‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪แล้วเจอกันค่ะ แม่
‪เจอกันจ้ะ ลูกรัก
‪(อู่ต่อเรือมิดเดลโบ)
‪มารี
‪- ไง ‪- หวัดดี
‪- เมื่อคืนสนุกดีเนอะ ‪- นั่นสิ
‪- ฉันสนุกมากเลย ‪- เนอะ
‪ฉันเรียนคาบแรกกับครูฮานส์แหละ
‪- มันคงกระอักกระอ่วนหน่อยๆ ‪- ฉันเข้าใจเลย
‪งั้นเธอคิดถึงราชินีเอาก็ได้
‪- มันช่วยได้เหรอ ‪- ก็ไม่หรอก
‪แต่อย่างน้อยเธอก็จะคิดถึงอย่างอื่น
‪โอเค
‪- ไว้เราทำกันอีกนะ ‪- อะไร
‪- คอยดูคนไง มันสนุกดี ‪- ใช่ไหมล่ะ
‪สนุกมากเลยละ
‪ฉันอยากไปดูคนอื่นๆ กับเธออีก
‪- เยี่ยมเลย เราต้องถามแมดส์ก่อน ‪- ได้เลย
‪เยี่ยม
‪เราอาจได้เห็นพวกเขามีอะไรกันก็ได้
‪- เธออยากเห็นพวกเขามีเซ็กซ์กันเหรอ ‪- สุดๆ เลยละ
‪ตั้งตารอเลยเนี่ย
‪ธรรมชาติมีความสามารถในการปรับตัวสูง
‪ไส้เดือนมีอวัยวะสืบพันธุ์สองเพศ ‪ดอกไม้ส่วนใหญ่ก็มีสองเพศ
‪- แต่เราเป็นมนุษย์นะครับ ‪- ถูกต้องเลย
‪สำหรับเรา มันซับซ้อนกว่านั้นมาก
‪กับเรา พูดถึงสามหมวดหมู่นี้ ‪อาจฟังดูสมเหตุสมผลกว่า
‪เพศแต่กำเนิด เพศที่ตนรับรู้ ‪และเพศที่แสดงออกมา
‪แปลว่าเพศแต่กำเนิดของเราอาจเป็นเพศหญิง
‪แต่เราอาจรับรู้ว่าตัวเราเป็นเพศชาย ‪ที่รู้สึกเหมือนเพศหญิงเหรอคะ
‪ตามหลักแล้วก็ใช่ แล้วสิ่งที่ถูกต้องคืออะไร
‪อะไรคือสิ่งสำคัญที่สุด ‪สิ่งที่เราเป็น หรือว่าสิ่งที่เรา…
‪รู้สึกว่าตัวเองเป็น
‪พวกเธออาจแลกเปลี่ยนความเห็น ‪เรื่องสามหมวดหมู่นี้…
‪ไปคิดเรื่องนี้มาก่อนเข้าเรียนชั่วโมงหน้านะ
‪เอ็มม่า พอมีเวลาไหม ‪ครูอยากคุยด้วยหน่อยหลังเลิกเรียน
‪- ครูอยากให้เธอมาที่บ้านครูหน่อย ‪- บ้านครูเหรอคะ
‪เอ็มม่า…
‪หนูจะไม่บอกใครหรอกว่าเห็นอะไร
‪เธอหมายถึงอะไร
‪ครูหมายถึงอะไรล่ะ
‪หนูติดธุระน่ะค่ะ ขอโทษด้วย
‪มารี
‪- มีอะไร ‪- ครูฮานส์น่ะ
‪ไม่รู้ว่าครูเห็นเราเมื่อคืนไหม ‪แต่ครูอยากคุยกับฉันแหละ
‪- คุยเรื่องอะไร ‪- ครูแทบไม่เคยคุยกับฉันมาก่อนเลย
‪ครูอยากให้ฉันไปหาที่บ้าน
‪อย่าไปเชียว
‪- ไม่ไปอยู่แล้ว ‪- เธออยู่นี่เอง
‪- ทำอะไรของนาย ‪- อะไร
‪ก็งานแฟร์ไง จำได้ไหม
‪แต่เราคุยเรื่องนั้นกันแล้วนี่
‪เปล่าสักหน่อย
‪เราคุยกันไปแล้ว
‪ห่ออะไรมากิน เลือดเหรอ
‪เปล่า แค่พิซซ่า
‪- งั้นไว้เจอกันนะ ‪- ไม่ต้องเจอหรอก
‪ไอ้งั่งเอ๊ย
‪เกิดอะไรขึ้น
‪พวกนั้นก็แค่เล่นสนุกน่ะ
‪ซักออกไหม
‪พวกนั้นเคยทำแบบนี้มาก่อน ไม่เป็นไรหรอก
‪เธอเคยคิดจะเลิกเป็นแวมไพร์ไหม
‪มันเลือกไม่ได้หรอก มันคือสิ่งที่ฉันเป็น
‪นั่นสินะ
‪แหงละ
‪แต่ทำไมล่ะ
‪เธอถามฉันแบบนั้นได้ยังไง
‪ก็เธอพูดเองเมื่อวาน
‪ทุกคนล้วนปิดบังบางอย่าง
‪กริ๊งๆ
‪ฮัลโหล
‪ได้สิ
‪ฟรอยด์โทรมา
‪เขาบอกให้เธอหุบปาก
‪- โทษที ‪- ไม่ต้องขอโทษหรอก
‪แค่ทำตามที่ฟรอยด์บอกก็พอ
‪ขืนลูกยังบดมันฝรั่งไปเรื่อยๆ ‪แม่อาจต้องเอาทุกอย่างปั่นรวมกันแล้ว
‪อยากคุยหรือเปล่าจ๊ะ
‪เราย้ายไปบัวโนสไอเรสไม่ได้เหรอ
‪ไปเฮลซิงกิก็ได้
‪แม่ย้ายไปอยู่ที่ไหนก็ได้ ‪แต่ดันเลือกมาอยู่ที่มิดเดลโบ
‪ทำไมคะ
‪ลูกก็รู้ว่าทำไม
‪ทำไมแม่ไม่แค่อยู่ในโคเปนเฮเกนต่อ
‪- อยู่ที่นั่นแล้วดีกว่าตรงไหน ‪- ดีกว่าทุกอย่างเลยมั้ง
‪อยู่ที่ไหนก็หนีปัญหาไม่ได้อยู่ดี
‪รู้จักครูฮานส์ที่สอนชีวะให้หนูไหม
‪รู้สิจ๊ะ
‪เขาขอให้หนูไปหาที่บ้านแหละ
‪อย่าไปคุยกับเขา
‪- ไม่อยู่แล้ว ‪- อยู่ห่างๆ ไว้แหละดี
‪หวัดดีครับ
‪ไงจ๊ะ โยนาส
‪ประตูเปิดอยู่ ผมเลย…
‪กินอะไรมาหรือยังจ๊ะ
‪- กินแล้วครับ แต่… ‪- ขึ้นข้างบนเลย
‪ไปสิ!
‪เยี่ยม
‪- เธอพร้อมไหม ‪- พร้อมอะไร
‪ไปลานมอเตอร์ไซค์ไง
‪โยนาส
‪- อะไร ‪- นายเพิ่งจูบกับโนรีนมานะ
‪เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนี่ ‪มันไม่ได้มีความหมายอะไร
‪ไปกันเลยไหม
‪ทำไมนายถึงทำแบบนั้นกับมารี
‪ใครนะ
‪แวมไพร์น่ะ
‪อ๋อ นั่นเหรอ ก็แค่สนุกๆ
‪งั้นเราทำอย่างอื่น ไม่ต้องไปที่ลานกันก็ได้
‪เรามีเซ็กซ์กันก็ได้นะ
‪พูดจริงเหรอ
‪- แค่แนะนำเฉยๆ ‪- ฉันไม่อยากมีเซ็กซ์ตอนนี้!
‪นายนี่มันกวนประสาทจริงๆ
‪เธออาจรู้สึกดีขึ้นก็ได้
‪ไปให้พ้นเลย
‪ก็ได้
‪ไปสิ
‪เอ็มม่า
‪ขอฉันฉี่ก่อนได้ไหม
‪- แป๊บเดียว ‪- ก็ได้
‪ขอบใจ
‪หล่อแล้ว
‪ไว้เจอกันนะ
‪- นายทำอะไร ‪- อะไร
‪- อย่ากินหมดสิ ‪- นายได้มาฟรีไม่ใช่เหรอ
‪แล้วไง
‪ไม่ได้กินข้าวเที่ยงมาเหรอ
‪มารี
‪เธอกลับมาว่ะ
‪ฉันเจอบางอย่างที่อาจทำให้โยนาส ‪กับคนอื่นๆ เลิกแกล้งเธอละ
‪ดูนี่
‪เราจะขู่ว่าจะโพสต์รูปพวกนี้ ‪เพื่อให้พวกนั้นเลิกยุ่งกับเธอ
‪เธอเอามือถือเขามาเหรอ
‪รูปนี้มันตลกสุดๆ เลย
‪เราจะโพสต์ให้ทุกคนในโรงเรียนเห็นเลย
‪ไม่เข้าใจเหรอ
‪ถ้ามีใครกล่าวหาเรา ฉันจะรับผิดชอบเอง
‪รูปนี้ใช่ไหม
‪หรือว่ารูปนี้
‪นายเป็นบ้าอะไร
‪ไปได้รูปพวกนี้มาจากไหน
‪นี่แหละสิ่งที่เราทำ
‪เราค้นหาว่าคนอื่นๆ ปิดบังอะไรอยู่
‪แต่เราไม่เปิดโปงมันน่ะ
‪ใช่ เราเน้นเปิดเผยสิ่งที่เกิดขึ้น ‪เมื่อ 17 ปีก่อนมากกว่า
‪และเรื่องที่ว่ามันเกี่ยวข้อง ‪กับสัญญาณจากนอกโลกยังไง
‪เราไม่สนใจเปิดโปงเรื่องไร้สาระ ‪ของคนอื่นหรอก
‪ฉันก็แค่อยากช่วย
‪เอ็มม่า เดี๋ยว
‪จะไปหาครูฮานส์หรือเปล่า
‪อะไรเหรอ
‪- ครูบอกให้เธอไปหาที่บ้าน ‪- ไปทำไม
‪เมื่อวานเราไปบ้านหมอซูซานกัน ‪ครูฮานส์ไปที่นั่น บางทีเขาอาจเห็น…
‪เอ็มม่าไปบ้านหมอซูซานกับเธอเหรอ
‪ใช่ ฉันคิดว่า…
‪เธอพาเอ็มม่าไปบ้านหมอซูซาน ‪แล้วก็ดันถูกเห็นเนี่ยนะ!
‪- เราไม่รู้แน่หรอก ‪- ก็เธอเพิ่งบอกว่าอาจถูกเห็น
‪ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ นี่มันน่ารำคาญสุดๆ เลย
‪ทั้งที่เราตกลงกันแล้วว่าจะทำเรื่องพวกนี้กันเอง
‪- ฉันแค่คิดว่า… ‪- ไม่ต้องคิด!
‪ทำแบบนั้นมันยากมากหรือไง
‪มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ
‪- แต่ครูฮานส์ก็น่าสนใจสุดๆ ไม่ใช่เหรอ ‪- ใช่ เขาน่าสนใจ
‪ตอนนี้เอ็มม่าไปด้อมๆ มองๆ ในบ้านเขาได้นะ
‪พวกนายต้องการอะไรจากเขา
‪เขาอยู่ในรายชื่อ
‪รายชื่อเหรอ
‪เขาอยู่ที่นั่นด้วยเมื่อ 17 ปีก่อน
‪โอเค
‪เอ็มม่า ไปรอข้างนอกแป๊บหนึ่งสิ ‪ขอเราคุยกันหน่อย
‪ฉันอยากให้เธอดูอะไรหน่อย
‪- นี่อะไร ‪- ฉันก็ไม่รู้
‪มันไม่มีในโลก
‪แต่ฉันถือมันอยู่นะ
‪ฮุสไซน์เจอมันที่หลุมอุกกาบาต
‪เขาเก็บมันไว้ในห้องเก็บของตั้งแต่นั้นมา
‪ฉันวิเคราะห์ดูแล้ว แต่ระบุต้นกำเนิดของมันไม่ได้
‪แต่ฉันรู้ว่าเราไม่ได้อยู่ลำพังแน่
‪มันเป็นไปไม่ได้เลยในทางสถิติ
‪ทุกอย่างล้วนเชื่อมโยงกัน
‪อุกกาบาต สัญญาณเมื่อสัปดาห์ก่อน แอสทรีอุส
‪- ฉันเพิ่งไปสมัครงานที่นั่นมา ‪- ไหงงั้น
‪นายอยากให้ฉันไปเช็กพวกนั้นไหม
‪เอาเลย
‪แต่เช็กฮานส์ก่อน
‪เอานี่
‪เสียบเจ้านี่กับคอมพิวเตอร์ของเขา
‪มันเป็นซอฟต์แวร์ที่จะทำให้ฉัน ‪เข้าถึงข้อมูลทั้งหมดของเขา
‪คิดว่าเขาปิดบังอะไรอยู่
‪ไม่รู้สิ แต่ทุกคนทิ้งร่องรอยเอาไว้
‪ดูรอบๆ ด้วยนะ เช็กบ้านเขาด้วย
‪แบบนั้นมันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ
‪ใครสนล่ะ นี่เรื่องสำคัญนะ
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ฉันเป็นหัวหน้าฝ่ายจัดหางาน ‪- โอเค
‪ม.ต้น ม.ปลาย…
‪แต่เธอไม่มีประกาศนียบัตรเลยใช่ไหม
‪- เท่าที่นึกออกไม่มีค่ะ ‪- เธอไม่พยายามขายตัวเองเลย
‪คุณโธมัสบอกว่าหนูมาสมัครที่นี่ได้
‪ก็ได้อยู่ แต่เธอก็ต้องคิดมาด้วยว่า ‪อยากทำงานอะไร
‪ก็ไม่เชิงอยากหรอกค่ะ
‪หนูแค่ต้องการเงิน
‪จ้ะ
‪อย่างน้อยเธอก็ซื่อตรง
‪มันเขียนไว้ในเรซูเมของหนู
‪- นั่นไม่เชิงเป็นประสบการณ์ทำงานนะ ‪- ค่ะ
‪แต่หนูมีประสบการณ์เยอะนะคะ
‪จ้ะ
‪ที่ละสามเดือน
‪แต่หนูยินดีทำทุกอย่างเลยนะ
‪- ไงคะ แม่ ‪- เป็นไงบ้างจ๊ะ
‪- หนูได้งานที่แอสทรีอุสแล้วนะ ‪- เยี่ยมเลย
‪ค่ะ
‪หนูได้ขัดห้องน้ำแหละ
‪ก็ถือว่าได้เริ่มแล้ว
‪มาฉลองกันดีกว่า
‪คืนนี้เป็นไงจ๊ะ
‪- ดูหนังกันดีไหม ‪- หนูจะไปหาเพื่อนค่ะ
‪แถมมีการบ้านด้วย
‪เดี๋ยวนี้หัดทำการบ้านแล้วเหรอ
‪ค่ะ
‪แม่อาจตกใจก็ได้ แต่หนูพยายามอยู่นะ
‪เยี่ยมเลยจ้ะ
‪แล้วครูชีวะของลูกล่ะ เขาพูดอะไรบ้างไหม
‪ไม่เลยค่ะ
‪อย่าไปบ้านเขาเชียว
‪ไม่ไปหรอก
‪แม่พูดจริงนะ แม่ไม่อยากให้ลูกไป
‪ได้เลยค่ะ
‪เอ็มม่า
‪ครูอยากพบหนูเหรอคะ
‪ใช่ เข้ามาสิ
‪เยี่ยมเลย ขอบคุณค่ะ
‪นั่งก่อนสิ
‪ไม่ดีกว่าค่ะ ขอบคุณ
‪ครูมาเป็นครูนานแค่ไหนแล้วคะ
‪สิบห้าปีแล้ว
‪ชอบหรือเปล่าคะ
‪มันก็โอเค
‪พวกนักเรียนนี่แหละที่เป็นปัญหาหลัก
‪ครูต้องรับสายนี้
‪ฮัลโหล
‪คุยตอนนี้ไม่เหมาะ
‪เข้าใจแล้ว
‪ไม่ได้หรอก
‪ไม่
‪เราผัดผ่อนเรื่องนี้นานเกินไปไม่ได้แล้ว
‪แต่มัน…
‪ผมให้สัญญาไม่ได้
‪ผมไม่เข้าใจเลย
‪ทุกอย่างถูกเตรียมไว้แล้ว
‪ผมตามทุกคนมาได้
‪พวกเราทุกคนต้องเจอกัน
‪ผมไม่เข้าใจเลย
‪ไม่
‪เราคุยเรื่องนี้กันไปหลายครั้งแล้ว
‪ไม่ ผมไม่เห็นด้วยสักนิด
‪ผมไม่คิดแบบนั้นหรอก
‪ฟังนะ
‪แต่…
‪ที่ตกลงไว้มันไม่ใช่แบบนี้!
‪คุยกับเอเดรียนหรือยัง ผมเข้าใจ!
‪งั้นผมจะจัดการเอง
‪ครูอยากคุยเรื่องอะไรเหรอคะ
‪เธอต้องกลับแล้วละ
‪ไม่มีอะไรให้คุยแล้ว
‪หนูขอน้ำสักแก้วได้ไหม
‪ใครส่งเธอมา เอ็มม่า
‪ครูรู้จักเธอมานานแล้วนะ
‪บอกมาสิ
‪ครูไม่โกรธหรอก
‪ครูรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง
‪เหมือนเธอแปลกแยกใช่ไหม
‪เหมือนเธอเข้ากับอะไรไม่ได้เลย ‪เหมือนไม่ใช่ส่วนหนึ่งของอะไรทั้งนั้น
‪- นั่นเป็นเรื่องปกติมากนะ ‪- อย่ามายุ่งกับหนู
‪คิดว่าเป็นห้องลับหรือเปล่า
‪ดูเหมือนแบบนั้น มันเปิดเพลงไว้ด้วย
‪มีผนัง แต่อาจจะ…
‪อาจเป็นประตู ฉันเข้าใจที่เธอพูด
‪เขาต้องมีอะไรแน่ เขาดูแปลกๆ
‪และเขาก็โกหกอยู่ด้วย
‪ฉันรู้สึกได้เลย
‪เธอเข้าไปอีกรอบได้ไหม
‪ฉันไม่เข้าไปคนเดียวแน่
‪จะมีคนไปกับเธอ
‪- เฟรเดอริกกับมารีจะไปด้วย โอเคนะ ‪- ได้เลย
‪พ่อคะ หนูไปแล้วนะ
‪พ่อทำวันนี้สินะคะ
‪จ้ะ
‪วันนี้แหละ
‪อยากให้หนูช่วยจัดการของของแม่ไหมคะ
‪ไม่ต้องหรอก พ่อทำได้
‪ทำไมถึงเป็นวันนี้คะ
‪พ่ออยากกำจัดมันก่อนวันอีสเตอร์น่ะ
‪อีสเตอร์ปีนี้เหรอ
‪จ้ะ
‪อีสเตอร์ปีนี้
‪พ่อคะ
‪มานี่สิ
‪จ้ะ
‪หวัดดี เอ็มม่า
‪- หวัดดี ‪- รู้จักแอป "ไฟน์มายไอโฟน" ใช่ไหม
‪เธอใช้มันหาโทรศัพท์ของเธอได้
‪เธอเอาไปทำไม
‪โทษนะ นายมีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่ไหม
‪ทำแบบนี้ไม่ได้ผลหรอกนะ
‪เอ็มม่า เราไปกันไม่ได้
‪เธอเพี้ยนเกินไป
‪ฉันปกป้องเธอจากคนอื่นๆ ไม่ได้
‪ฉันก็เลยจะทิ้งเธอ
‪นายทิ้งฉันไม่ได้หรอก
‪เพราะฉันทิ้งนายก่อนแล้วเมื่อวานนี้ ‪แล้วก็วันก่อนๆ หน้านั้นด้วย
‪- นายเลยเป็นฝ่ายเลิกไม่ได้ ‪- ก็เลิกอยู่นี่ไง
‪เอานี่
‪เอ็มม่า
‪อะไรวะ!
‪เยี่ยมเลย
‪ไปหามารีกันเลยไหม
‪มาจูบฉันทำไมเนี่ย
‪คนอื่นๆ ยังทำเลย ‪นายเคยคบกับคนครึ่งโรงเรียนได้
‪นายกลัวว่าต้องอยู่คนเดียว
‪ถ้านายไม่ใช่เฟรเดอริกติดกี งั้นนายเป็นใคร
‪เฟรเดอริกติดกีเหรอ
‪หมายความว่าไง
‪ตายละ
‪ไปกันเลยไหม
‪เธออยู่นั่นไง
‪เขาอยู่บ้าน
‪งั้นช่างมันก่อนไหม
‪เราโทรหาเขา ให้เขาออกจากบ้านก็ได้
‪- แล้วเราจะพูดว่าอะไร ‪- ว่า…
‪ว่าเกิดไฟไหม้ที่ห้องแล็บชีวะที่โรงเรียน
‪ฉันว่าเขาไม่แคร์หรอก
‪- งั้นฉันไปเช็กดูก่อนละ ‪- วางแผนกันก่อนสิ
‪- ระวังตัวด้วยนะ ‪- ได้ครับ คุณแม่
‪ตาบ๊องเอ๊ย
‪- เขาแค่อยู่เฉยๆ ไม่เป็นน่ะ ‪- พูดอีกก็ถูกอีก
‪ขอบใจนะ
‪เรื่องอะไรเหรอ
‪ที่คิดถึงฉัน
‪ที่อยากแก้แค้นน่ะ
‪ฉันควรฟังที่ฟรอยด์พูดไม่ใช่เหรอ
‪ใช่เลย ใช่แล้ว
‪เขาอาจเป็นไอ้งี่เง่าก็ได้ตอนที่โทรมาบอกแบบนั้น
‪เขาอาจพูดถูกก็ได้
‪- มันไม่ช่วยอะไรสักหน่อย ‪- นั่นสิ
‪แต่ฉันก็ดีใจนะที่เธออยากช่วย
‪เธอคิดผิดแล้ว
‪ฉันรู้ว่าเธอเป็นใคร
‪ฉันอยากให้เธอรู้ไว้ว่ามันโอเค
‪ฉันไม่มีปัญหากับตัวตนของฉันหรอก
‪หมายถึงแวมไพร์ใช่ไหม
‪ใช่
‪ถูกต้องเลย
‪ฉันแค่ไม่พูดถึงมันน่ะ
‪งั้นก็ไม่มีใครรู้เลยเหรอ
‪แม้แต่ครอบครัวเธอด้วยเหรอ
‪พ่อฉันรับมือได้ไม่ค่อยดีนักตั้งแต่ที่แม่ตาย
‪เราไม่เคยมีเวลา…
‪คุยกันจริงๆ จังๆ
‪ซวยแล้ว!
‪พวกเธอบอกเขาไปว่าอะไร
‪- ไม่ได้โทรเหรอ ‪- เปล่า
‪งั้นเขาไปไหน
‪ไม่รู้สิ ไปบ้านหมอซูซานมั้ง ‪เข้าไปข้างในกันเถอะ
‪เราไม่รู้ว่าเขาแค่ไปร้านขายของ ‪ตรงหัวมุมหรือเปล่า
‪โอเค งั้นพวกเธอตามเขาไป
‪ฉันจะเข้าไปคนเดียว
‪ถ้าเขากลับมา พวกเธอก็โทรบอกฉัน
‪ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งกลัวเขาสุดๆ เลยไม่ใช่เหรอ
‪ก็ใช่ แต่เขาไปแล้วนี่ไง
‪ก็ได้
‪ยัยนั่นบ้าไปแล้ว
‪- ใคร ‪- ก็เอ็มม่าไง
‪ยัยนั่นคิดว่าตัวเองรู้จักเธอดี
‪แล้วก็ชอบพูดเรื่องที่คิดว่าตัวเองรู้
‪แต่จริงๆ ไม่ได้รู้อะไรเลย
‪ฉันว่าเอ็มม่ารู้อะไรหน่อยๆ นะ
‪ไม่รู้หรอก
‪ไม่รู้สักนิด
‪เขาเข้าไปแล้ว
‪- นายจะทำอะไร ‪- รอเดี๋ยวนะ
‪แล้วเขาก็ไปอีกแล้ว
‪นายทำบ้าอะไรน่ะ
‪คุณรู้ว่าวันนี้จะต้องมาถึง
‪- คุณต้องหยุดนะ ‪- ไม่ค่ะ ฮานส์ ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ
‪มันถึงเวลาแล้ว
‪- ไม่ งั้นเอาเจ้านี่คืนไปเลย ‪- ผมไม่อยากได้คืน
‪- เอาไป ‪- ผมยกให้คุณแล้ว
‪ฉันอยากให้คุณเอาคืนไป
‪- ไม่ ‪- เอาคืนไปเลย!
‪ไปให้พ้น!
‪ไปซะ!
‪รับสิ เอ็มม่า
‪บ้าฉิบ!
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- เปล่าค่ะ
‪- หนูแค่กำลังดูใยแมงมุม ‪- แม่เธอรู้ไหมว่าเธออยู่ที่นี่
‪ไม่รู้ค่ะ
‪มาสิ
‪- แบบนั้นคงไม่ใช่ความคิดที่ดี ‪- มานี่!
‪มารี
‪เธอมาคนเดียวเหรอ
‪ค่ะ
‪อยู่นี่เธอจะเที่ยวเดินไปทั่วไม่ได้นะ
‪เราไว้ใจใครไม่ได้
‪ฉันไม่อยากให้พวกนั้นรู้ว่าเราอยู่ที่นี่
‪หมายความว่าไง
‪- มานี่ ‪- ไม่
‪อย่ายุ่งกับหนูนะ!
‪หวัดดีค่ะ
‪เอ็มม่า
‪เงียบๆ นะ
‪ไหนบอกว่ามาคนเดียว
‪ปล่อยหนูไปเถอะ
‪เอ็มม่า ตั้งใจฟังให้ดีนะ
‪นั่งลง
‪เร็วสิ
‪ไม่นะ ไม่ๆ
‪เอ็มม่า ฟังสิ่งที่ฉันจะบอกเธอให้ดี
‪ไม่นะ ไปให้พ้น!
‪ใจเย็นๆ ไว้
‪หยุดนะ ปล่อยหนู!
‪- เอ็มม่า ฉันแค่อยากช่วย ‪- ไม่เอา!
‪- ฉันแค่อยากช่วยเธอ ‪- หยุดนะ!
‪ใจเย็นหน่อย ขอร้อง ใจเย็นๆ โอเคไหม
‪เย็นไว้ โอเค
‪เย็นไว้นะ แบบนั้นแหละ
‪ไม่เอาด้วยหรอก
‪เอ็มม่า
‪นี่
‪เธอเลือดออกนี่
‪เธอโอเคไหม
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์