SERIAL NETFLIX
- Co podać? - Specjał dnia.
Specjał.
Pańska kawa.
Co podać?
Pańska kawa.
Jedna kawa?
Coś jeszcze?
Coś jeszcze.
Co u ciebie?
Chyba w porządku.
Tylko trochę za dużo wrażeń.
No. Rozumiem.
- Nie wiem, co robić. - Powinnaś zadzwonić na policję.
Myślisz, że wiedzą?
Prasa i tak dalej.
Dziś rano nic nie widziałam.
Kurwa, będą mi zadawać miliony pytań.
Ciągle go widzę.
Dzięki za wczoraj.
Cześć.
Słyszałyście?
- Co? - Mama Anne jest w ciąży.
No dobra.
Tyle że tata Anne miał… Wiesz, uciętego fiuta.
- Wazektomię? - Właśnie.
- Słyszałyście? - Nie.
Wszystko gra?
Mam z Hansem następną lekcję.
Co teraz będzie?
Będzie dobrze.
Dzień dobry.
Proszę o ciszę.
Zajmijcie miejsca.
- Dziękuję. - Gdzie jest Hans?
Hans poszedł na urlop. Ja będę was raczył towarzystwem.
Posłuchaj.
Moja siostra zachorowała, więc wziąłem urlop i wyłączyłem telefon.
Nie sprawdzam wiadomości, ale możesz napisać e-mail na…
To nie ma sensu.
Co?
To nie jego głos.
Kto inny miałby nagrywać jego pocztę głosową?
Miał inną krew niż my.
Jak to?
Nie wiem. Była jakby… przezroczysta.
- I mieniła się kolorami. - Wzięłaś próbkę?
Nie.
To na pewno się zdarzyło?
Czemu miałabym kłamać?
A co z tą drugą osobą?
Jaką drugą osobą?
Był tam drugi człowiek.
Albo sama nie wiem kto.
Jak wyglądał?
Nie widziałam go.
Czyli co, był niewidzialny?
Nie był niewidzialny.
Błyskawicznie się poruszał i…
No tak.
Rozmawiałaś z nim?
Nieważne.
- Brawo, chłopaki. - No co?
Co?
O czym myślisz?
Masz rację. Muszę z tym iść na policję.
Dźgnął się w szyję.
A krew…
nie była czerwona.
NIEWIDZIALNY CZŁOWIEK? KREW NIE BYŁA CZERWONA
Wysłaliśmy tam patrol 15 minut po zgłoszeniu.
Nie znaleziono żadnych zniszczeń.
Rozmawialiśmy z Hansem Madsenem przez telefon.
Nie rozmawialiście z nim.
- Skąd wiesz? - A co z piwnicą?
Jaką piwnicą?
Jest tam ukryty pokój.
POLICJA
Wejdźmy.
Halo?
Jest tu kto?
Policja!
Nie rozumiem.
Nie widać śladów walki, prawda?
Leżałam wtedy tutaj.
Tych drzwi wczoraj tu nie było.
To ten ukryty pokój?
Tak.
- Mówiłaś, że były grzyby. - Wczoraj były.
- To kto tu posprzątał? - Nie wiem. Pewnie ten koleś.
Co się dzieje?
Kurwa.
- Emma, co jest? - Zapomnij o tym.
Zwariowałam. To się nie wydarzyło.
Miałam urojenia.
Zostaw mnie.
To nie były urojenia.
Byłaś tam. Widziałaś to.
Czegoś takiego nie da się zatuszować.
Komuś się udało.
Pytanie tylko komu.
Mogłabym porozmawiać z Susan.
Po co?
- Ona to zatuszowała? - Nie sądzę.
Ale może coś wiedzieć.
Znała Hansa.
Chwila.
Frederik dał mi coś takiego.
Widział, jak się kłócili, a ona tym w niego rzuciła.
Nie wiem, czy się przyda.
Dzięki.
Iść z tobą?
Nie. Poradzę sobie.
Emma?
Jesteśmy umówione?
Wejdź.
Skąd to masz?
Hans mi dał.
Co tu robisz?
Jak dobrze go pani zna?
Hans i ja…
jesteśmy dorośli.
Nie obchodzi mnie romans!
Kogo poza panią on zna?
Nie mam czasu.
- Chcę tylko wiedzieć… - Nie mogę nic o nim powiedzieć.
Hans mnie zostawił.
Idź już.
Idź.
Co robisz?
Szukam ukrytego pomieszczenia w Astraeusie.
- A musi takie być? - Tak, bo mają sekrety.
Emma mówi, że firma istnieje od 100 lat,
a ja nie znalazłem ani śladu sprzed dnia odebrania sygnału.
Ale potem się pojawiły.
Pewnie nas obserwują.
Astraeus to własność funduszu hedgingowego,
który najwyraźniej posiada cały szereg firm, filii i spółek
z jedną cechą wspólną.
- Domyślasz się jaką? - Tak, to…
Nie bardzo.
Są zarejestrowane w miejscach,
w których były doniesienia o UFO lub życiu pozaziemskim.
Rozumiem.
A teraz są tutaj. W Middelbo.
Czego chcą?
Milion razy mówiłem. Nie słuchaliście?
Czego chcą wszyscy ludzie u władzy?
Władzy. Więcej władzy.
A co może być potężniejszego niż technologia nieosiągalna dla ludzi?
To podchwytliwe pytanie?
- Nie. - Nie?
Astraeus chce tego, czego każda megakorporacja.
Większych zysków i dominacji.
Ja tego nie chcę.
Chcę to wszystko ujawnić. Przed całym światem.
I nie wierzysz Emmie?
- Czemu nie… - Hans.
Co?
Emma ledwie się o nas dowiedziała i od razu twierdzi, że widziała obcego.
A ty jej wierzysz.
To ty mówisz, że rozbił się statek.
W statku powinni być obcy, nie?
Ja pracuję nad tym od dawna. Wy tylko sobie siedzicie.
Dotąd w nic nie wierzyliście.
- Dotąd nie było dowodów. - Emma też żadnych nie ma!
Wszystko wam pokazałem. Niezaprzeczalne powiązania.
Nieistniejące substancje. Sygnały, kurwa, z kosmosu.
A wy wierzycie amatorce, która mówi, że spotkała kosmitę?
Chcę wierzyć Emmie, ale potrzebuję dowodów.
Tymczasem skupię się na tym, co pewne.
Dlatego muszę odkryć, co ukrywa Astraeus. I gdzie.
Dlatego szukam ukrytego pokoju.
- No tak. - Popatrz.
Mam teorię, że jest…
za tym.
Tutaj?
Tak, tutaj.
Spójrz na plany. Wielka część stoczni jest odcięta.
Dobra.
Tylko to ma sens.
Więcej sensu niż bajki Emmy.
Słodki jesteś, kiedy zazdrościsz.
Hej!
Tam nie musisz sprzątać.
Kazali mi sprzątać wszędzie.
Jako szefowa każę tego nie robić.
Co tam jest?
Jeszcze nieotwarty dział.
Rozumiem.
To bez sensu, że nie chcesz jej nawet wysłuchać.
Dlaczego?
Bo widziała coś niesamowitego.
Tego nie wiemy.
To mój projekt. Ja mówię, co i kiedy robimy.
Ona chce tylko zwrócić na siebie uwagę.
Coś jeszcze?
- Coś jeszcze dodasz? - Mówię prawdę.
Sami mnie w to wciągnęliście.
A potem nie wierzycie w to, co mówię.
Słuchaj.
My udowadniamy, że w Middelbo nie spadł meteoryt.
Nie mówimy o nauczycielu kosmicie.
Ja też nie. Mówię tylko, co widziałam.
Może coś zobaczyłaś, a my po prostu tego nie rozumiemy?
Potrzebujemy namacalnych dowodów.
Samochód!
Co?
Przed domem Hansa był srebrny van.
Dziś też go widziałam. Może należy do tego drugiego typa?
Pamiętasz numery?
A-A-2-2…
4…
Tyle pamiętam.
Dobra.
Ale miał logo Avisa.
Super.
Dzień dobry.
Dzwonię, bo wypożyczyłem u państwa srebrnego vana.
Wstyd mówić, ale upiłem się i zapomniałem, gdzie go zaparkowałem.
Tak, właśnie tak.
Świetnie. Dziękuję.
Bøgevej 134.
- Pojadę tam. - Jadę z tobą.
Dobra.
To gdzieś tutaj.
Tutaj.
- Tu? - Tak.
Cholera.
Musi tu być. Sprawdźmy, czy się zameldował.
Ile kosztuje pokój?
Czterysta koron.
Dobrze. Mogę jakiś zobaczyć?
A jakże.
Proszę za mną.
Ale dziwne. Szaleństwo.
Popatrz tylko!
- Identyczny. - Taki sam.
Kto jeszcze ma stojaki na płyty?
- Nie ma… - Dokładnie ten sam.
Nie jest tylko podobny.
I tutaj.
Nieźle, co?
- I jak? Co znaleźliście? - Nic a nic.
Co jest z tobą i Emmą?
Nic.
To czemu się rumienisz?
Aż czuję ciepło na karku.
Znalazłeś coś czy nie?
Tylko tyle, że koleś ma wystrój prosto z 17-letniego czasopisma.
- Co to znaczy? - Że ma fatalny gust.
Co robisz?
- Chodźmy do niego znów. - Po co?
Ludzie tak nie mieszkają. Chodź.
- Idę z tobą. - Dobra.
Czyli nie chcesz pokoju?
Nie.
Do widzenia.
Popatrz.
- To goście? - Tak.
To żadne z nich.
Koleś był zamaskowany, ale pamiętam jego oczy.
Cofnij.
Jens Jessen?
- Tak. - Nie ma zdjęcia.
Co robimy?
Czekamy.
Widzicie coś?
Zawsze mówisz, że każdy zostawia ślady.
Owszem.
Więc rozejrzyjcie się dokładnie.
- Ale dziwne. - Co?
Czasopismo, które wczoraj zabrałam, znowu tu jest.
Dobra, weź je ze sobą.
Muszę lecieć. Pa.
A to co?
Cholera!
Co jest?
Spłuczka zepsuta.
Musiałem skorzystać.
- Ktoś tu zginął. - Tego nie wiemy.
Boże, co za debil.
Nic tu nie ma.
Nie.
Chodźmy.
Dobra.
Chwila…
- Co jest? - Popatrz.
To grzyb?
Wygląda jak pleśń.
Nie wydaje mi się.
Emma mówiła o grzybach.
Nie dotykaj.
- Znajdź coś, żeby to zeskrobać. - Fakt, dziwna sprawa.
Wierzysz w to?
W teorie Madsa o Astraeusie i statkach kosmicznych?
Tobie wierzę.
Poważnie?
Kurwa.
Jonas wie, że bzykasz Frederika?
Nie, ale ja wiem, że ty bzykałaś Jonasa.
- Zanim zostaliście parą. - Wcale nie.
Mam prawo do własnej opinii.
Zerwałam z Jonasem.
Ale trzeba odczekać tydzień, zanim prześpi się z kimś innym.
On się lizał z Noreen.
Tylko mówię.
Myślałem, że się kumplujecie.
Jebać to.
Weźmy ten pokój.
Dobra.
Serio?
Nie będzie mi rozkazywać. Chodź, Jurny Frede.
Widać coś?
Fluorescencję.
Struktura molekularna wygląda obco.
Możesz przestać?
- Co robicie? - Nie twoja sprawa. A ty?
- Czego chcesz? - Pożycz kartę.
- Weź spadaj. - Ja wpadłam w limit.
I dlatego nie dam ci mojej.
- Czemu tata ustawił mi limit? - Nie mam na to czasu.
Co z tobą nie tak?
Nie łapiesz, w jakiej jesteśmy sytuacji?
Czego nie rozumiesz?
Słuchaj, Noreen. Nie rozumiesz, co się dzieje?
Co się drzesz?
Cześć.
O co chodziło?
Moja siostra jest wkurzająca.
Ale twoja rodzina…
Wszystko gra?
Tata kiepsko się trzyma.
A Noreen nic nie wie.
- Tata mówi, że nas z tego wyciągnie. - Jak?
Coś tam gada, że stocznia przyciągnie ludzi i stworzy miejsca pracy.
- A ty tak nie sądzisz? - Nie.
Jaki dla nas zysk z większej liczby stoczniowców?
Oni mają gdzieś meteoryt.
To już nudy.
Chyba że…
Że to statek kosmiczny.
Robię z siebie idiotę?
Chcesz tylko pomóc.
To nie jest głupie.
A ty? Byłaś z Emmą, co?
Nie.
- Przecież widzę. - Nie.
O co ty pytasz?
- Jak było? - Nie chcę o tym mówić.
- Opowiedz trochę. - Nie.
- Obiecuję… - Nie chcę ci opowiadać!
- Nie wiedziałem, że Emma… - Nie wiem, kim jest.
Emma.
Van wciąż stoi.
Wezmę prysznic.
Dobra.
- Będziesz go miał na oku? - W porządku.
- Skoczę po coś do picia. - Miałeś pilnować samochodu.
Zaraz wrócę.
Ale…
Halo?
Na co się gapisz? Ubierz się.
Jest zimno.
Co jest?
Nie mieli coli.
No co?
Nic.
To nie był ten facet.
Spadajmy stąd.
Dawaj.
Są do tego apki.
Robisz zdjęcie i skanują wszystkie gatunki.
Proszę, spróbuj.
Nie mam takiej.
No to ściągnij.
Spoko.
- Marie, pomogłabyś mi? - Jasne.
Potrzymaj to.
Uważaj.
Mogę?
Super.
- Ostrożnie. - Trzymam.
- Potrzymaj w świetle. - Dobra.
No to spróbujmy.
„Nie znaleziono rośliny”. Jeszcze raz.
- Jest coś? - „Nie znaleziono”.
Jeszcze raz.
- „Nie znaleziono”. - Nic?
Przecież mówię.
Brak wyników?
Zero. W dziesięciu apkach.
To jest dowód.
Patrzycie?
- Cześć! - Cześć.
- Łapcie. - Dzięki.
- Co świętujemy? - Mój przełom.
- Tak? - Raczej Emmy, nie?
To ja znalazłem roślinę.
- Jaką roślinę? - Taką, która nie istnieje.
- Nie istnieje? Czyli? - Tak, jak ci mówiłem przy kraterze.
Nie wiemy, skąd pochodzi.
Jest z innej planety. Sprawdziłem w paru apkach.
- Zbijacie się? - Nie. To prawda.
Nie zwariowałaś.
Ale to żaden dowód.
- Że nie rozpoznają jej apki. - Całkiem sporo apek.
To nieważne.
Jeśli Hans nie żyje, ktoś sprawił, że zniknął.
Byłam przy tym!
- Co mi zrobią? - Astraeus.
- Co z Astraeusem? - Może oni pozbyli się Hansa.
W Astraeusie nic nie ma, Mads.
To zwyczajna firma.
Wkurzasz się, że nie odkryłaś rośliny.
- Mam gdzieś twoją roślinę. - Właśnie widzę.
Emma.
Przestań.
- Emma, zaczekaj. - Niech idzie.
- Co? - Powiedz, dlaczego idziesz.
- Bo się boję, Marie. - Czego?
Bałaś się, że zwariowałaś. Ale jednak nie. To chyba dobrze?
Nie.
Wszystko widziałam.
Jak Hans umarł.
Jak ten drugi…
nawet nie wiem, co robił.
Hans czegoś ode mnie chciał.
Chciał porozmawiać.
Nie prosiłam się o te kosmiczne bzdury.
Chciałam tylko oglądać z tobą głupich ludzi.
Czasem nie decydujesz, w co się mieszasz.
Nieprawda.
Mads jest zadowolony.
Uważa się za geniusza, bo znalazł dowód.
A ja nie zwariowałam.
Super.
- Chcę wrócić do normy. - A to nie może być norma?
Nie ma nic mniej normalnego niż to!
Wszystko gra, Marie.
Po prostu się z tego wycofuję.
- Co robiłeś? - Nic.
Kim jesteś?
Co wiesz o organizmie?
Nie wiem, o co chodzi.
Nie kłam.
Nie kłamię.
Co robiłaś w tym domu?
Co on powiedział? Dał ci coś?
Nic mi nie powiedział. Nic mi nie dał. Naprawdę.
Masz szczęście, że cię nie zabił.
- Czemu miałby mnie zabić? - Tym się zajmują.
Niszczą i manipulują.
Biorą, aż nic nie zostanie.
To pasożyty.
O co chodzi?
Organizm stara się was zniszczyć.
Chcą przejąć twoją planetę.
Tak jak chcieli przejąć moją.
Chcę ich powstrzymać. Muszę wiedzieć, ilu ich jest.
I gdzie się ukrywają.
Trzymaj się ode mnie z dala.
Stój!
Odwieziesz mnie?
Jak masz na imię?
Lukas.
Dobra.
Masz normalne imię, normalny samochód…
a teraz jeszcze ten garnitur.
Coś z nim nie tak?
Na pewno nic ci nie dał w piwnicy?
Co mu się stało?
Ktoś odkrył, kim jest.
Zabierzemy go ze sobą.
Teraz jest częścią nas.
Napisy: Juliusz P. Braun