SERIAL NETFLIX
Mads, mogę ci coś pokazać?
Co jest?
Popatrz.
Co to jest?
Wydaje mi się, że Hans wcisnął mi to w kark tuż przed śmiercią.
Po prostu wiem, że ma z nim związek.
Dobra. Chodź.
Świeciła niebieskim, migotliwym światłem.
Prawie pulsującym.
Dobra.
Dobra. Patrzcie.
Reaguje na krew.
Na materię organiczną.
Daj.
Co to za dźwięk?
Co robisz?
Wibracje oddziałują ze światłem.
Może wedle schematu.
Myślisz, że to wiadomość?
Może.
- Odszyfrujesz ją? - Nie przeszkadzaj, to może.
Zamknij drzwi!
- Macie imprezę? - Nie, demaskujemy globalny spisek.
- Na cały wszechświat… - Elvis!
- Tak? - Drzwi.
Więc lepiej już…
Zamknij drzwi.
Co tam? Co robicie?
Dajcie mi chwilę.
- Co jest? - Wypad.
- Co? - Dajcie mi chwilę! Wypad.
- Dobra. Możesz… - Jasne.
Chodźmy na dwór.
Muszę być w stanie się skupić.
- Weź wyluzuj. - Zamknij się. Chodź.
Idziemy. Chodźcie.
Powinienem sprawdzić, jak daleko odeszła panna?
A pamiętasz jej imię?
Podoba mi się.
- To fajnie. - No.
Chodźcie! Szybko!
Przepuściłem to przez parę algorytmów i wszystko jasne.
- To kombinacja liczb. - Jakaś godzina? Data?
- Co? - Może czyjeś urodziny?
Urodzinowa kulka. Brawo.
Może liczby reprezentują litery?
- A jeśli… - Emma, nie.
- Wyjaśnię. - To może być cokolwiek.
Poza czasem i przestrzenią.
Tak! Poza czasem i przestrzenią.
Kulka nadaje sygnał.
Niesłyszalną falę akustyczną.
Ale nie dla mikrofonu. Jeśli…
Jeśli przesuniemy mikrofon,
nie odbiera sygnału.
Ale jeśli skierujemy go dokładnie na azymut 170 stopni…
Południe, 170 stopni.
Tam nadawany jest sygnał.
Co jest na azymucie 170 stopni stąd? Stary tartak.
Tuż za miastem.
Super! Tak jest!
- Niesamowite! - Wielka rzecz.
Jedźmy tam.
Nie.
Elvis i ja pojedziemy.
Dobra. Mamy plan.
Chcę wiedzieć, czemu mnie to spotkało.
Nie ciebie, tylko nas.
Zdecydowałem, że Elvis i ja sprawdzimy to pierwsi.
Dobra?
Jasne.
Wymyślę coś innego.
Lukas?
Halo?
Co tu robisz?
Miałaś się nie zbliżać.
Tak, ale coś się stało. Chyba możesz pomóc.
- Co się stało? - Znalazłam coś.
- Co? - Nic.
Co ty tu robisz?
- Przyprowadziłaś kogoś? - Nie.
Naprawdę o nic nie chodzi. Emma chciała mi cię pokazać.
Pokazać?
- On może pomóc. - Przykro mi, że marnujemy twój czas.
To nieważne. Chodź, Emma.
Przepraszam.
Co ty robisz?
- Chcesz wszystko zepsuć? - Kiedy go poznałaś?
- Po zajściu z Hansem. - Jak?
- Jak to? - Kto kogo znalazł?
To ważne?
Tuż przed tajemniczą śmiercią Hans wkłada ci kulkę w kark.
Zaraz po tym ktoś oferuje ci pomoc.
Jest z Astraeusa.
Zrobią wszystko, żeby dowiedzieć się tego, co ja wiem.
- Ile mu powiedziałaś? - Słuchaj.
To jeden z nich. Jak Hans.
- Jasne. - To on był w domu.
Ten glancuś biega z prędkością światła?
Weź się zamknij! Wszędzie widzisz Astraeusa.
A ty każdego bierzesz za kosmitę.
Nie wymyślam tego. Mam fakty, dane i badania.
- Czemu miałabym mu nie wierzyć? - Czemu?
Typ pojawia się w idealnym momencie i chce pomóc z sytuacją, w której jesteś.
Mieszka w dokach jak jebany Batman.
- On mieszka w jaskini. - Dzięki.
To zabrzmi strasznie głupio.
Zwłaszcza kiedy tak to ujmujesz. Ale…
Co?
Może zostałam wybrana?
Dlaczego ukrył kulkę akurat we mnie?
Wybrał cię, bo byłaś pod ręką.
Hans musiał wydostać kulkę z domu.
Ona była listem.
Ty – kopertą.
Łapiesz?
Chodźmy do reszty, zanim całkiem to spieprzysz.
Frederik!
Gdzie jedziemy?
Ja do pracy.
Daj mi kulkę!
Emma!
Poradzę sobie.
Emma.
- Przepraszam, pośpieszę się. - Nie. Chodź ze mną, proszę.
Przeprowadzamy rutynowe kontrole nowych pracowników stoczni.
Są króciutkie. Zaraz będziesz wolna.
Jakie rutynowe kontrole?
Tędy.
Standardowa kontrola zdrowia i historii wymagana przez ubezpieczyciela.
Proszę.
Usiądź, proszę.
Wypełnij to.
A potem odłóż na stół, proszę.
Dobrze.
„Krótko opisz siebie”.
Cześć, mamo.
- Cześć, skarbie. - Co robisz?
Gdzie byłaś?
Mamo, co jest?
Tak sobie myślałam…
Zawsze mówiłaś, że nie czujesz się tu dobrze.
Że chciałabyś dorastać gdzieś indziej.
Może w Kopenhadze.
I?
Usiądź, proszę.
Dzwoniłam do agenta nieruchomości.
Pokaże nam kilka mieszkań.
W Kopenhadze.
- Kiedy? - Jutro.
- Nie możemy. - To nic pewnego.
Jeszcze nie, ale jeśli któreś nam się spodoba…
Mamo, ja mam pracę. Mam tu sprawy.
Ale obejrzyjmy te mieszkania.
Dobrze nam to zrobi.
- Rozumiem, że jesteś trochę zaskoczona. - Trochę?
Ale tak zrobimy.
- Nie chcę. - To nie twoja decyzja.
- Chcę tu zostać. - Nie.
- To nie twoja decyzja. - Powiedziałam!
Cześć.
Nie.
- Spoko. - Co?
Po prostu…
no wiesz.
- Myślałem sobie. - Coś wątpię.
A jednak. Też jesteś spoko.
Nie przyszłam z tobą rozmawiać.
Okrutne.
- Wpadnę do ciebie. - Nie!
Tak!
Ale spoko, nie gniewam się.
Mówię o tobie i o mnie.
- Wiesz? - Wszystko gra?
- Rozmawiamy, Frederik. - A przynajmniej on.
- Widzimy się później. - Nie.
- Owszem. - Weź spadaj.
Nara, Jurny Frede.
Cześć.
- Co tam? - Co ty tu robisz?
Jak to co? Uwielbiam motocross.
Napisałam do was, bo…
Masz tu samochód?
Tak, stoi tam.
To w drogę.
- Dokąd? - Do tartaku.
- Mads mówił, że… - A ja mówię, że nie.
Ja i Frederik jedziemy.
- Co nie? - Jasne.
Dołączasz?
Pewnie.
ZAKAZ WJAZDU
TEREN PRYWATNY
- Odsuniesz to, Marie? - Dobra.
- To tutaj? - Tak.
Dzwonimy do Madsa?
Świetny pomysł.
Zadzwonimy i powiemy: „Cześć, pojechaliśmy bez ciebie”.
Koniecznie.
- Rozejrzyjmy się. - Czekaj.
No co?
Nie wiem. Tylko…
Teren jest opuszczony.
- Chodź. - Nie.
- Ja idę. - Co?
- Wy zostańcie. - Frederik!
Ciągle z czymś takim wyskakuje.
Trochę mi go żal.
Dlaczego?
Musisz mu powiedzieć.
- Co powiedzieć? - Że nie jesteś zainteresowana.
Ma na twoim punkcie świra.
Nie wie…
że ty i ja…
Marie…
- To nie było… - Nie.
Co robisz?
Zostań tu.
Poszukam go.
Dzień dobry.
Co tu robisz?
A co?
To teren prywatny.
To droga.
Jesteś sama?
Tak.
Na to wygląda.
Zechciałabyś wysiąść z auta?
Nie, dziękuję.
Twój kolega doceniłby, gdybyś ze mną poszła.
Chodź.
Kim jesteś?
Siadaj.
Jest ktoś jeszcze?
- Nie. - Nie.
Jak znaleźliście to miejsce?
Jechaliśmy sobie.
Jesteśmy daleko od miasta. Kompleks jest ogrodzony.
Na drodze stoi siedem znaków, że to teren prywatny.
Droga się tu kończy.
- Nie zauważyliśmy. - Nie zauważyliście?
- Nie. - Szukaliśmy miejsca na seks.
To wszystko.
Możemy się bzyknąć w domu.
- Tak zrobimy. - Tak.
Halo?
Mamy intruzów. Przeszukujemy teren.
Kurwa…
Zakładamy gospodarstwo biodynamiczne.
Teren jest odizolowany, żeby tacy idioci jak wy go nie zniszczyli.
- No tak. To było głupie. - Tak.
Pracujemy z nowoczesnymi firmami…
Bardzo delikatne.
- Rozumiemy się? - Całkowicie.
Nudne miejsce. Nic tu po nas.
Świetnie.
- A teraz won. - Oczywiście.
Nie puszczajcie ich.
Telefony.
- Oddajcie je. - Co?
Oddawać.
Siedźcie tu.
- Gdzie ona jest? - Poszła cię szukać.
- Dzwoń do Madsa. - Dobra.
- Kazałem wam zostać. - No.
Kurwa, przerażające.
- Tu Mads. - Spieprzyliśmy sprawę.
- Pojechaliśmy tam i zgubiliśmy Emmę. - I co ja mam zrobić?
Namierzysz jej telefon?
Nie muszę. Już idzie.
Do ciebie?
Tak, dzwoniła. Pośpieszcie się.
Poszła bez nas.
Nie.
- Jak to jej nie ma? - Miała tu być.
- Pojechaliśmy bez niej. - Powiedziałem, że już idzie.
Ja i Elvis mieliśmy tam jechać. Gdyby nie ja, zawalilibyście sprawę.
Ale ją zostawiliśmy.
Zjawi się.
Musimy po nią wrócić.
Wiecie, że spała z wami obojgiem, nie?
Co?
Ciebie bzykała, Frederik,
i ciebie, Marie.
Najpierw jedno, potem drugie. Oboje, łapiecie?
Wykorzystała was.
MUZEUM METEORYTU
Marie.
Sprawa jest ważniejsza niż my.
Jesteśmy zespołem.
Tu nie ma miejsca dla osób, które myślą tylko o sobie.
Emma nie jest wyjątkowa.
- Jest tylko… - No kim?
Kopertą?
Naczyniem, w którym Hans ukrył kulkę?
Kimś, kogo można zostawić?
Bo nie obchodzą go inni?
Nie jest częścią grupy.
Wzruszające.
Naprawdę.
Dzięki.
Uruchomiłam ten alarm, żebyście mogli uciec z budynku.
Ale to się nie liczy.
To mnie wszczepili tę kulkę.
Nie tobie, Mads.
Ja byłam przy śmierci Hansa. To mnie to spotyka!
Nie będę siedziała i słuchała twoich poleceń.
Przez ciebie wszystko się sypie.
- A Astraeus jest gotowy… - Astraeus.
Dobra.
Powiedz, co widziałaś.
Coś chyba widziałaś?
Powiedz. Chcemy wiedzieć. No?
Nic nie było.
Pierdol się!
Halo?
Jesteś tu?
Halo?
Kurwa.
Cholera.
Emma!
Gazu!
- Pomocy. - Co znalazłaś?
- Ścigają mnie… - Co znalazłaś?!
Pokaż mi.
Kim ty jesteś?
Też chciałabym wiedzieć.
Napisy: Juliusz P. Braun