SERIAL NETFLIX
Kosmos. Jest wszędzie wokół nas.
Rozproszony ogrom nieskończoności.
Wszechświat pełen ciemności i tajemnic.
Jego 95 procent stanowi dla nas zagadkę.
Dopiero gdy wszechświat objawi nam swój potencjał,
zaczynamy rozumieć, co się w nim kryje.
Na przykład 17 lat temu, gdy wszechświat przybył do Middelbo.
Middelbo, najnudniejsze miasteczko na peryferiach Danii.
Było bogatą siedzibą stoczni, jednak stoczyło się, gdy ją zamknięto.
Wkrótce zamknęło się wszystko inne.
Middelbo zaczęło tonąć.
Ale 22 lutego, 17 lat temu,
tego samego dnia, gdy Hussein zamknął swój sklep spożywczy,
w dziale warzyw wylądował meteoryt.
To odwróciło losy Middelbo.
Turyści ściągali zewsząd, żeby zobaczy krater.
MUZEUM METEORYTU
Hussein miał łeb.
Zaczął robić pamiątki z meteorytem.
Koszulki, czapki i kubeczki.
Dał ludziom pracę.
Middelbo stało się atrakcją.
Dlatego tu dziś jesteśmy.
W Middelbo, miasteczku meteorytu.
Dziękuję.
Miłego dnia, dziękuję za uwagę.
Opowie pani o meteorycie?
To już cała historia.
Ale nic pani nie powiedziała.
Tylko o sklepikarzu i o Middelbo.
Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej, odwiedź muzeum.
Ale pytam panią.
Tak. I chciałabym odpowiedzieć na wszystkie twoje pytania.
- To on? - Tak.
Taki mały kamień zrobił taki wielki krater?
Tak. Sam widzisz, jak wielki jest krater.
Mało wiarygodne. To nie wygląda jak meteoryt.
Jesteś specjalistą od meteorytów?
- Masz więcej pytań? - Pani nie ma o tym pojęcia.
Mogę go dotknąć?
Jasne, że nie.
Podobno jest prawdziwy. Jeśli tak, to nic mu się nie stanie.
Więc dlaczego nie?
Bo jest zakaz dotykania.
Bo to nie meteoryt.
Znam takich jak ty.
Myślisz, że pozjadałeś wszystkie rozumy, bo umiesz używać Google’a.
Ale tak naprawdę jesteś tylko smutnym chłopaczkiem.
Powiem, że mnie pani pobiła.
Boże, ale jesteś irytujący.
Masz dwie sekundy.
Ostrożnie!
To nie ja.
Pozwoliłaś dotknąć skały!
Nie wiedziałam, że pęknie.
Jest tabliczka „nie dotykać”.
- Mogę go skleić. - Nie ma mowy.
Nie zbliżaj się do niego.
Ludzie ściągają zewsząd, żeby zobaczyć tę skałę.
Ostatnio nie tak wielu.
Ludzie ściągają zewsząd, żeby zobaczyć tę skałę!
Wie pan, że to nieprawda.
Przepraszam.
Zwalniam cię.
- Słucham? - Wynoś się.
To sygnał.
Jaki?
Nie pochodzi stąd.
Dochodzi z kosmosu.
Kolejny.
- Kolejne co? - Sygnał.
Nie z kosmosu.
- Namierzysz go? - Spróbuję.
Jakby odpowiedź na pierwszy sygnał.
Chyba tak.
Dochodzi stąd. Z Ziemi.
Z Danii.
Middelbo.
Co tam jest?
Serio rozwaliłaś meteoryt?
Nie ja.
Dziwne, że meteoryty są szklane.
O czym ty mówisz?
Patrz.
Co to jest?
- Okruchy skały. - Ale to jest szkło.
Meteoryty nie są szklane.
Nie wiem, z czego są zbudowane.
Na pewno nie ze szkła.
- Nie kłamie się na temat skały. - Każdy kłamie.
Moi rodzice nie są w knajpie, tylko w klubie swingersów.
Potrzebuję więcej.
Jonas?
- Hej, kotku. - Hej.
Śmierdzisz rzygami.
Właśnie rzygałem.
Ale wiesz co?
Mogę dalej pić.
Rozmawiałam z Zannie. Mówi, że meteoryt to fałszywka.
Przestań.
Czyli meteoryt to ściema?
Chyba zadzwonię do Husseina i mu powiem.
A jeśli odwoła festyn?
Niby dlaczego?
Jeśli mu o tym powiesz, może odwidzi mu się festyn.
Jeśli to ściema, to on to wie.
Nie możesz czasem być normalna?
- Wszyscy myślą… - No co?
Myślą, że jesteś bardzo miła, Emma.
I ja też tak myślę.
Po prostu się bawmy, dobra?
Mówi Hussein.
Zostaw wiadomość albo napisz na szefszefów@muzeumwmiddelbo.dk.
Tu Emma.
Możemy porozmawiać o skale?
To może nie być meteoryt. Możliwe, że jest szklana.
To by znaczyło, że to fałszywka.
Chcę o tym porozmawiać.
Ej!
Cześć, kochanie.
Hej.
- Jak się spało? - Już nie pamiętam.
Wstałam dawno temu.
Spoko.
Podobno cię zwolnili.
To nie moja wina.
Jasne, że nie. Jak zawsze.
W ilu miejscach pracowałaś przez ostatni rok?
Nie pamiętam.
W pięciu, Emma.
Pięć miejsc w rok.
To co innego.
Dlaczego?
To nie był moja wina.
To absurd, że mnie wylali, skoro to oni kłamali.
W jakiej kwestii?
Meteorytu.
Był szklany.
Powiedziałaś o tym komuś?
Nie. Nic nikomu nie mówiłam.
To dobrze. Nie interesuj się tym.
- Miłego dnia. - Nawzajem.
Gotowe.
Mogę dostać więcej tabletek?
- Starczy na dwa tygodnie. - Chyba muszę zwiększyć dawkę.
W takim razie muszę usłyszeć więcej o twoim stanie psychicznym.
Opowiesz mi?
Chodzi o to miasteczko.
Wszyscy mnie cały czas wkurzają.
Jak pani to robi?
Jak co robię?
Jak pani tu żyje?
W tym miasteczku.
Jak pani nie odbija?
Cóż…
skupiam się głównie na sobie.
Ale ty jesteś nastolatką. To co innego.
Dlaczego?
Kiedy jesteś nastolatką,
albo jesteś czegoś częścią, albo przeciwniczką.
Teraz jesteś przeciwniczką.
Będzie dobrze, Emma.
Zwykle wszystko się układa.
Jedną dziennie.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
Emma!
Wsiądziesz?
Wyglądam na idiotkę?
Hussein chce z tobą pomówić.
Dobra.
To pojedź rowerem, dobra?
KRATER W MIDDELBO
Witaj.
Mogę wrócić do pracy?
- Nie. - Więc po co tu jestem?
Zapraszam.
Wiesz, że zazwyczaj kiedy meteoryt ląduje na ziemi,
siła uderzenia jest tak ogromna, że meteoryt znika?
Po prostu wyparowuje.
Zamienia się w pył niesiony wiatrem.
Puf!
I nie ma.
Czyli to fałszywka?
- To symbol. - Tak, symbol kłamstwa.
- To nie kłamstwo. - Sfabrykował go pan.
Nie może mnie pan wylać za zniszczenie atrapy.
Kupony do baru?
Przyjdź dziś na festyn.
Zabaw się.
Całą noc będziesz piła za darmo. I twoi znajomi też.
Poważnie?
Nie mówmy już o tym. Zapomnijmy o sprawie.
Dobrze?
- Cześć, kotku! - Hej.
Dokąd jedziesz?
Wpaść do Nika.
Ekscytujesz się?
- Czym? - Festynem.
Narąbiemy się, co nie?
Spoko. Na szczęście mam masę kuponów do baru.
Skąd masz?
Hussein chciał mnie nimi przekupić.
- Rozmawiałaś z nim? - Tak. Dupek z niego.
Mówiłem, żebyś tego nie robiła.
- To nieważne. - Jasne, że ważne.
Mamy w tej dziurze jeden dobry dzień w roku.
Jeden!
Nie możesz tego spierdolić.
Nie powinno się kłamać.
Teraz już naprawdę przesadzasz.
Dobra.
Zawsze kiedy myślisz, że ktoś kłamie,
wszyscy za to płacimy i nie możemy się bawić.
Nie sądzisz, że chcesz się tylko bawić,
bo przeraża cię myśl, że mógłbyś spojrzeć na siebie
i zrobić coś ze swoim życiem?
Powiedziałem, że wszyscy uważają cię za miłą.
Łgałem jak pies.
Wszyscy uważają cię za cholerny wrzód na dupie.
Wsadź sobie ten festyn.
Czyli nie przyjdziesz?
Kocham cię!
Gotowa?
Nie idę.
Jasne, że idziesz.
- Nie mam ochoty. - To tradycja.
Będą kandyzowane jabłka.
Będziemy się śmiać z pijanych ludzi. Jak zawsze.
Nie mogę.
Dobrze.
Dobrze?
Tak. W porządku.
„Ja, Emma…”
- Nie. - „…niniejszym pozwalam mamie
wybierać trzy wydarzenia rocznie, w których muszę uczestniczyć,
aż do momentu, kiedy się wyprowadzę”.
- Miałam 13 lat! - I co? Wciąż tu mieszkasz.
Zgłaszam mamine weto.
Do zobaczenia.
Boże, ale ohyda.
Zawsze o tym zapominam.
To też tradycja.
- Jak czerwony cement. - Są przepyszne.
Noż kurwa.
Co robisz?
Hej, kotku. Miało cię nie być.
Więc postanowiłeś przelizać Noreen?
Myślałem, że się nie dowiesz.
Zajebista wymówka.
A ty?
- Ja? - Tak.
Czemu to robisz? Nawet na niego nie lecisz.
Ej!
Pierdol się.
Emma!
Proszę bardzo.
Wiesz, że Jonas i Noreen się lizali?
Wszystko to ściema.
Drodzy mieszkańcy.
Dziękuję za przyjście.
Mam zaszczyt przedstawić wam człowieka, który uratuje nas wszystkich.
Thomas Damborg, przyszłość Middelbo.
Szalona noc, co?
Dziękuję bardzo. To zaszczyt tu być.
Reprezentuję Astraeus, międzynarodowy fundusz hedgingowy,
który ma długą tradycję odkrywania prawdziwych diamentów.
Wierzymy, że razem uda nam się zmienić Middelbo
w stoczniową stolicę północnej Europy.
Wierzymy, że to miasteczko ma odpowiednie tożsamość i ducha,
a także doświadczenie przekazywane przez pokolenia stoczniowców
od początku zeszłego wieku.
Middelbo pokaże światu, że stać je na wszystko.
Dumne miasteczko, które uderzył wszechświat.
To was zjednoczyło.
Hej!
Tak?
Nie wiecie, że to cholerna ściema?
- Słucham? - Ten koleś to oszust.
Meteoryt to fałszywka.
Dziękuję lokalnej komiczce.
Jeśli młodzież z Middelbo wszystkiego nie wypiła,
ceny w barze są bardzo rozsądne.
Miłego wieczoru. Dziękuję.
LUSTERECZKO, POWIEDZ PRZECIE, KTO JEST TAKI KRZYWY?
Co dokładnie wiesz, Emma?
Powiedz, co wiesz.
Szlag.
Dobra.
KRATER W MIDDELBO
Ale się narąbałam…
MUZEUM METEORYTU
Kurwa!
Wejdź do środka.
Napij się.
- Co ja tu robię? - Spałaś na zewnątrz.
Było zimno, więc ci pomogliśmy. A właściwie wampir pomógł.
Wampir?
Tak.
Marie to w 99% wampir.
A ostatni procent?
Nie piję krwi.
- Nie pijesz krwi? - Jeszcze nie.
To chyba jesteś wampirem w zerze procent, co nie?
Pójdę do domu.
- Najpierw pogadajmy. - Rozmawiałam z twoim tatą.
- Wiem, że mam się zamknąć. - Nie musisz się zamknąć.
Powiedz nam, co wiesz.
- Nic, czego ty nie wiesz. - Kto wie? Powiedz.
Skąd wiesz o meteorycie?
Po prostu pękł.
Nic nie wiem.
- Mówiłem. - Co mówiłeś?
Że to zbieg okoliczności.
- Co? - Elvis myślał, że coś wiesz.
Nieważne. Odprowadź ją, Marie.
- Dobra. - Idź do domu.
- Ładna, co nie? - No.
Ty to powiedziałeś.
Co robicie?
Nieważne. Idź do domu.
Nie chcę.
Wyluzuj. Jest spoko.
- Nie wiesz tego. - Nie mów nikomu, dobra?
Albo ona mnie ugryzie?
Wiemy wszystko. O tobie.
Obserwujemy ludzi.
Tylko my badamy, co w Middelbo jest nie tak.
To miasteczko ma tajemnice.
Chcemy je ujawnić.
Niektórzy byli tam 17 lat temu.
Tam, gdzie uderzył tak zwany meteoryt.
- Widzieli to, ale nic nie mówią. - Skąd wiecie, że tam byli?
Zbadaliśmy sprawę.
Każdy, kto nas interesuje, był w promieniu 500 metrów.
Ale to ukrywa.
Dlaczego?
Prawda jest niebezpieczna.
Wiedzą, że to nie był meteoryt.
W takim razie co?
Statek kosmiczny.
Że co?
- Nie tak się mówi? - Statek kosmiczny.
Dobra. To nara. Wychodzę.
Serio?
Nie możesz tego odrzucić.
- Dlaczego nie? - Bo to prawda.
Chyba żyjesz w komiksie, jeśli naprawdę wierzysz,
że 17 lat temu w Middelbo wylądował statek kosmiczny.
A jeśli powiem,
że podobno trzy dni temu zarejestrowano sygnał z kosmosu,
a Middelbo odpowiedziało?
I co z tego?
Miesiąc temu firma Astraeus nie istniała.
Jak to możliwe, że tak szybko urosła?
Coś tu nie gra. Warto się temu przyjrzeć.
Nareszcie jesteś.
Dzwoniłam.
Dziesięć razy, mamo?
Chodź, maleńka.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO
- Sto lat! - Dziękuję.
- Zapomniałaś? - Tak. Trochę.
Nie byłam pewna, czy traktować to jak urodziny
czy dzień na kacu, więc mam i tort, i chipsy.
Pycha.
Siedemnaście lat.
- Pamiętam to… - Jak wczoraj.
Właśnie tak. Tata też składa ci życzenia.
Tata nie wie, że istnieję.
Na pewno wie. Jakoś, gdzieś.
Co się wczoraj stało?
Byłaś przy tym?
Poszłam już do domu, ale wiele innych osób było.
Chyba trochę się upiłam.
- Miałaś się w to nie mieszać. - Tak mówiłaś.
- Pewnie głupio zrobiłam. - Trochę tak.
Każdy musi w coś wierzyć.
A jeśli to kłamstwo?
To nic.
Nie skupiaj się na tym. Skup się na tym, co daje ci szczęście.
Tak. A ciągłe kłótnie tego nie robią.
Wiem.
- Nie warto. - No.
Zapomnij o tym.
- Dobrze. - Tak?
Tak. Zapomnę o tym.
- Obiecujesz? - Tak.
STOCZNIA W MIDDELBO
Dużo ludzi.
Nie jesteś tą dziewczyną z festynu?
- Co mówiłaś? Coś o meteorycie? - Nic takiego.
Zdawało mi się, że coś wiem.
Kiedy coś odkrywamy,
to, co wiedzieliśmy wczoraj, dziś okazuje się błędne.
I jesteś tutaj.
Tak.
Oprowadzić cię?
Poproszę.
Właściwie to szukam pracy.
Przyszłaś we właściwe miejsce.
Jakie pozycje pan oferuje?
- Jesteś wybredna? - Nie.
- Ale bywam trudna. - Zawsze mogę cię zwolnić.
Nic nowego.
- Czym dokładnie zajmuje się firma? - Budową.
To stocznia.
Middelbo zasługuje na powrót do dawnej chwały.
Firma powstała miesiąc temu?
Tak słyszałam.
Sprawdź w Internecie.
Kilka razy prawie się zamknęliśmy, ale wciąż istniejemy.
Od 1875 roku.
Jasne. Rozumiem.
Cześć.
Jak leci?
Znalazłam pracę.
Chodź.
Dokąd?
Obserwujemy kogoś.
Chodź.
Dobra.
To tutaj.
To moja lekarka.
Co z nią nie tak?
Mówiłam. Obserwujemy ją.
Krakersa?
Pewnie.
Najlepszego.
Co?
Nie masz dziś urodzin?
Dzięki.
Myślicie, że ona wie?
Susan była tam 17 lat temu.
Może coś wyjawi, jeśli się przyjrzymy.
Co miałaby wyjawić? To tylko nudna lekarka.
Kiedy ma się coś do ukrycia, najlepiej wydawać się nudnym, nie?
Tak jak ty?
Tak.
Czemu ją obserwujemy?
Bo każdy ma tajemnice.
Madsa i Elvisa…
kompletnie pochłonął ten spisek.
Mnie nie.
Po prostu lubię obserwować ludzi.
Im dłużej patrzę, tym lepiej rozumiem,
że każdy jest równie porąbany jak ja.
I mi z tym trochę lepiej.
Co się dzieje?
Patrz.
To mój nauczyciel biologii, Hans.
Faktycznie, masz rację.
Pieprzy go na boku?
Napisy: Juliusz P. Braun