BİR NETFLIX DİZİSİ
Görüşürüz anne.
Görüşürüz canım.
MIDDELBO TERSANESİ
Marie!
Merhaba!
-Güzel bir geceydi. -Öyleydi.
-Çok eğlendim. -Ben de.
İlk ders Hans'ın.
-Biraz tuhaf geliyor. -Anlıyorum.
Gözünü kapatıp Kraliçe Margrethe'i düşün.
-İşe yarar mı? -Hayır ama kafan dağılmış olur.
Peki.
-Yine yapacak mıyız? -Neyi?
İnsanları gözetlemeyi diyorum.
-Zevkliydi. -Öyle mi?
Hem de çok.
Çok isterim.
-Harika. Önce Mads'e sormalıyız. -Olur.
Harika.
Belki sevişirlerken görürüz.
-Görmek ister misin? -İsterim tabii.
Sabırsızlanıyorum.
Doğa çok yönlüdür.
Solucanlar hermafrodittir. Çoğu çiçek bir evciklidir.
-Ama biz insanız. -Aynen öyle.
Çok daha karmaşığız.
Bizde üç kategoriden bahsetmek daha mantıklı olabilir.
Biyolojik cinsiyet, algılanan cinsiyet ve cinsiyet ifadesi.
Yani biyolojik cinsiyetin kadınken
kendini "kadın gibi hisseden bir erkek" olarak algılayabilirsin, öyle mi?
Prensipte evet.
Doğru olan nedir?
En önemlisi nedir? Olduğum ben mi…
…hissettiğim ben mi?
Burada üç kategoriden söz edebiliriz.
Bunu sonraki dersten önce düşünün.
Emma, bir saniye bekler misin? Okuldan sonra konuşmak istiyorum.
-Evime gelmeni istiyorum. -Evinize mi?
Emma.
Gördüklerimizi kimseye söylemem.
O da ne demek?
Siz ne demek istediniz?
Üzgünüm, başka bir işim var.
Marie.
-Ne oldu? -Hans.
Dün gece bizi gördü mü bilmiyorum ama benimle konuşmak istiyor.
-Hangi konuda? -Benimle hiç konuşmamıştı.
Evine gitmemi istiyor.
-Gitme. -Gitmem.
Buldum seni.
-Ne yapıyorsun? -Ne?
Kasaba panayırını unuttun mu?
Ama onu konuştuk ya.
Hayır, konuşmadık.
Konuştuk.
Beslenme çantanda ne var? Kan mı?
Hayır, sadece pizza var.
-Sonra görüşürüz, değil mi? -Hayır.
Aptal.
Ne oldu?
Oğlanlar benimle eğleniyor.
-Çıkar mı? -Daha önce de yaptılar. Dert değil.
Vampir olmamayı düşündün mü?
Kendi tercihim değil. Öyleyim.
Tabii.
Elbette.
Ama neden?
Bunu soramazsın.
Dün demiştin ya.
Herkes bir şeyler saklar.
Bip bip.
Alo?
Evet.
Freud arıyor.
Çeneni kapamanı söylüyor.
-Özür dilerim. -Dileme.
Freud'un dediğini yap.
Patatesi ezmeye devam edersen sonunda suyu çıkacak.
Konuşmak ister misin?
Buenos Aires'e taşınsak?
Helsinki de olur.
Yaşayabileceğin onca yer varken Middelbo'da yaşamayı seçmişsin.
-Neden? -Nedenini biliyorsun.
Neden Kopenhag'da kalmadın?
-Orada olsak ne daha iyi olacaktı? -Belki de her şey.
Sorunlarından kaçamazsın.
Biyoloji öğretmenim Hans'ı tanırsın.
Tabii.
Beni evine çağırdı.
Onunla konuşma.
-Gitmeyeceğim. -Olabildiğince uzak dur.
Merhaba.
Merhaba Jonas.
Kapı açıktı da.
Yemek yedin mi?
-Yedim ama… -Yukarı. Hemen!
Güzel.
-Hazır mısın? -Neye?
-Rampaya gitmeye. -Jonas!
-Evet? -Noreen'i öptün.
Bunu konuştuk. Bir anlamı yoktu.
Gidelim mi?
Marie'ye neden öyle yaptınız?
-Kime? -Vampire.
Ha o mu? Eğlencesine.
Başka bir şey yapabiliriz. Rampaya gitmemize gerek yok.
-Sevişebiliriz. -Ciddi misin?
-Sadece bir öneri. -Şu anda sevişmek istemiyorum!
Belanın tekisin.
Belki iyi gelir.
Defol.
Peki.
Git!
Emma?
Önce bir çişe girsem?
-Çabucak. -İyi!
Tamam. Sağ ol.
Güzel.
Orada görüşürüz.
-Ne yapıyorsun? -Ne?
Hepsini yeme.
-Beleşe almıyor musun? -Ne olmuş?
Öğlen yemedin mi?
Marie?
Geri gelmiş.
Sanırım Jonas ve diğerlerini durduracak bir şey buldum.
Bak.
Bunu yaymakla tehdit edip seni rahat bırakmalarını sağlayabiliriz.
Telefonunu mu aldın?
Komik ama.
Tüm okula yayarız.
Anlamıyor musunuz? Suçu bize atarlarsa üstlenirim.
Bu muydu?
Yoksa bu mu?
Sen ne biçim insansın?
Bunları nereden buldun?
İşimiz bu demedik mi? İnsanların sırlarını öğreniriz.
Ama onları ifşa etmeyiz.
Evet. 17 yıl önce ne olduğunu
ve bunun uzaydan gelen sinyalle ilgisini bulmaya odaklanıyoruz.
İnsanların saçmalıklarını ifşa etmiyoruz.
Yardım etmek istemiştim.
Emma, bekle.
-Hans'a gitsene. -Ne?
-Onu evine çağırmış. -Neden?
Dün Susan'a gittik ve Hans geldi, belki Emma'yı görmüş…
Emma, Susan'a mı gitti?
Evet, düşündüm ki…
Emma'yı Susan'a götürmüşsün ve onu görmüşler.
-Kesin değil… -Görmüş olabilir dedin.
Aklım almıyor, sinir oldum. Bu işleri yalnız yapmakta anlaşmıştık!
-Düşündüm ki… -Düşünme!
Düşünmeyi bırakıp anlaştığımız şeyi yapmalıyız.
Bu kadar zor mu?
-Ama Hans çok ilginç değil mi? -Evet, ilginç.
Emma evine gidip etrafı kolaçan edebilir.
Ondan ne istiyorsunuz?
Listede.
Ne listesi?
17 yıl önce oradaymış.
Peki.
Emma, sen çık da biz bir konuşalım.
Sana bir şey göstereceğim.
-Bu ne? -Bilmiyorum. Böyle bir şey yok.
Ama elimde tutuyorum.
Hüseyin kraterde bulmuş. O zamandan beri depoda tutuyor.
Analiz ettim ama ana maddesini belirleyemedim.
Yalnız olmadığımızı biliyorum. İstatistiksel olarak imkânsız.
Her şey bağlantılı.
Meteor, geçen haftaki sinyal, Astraeus.
Orada işe başvurdum.
Neden?
Onları araştırmamı istemedin mi?
Evet.
Ama önce Hans.
Al.
Bunu Hans'ın bilgisayarına tak.
İçindeki yazılımla tüm bilgilerine erişebilirim.
Sence ne saklıyor?
Bilmiyorum. Herkes bir iz bırakır.
Etrafa bak. Evi kolaçan et.
Yasa dışı değil mi?
Olursa olsun. Bu önemli.
-Hoş geldin. -Hoş bulduk.
-Personel ve İşe Alım amiriyim. -Tamam.
İlköğretim, lise…
Yani resmî bir vasfın yok mu?
-Aklıma gelen bir şey yok. -Kendini fazla övmüyorsun.
Thomas işe başvurabileceğimi söyledi.
Tabii ama nasıl bir iş istediğini düşünmüşsündür.
Pek sayılmaz. Sadece paraya ihtiyacım var.
Anladım. En azından dürüstsün.
CV'de yazdığı gibi.
-Bu bir iş deneyimi sayılmaz. -Doğru.
Ama iş deneyimim de çok.
Evet.
Hiçbiri üç ayı geçmemiş.
Ne iş olursa yaparım.
-Merhaba anne. -Ne haber?
-Astraeus'taki işe girdim. -Harika.
Evet.
Tuvalet temizleyeceğim.
Bu da bir başlangıç.
Hadi kutlayalım.
Bu geceye ne dersin?
-Film izleriz. -Okuldan biriyle görüşeceğim.
-Ödevim de var. -Sen ödev yapar mıydın?
Evet!
Şaşırtıcı gelebilir ama çabalıyorum.
Aferin sana.
Biyoloji öğretmenin başka bir şey dedi mi?
Hayır.
Evine gitme.
-Gitmem. -Ciddiyim, gitmeni istemiyorum.
Tamam.
Emma.
-Beni çağırmıştınız. -Evet, girsene.
Tamam. Teşekkürler.
Otur lütfen.
Yok, sağ olun.
-Kaç yıldır öğretmensiniz? -15 yıldır.
-Seviyor musunuz? -İdare eder.
Asıl sorun öğrenciler.
Buna bakmam lazım.
Alo?
Müsait değilim.
Anladım.
Hayır, yapamam.
Hayır.
Bunu çok geciktiremeyiz.
Ama…
Söz veremem.
Anlamıyorum.
Her şey hazır.
Herkese haber verebilirim.
Hepimiz buluşmalıyız.
Ama anlamıyorum.
Hayır.
Bunu defalarca konuştuk.
Hayır. Kesinlikle katılmıyorum.
Hayır, sanmıyorum.
Beni dinle.
Peki…
Böyle anlaşmamıştık!
Adrian'la konuştun mu? Anladım.
O zaman öyle yapacağım.
Benimle ne konuşacaktınız?
Gitmen gerek.
Fikrimi değiştirdim.
Su alabilir miyim?
Seni kim gönderdi Emma?
Seni uzun zamandır tanırım.
Söyle bana.
Kızmam. Nasıl hissettiğini biliyorum.
Buraya ait değilmişsin gibi.
Dışlanmışsın, bunların bir parçası değilmişsin gibi.
-Çok normal. -Bırak beni!
Gizli bir oda mı vardı?
Öyle görünüyordu. Müzik sesi geliyordu.
-Bir duvar vardı ama belki… -Belki bir kapı vardı, anladım.
O adamda bir tuhaflık var.
Yalan söylüyor. Hissediyorum.
Yine gidebilir misin?
Yalnız gitmem.
Birileri gelir.
Tamam.
-Frederik ve Marie gelir. Olur mu? -Olur.
Çıkıyorum baba.
Demek bugün hallediyorsun.
Evet.
O gün bugün.
Annemin eşyalarına yardım edeyim mi?
Gerek yok, hallediyorum.
Neden bugün?
Paskalya'dan önce bitsin.
Bu Paskalya mı?
Evet.
Bu Paskalya.
Baba.
Buraya gel.
Tamam.
Merhaba Emma.
-Merhaba. -iPhone'umu Bul'u biliyorsun, değil mi?
Telefonunu bulmak için kullanıyorsun.
Neden aldın?
Üzgünüm. Böyle demek yetiyor, değil mi?
Bu ilişki yürümüyor.
Emma, birlikte olamayız.
Çok tuhafsın. Seni insanlara karşı savunamıyorum.
O yüzden terk ediyorum.
Terk edemezsin.
Seni zaten dün, önceki gün ve ondan önceki gün terk ettim.
-Sen benden ayrılamazsın. -Gidiyorum.
Al.
Emma!
Emma?
Ne oluyor lan?
Harika.
Hadi, Marie'yle buluşalım.
Beni neden öptün?
Herkes öpüyor. Okulun yarısıyla birliktesin.
Yalnız kalma korkun var.
Amsalak Frederik'sin işte.
Amsalak Frederik mi?
Nasıl yani?
Siktir.
Gidelim mi?
İşte orada.
Adam evde.
Yapmasak mı?
Onu arayıp evden çıkmasını sağlayabiliriz.
-Ne diyeceğiz? -Şey deriz…
Okuldaki biyoloji laboratuvarı yanıyor.
Umursayacağını sanmam.
-Ben bir bakayım. -Önce bir plan yapalım.
-Dikkatli ol. -Olurum anneciğim.
Şapşal.
-Yerinde duramıyor. -Aynen.
Sağ ol.
Ne için?
Beni düşündüğün için.
İntikam istediğin için.
Freud'u dinlemem gerekmiyor muydu?
Evet.
Telefonda aptalca konuşmuş olabilir.
Belki de haklıydı.
-Yaptığım şey işe yaramadı. -Öyle.
Ama denemen güzeldi.
Bu arada yanılıyorsun.
Seni tanıyorum.
Sorun değil, bunu bil.
Böyle olmakla bir sorunum yok.
Vampir olmakla mı?
Evet.
Aynen öyle.
Sadece bu konuda konuşmuyorum.
Kimse bilmiyor mu?
Ailen bile mi?
Annem öldüğünden beri babam iyi değil.
Benim hakkımda konuşacak…
…vaktimiz olmadı.
Siktir!
Ona ne dediniz?
-Aramadınız mı? -Hayır.
Nereye gidiyor?
Bilmem, Susan'a belki. İçeri girelim.
Belki de markete gidiyor, bilmiyoruz.
Tamam, siz onu takip edin.
Ben yalnız girerim.
Geri gelirse beni ararsınız.
Daha demin ondan ödün kopuyordu.
Evet ama gitti.
Peki.
Çatlağın teki.
-Kim? -Emma.
Karşısındakini tanıdığını sanıyor.
Bildiğini sandığı şeylerden bahsediyor ama bir şey bildiği yok.
Bence biraz biliyor.
Hayır, bilmiyor.
Hem de hiç.
İçeri giriyor.
-Ne yapıyorsun? -Bekle.
Yine gidiyor.
Ne yapıyorsun sen?
O gün geldi, biliyorsun.
-Böyle yapmayı bırak. -Hayır, sensiz olmaya hazır değilim.
Vakit geldi.
-O zaman al şunu. -Hayır, istemiyorum.
-Al. -Onu sana ben verdim.
Al şunu.
-Hayır. -Al!
Git o zaman!
Git.
Hadi Emma.
Siktir!
-Ne yapıyorsun? -Hiç.
-Örümcek ağlarına bakıyordum. -Annen geldiğini biliyor mu?
Hayır.
Gel.
-İstemiyorum. -Hadi!
Marie?
Tek başına mısın?
Evet.
Buralarda dolanamazsın.
Kimseye güvenemeyiz.
Burada olduğumuzu bilmemeliler.
Nasıl yani?
-Buraya gel. -Hayır. Rahat bırak beni!
Merhaba?
Emma?
Geçti.
Hani tek başınaydın?
Lütfen bırak gideyim.
Emma, söz dinlemelisin.
Otur.
Hadi.
Hayır!
Emma, sözümü dinle.
Hayır, gelme!
Sakin ol.
Dur! Bırak beni!
-Yardım edeceğim. -Hayır!
-Yardım etmek istiyorum. -Dur!
Sakin ol! Lütfen sakin ol, tamam mı?
Sakin ol. Tamam.
Sakin ol. Hadi bakalım.
İstemiyorum.
Emma?
Selam.
Yüzünde kan var.
İyi misin?
Alt yazı çevirmeni: Eda Söylerkaya