‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪- รับอะไรดีคะ ‪- ขอเมนูพิเศษวันนี้
‪เมนูพิเศษวันนี้นะ
‪กาแฟหนึ่งที่
‪รับอะไรคะ
‪กาแฟหนึ่งที่
‪กาแฟหนึ่งที่นะ
‪อะไรอีกไหม
‪อะไรอีก
‪เธอเป็นยังไงบ้าง
‪ฉันโอเคมั้งนะ
‪ตอนนี้ทุกอย่างประเดประดังไปหมด
‪นั่นสิ ฉันเข้าใจเลย
‪- ฉันไม่รู้ว่าต้องทำอะไร ‪- ฉันว่าเธอควรโทรแจ้งตำรวจนะ
‪คิดว่าทุกคนรู้ไหม
‪พวกนักข่าวอะไรแบบนี้
‪ฉันเช็กในมือถือเมื่อเช้า ไม่มีข่าวอะไรเลย
‪ให้ตายสิ พวกนั้นได้ถามฉันเพียบแน่
‪ฉันเอาแต่เห็นภาพเขา
‪เมื่อวานสนุกดีนะ
‪หวัดดี
‪ได้ข่าวไหม
‪- อะไร ‪- แม่ของแอนน์ท้องละ
‪อ๋อ โอเค
‪แต่พ่อของแอนน์แบบว่า เขาไปตัดเจี๊ยวออกแล้ว
‪- ทำหมันเหรอ ‪- ใช่ นั่นแหละ
‪- นี่ ได้ยินข่าวไหม ‪- ไม่นี่
‪เธอโอเคนะ
‪คาบหน้าฉันเรียนกับเขาละ
‪ครูฮานส์น่ะ
‪แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกัน
‪มันจะต้องเรียบร้อย
‪อรุณสวัสดิ์
‪ช่วยเงียบด้วย
‪นั่งที่ได้แล้ว
‪- ขอบใจ ‪- ครูฮานส์ไปไหนล่ะครับ
‪ครูฮานส์ลาน่ะ พวกเธอเลยจะได้สนุกกับฉันแทน
‪ฟังนี่สิ
‪น้องสาวของผมป่วย ผมเลยลางาน ‪และต้องปิดโทรศัพท์เอาไว้
‪ผมจะไม่เช็กข้อความนะ ‪แต่คุณส่งอีเมลมาหาผมได้ที่…
‪นี่ไม่สมเหตุสมผลเลย
‪หมายถึงอะไรเหรอ
‪ก็นี่ไม่ใช่เสียงเขา
‪แต่ไม่มีใครจะมาอัดข้อความเสียงให้เขาหรอก
‪เลือดของเขาไม่เหมือนของพวกเราด้วย
‪ไม่เหมือนยังไง
‪ไม่รู้สิ มันแบบโปร่งใสน่ะ
‪- แล้วก็มีสีในนั้นเพียบเลย ‪- เธอได้เก็บตัวอย่างมาไหม
‪ไม่ได้อยู่แล้ว
‪แน่ใจนะว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ
‪ฉันจะไปโกหกทำไม
‪แล้วอีกคนที่เธอเห็นล่ะ
‪อีกคนไหนเหรอ
‪มีอีกคนอยู่ด้วย
‪ไม่ว่าเขาจะเป็นตัวอะไรก็ตาม
‪เขาหน้าตายังไงเหรอ
‪ฉันไม่เห็นเขาน่ะ
‪เธอจะบอกว่าหมอนั่นล่องหนเหรอ
‪เปล่า เขาไม่ได้ล่องหน
‪เขาเคลื่อนที่เร็วสุดๆ ต่างหาก เขา…
‪นั่นแหละ
‪แล้วเธอได้พูดกับหนุ่มเท้าไฟคนนี้ไหม
‪ช่างมันเถอะ
‪- เยี่ยมเลย หนุ่มๆ เจ๋งมาก ‪- อะไรเล่า
‪อะไร
‪คิดอะไรอยู่เหรอ
‪เธอพูดถูก ฉันต้องบอกตำรวจเรื่องนี้
‪เขาแทงคอตัวเองค่ะ
‪แล้วเลือด…
‪มันไม่ใช่สีแดง
‪(ชายล่องหน เลือดไม่เป็นสีแดง)
‪เราส่งรถลาดตระเวนไปตามที่อยู่นี้แล้ว ‪หลังจากเธอโทรแจ้ง 15 นาที
‪เราไม่เจออะไรเลย ไม่มีอะไรแตกหัก
‪เราโทรติดต่อฮานส์ แมดเซนแล้วด้วย
‪ที่คุณคุยด้วยไม่ใช่ครูฮานส์ค่ะ
‪- เธอรู้ได้ยังไง ‪- แล้วห้องใต้ดินล่ะ
‪ห้องใต้ดินอะไร
‪มันเป็นห้องลับค่ะ
‪(ตำรวจ)
‪เข้าไปกันเถอะ
‪สวัสดีค่ะ
‪มีใครอยู่ไหม
‪นี่ตำรวจ
‪ไม่เห็นเข้าใจเลย
‪ไม่มีร่องรอยการต่อสู้เลย จริงไหม
‪หนูล้มไปนอนอยู่ตรงนั้นนะ
‪เมื่อวานตรงนี้ไม่มีประตู
‪นี่เหรอห้องลับที่ว่า
‪ค่ะ
‪- เธอบอกว่ามันมีเห็ดราขึ้นใช่ไหม ‪- เมื่อวานมันยังอยู่ในนี้
‪- งั้นใครเก็บกวาดล่ะ ‪- ไม่รู้สิ หมอนั่นมั้ง
‪เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪บ้าเอ๊ย
‪- เอ็มม่า เป็นอะไรไป ‪- ช่างมันเถอะ
‪ฉันเป็นบ้าไปแล้วแหงๆ
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
‪ฉันแค่คิดไปเอง
‪ขอฉันอยู่คนเดียวเถอะ
‪แต่เธอไม่ได้คิดไปเองนะ
‪เธออยู่ที่นั่น เธอเห็นมันกับตา
‪ไม่มีใครทำให้ของทั้งหมดนั่นหายไปได้หรอก
‪แต่มีบางคนทำแน่ๆ
‪เราแค่ต้องคิดให้ออกว่าใคร
‪บางทีฉันควรไปคุยกับหมอซูซาน
‪ทำไมล่ะ
‪- หมอเป็นคนเก็บกวาดเหรอ ‪- เปล่า ฉันว่าไม่ใช่หรอก
‪แต่ฉันว่าหมออาจรู้บางอย่าง
‪หมอรู้จักครูนี่นา
‪เดี๋ยวก่อนนะ
‪เฟรเดอริกเอาเจ้านี่ให้ฉัน
‪เขาเห็นสองคนนั้นทะเลาะกัน ‪แล้วหมอก็ปาเจ้านี่ใส่ครู
‪ไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์หรือเปล่านะ
‪ขอบใจนะ
‪ให้ฉันไปด้วยไหม
‪ไม่ต้องหรอก ฉันไปเองได้
‪เอ็มม่า
‪เรานัดกันไว้เหรอจ๊ะ
‪มาสิ เข้ามาเลย
‪เธอไปเอามันมาจากไหน
‪ครูฮานส์เอาให้หนูค่ะ
‪เธอมาที่นี่ทำไม
‪คุณรู้จักเขาดีแค่ไหนคะ
‪ฮานส์กับฉัน…
‪โตมาด้วยกัน
‪หนูไม่สนที่พวกคุณแอบกิ๊กกันหรอก
‪นอกจากคุณแล้ว เขารู้จักใครอีก
‪ฉันไม่มีเวลามาคุยด้วยหรอก
‪- หนูแค่อยากรู้… ‪- ฉันบอกเรื่องฮานส์กับเธอไม่ได้
‪ฮานส์ทิ้งฉันไปแล้ว โอเคไหม
‪ไปซะเถอะ
‪ไปสิ
‪ทำอะไรอยู่น่ะ
‪หาว่าห้องลับของแอสทรีอุสอยู่ตรงไหน
‪- ทำไมพวกเขาถึงจะมีล่ะ ‪- เพราะพวกนั้นปิดบังบางอย่างอยู่ไง
‪เอ็มม่าบอกว่าองค์กรนี้มีประวัติมานาน 100 ปี
‪แต่ฉันหาร่องรอยของพวกเขา ‪ก่อนหน้าจะมีสัญญาณจากอวกาศไม่เจอเลย
‪แต่จู่ๆ พวกเขาก็โผล่มาที่นี่
‪พวกเขาอาจจับตาดูเราอยู่ก็ได้
‪ดูนี่สิ
‪แอสทรีอุสมีกองทุนเฮดจ์ฟันด์เป็นเจ้าของ
‪ที่ฉากหน้าดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับบริษัททุกรูปแบบ
‪และบริษัทในเครือบางแห่ง ‪ที่ล้วนมีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน
‪- ตามทันไหม ‪- ทัน มันคือ…
‪ไม่ทันอะ
‪สำนักงานที่จดทะเบียนของพวกเขา
‪ถ้าไม่ตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีการพบเห็นยูเอฟโอ ‪ก็มีข่าวลือว่ามีสิ่งมีชีวิตนอกโลก
‪อาฮะ
‪และตอนนี้พวกเขาก็อยู่ที่นี่ ในมิดเดลโบ
‪พวกเขามาเอาไร
‪ฉันบอกไปล้านครั้งแล้วนะ ไม่ได้ฟังหรือไง
‪คนที่มีอำนาจทุกคนต้องการอะไร
‪อำนาจไง มีอำนาจมากขึ้น
‪แล้วมีอะไรมีอำนาจมากกว่าเทคโนโลยี ‪ที่เราคิดค้นเองไม่ได้ล่ะ
‪นี่คำถามลวงใช่ไหม
‪- เปล่า ‪- เปล่าเหรอ
‪แอสทรีอุสต้องการสิ่งที่บริษัทข้ามชาติ ‪ทุกแห่งต้องการ
‪พวกเขาต้องการเงินมากขึ้นและได้ครองอำนาจ
‪ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
‪ฉันอยากเปิดโปงให้หมด ให้ทุกคนได้รู้
‪งั้นทำไมนายไม่เชื่อเอ็มม่าล่ะ
‪- ทำไมนายไม่สืบเรื่อง… ‪- ฮานส์
‪อะไร
‪เพราะเรื่องที่เอ็มม่าเห็นเอเลี่ยนทันที
‪หลังจากมาร่วมสืบเรื่องนี้ด้วย ‪แล้วตอนนี้นายก็เชื่อเธอเลย
‪แต่นายเป็นคนบอกเองนะว่ามียานอวกาศตก
‪มันก็น่าจะมีเอเลี่ยนบนยานไม่ใช่เหรอ
‪ฉันสืบเรื่องนี้มานานเป็นชาติ ‪ส่วนพวกนายเอาแต่นั่งเล่นกัน
‪นายไม่เห็นเชื่ออะไรเลยก่อนเอ็มม่าจะเอาด้วย
‪- ก็ก่อนหน้านี้มันไม่มีหลักฐาน ‪- เอ็มม่าก็ไม่มีเหมือนกัน!
‪ฉันให้พวกนายดูทุกอย่าง ‪มันเชื่อมโยงกันแบบเถียงไม่ได้ด้วย
‪ทั้งสสารที่ไม่มีอยู่บนโลก ทั้งสัญญาณจากอวกาศ
‪แต่นายกลับไปเชื่อมือใหม่ ‪ที่บอกว่าตัวเองเห็นเอเลี่ยนเนี่ยนะ
‪ฉันก็อยากเชื่อเอ็มม่านะ ‪แต่ฉันต้องการหลักฐานที่เชื่อได้
‪จนกว่าจะถึงตอนนั้น ‪ฉันจะสนแค่สิ่งที่แน่ชัดแล้วเท่านั้น
‪ฉันเลยต้องหาว่าแอสทรีอุส ‪กำลังซ่อนอะไรไว้ที่ไหนไงล่ะ
‪นั่นแหละฉันถึงได้กำลังหาห้องลับ
‪- โอเค ‪- ดูนี่สิ
‪ทฤษฎีของฉันก็คือมันอยู่ด้านหลัง…
‪ตรงนี้
‪ตรงนั้นเหรอ
‪ใช่ ตรงนั้นเลย
‪ดูแปลนนี่สิ พื้นที่ส่วนใหญ่ของอู่เรือถูกปิดเอาไว้
‪โอเค
‪ก็ฟังสมเหตุสมผลดี
‪สมเหตุสมผลกว่าเรื่องที่เอ็มม่าแต่งขึ้นแล้วกัน
‪นายน่ารักดีนะเวลาอิจฉาเนี่ย
‪เฮ้!
‪เธอไม่ต้องทำความสะอาดในนั้นหรอก
‪- มีคนบอกให้หนูทำทุกที่น่ะค่ะ ‪- อืม
‪ฉันเป็นหัวหน้า และกำลังบอกเธอว่าไม่ต้องทำ
‪มีอะไรอยู่ในนั้นเหรอคะ
‪เรายังไม่เปิดใช้ส่วนนั้นน่ะ
‪โอเค
‪นายนี่ทำตัวไร้สาระจริงๆ ‪ที่ไม่ยอมแม้แต่จะฟังเธอ
‪ทำไมว่างั้นล่ะ
‪เพราะเธอเห็นบางอย่างที่เพี้ยนสุดๆ น่ะสิ
‪เราไม่รู้เรื่องนั้นหรอก ‪แล้วนี่ก็เป็นโครงการของฉัน
‪ฉันเป็นคนคุมว่าเราจะทำอะไรและทำตอนไหน
‪ไม่ใช่เอ็มม่า ‪ยัยนั่นแค่พยายามเรียกร้องความสนใจ
‪มีอะไรอีกไหม
‪- มีอะไรจะพูดถึงฉันอีกไหม ‪- ฉันก็แค่พูดความจริง
‪นายเป็นคนลากฉันมาเอี่ยวเรื่องนี้เองนะ
‪แต่พอฉันบอกว่าเกิดอะไรขึ้น ‪นายกลับไม่เชื่อฉัน
‪ฟังนะ
‪เราพยายามพิสูจน์ว่าไม่ใช่อุกกาบาต ‪ที่พุ่งมาตกในมิดเดลโบก็จริง
‪แต่เราไม่เคยพูดว่าครูชีวะเป็นเอเลี่ยนนะ
‪ฉันก็ไม่ได้พูดแบบนั้น
‪ฉันแค่พูดในสิ่งที่เห็น
‪แต่สิ่งที่เธอเห็นอาจเป็นสิ่งที่เรา ‪ไม่เข้าใจก็ได้ จริงไหม
‪เราต้องการหลักฐานชัดๆ บางสิ่งที่ชัดเจน
‪รถไง!
‪อะไร
‪มีรถตู้สีเงินจอดอยู่นอกบ้านครูฮานส์
‪ฉันเห็นมันวันนี้ด้วย
‪อาจเป็นรถของชายอีกคนที่สู้กับครูฮานส์ก็ได้
‪จำป้ายทะเบียนได้หรือเปล่า
‪เอ-เอ-สอง-สอง…
‪สี่…
‪ฉันจำที่เหลือไม่ได้
‪โอเค
‪แต่รถมีโลโก้ของเอวิสติดอยู่
‪เยี่ยมเลย
‪หวัดดีครับ ผมโทรมา ‪เพราะผมเช่ารถตู้สีเงินของคุณ
‪นี่ฟังดูน่าอาย แต่เมื่อคืนผมเมา ‪ก็เลยลืมว่าไปจอดมันไว้ที่ไหน
‪ครับ ใช่เลย
‪เยี่ยม ขอบคุณที่ช่วยนะครับ
‪บ้านเลขที่ 134 ถนนบูจวาจ
‪- เดี๋ยวฉันขับไปที่นั่นเอง ‪- ฉันไปด้วย
‪ได้เลย
‪ต้องเป็นสักแห่งแถวนี้แน่
‪นั่นไง
‪- คันนั้นเหรอ ‪- ใช่
‪(เอวิส รถเช่า)
‪เขาต้องอยู่แถวนี้แน่ ไปดูกันว่าเขาเช็กอินไหม
‪เช่าห้องเท่าไรคะ
‪ห้องละ 400 โครน
‪โอเค ฉันขอดูห้องหน่อยค่ะ
‪ได้เลย
‪ตามมาเลยจ้ะ
‪นี่เปิ่นชะมัด บ้ามากอะ
‪ดูนี่สิ ดูนี่
‪- เหมือนเป๊ะเลย ‪- เหมือนเลยแฮะ
‪คนบ้าที่ไหนยังใช้ชั้นวางนิตยสารเนี่ย
‪- เหมือนแบบชิ้นต่อชิ้นเลย ‪- เป๊ะเลย
‪ไม่ใช่แค่คล้ายด้วย
‪นี่ด้วย
‪บ้ามากเลยเนอะ
‪- พวกนายเจออะไรเหรอ ‪- ไม่มีอะไรหรอก
‪แล้วเธอกับเอ็มม่าล่ะ
‪- ก็ไม่มีอะไรนี่ ‪- แล้วเธอหน้าแดงทำไม
‪หลังคอฉันร้อนผ่าวหมดแล้ว
‪ตกลงพวกนายเจออะไรหรือเปล่า
‪แค่การแต่งบ้านของครูฮานส์น่ะ
‪มันเหมือนรูปในนิตยสารเมื่อ 17 ปีก่อนเป๊ะเลย
‪- หมายความว่าไง ‪- ว่าเขารสนิยมห่วยน่ะสิ
‪- เธอจะไปไหน ‪- ไปบ้านครูอีกรอบ
‪- ไปทำไม ‪- คนปกติไม่อยู่บ้านแบบนั้นหรอก มาเถอะ
‪ฉันไปเอง
‪โอเค
‪ตกลงไม่เอาห้องใช่ไหม
‪ค่ะ
‪ไปนะคะ
‪ดูนะ
‪- พวกนี้แขกเหรอ ‪- ใช่
‪- ไม่ใช่สักคน ‪- โอเค
‪เขาพรางตัวอยู่ เลยไม่ค่อยเห็นอะไรเท่าไร ‪แต่ฉันจำดวงตาของเขาได้
‪ย้อนกลับหน่อย
‪เยนส์ เยสเซน
‪- ใช่ ‪- ไม่มีรูปนี่
‪(เยนส์ เยสเซน เลขปชช. 104946 ‪ถนนยักวาจ)
‪ทีนี้เอาไงต่อ
‪เราจะรอ
‪เห็นอะไรกันไหม
‪นายชอบพูดว่าทุกคน ‪ทิ้งร่องรอยเอาไว้ไม่ว่าจะไปไหน
‪ถูกต้อง
‪เพราะงั้นตื่นตัวไว้และดูให้ทั่วล่ะ
‪- นี่แปลกมากเลย ‪- อะไรเหรอ
‪นิตยสารที่ฉันหยิบมาเมื่อวานน่ะ ‪มันกลับมาอยู่ที่เดิมเลย
‪โอเค เอากลับมาด้วยล่ะ ‪ฉันต้องวางแล้ว แล้วเจอกันนะ
‪บ้าอะไรเนี่ย
‪- บ้าเอ๊ย! ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪ชักโครกกดไม่ลงน่ะสิ
‪ก็คนมันต้องเข้า
‪- มีคนตายที่นี่นะ ‪- เราไม่รู้แน่หรอก!
‪ให้ตาย นายนี่โง่บรมเลย
‪ที่นี่ไม่เห็นมีอะไรเลย
‪นั่นสิ
‪ไปกันเถอะ
‪ได้
‪เดี๋ยวนะ
‪- อะไรเหรอ ‪- มาดูนี่สิ
‪นี่ราใช่ไหม
‪เหมือนพวกราตามผนัง
‪ฉันไม่คิดงั้นนะ
‪เอ็มม่าพูดถึงเรื่องราด้วย
‪อย่าจับนะ
‪- ไปหาอะไรมาขูดดีกว่า ‪- ได้ นี่ดูแปลกชะมัด
‪นายเชื่อหรือเปล่า
‪ทุกเรื่องเกี่ยวกับแอสทรีอุส ‪กับยานอวกาศที่แมดส์พูดถึงน่ะ
‪ฉันเชื่อเธอ
‪จริงเหรอ
‪บ้าเอ๊ย
‪โยนาสรู้ไหมว่าเธอแอบมากินตับกับเฟรเดอริก
‪เปล่า แต่ฉันรู้ว่าเธอกินตับกับโยนาสแล้ว
‪- นั่นมันก่อนที่พวกเธอจะคบกันย่ะ ‪- ไม่ใช่สักหน่อย
‪ฉันมีสิทธิ์ออกความเห็นนะ
‪โยนาสกับฉันเลิกกันแล้ว
‪แต่อย่างน้อยเธอก็น่าจะรอสักสัปดาห์สิ ‪แล้วค่อยนอนกับคนอื่น
‪ทีเขายังไปจูบกับโนรีนเลย
‪ก็แค่บอกเฉยๆ
‪นึกว่าพวกเธอเป็นเพื่อนกันซะอีก
‪ช่างหัวมันสิ
‪ไปเช่าห้องกันเถอะ
‪โอเค
‪- โอเค ‪- อืม
‪อืม
‪ถามจริง
‪ยัยนั่นไม่ใช่เจ้านายฉันสักหน่อย ‪มาเถอะ หนุ่มเฟรดติดกี
‪เห็นอะไรไหม
‪มันเรืองแสงละ
‪องค์ประกอบทางโมเลกุลก็ดูต่างออกไปด้วย
‪หยุดทำแบบนั้นที
‪- ทำอะไรกันน่ะ ‪- ไม่ใช่เรื่องของเธอ มาทำอะไรที่นี่
‪- ต้องการอะไร ‪- ขอยืมบัตรพี่ได้ไหม
‪- พอเลย ไม่เอา ‪- น่า ของฉันวงเงินเต็มแล้ว
‪- เพราะงั้นเธอเลยยืมบัตรฉันไม่ได้ไง ‪- แล้วทำไมพ่อต้องตั้งวงเงินฉันด้วย
‪- ฉันไม่มีเวลามาเถียงด้วยนะ ‪- เป็นอะไรของพี่เนี่ย
‪ไม่เข้าใจเหรอว่าสถานการณ์บ้านเราเป็นยังไง
‪เธอไม่เข้าใจตรงไหนไม่ทราบ
‪ฟังกันหน่อย โนรีน ‪เธอไม่เข้าใจสถานการณ์หรือไง
‪นี่ตะคอกฉันเหรอ
‪ไง
‪เมื่อกี้มันเรื่องอะไรกัน
‪ก็แค่น้องฉันทำตัวเป็นนังตัวแสบน่ะ
‪แต่…
‪บ้านนาย…
‪โอเคกันใช่ไหม
‪พ่อฉันไปได้ไม่สวยเท่าไร
‪แล้วโนรีนก็ไม่รู้อะไรเลยสินะ
‪- พ่อบอกว่าพ่อแก้ไขมันได้ ‪- ยังไงล่ะ
‪พ่อพูดประมาณว่าอู่ต่อเรือ ‪จะดึงดูดคนและสร้างงานมากขึ้น
‪- แต่นายไม่คิดแบบนั้นเหรอ ‪- ไม่เลย
‪ทำไมเราถึงจะได้กำไร ‪จากการมีคนไปทำงานที่อู่ต่อเรือมากขึ้นล่ะ
‪พวกนั้นไม่สนเรื่องอุกกาบาตหรอก
‪เรื่องนี้มันตกกระป๋องไปแล้ว
‪เว้นแต่ว่า…
‪อุกกาบาตเป็นยานอวกาศสินะ
‪ฉันคิดโง่ๆ หรือเปล่า
‪นายก็แค่อยากช่วย
‪ฉันว่าแบบนั้นไม่โง่หรอก
‪แล้วเธอล่ะ คลุกวงในกับเอ็มม่าแล้วเหรอ
‪เปล่า
‪- ฉันมองก็บอกได้แล้ว ‪- เปล่าสักหน่อย
‪พูดเรื่องอะไรของนายเนี่ย
‪ว้าว
‪- แล้วมันเป็นไงบ้าง ‪- ฉันไม่อยากเล่าให้นายฟังหรอก
‪- เมาท์มานิดหนึ่ง ‪- ไม่
‪- ฉันสัญญา… ‪- ฉันไม่อยากเล่าให้นายฟัง
‪- แต่ฉันไม่คิดว่าเอ็มม่าเป็น… ‪- ฉันก็ไม่รู้ว่าเอ็มม่าเป็นอะไร
‪รถยังจอดอยู่ที่เดิม
‪ฉันจะไปอาบน้ำนะ
‪ได้
‪นายจะคอยดูรถใช่ไหม
‪ได้ เดี๋ยวดูให้
‪ฉันจะไปหาเครื่องดื่มนะ
‪นายต้องดูรถไม่ใช่เหรอ
‪ใช่ แต่เดี๋ยวฉันมา
‪แต่…
‪หวัดดี
‪มองอะไรของเธอ ไปใส่เสื้อผ้าซะ
‪ข้างนอกอากาศหนาวจะตาย
‪เฮ้ เกิดอะไรขึ้น
‪โมเตลไม่มีน้ำอัดลมนะ
‪เป็นอะไร
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪ไม่ใช่คนที่อยู่ในห้องใต้ดินน่ะ
‪ไปจากที่นี่กันเถอะ
‪เร็วเข้า
‪มันมีแอปไม่ใช่เหรอ
‪พวกที่นายถ่ายรูป ‪แล้วมันจะสแกนหาสายพันธุ์ให้น่ะ
‪นั่นสิ ลองเลย
‪ฉันไม่มีแอปอะ
‪ก็ดาวน์โหลดสิ
‪ได้เลย
‪มารี มาช่วยหน่อยได้ไหม
‪ก็ได้
‪แค่ถือไว้เฉยๆ นะ
‪ระวังหน่อย
‪ขอได้ไหม
‪เจ๋งเลย
‪- อุ๊ย ‪- ระวังหน่อย
‪ถือได้แล้ว
‪- ชูขึ้นหาแสงให้หน่อยสิ ‪- แสงนะ
‪โอเค มาลองกันเลย
‪"ไม่พบพืชชนิดนี้"
‪ลองใหม่นะ
‪- เจออะไรไหม ‪- "ไม่พบพืชชนิดนี้"
‪ลองอีกทีนะ
‪อีกที
‪"ไม่พบพืชชนิดนี้"
‪- ไม่เจอเลยเหรอ ‪- ก็บอกอยู่เนี่ย
‪ไม่ตรงสักอันเลยเหรอ
‪ไม่เลย ฉันลองมาสิบแอปแล้วด้วย
‪นี่แหละหลักฐาน
‪เต้นตามหน่อยไหม
‪- เฮ้! ‪- ไง
‪- ดูสิว่าฉันเอาอะไรมาให้ ‪- ขอบใจ
‪- มีอะไรเหรอ เราฉลองอะไรกัน ‪-การค้นพบของฉัน
‪- เหรอ ‪- การค้นพบของเอ็มม่าหรอก
‪แต่ฉันเป็นคนหาพืชนั่นเจอนะ
‪- พืชอะไรเหรอ ‪- พืชที่ไม่มีอยู่บนโลก
‪ไม่มีงั้นเหรอ ไม่มีแบบไหน
‪แบบเดียวกับที่ฉันบอกเธอที่หลุมอุกกาบาตไง
‪เราหาต้นกำเนิดของมันไม่ได้
‪มันมาจากดาวดวงอื่น ‪ฉันเช็กในแอปหลายแอปเลย
‪- พูดเล่นใช่ไหม ‪- เปล่านะ
‪เรื่องจริงเลย เธอไม่ได้บ้านะ
‪แต่มันก็ไม่ได้พิสูจน์อะไร
‪- ที่พวกเธอไม่เจอข้อมูลมันในแอปเนี่ย ‪- หลายแอปเลยนะ
‪ไม่สำคัญหรอก
‪ถ้าครูฮานส์ตายจริง ก็มีคนทำให้เขาหายตัวไป
‪ฉันอยู่ที่นั่นด้วยนะ!
‪- แล้วพวกนั้นจะทำอะไรกับฉัน ‪- แอสทรีอุส
‪แอสทรีอุสทำไม
‪พวกเขาอาจเป็นคนทำให้ฮานส์หายตัวไปก็ได้
‪ที่แอสทรีอุสไม่มีอะไรเลย แมดส์
‪แอสทรีอุสดูปกติสุดๆ
‪เธองอนที่ไม่ใช่คนเจอพืชนั่นสินะ
‪- ฉันไม่สนเรื่องพืชนั่นสักนิด ‪- ชัดเลย
‪เอ็มม่า
‪หยุดเลย
‪- เอ็มม่า เดี๋ยว ‪- ปล่อยเธอไป
‪- อะไร ‪- เธอจะกลับทำไมล่ะ
‪- เพราะฉันกลัวไง มารี ‪- ทำไมล่ะ
‪ทีแรกเธอกลัวว่าตัวเองจะเป็นบ้า ‪แต่เธอก็ไม่ได้เป็น ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ไม่เลยต่างหาก
‪ฉันเห็นทุกอย่างนะ
‪ครูฮานส์กำลังตาย
‪แล้วชายอีกคนก็…
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นตัวอะไร
‪ครูฮานส์ต้องการบางอย่างจากฉัน
‪เขาอยากคุยกับฉัน
‪ฉันไม่ได้อยากเจอเรื่องไซไฟบ้าบอนี่นะ
‪ฉันแค่อยากนั่งดูพวกคนทึ่มๆ กับเธอ
‪เธอควบคุมสิ่งที่เธอเข้าไปเอี่ยวด้วยไม่ได้หรอก
‪ทำได้สิ
‪แมดส์มีความสุขแล้วนี่
‪เขารู้สึกว่าตัวเองฉลาดสุดๆ เลย ‪เพราะเจอหลักฐานแล้ว
‪และฉันก็ไม่ได้เป็นบ้า
‪เยี่ยมไปเลย
‪- ฉันอยากกลับไปอยู่ตามปกติแล้ว ‪- ให้เรื่องนี้เป็นเรื่องปกติไม่ได้เหรอ
‪ไม่ได้ เพราะนี่มันไม่ใกล้เคียงกับคำว่าปกติสักนิด
‪ไม่เป็นไรหรอก มารี
‪ฉันก็แค่ไม่ขอมีส่วนด้วย
‪- เมื่อคืนนายทำอะไร ‪- เปล่านี่
‪เธอเป็นใคร
‪เธอรู้อะไรเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตพวกนั้น
‪หนูไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
‪อย่ามาโกหกฉัน!
‪หนูเปล่าโกหกนะ
‪งั้นทำไมเธอถึงอยู่ในบ้านนั้น
‪เขาพูดอะไร เขาให้อะไรเธอไว้หรือเปล่า
‪เขาไม่ได้บอกอะไรทั้งนั้น ‪ไม่ได้ให้อะไรไว้ด้วย สาบานได้
‪เธอโชคดีแล้วที่เขาไม่ฆ่าเธอ
‪- เขาจะฆ่าหนูทำไม ‪- เพราะพวกมันทำแบบนั้น
‪พวกมันทำลายและหลอกใช้ ‪จนกระทั่งไม่มีอะไรเหลือจะให้
‪พวกมันเป็นปรสิต
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪สิ่งมีชีวิตพวกนั้นกำลังพยายามทำลายพวกเธอ
‪พวกมันอยากยึดครองดาวของเธอ
‪เหมือนที่เคยพยายามยึดดาวของฉัน
‪ฉันมาที่นี่เพื่อหยุดพวกมัน ‪ฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามีพวกมันอยู่เท่าไร
‪และพวกมันกำลังซ่อนตัวอยู่ที่ไหน
‪ฉันอยากให้เธออยู่ห่างๆ ฉันไว้
‪หยุดก่อน!
‪ขับไปส่งหนูที่บ้านได้ไหม
‪คุณชื่ออะไรคะ
‪ลูคัส
‪โอเค
‪คุณมีชื่อปกติ คุณขับรถได้ แล้วก็…
‪ตอนนี้คุณสวมสูทด้วย
‪แล้วมันไม่ดีตรงไหน
‪แน่ใจนะว่าเขาไม่ได้ให้อะไรเธอไว้ ‪ตอนอยู่ในห้องใต้ดิน
‪เกิดอะไรขึ้นกับเขา
‪มีคนรู้ว่าเขาเป็นอะไร
‪เราจะพาเขาไปด้วยตอนไปจากที่นี่
‪เขาเป็นส่วนหนึ่งของเราแล้ว
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์