‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪อวกาศ มันอยู่รอบตัวเรา
‪มวลสารกระจัดกระจายอันเป็นนิรันดร์
‪จักรวาลเต็มไปด้วยความมืดมิดและความลึกลับ
‪เราเข้าใจเรื่องของจักรวาล ‪ไม่ถึง 95 เปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ
‪มีแค่บางครั้งเท่านั้น ‪เมื่อจักรวาลยอมเปิดเผยความลับ
‪เราถึงได้รู้ว่าอาจมีอะไรซ่อนอยู่อีก
‪อย่างเช่นครั้งหนึ่งเมื่อ 17 ปีก่อน ‪ตอนที่จักรวาลมาที่เมืองมิดเดลโบ
‪มิดเดลโบ เมืองชายขอบธรรมดาที่สุดในโลก ‪ที่อยู่ในเขตชานเมืองเดนมาร์ก
‪เมืองแห่งการเดินเรืออันมั่งคั่งที่ตกต่ำลง ‪อย่างรวดเร็วเมื่ออู่ต่อเรือถูกปิด
‪เมื่ออู่ปิด ทุกอย่างก็ปิดตาม
‪มิดเดลโบก็ถึงคราวล่มจม
‪แต่เมื่อวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 17 ปีก่อน
‪ในวันเดียวกับที่ฮุสไซน์ ‪ปิดร้านขายของของเขาอย่างถาวร
‪อุกกาบาตลูกหนึ่งก็ตกลงใส่ช่องขายผัก
‪นั่นคือจุดเปลี่ยนของมิดเดลโบ
‪ผู้คนเดินทางมาจากทั่วโลก ‪เพื่อมาดูหลุมอุกกาบาตมิดเดลโบ
‪(พิพิธภัณฑ์ดาวตก)
‪ฮุสไซน์เป็นคนฉลาด
‪เขาทำลูกบอลหิมะอุกกาบาตเป็นของที่ระลึก
‪เขาทำเสื้อ หมวกและแก้วพิมพ์ลาย
‪นี่ทำให้เกิดงานมากมาย
‪จู่ๆ มิดเดลโบก็กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยว
‪นั่นทำให้เราเป็นเราในทุกวันนี้
‪จากมิดเดลโบ มาเป็นเมืองดาวตก
‪ขอบคุณ
‪ขอให้สนุกกันนะ และขอบคุณที่ตั้งใจฟัง
‪ฉันอยากรู้เรื่องดาวตกอีก
‪ไม่มีเรื่องอื่นให้เล่าแล้ว
‪แต่เธอยังไม่ได้เล่าอะไรเลยนะ
‪เธอเล่าแค่เรื่องของเจ้าของร้าน ‪กับเมืองมิดเดลโบ
‪ถ้านายอยากรู้เพิ่ม ก็เข้าไปอ่านในพิพิธภัณฑ์สิ
‪แต่ฉันถามเธออยู่นี่ไง
‪ใช่ ฉันก็อยากตอบคำถามนายทุกข้อเหมือนกัน
‪- เจ้านี่เหรอ ‪- ใช่
‪หินก้อนแค่นี้ทำให้เกิดหลุมอุกกาบาต ‪ใหญ่ขนาดนั้นได้เหรอ
‪ได้สิ นายก็เห็นอยู่นี่ว่าหลุมมันใหญ่แค่ไหน
‪มันเหลือเชื่อน่ะ ‪เจ้านี่ไม่เห็นเหมือนอุกกาบาตของจริงเลย
‪นายเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องอุกกาบาตหรือไง
‪- มีคำถามอะไรอีกไหม ‪- เธอไม่ได้รู้เรื่องที่พูดมาเลยนี่นา
‪ฉันขอจับได้ไหม
‪ไม่ได้อยู่แล้ว
‪แต่เธอแน่ใจว่าเป็นของจริงนี่ ‪ถ้าเป็นของจริงก็ไม่แตกไม่หักหรอก
‪งั้นทำไมฉันจับไม่ได้
‪เพราะป้ายมันเขียนว่า "กรุณาอย่าจับ" ไง
‪เพราะพวกเขารู้ว่า ‪มันไม่ใช่อุกกาบาตของจริงต่างหาก
‪ฉันรู้จักคนแบบนายดี
‪นายคิดว่าตัวเองฉลาดกว่าทุกคน ‪เพราะค้นกูเกิลเป็น
‪แต่ในความเป็นจริง ‪นายมันก็แค่เด็กตัวเล็กๆ แสนเศร้า
‪ฉันจะบอกครูว่าเธอตีฉัน
‪ให้ตาย นายนี่น่ารำคาญชะมัด
‪ฉันจะให้เวลาสองวินาที
‪ระวัง!
‪ฉันเปล่านะ
‪เธอให้เขาจับหินเนี่ยนะ!
‪หนูไม่รู้ว่ามันจะแตกน่ะค่ะ
‪มันเขียนว่า "กรุณาอย่าจับ" นะ
‪- หนูประกอบให้ได้นะคะ ‪- ไม่ต้องทำแบบนั้นเลย
‪เธออยู่ห่างๆ ซะดีกว่า!
‪คนจากทุกที่มาดูหินก้อนนี้นะ
‪ตอนนี้มีไม่ค่อยเยอะแล้ว
‪คนจากทุกที่มาดูหินก้อนนี้
‪คุณก็รู้ว่าไม่จริง
‪ขอโทษค่ะ
‪เธอถูกไล่ออก
‪ว่าไงนะ
‪ออกไปได้แล้ว
‪อะไรน่ะ
‪มีสัญญาณค่ะ
‪สัญญาณแบบไหน
‪ไม่ได้มาจากโลก
‪มันมาจากอวกาศ
‪มีอีก
‪มีอีกอะไรคะ
‪มีอีกสัญญาณ
‪ไม่ได้มาจากอวกาศ
‪- วัดค่าได้ไหมคะ ‪- ฉันจะพยายาม
‪เหมือนการตอบสนองกับสัญญาณแรกเลย
‪ค่ะ ฉันว่าใช่เลย มันมาจากที่นี่
‪จากโลก
‪จากเดนมาร์ก
‪มิดเดลโบ
‪มีอะไรอยู่ข้างนอกนั่นกัน
‪เธอทำอุกกาบาตแตกจริงๆ เหรอ
‪ฉันเปล่า
‪มันแปลกสุดๆ เลยที่อุกกาบาตทำจากแก้ว
‪เธอพูดเรื่องอะไร
‪ดูนี่นะ
‪อะไรน่ะ
‪ชิ้นส่วนอุกกาบาต
‪แต่มันเป็นแก้วนี่
‪อุกกาบาตไม่ได้ทำจากแก้วหรอก
‪ฉันก็ไม่รู้ว่ามันทำจากอะไร
‪ที่แน่ๆ ไม่ใช่แก้วแล้วกัน
‪- ไม่มีใครเขาโกหกเรื่องหินหรอก ‪- ทุกคนโกหกกันทั้งนั้น
‪พ่อแม่ฉันยังไม่ได้อยู่ที่โรงแรมนอกเมืองเลย ‪แต่ไปอยู่กันที่คลับสวิงกิ้ง
‪ฉันอยากดื่มอีก
‪โยนาส
‪- ไง ยาหยี ‪- ไง
‪ไม่อะ นายเหม็นอ้วก
‪ก็ฉันเพิ่งอ้วกมา
‪แต่รู้อะไรไหม
‪ฉันยังดื่มได้อีกนะ
‪ฉันเพิ่งคุยกับแซนนี่มา ‪เธอบอกว่าอุกกาบาตเป็นของปลอมละ
‪หยุดนะ
‪อุกกาบาตเป็นของปลอมเหรอ
‪ฉันว่าจะโทรไปคุยกับฮุสไซน์ละ
‪แล้วถ้าเขายกเลิกงานแฟร์ล่ะ
‪เขาจะยกเลิกทำไม
‪ถ้าเธอบอกเขาว่าอุกกาบาตเป็นของปลอม ‪เขาอาจไม่อยากจัดงานแฟร์แล้วก็ได้
‪- ถ้ามันปลอม เขาก็ต้องรู้อยู่แล้วสิ ‪- เอ็มม่า เธอทำตัวปกติบ้างไม่ได้เหรอ
‪- ใครๆ พากันคิดว่าเธอ… ‪- ใครๆ คิดว่าอะไร
‪พวกเขาคิดว่าเธอนิสัยดีมากๆ เลยไง เอ็มม่า
‪ฉันก็คิดแบบนั้นด้วย
‪มาปาร์ตี้กันเถอะ
‪นี่เบอร์ของฮุสไซน์
‪ฝากข้อความหรือส่งอีเมลให้ผมก็ได้ ‪ที่บิ๊กบอส แอทมิดเดลโบมิวเซียม ดอทดีเค
‪นี่เอ็มม่านะคะ
‪เราคุยกันเรื่องหินได้ไหม
‪เพราะมันอาจไม่ใช่อุกกาบาต ‪มันอาจทำมาจากแก้ว
‪งั้นมันก็เป็นของปลอมใช่ไหมคะ
‪หนูอยากคุยเรื่องนี้กับคุณหน่อย
‪เฮ้!
‪(หลุมอุกกาบาตมิดเดลโบ)
‪อรุณสวัสดิ์จ้ะ ลูกรัก
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪- หลับสบายไหมคะ ‪- แทบจำไม่ได้แล้วจ้ะ
‪แม่ตื่นตั้งนานแล้วน่ะ
‪เจ๋งเลย
‪ได้ข่าวว่าลูกถูกไล่ออกจากพิพิธภัณฑ์
‪- หนูไม่ผิดนะคะ ‪- แน่นอน ไม่เคยผิดอยู่แล้ว
‪ปีที่ผ่านมานี้โดนไปกี่งานแล้วล่ะ
‪หนูจำไม่ได้หรอก
‪ห้างาน เอ็มม่า
‪ห้างานในปีเดียว
‪คราวนี้มันต่างกันค่ะ
‪ยังไงเหรอจ๊ะ
‪คราวนี้ไม่ใช่ความผิดหนู
‪ตลกมากที่ไล่หนูออก ‪ทั้งที่พวกเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายโกหก
‪พวกเขาโกหกเรื่องอะไร
‪เรื่องอุกกาบาต
‪มันทำจากแก้วค่ะ
‪ลูกได้บอกใครเรื่องนี้หรือเปล่า
‪เปล่าค่ะ ไม่ได้บอกอะไรใครทั้งนั้น
‪ดีแล้วจ้ะ อย่าไปยุ่งด้วยเลย
‪- วันนี้โชคดีนะจ๊ะ ‪- แม่ด้วยค่ะ
‪เรียบร้อย
‪หนูอยากขอยาเพิ่มด้วย
‪- เธอมีพอสำหรับสองสัปดาห์เหมือนปกติแล้ว ‪- หนูว่าหนูต้องเพิ่มยาน่ะค่ะ
‪งั้นฉันว่าฉันต้องขอฟัง ‪สภาพจิตใจของเธอหน่อยแล้ว
‪เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม
‪เพราะเมืองนี้น่ะค่ะ
‪เหมือนทุกคนคอยทำให้หนูโกรธตลอดเลย
‪คุณทำยังไงเหรอคะ
‪ฉันทำอะไรเหรอ
‪อยู่รอดน่ะค่ะ
‪ทั้งเมืองนี้
‪เจอเรื่องทั้งหมดนี้โดยไม่เป็นบ้า
‪ก็นะ…
‪ฉันสนใจเรื่องตัวเองเป็นหลักน่ะสิ
‪แต่เธอเป็นวัยรุ่น มันเลยต่างกัน
‪ต่างยังไงคะ
‪เวลาเป็นวัยรุ่น
‪ถ้าเธอไม่เป็นส่วนหนึ่งของอะไรสักอย่าง ‪เธอก็จะต่อต้านมัน
‪ตอนนี้เธอกำลังต่อต้านมัน
‪เธอจะไม่เป็นไรหรอก เอ็มม่า
‪พวกเราส่วนใหญ่ไม่เป็นไร
‪วันละเม็ดนะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪- แล้วเจอกัน ‪- ค่ะ
‪เอ็มม่า!
‪อยากขึ้นมาไหม
‪หนูเหมือนคนโง่เหรอ
‪ฮุสไซน์อยากคุยกับเธอ
‪โอเค
‪งั้นขี่จักรยานไปแล้วกัน
‪(หลุมอุกกาบาตมิดเดลโบ)
‪ยินดีต้อนรับ
‪หนูของานคืนได้ไหมคะ
‪ไม่ได้หรอก
‪งั้นให้หนูมาที่นี่ทำไม
‪ตามมาสิ
‪รู้ไหมว่าตอนอุกกาบาตส่วนใหญ่ตกถึงพื้น
‪แรงกระแทกนั้นรุนแรง ‪จนกระทั่งมันหายไปตอนตกถึงพื้นเลย
‪มันระเหยไปเฉยๆ เลยละ
‪เป็นอนุภาคฝุ่นจิ๋วๆ ที่ลอยไปตามลม
‪หายวับ
‪งั้นอุกกาบาตก็เป็นของปลอมน่ะสิ
‪- มันเป็นสัญลักษณ์ต่างหาก ‪- แหงละ สัญลักษณ์คำโกหกไง
‪- ไม่ใช่คำโกหกนะ ‪- เป็นสิ ถ้าคุณทำมันขึ้นมาเอง
‪คุณไล่หนูออกเพราะทำอุกกาบาตปลอมพังไม่ได้
‪คูปองเครื่องดื่มเหรอ
‪คืนนี้มาที่งานแฟร์สิ
‪ไปสนุกบ้าง
‪นั่นน่าจะพอค่าเครื่องดื่มทั้งคืน ‪ไม่ใช่แค่เธอ สำหรับเพื่อนเธอด้วย
‪พูดจริงเหรอ
‪อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกดีกว่า ‪คิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น
‪ตกลงไหม
‪ไง ยาหยี
‪ไง
‪จะไปไหนเหรอ
‪กำลังจะไปบ้านนิคน่ะ
‪ตื่นเต้นหรือเปล่า
‪- เรื่องอะไร ‪- งานแฟร์ไง
‪ไว้เราไปเมากันนะ
‪เจ๋งเลย โชคดีนะเนี่ย ‪ที่ฉันได้คูปองเครื่องดื่มมาเพียบ
‪ไปได้มาจากไหน
‪ฮุสไซน์ใช้มันติดสินบนฉัน ‪ตอนฉันบอกว่าเขาเป็นคนโกหกน่ะ
‪- เธอไปคุยกับฮุสไซน์มาเหรอ ‪- ใช่
‪เขามันคนเฮงซวยของแท้เลย
‪แต่ฉันบอกเธอแล้วนี่ว่าไม่ให้คุยกับเขา
‪- ไม่สำคัญหรอก ‪- สำคัญสิ!
‪ปีหนึ่งเมืองเส็งเคร็งนี้ ‪จะมีวันอะไรดีๆ จริงๆ สักวัน
‪วันเดียว!
‪เธอจะมาทำมันพังไม่ได้นะ
‪ฉันแค่คิดว่าคนเราไม่ควรโกหกน่ะ
‪ฉันว่าเธอกำลังล้ำเส้นจริงๆ แล้วนะ
‪โอเค
‪ทุกครั้งที่เธอคิดว่าอะไรเป็นเรื่องโกหก
‪คนอื่นๆ ต่างหากที่ต้องชดใช้ ‪พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้สนุกอีก
‪นายเคยคิดไหมว่าการที่นายเอาแต่อยากเล่นสนุก
‪เป็นเพราะนายกลัวที่จะย้อนมองตัวเองให้ดีๆ
‪แล้วทำอะไรกับชีวิตตัวเองสักที
‪จำตอนที่ฉันบอกว่าใครๆ ก็คิดว่าเธอนิสัยดีได้ไหม
‪นั่นแหละเรื่องโกหกคำโต
‪ทุกคนคิดว่าเธอมันโคตรน่ารำคาญ
‪เชิญเอางานแฟร์ยัดก้นไปได้เลย
‪แปลว่าเธอจะไม่ไปงั้นเหรอ
‪ฉันรักเธอนะ!
‪พร้อมไหมจ๊ะ
‪หนูไม่ไปค่ะ
‪ต้องไปสิ
‪หนูไม่อยากไป
‪มันเป็นธรรมเนียมนะ
‪เราจะกินแอปเปิลเคลือบน้ำตาลเหมือนทุกทีไง
‪เราจะหัวเราะคนเมากัน ‪ทำทุกอย่างที่เคยทำมาตลอดไง
‪หนูทำไม่ได้
‪ก็ได้จ้ะ
‪ได้เหรอคะ
‪จ้ะ ไม่เป็นไร
‪"หนู เอ็มม่า…"
‪- ไม่นะ ‪- "อนุญาตให้แม่"
‪"ตัดสินใจว่าอยากให้หนูมีส่วนร่วม ‪ในเรื่องอะไรก็ได้ปีละสามครั้ง
‪จนกว่าหนูจะย้ายออกจากบ้าน รักค่ะ เอ็มม่า"
‪- ตอนนั้นหนู 13 ‪- แล้วไง ลูกก็ยังอยู่บ้านนี้
‪แม่เรียกมันว่าสิทธิ์ปฏิเสธของแม่
‪เดี๋ยวเจอกันนะ
‪ให้ตาย รสชาติแย่มาก
‪หนูชอบลืมอยู่เรื่อยเลยว่าไม่ชอบมัน
‪นั่นก็เป็นธรรมเนียมของเราด้วย
‪- นี่เหมือนกินคอนกรีตสีแดงชัดๆ ‪- ไม่นะ อร่อยออก
‪ต้องล้อกันเล่นแน่
‪นายทำอะไรน่ะ
‪ไง ยาหยี
‪ไม่นึกว่าเธอจะมา
‪ก็เลยไปแลกลิ้นกับโนรีนเหรอ
‪ก็ฉันนึกว่าเธอจะจับไม่ได้นี่
‪เป็นข้ออ้างที่โคตรดีเลย
‪แล้วเธอล่ะ
‪- ฉันเหรอ ‪- ใช่
‪เธอทำทำไม เธอไม่ได้สนใจเขาด้วยซ้ำ
‪เย็นไว้น่า
‪ไปตายซะไป
‪เอ็มม่า!
‪เฮ้ๆ
‪เอาไปเลย
‪รู้หรือเปล่าว่าพวกนั้นแลกลิ้นกัน ‪โยนาสกับโนรีนน่ะ
‪ทุกอย่างมันปลอม
‪มิดเดลโบที่รัก
‪ขอบคุณที่มากันในคืนนี้นะครับ
‪วันนี้ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ‪ที่จะแนะนำชายผู้ที่จะมาช่วยเราทุกคน
‪โธมัส ดามบอร์ก อนาคตของมิดเดลโบครับ
‪คืนนี้สนุกสุดเหวี่ยงเลยล่ะสิ
‪ขอบคุณมากครับ เป็นเกียรติจริงๆ ที่ได้มาที่นี่
‪ผมเป็นตัวแทนของแอสทรีอุส ‪กองทุนเฮดจ์ฟันด์ระหว่างประเทศ
‪ที่คอยค้นหาเพชรในตมมาเป็นเวลานาน
‪เราเชื่อว่าเมื่อร่วมมือกัน
‪เราอาจเปลี่ยนมิดเดลโบให้เป็นศูนย์กลาง ‪การขนส่งทางเรือในเขตเหนือของยุโรปได้
‪เราเชื่อว่าเมืองนี้มีทั้งเอกลักษณ์ ‪และความสอดคล้องมากมาย
‪และยังมีความชำนาญของคนงานอู่เรือ ‪ที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น
‪จากต้นศตวรรษก่อน…
‪มิดเดลโบจะทำให้ทุกคนเห็นว่า ‪เราสร้างได้ทุกอย่าง
‪เมืองแห่งความภาคภูมิใจที่ถูกจักรวาลพุ่งชน
‪สิ่งนี้ทำให้เกิดความสามัคคี
‪หวัดดี
‪หวัดดี!
‪ครับ
‪พวกคุณไม่เข้าใจเหรอว่า ‪ทุกอย่างเป็นแค่เรื่องโกหก
‪- ว่าไงนะ ‪- เขาเป็นนักต้มตุ๋น
‪อุกกาบาตเป็นของปลอม
‪ขอบคุณนักเล่นมุกประจำถิ่นของเราด้วย
‪ถ้าเด็กๆ ของมิดเดลโบ ‪ไม่ดื่มเหล้าจนหมดงานไปแล้ว
‪บาร์ตรงนั้นมีเครื่องดื่มราคาดีมากขายอยู่นะครับ
‪คืนนี้ขอให้สนุกนะครับ ขอบคุณ
‪(กระจกวิเศษจงบอกข้าเถิด ‪ใครตัวยืดที่สุดในปฐพี)
‪เธอรู้อะไรกันแน่ เอ็มม่า
‪บอกมาว่าเธอรู้อะไร
‪บ้าฉิบ
‪โอเค
‪(หลุมอุกกาบาตมิดเดลโบ)
‪เมาเหมือนหมาเลยฉัน
‪(พิพิธภัณฑ์ดาวตก)
‪บ้าเอ๊ย!
‪เจ็บอะ
‪เข้ามาข้างในสิ
‪ดื่มนี่นะ
‪- ฉันมาทำอะไรที่นี่ ‪- เธอนอนหลับอยู่ข้างนอก
‪อากาศมันหนาว เราก็เลยช่วยเธอไว้ ‪ไม่สิ แวมไพร์ตรงนั้นช่วยไว้ต่างหาก
‪แวมไพร์เหรอ
‪ใช่
‪มารีเป็นแวมไพร์ 99 เปอร์เซ็นต์
‪แล้วอีกหนึ่งเปอร์เซ็นต์ล่ะ
‪ฉันไม่ดื่มเลือด
‪- เธอไม่ดื่มเลือดเหรอ ‪- ยังไม่ดื่ม
‪แต่แบบนั้นเธอก็เป็นแวมไพร์ศูนย์เปอร์เซ็นต์น่ะสิ
‪ฉันจะกลับบ้านละ
‪เราอยากคุยก่อน
‪ฉันคุยกับพ่อนายไปแล้ว
‪ฉันรู้ว่าต้องหุบปาก
‪แต่เธอไม่จำเป็นต้องหุบปากก็ได้
‪เธอต้องบอกเรามาว่ารู้อะไร
‪- ฉันไม่ได้รู้อะไรที่นายไม่รู้แล้วหรอก ‪- ก็อาจใช่ เธอบอกเราสิ
‪เธอรู้เรื่องอุกกาบาตได้ยังไง
‪ก็มันแตก แค่นั้นแหละ
‪ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น
‪- ฉันบอกแล้ว ‪- บอกว่าอะไร
‪ว่ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ
‪เรื่องอะไร
‪เอลวิสนึกว่าเธอรู้บางอย่างน่ะ
‪ช่างมันเถอะ ไปส่งเธอที่ประตูด้วยนะ มารี
‪ได้
‪กลับบ้านซะ
‪- เธอน่ารักดีเนอะ ‪- ใช่เลย
‪นายพูดไปแล้ว
‪พวกนายทำอะไรกัน
‪ไม่สำคัญหรอก กลับบ้านซะ
‪ฉันไม่อยากกลับ
‪เย็นไว้น่า เธอโอเค
‪เธอไม่รู้หรอก
‪อย่าบอกใครนะ ตกลงไหม
‪ไม่งั้นเธอจะกัดฉันเหรอ
‪เรารู้ทุกเรื่อง เรารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ
‪เราคอยจับตาดูคนอื่นๆ
‪เราเป็นคนกลุ่มเดียวที่กำลังสืบว่า ‪เกิดอะไรขึ้นในมิดเดลโบ
‪เมืองนี้มีความลับ
‪เราอยากเปิดเผยมัน
‪มีคนที่อยู่ที่นั่นเมื่อ 17 ปีก่อน
‪เรารู้ว่าพวกเขาอยู่ด้วยตอนที่อุกกาบาตตกลงมา
‪- พวกเขาเห็นมัน แต่ไม่เคยพูดอะไรเลย ‪- นายรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาอยู่ด้วย
‪เราตรวจสอบแล้ว
‪ทุกคนที่เราสนใจอยู่ในรัศมี 500 เมตร ‪จากจุดที่อุกกาบาตตก
‪แต่พวกเขาปิดเป็นความลับ
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะความจริงมันอันตรายน่ะสิ
‪พวกเขารู้ว่าไม่ใช่อุกกาบาตหรอก ‪ที่ตกพื้นในตอนนั้น
‪โอเค แล้วเป็นอะไรล่ะ
‪ยานอวกาศ
‪อะไรนะ
‪- ไม่ใช่คำนั้นเหรอ ‪- ยานอวกาศ
‪โอเค ไว้เจอกันนะ ฉันกลับละ
‪เอาจริงเหรอ
‪เธอปฏิเสธเฉยๆ ไม่ได้หรอก
‪ทำไมจะไม่ได้
‪เพราะมันคือความจริง
‪ชีวิตนายมันเหมือนการ์ตูน ‪ซะจนนายเชื่อจริงๆ เหรอ
‪ว่ามียานอวกาศมาลงจอด ‪ที่มิดเดลโบเมื่อ 17 ปีก่อนน่ะ
‪แล้วถ้าฉันบอกเธอว่า
‪เมื่อสามวันก่อนมีข่าวลือว่า ‪มีสัญญาณส่งมาจากนอกโลกล่ะ
‪แล้วมิดเดลโบก็ตอบกลับ
‪แหงละ แล้วไงต่อ
‪แล้วถ้าฉันบอกเธอว่าเมื่อเดือนก่อน ‪ยังไม่มีองค์กรแอสทรีอุสเลยล่ะ
‪ทำไมพวกเขาถึงเติบโตไวนัก
‪ที่นี่มีบางอย่างแปลกๆ ฉันว่ามันคุ้มที่จะตรวจสอบดู
‪ลูกมาแล้ว
‪แม่โทรหาลูกด้วยนะ
‪สิบสายเหรอคะ แม่
‪เข้าบ้านเถอะ ยัยเด็กก้อน
‪(สุขสันต์วันเกิด)
‪สุขสันต์วันเกิด
‪ขอบคุณค่ะ
‪ลูกลืมใช่ไหม
‪ค่ะ ก็นิดหนึ่ง
‪แม่ไม่แน่ใจว่าควรจัดงานวันเกิดแบบเด็กๆ
‪หรือแบบคนเมาค้างดี ‪ก็เลยมีทั้งเค้กกับมันฝรั่งทอด
‪น่ากินอะ
‪อายุ 17 ปี…
‪- แม่จำได้… ‪- เหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวานนี้เอง
‪ใช่เลยจ้ะ พ่อของลูกฝากสุขสันต์วันเกิดมาด้วย
‪พ่อหนูไม่รู้สักหน่อยว่าหนูมีตัวตน
‪แม่มั่นใจว่าพ่อที่กำลังอยู่ที่ไหนสักแห่ง ‪ต้องรู้ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง
‪ค่ะ
‪เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪แม่ก็อยู่ด้วยนี่คะ
‪แม่กลับก่อนน่ะ แต่มีคนเยอะเลยที่อยู่ที่นั่น
‪หนูว่าหนูคงเมาไปหน่อย
‪- แม่บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าไปยุ่งเรื่องนั้น ‪- ค่ะ
‪- คงดูงี่เง่าแน่ๆ เลย ‪- ก็นิดหน่อยจ้ะ
‪คนเราต้องเชื่อในอะไรสักอย่างนะ
‪แล้วถ้าสิ่งที่พวกเขาเชื่อเป็นเรื่องโกหกล่ะ
‪ก็ให้พวกเขาเชื่อไป
‪ลูกไม่ต้องไปสนใจเรื่องนั้นหรอก ‪สนใจแค่เรื่องที่ทำให้ลูกมีความสุขก็พอ
‪ค่ะ และนั่นก็คือการไม่ทะเลาะ ‪กับคนอื่นตลอดเวลา
‪นั่นสิ
‪มันไม่คุ้มหรอก
‪ค่ะ
‪ลืมมันซะนะ
‪ได้ค่ะ
‪โอเคนะ
‪ค่ะ หนูจะลืมเรื่องนี้ซะ
‪- สัญญานะ ‪- ค่ะ
‪(อู่ต่อเรือมิดเดลโบ)
‪คนมาเพียบเลย
‪เธอคือเด็กสาวจากงานแฟร์เมื่อคืนไม่ใช่เหรอ
‪- มีอะไรเหรอ เรื่องอุกกาบาตหรือเปล่า ‪- ไม่มีอะไรค่ะ
‪ก็แค่เรื่องที่หนูคิดไปเองว่ารู้
‪ทุกครั้งที่เราค้นพบสิ่งใหม่ๆ
‪กลายเป็นว่าสิ่งที่เราคิดว่ารู้เมื่อวานนี้ ‪คือสิ่งผิดในวันนี้
‪และเธอก็มาอยู่ตรงนี้
‪ค่ะ
‪อยากเดินดูรอบๆ ไหม
‪ค่ะ ขอบคุณ
‪- ที่จริงหนูมาหางานทำน่ะ ‪- งั้นเธอก็มาถูกที่แล้ว
‪คุณจะเสนองานอะไรให้หนูคะ
‪- เธอเรื่องมากหรือเปล่าล่ะ ‪- ไม่เลยค่ะ
‪- แต่หนูรับมือยากหน่อยนะ ‪- เราก็ไล่เธอออกได้ทุกเมื่อ
‪หนูเคยลองแบบนั้นแล้ว
‪พวกคุณทำอะไรกันแน่คะ
‪เราสร้าง
‪มันคืออู่ต่อเรือ
‪มิดเดลโบสมควรได้กลับคืนสู่ยุครุ่งเรืองของมัน
‪พวกคุณก่อตั้งบริษัทเมื่อหนึ่งเดือนก่อนใช่ไหม
‪หนูได้ยินมาแบบนั้น
‪เธอหาดูในเน็ตก็ได้
‪เราเกือบยุบตัวไปสองสามครั้ง ‪แต่เราก็ยังอยู่ตรงนี้
‪และอยู่มาตั้งแต่ปี 1875
‪ค่ะ นั่นสินะ
‪หวัดดี
‪เป็นไงบ้าง
‪ฉันเพิ่งได้งานทำน่ะ
‪มาสิ
‪เราจะไปไหนกัน
‪จะไปจับตาดูบางคน
‪มาเถอะ
‪ก็ได้
‪ตรงนี้แหละ
‪แต่นั่นหมอที่รักษาฉันนี่
‪หล่อนทำไมเหรอ
‪ฉันบอกแล้วไง เราจะมาจับตาดูหล่อน
‪เอาขนมปังกรอบไหม
‪เอาสิ
‪ยินดีด้วยนะ
‪เรื่องอะไร
‪วันเกิดเธอไม่ใช่เหรอ
‪ขอบใจ
‪พวกเธอคิดว่าหล่อนรู้อะไรเหรอ
‪ซูซานอยู่ที่นั่นเมื่อ 17 ปีก่อน
‪หล่อนอาจจะเปิดเผยบางอย่าง ‪ถ้าเราจับตาดูหล่อนไว้
‪ซูซานจะเปิดเผยเรื่องอะไรได้ ‪หล่อนก็แค่หมอแก่ๆ น่าเบื่อ
‪ถ้าเธออยากปิดบังบางอย่าง
‪การทำตัวเป็นคนน่าเบื่อ ‪ก็เป็นแผนที่ฉลาดสุดๆ เลยไม่ใช่เหรอ
‪แบบที่เธอทำน่ะเหรอ
‪ใช่
‪ว่าแต่ทำไมเราต้องคอยดูด้วยล่ะ
‪เพราะทุกคนมีความลับน่ะสิ
‪แมดส์กับเอลวิส…
‪พวกเขาหมกมุ่นกับแผนการลับๆ นี้
‪แต่ฉันเปล่า
‪ฉันก็แค่ชอบดูผู้คน
‪ยิ่งมองดู ฉันยิ่งเข้าใจ
‪ว่าชีวิตทุกคนก็เละเทะเหมือนฉันนี่แหละ ‪มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นนิดหนึ่ง
‪เกิดอะไรขึ้นน่ะ
‪ดูสิ
‪นั่นครูฮานส์ ครูชีวะของฉัน
‪จริงด้วย ถูกของเธอ
‪หล่อนนอนกับคนไปทั่วเหรอเนี่ย
‪คำบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์