SERIAL NETFLIX
Pa, mamo.
Pa.
STOCZNIA W MIDDELBO
Marie!
- Cześć. - Hej.
- Dzięki za wczoraj. - Nie ma sprawy.
- Fajnie było. - No.
Pierwszą lekcję mam z Hansem.
- Trochę niezręcznie. - Fakt.
Możesz myśleć o królowej.
- To pomaga? - Nie, ale zawsze to coś innego.
Dobra.
- Powtórzymy to? - Co?
Obserwowanie ludzi.
- Fajnie było. - Co nie?
Strasznie fajnie.
Powtórzyłabym to.
- Spoko. Ugadamy to z Madsem. - Dobra.
Spoko.
Może będą się bzykać.
- Chciałabyś to zobaczyć? - Jasne!
Nie mogę się doczekać.
Natura jest bardzo zróżnicowana.
Dżdżownice to obojnaki. Kwiaty w większości są jednopienne.
- Ale my jesteśmy ludźmi. - Właśnie.
Jesteśmy bardziej skomplikowani.
W naszym przypadku należy mówić o trzech kategoriach.
Płci biologicznej, odczuwanej tożsamości płciowej
i ekspresji płciowej.
Czyli można być biologicznie kobietą,
ale postrzegać się jako mężczyznę, który czuje się kobietą?
Co do zasady tak. A co jest właściwe?
Co jest ważniejsze? To, kim jesteśmy, czy to…
kim się czujemy?
Można dyskutować o trzech kategoriach…
Przemyślcie to w domu.
Emma, masz chwilkę?
Chciałbym z tobą porozmawiać po lekcjach.
- Przyjdź do mnie do domu. - Do pana?
Emma…
Nikomu nie powiem, co widziałyśmy.
Co masz na myśli?
A co pan ma na myśli?
Jestem zajęta, przepraszam.
Marie.
- Co jest? - Hans.
Nie wiem, czy nas wczoraj widział, ale chce ze mną porozmawiać.
- O czym? - Dotąd prawie się do mnie nie odzywał.
Chce, żebym do niego przyszła.
Nie rób tego.
- Wiadomo. - Tu jesteś.
- Co robisz? - No co?
Zapomniałeś już festyn?
Już o tym rozmawialiśmy.
Wcale nie.
Owszem.
Co przyniosłaś na lunch? Krew?
Nie, tylko pizzę.
- Widzimy się później? - Nie.
Idiota.
Co się stało?
Chłopaki robiły sobie żarty.
- Spierze się? - To nie pierwszy raz. Spoko.
Myślałaś, żeby nie być wampirem?
To nie kwestia wyboru. Po prostu nim jestem.
No tak. Jasne.
Ale dlaczego?
Nie możesz o to pytać.
Sama wczoraj powiedziałaś, że każdy coś ukrywa.
Bip-bip.
Halo?
Tak.
Freud dzwoni.
Każe ci się zamknąć.
- Wybacz. - Nie przepraszaj.
Rób, co mówi Freud.
Mogłaś powiedzieć, żebym ci wszystko zblendowała.
Pogadamy o tym?
Wyprowadzimy się do Buenos Aires? Albo do Helsinek?
Mogłaś mieszkać gdziekolwiek, ale ty wybrałaś Middelbo.
Dlaczego?
Wiesz dlaczego.
Czemu nie zostałaś w Kopenhadze?
- Co byłoby tam lepsze? - Wszystko. Może.
Od problemów nie można uciec.
Kojarzysz Hansa, mojego nauczyciela biologii?
Oczywiście.
Zaprosił mnie do siebie do domu.
Nie rozmawiaj z nim.
- Nie zamierzam. - Trzymaj się z dala.
- Dzień dobry. - Cześć, Jonas.
Było otwarte, więc…
Jadłeś już?
- Tak, ale… - Na górę.
Już!
Nieźle.
- Gotowa? - Na co?
Na rampę.
- Jonas. - No?
Lizałeś się z Noreen.
Rozmawialiśmy już o tym. To nic nie znaczyło.
Idziemy?
Czemu zrobiliście to Marie?
Komu?
Wampirowi.
A, to. Dla żartu.
Możemy porobić coś innego. Nie musimy jechać na rampę.
- Możemy uprawiać seks. - Serio?
- Tylko proponuję. - Nie mam ochoty na seks!
Ale jesteś wkurzający.
Może by ci pomógł.
Wynoś się.
Dobra.
Wyjdź!
Emma? Mogę się najpierw odlać?
- Szybko. - Dobra.
Super. Dzięki.
Nieźle.
Widzimy się na miejscu.
- Co robisz? - Co?
- Nie zjedz wszystkich. - Nie płacisz za nie.
I co?
Nie jadłeś obiadu?
Marie?
Wróciła.
Chyba mam coś, co sprawi, że Jonas i inni się odczepią.
Patrz.
Dadzą ci spokój, bo zagrozimy, że to opublikujemy.
Zabrałaś mu telefon?
Zabawne.
Obkleimy tym szkołę.
Nie łapiecie? Gdyby co, wezmę winę na siebie.
Chodzi o to?
A może to?
Co z tobą jest nie tak?
Skąd je masz?
Tym się zajmujemy.
Odkrywamy tajemnice.
Ale ich nie ujawniamy.
Nie. Skupiamy się na tym, co zaszło 17 lat temu
i jak to się łączy z sygnałem z kosmosu.
Nie demaskujemy ludzi za takie bzdety.
Chciałam tylko pomóc.
Emma, zaczekaj.
- Może pójdziesz do Hansa? - Co?
- Zaprosił ją do domu. - Po co?
Byłyśmy pod domem Susan i przyjechał Hans. Może ją zauważył…
Emma poszła do Susan?
Tak, myślałam…
Zaprowadziłaś Emmę do Susan i dała się przyuważyć!
- Nie wiemy tego. - Właśnie to powiedziałaś.
Nie mogę. Co to ma być?
Ustaliliśmy, że robimy to sami.
- Myślałam… - Nie myśl!
Nie mamy myśleć, tylko robić to, co ustaliliśmy.
Takie to trudne?
Ale Hans nas interesuje.
Owszem.
A Emma może do niego pójść i powęszyć w jego domu.
Dlaczego?
Jest na liście.
Jakiej liście?
On też był tam 17 lat temu.
Dobra.
Wyjdź na chwilę i daj nam to omówić.
Pokażę ci coś.
- Co to jest? - Nie wiem. To nie istnieje.
Przecież to trzymam.
Hussein znalazł to w kraterze i trzyma w magazynie.
Robiłem testy, ale nie ustaliłem, skąd pochodzi.
Ale nie jesteśmy sami.
To statystycznie niemożliwe.
Wszystko się łączy.
Meteoryt, sygnał sprzed tygodnia, Astraeus.
- Właśnie się tam zatrudniłam. - Dlaczego?
Nie chcecie, żebym powęszyła?
Jasne. Ale najpierw Hans.
Masz.
Podłącz to do jego komputera.
Jest tu oprogramowanie, które udostępni mi jego dane.
Co on ukrywa?
Nie wiem. Ale każdy zostawia ślady.
Rozejrzyj się. Poszperaj.
To chyba nielegalne, nie?
Kogo to obchodzi? To ważne.
- Witam. - Dzień dobry.
- Zajmuję się rekrutacją. - Rozumiem.
Podstawówka, liceum…
Ale… nie masz formalnych kwalifikacji?
- Nic mi nie przychodzi na myśl. - Nie koloryzujesz, to na pewno.
Thomas mówił, że mogę aplikować.
Ale na pewno myślałaś, co by cię interesowało.
Nie bardzo.
Potrzebuję pieniędzy.
Rozumiem. Przynajmniej jesteś szczera.
Jak napisałam w CV.
- Ale to nie doświadczenie. - No nie.
Ale tego też mam dużo.
Tak.
Po trzy miesiące.
Mogę robić cokolwiek.
- Hej, mamo. - Co tam?
- Dostałam pracę w Astraeusie. - Świetnie!
No.
Będę czyściła toalety.
Od czegoś trzeba zacząć.
Trzeba to uczcić.
Może dziś wieczorem?
- Obejrzymy jakiś film? - Mam plany.
I lekcje.
- To teraz odrabiasz lekcje? - Owszem.
- Może cię to zaskoczy, ale się staram. - Świetnie.
A ten nauczyciel biologii? Mówił coś jeszcze?
Nie.
Nie idź do niego.
- Nie pójdę. - Mówię poważnie. Nie idź.
Nie ma sprawy.
Emma.
- Chciał mnie pan widzieć? - Tak, wejdź.
Fajnie. Dziękuję.
Usiądź, proszę.
Nie, dziękuję.
- Od kiedy jest pan nauczycielem? - Od 15 lat.
- Lubi pan to? - Może być.
Najgorsi są uczniowie.
Muszę odebrać.
Halo?
Nie mogę rozmawiać.
Rozumiem.
Nie mogę.
Nie.
Nie możemy czekać.
Ale…
Nie mogę obiecać.
Nie rozumiem.
Wszystko przygotowane.
Mogę dać wszystkim znać.
Spotkajmy się wszyscy.
Po prostu nie rozumiem.
Nie.
Rozmawialiśmy o tym wiele razy.
Nie. Kompletnie się nie zgadzam.
Nie, nie sądzę.
Posłuchaj.
No dobra…
Nie tak się umawialiśmy!
Adrian już wie? Rozumiem.
Więc ja muszę to zrobić.
O czym chciał pan rozmawiać?
Musisz już iść.
Zmieniłem zdanie.
Mogę się napić wody?
Kto cię przysłał, Emma?
Znam cię od dawna.
Po prostu powiedz.
Nie będę zły.
Wiem, jak się czujesz.
Jakbyś nie pasowała.
Czujesz się odosobniona. Jakbyś nie miała tu miejsca.
- To naturalne. - Ręce precz.
Miał ukryty pokój?
Tak to wyglądało. I była muzyka.
Była tam ściana, ale…
Mogły być drzwi. Rozumiem.
On jest jakiś dziwny.
I kłamie. Czuję to.
Dasz radę znowu wejść?
Sama nie idę.
Ktoś pójdzie z tobą.
- Frederik i Marie pójdą, dobra? - Jasne.
Wychodzę, tato.
Czyli robisz to dzisiaj.
Tak.
To ten dzień.
Pomóc ci z rzeczami mamy?
Nie trzeba.
Dlaczego dzisiaj?
Żeby do Wielkanocy tego nie było.
Tej Wielkanocy?
Tak. Tej Wielkanocy.
Tato.
Chodź.
Dobra.
Cześć, Emma.
- Cześć. - Znasz funkcję Znajdź mój iPhone?
Pozwala zlokalizować telefon.
Czemu go wzięłaś?
Przepraszam. Podobno to wystarczy.
To już nie działa.
Nie możemy być razem.
Jesteś za dziwna.
Nie mogę cię bronić.
Zrywam z tobą.
Nie możesz.
Zerwałam z tobą wczoraj, przedwczoraj i trzy dni temu.
- Nie możesz zerwać. - Ja zrywam teraz.
Proszę.
Emma!
Co, kurwa?
Super.
Jedziemy po Marie?
Czemu mnie pocałowałaś?
Wszyscy cię całują. Chodziłeś z połową szkoły.
Samotność cię przeraża.
Kim jesteś, jeśli nie Jurnym Frederikiem?
Jurnym Frederikiem?
O czym ty mówisz?
Cholera.
To jedziemy?
Tam jest.
Jest w domu.
Odpuszczamy?
Możemy do niego zadzwonić i jakoś wyciągnąć go z domu.
- Niby jak? - Mówiąc, że…
że jest pożar w sali do biologii.
Raczej by się nie przejął.
- Obczaję to. - Najpierw opracujmy plan.
- Uważaj. - Dobrze, mamo.
Tłuk.
- Po prostu jest niecierpliwy. - Nie gadaj.
Dziękuję.
Za co?
Że o mnie pomyślałaś.
I chciałaś się zemścić.
Nie miałam słuchać się Freuda?
No.
Chyba kretyńsko zrobił, kiedy tak zadzwonił.
Może miał rację.
- To nie pomogło. - Nie.
Ale było miłe.
Swoją drogą, mylisz się.
Wiem, kim jesteś.
Wiedz, że to w porządku.
Nie mam problemu z tym, kim jestem.
Czyli wampirem?
Tak.
Właśnie.
Po prostu o tym nie mówię.
Czyli nikt nie wie?
Nawet twoja rodzina?
Tata kiepsko się trzyma po śmierci mamy.
Nie było okazji…
porozmawiać o mnie.
Cholera. To on.
Co powiedziałyście?
- Nie dzwoniłyście? - Nie.
To gdzie on jedzie?
Nie wiem, do Susan? Wejdźmy.
Może tylko skoczył coś kupić.
Dobra, pojedźcie za nim.
Ja wejdę sama.
Zadzwońcie, gdyby wracał.
Przed chwilą się go strasznie bałaś.
Tak, ale teraz wyszedł.
Dobra.
Nie mogę z nią.
- Z kim? - Z Emmą.
Myśli, że wszystko o tobie wie.
A potem plecie, co jej się zdaje.
Ale nic nie wie.
Trochę chyba wie.
Wcale nie.
Nic a nic.
Wchodzi.
- Co robisz? - Zaczekaj.
I znowu poszedł.
Co ty odwalasz?
Wiesz, że nadszedł ten dzień.
- Musisz przestać. - Nie jestem gotowa być bez ciebie.
Już czas.
- W takim razie to weź. - Nie chcę tego.
- Weź. - Dałem ci to.
Proszę, weź.
- Nie. - Weź to!
W takim razie idź!
Wyjdź!
Odbierz, Emma.
Cholera!
- Co robisz? - Nic.
- Sprawdzałam, czy nie ma pajęczyn. - Mama wie, że tu jesteś?
Nie.
Chodź.
- To zły pomysł. - Chodź!
Marie?
Jesteś sama?
Tak.
Nie możesz się tu wałęsać.
Nie możemy nikomu ufać.
Nie mogą wiedzieć, że tu jesteśmy.
O czym pan mówi?
- Chodź. - Nie!
Niech mnie pan zostawi!
Halo!
Emma?
Dobrze.
Mówiłaś, że jesteś sama.
Niech mnie pan wypuści.
Musisz mnie posłuchać.
Usiądź.
Chodź.
Nie!
Emma. Słuchaj, co ci powiem.
Nie, odejdź!
Spokojnie.
Przestań! Puszczaj!
- Chcę ci pomóc. - Nie!
- Chcę ci pomóc. - Przestań!
Spokój!
Uspokój się, dobra?
Spokojnie. Dobrze.
Spokojnie. O tak.
Nie chcę.
Emma?
Hej.
Ty krwawisz.
Wszystko gra?
Napisy: Juliusz P. Braun