ย!
‪หวัดดี
‪คุณอยู่หรือเปล่า
‪หวัดดีค่ะ
‪หวัดดี
‪บ้าเอ๊ย
‪บ้าฉิบ
‪เอ็มม่า!
‪ไปเลย
‪- คุณต้องช่วยหนูนะ ‪- เธอเจออะไร
‪- พวกนั้นตามหนูมา ขอล่ะ… ‪- เธอเจออะไร
‪เอาให้ฉันดู
‪เธอเป็นใครกันแน่
‪นั่นแหละที่หนูพยายามหาคำตอบอยู่
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์