"ปี 2011"
หมอบอกว่า ฉันคงไม่ทันเห็นเขาเข้าโรงเรียน
แต่ฉัน...
ก็ได้ไปดู
อือ
เขาบอกว่าหาเพื่อนได้แล้วด้วย
เข้าสังคมเก่งกว่าที่ฉันคิดอีก
ฉันอยากเฝ้ามองเขาเติบโตต่อไป
อยากมีเวลาอีกหน่อย แค่อีกสักนิด
ถึงจะรู้อยู่แก่ใจแล้วก็เถอะ
คะ
มัตสึริจัง
ใช้ชีวิตให้เต็มที่นะ
"เริ่มถ่ายวิดีโอ"
วันที่ 14 สิงหาคม 2013
อากาศแจ่มใส แจ่มใสสุด ๆ
ฟ้าฝนเป็นใจให้ออกจากโรงพยาบาล
วันนี้ชีวิตในห้องผู้ป่วย อันแสนยาวนานของฉันก็จะจบลง
มัตสึริ มัวทำอะไรอยู่ มาช่วยกันบ้างสิ
นี่คิเคียวจัง พี่สาวที่ไม่รู้จักเห็นใจคนป่วยค่ะ
- แม่ คุยนานไปแล้ว สรุปเลย ๆ - หา
จ้ะ ๆ
ลูกก็มาขอบคุณบ้างสิ คุณเขาอุตส่าห์ช่วยดูแลเรา
สวัสดีครับ
คุณหมอฮิราตะ
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ
มัตสึริจัง ยินดีด้วยนะที่ได้กลับบ้าน
คุณหมอครับ ขอบคุณที่ช่วยดูแลเรามาตลอดนะครับ
ไม่หรอกครับ
เราต้องดูกันต่อไปครับ
นั่นสกายทรีเหรอ
ใช่ เพิ่งสร้างเสร็จปีที่แล้ว
โอ้โฮ ใหญ่เบ้อเริ่มเลย
อยากไปดูจัง
พี่ ไปด้วยกันเถอะ
ไม่เอา พี่กลัวความสูง
อะไรของพี่เนี่ย
เดี๋ยวหนูเขียนในพินัยกรรมนะ ว่าพี่ไม่พาหนูไปสกายทรี
หยุดเลยนะ เธอขี้โกงนี่
แล้วจะถ่ายไปถึงไหนเนี่ย เอามาเลย
ไม่ได้กลับบ้านตั้งสองปี คิดถึงจัง
รอเดี๋ยวนะ
กลับมาแล้ว
"มัตสึริ"
เรียบร้อยกว่า ตอนจะเข้าโรงพยาบาลอีกแฮะ
"รางวัลชมเชย: แข่งขันเขียนนิยาย ทาคาบายาชิ มัตสึริ"
"สุขสันต์วันเกิด ปีที่ 20"
"ภาวะความดัน หลอดเลือดแดงปอดสูงหรือพีเอเอช"
"อาการระยะสุดท้าย ไม่มีวิธีรักษาให้หายขาด"
"โอกาสพบโรค หนึ่งถึงสองคนต่อล้านคน"
"เสี่ยงเสียชีวิตกะทันหัน"
"โชว์สะดือไปเลยสิ"
"คุณหมอฮิราตะบอกว่า มีผู้หญิงที่เป็นพีเอเอชอยู่ในวอร์ด"
"มัตสึริกับซานาเอะ เพื่อนกันตลอดไป"
"เทศกาลโรงเรียน"
"มีชีวิตได้อีกสิบปี"
- มัตสึริ - มัตสึริ
- มัตสึริ ยินดีด้วยนะ - ดีใจด้วยนะ
- "ยินดีต้อนรับมัตสึริกลับมา" - ขอบคุณนะ
- ถ่ายนะครับ หนึ่ง สอง... - เย่
- ขอบคุณมากค่ะ - ขอบคุณค่ะ
นี่คุณอากิระ ผู้จัดการร้านเราค่ะ
ยินดีด้วยนะครับ
- ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ - ขอบคุณมากค่ะ
- มิยะ ให้ตัดเค้กเลยไหม - รบกวนด้วยค่ะ
- นี่ค่ะ - ขอบคุณครับ
- ใช่เขาไหม - แฟนมิยะเหรอ
ค่ะ
ถามจริง
ดูทำท่าเข้า
- สวยไหมคะ - ไม่ต้องโชว์เลยนะ
เหม็นความรัก
คิดถึงบรรยากาศแบบเมื่อกี้จัง
เหมือนตอนอยู่มหาวิทยาลัยเลย
จริงด้วย
แต่มหาวิทยาลัยเราก็ใจร้ายเนอะ
- ยกเว้นให้สักหน่อยไม่ได้ - จริง
ฉันอยากเรียนจบพร้อมมัตสึรินะ
ขอบคุณนะ
ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม
อือ
แต่ก็ต้องไปโรงพยาบาลทุกเดือน
ไม่นึกว่าเธอ จะเข้าโรงพยาบาลนานขนาดนี้
เราเป็นห่วงมาก ๆ เลยนะ
แต่ไหน ๆ ก็ได้ออกมาแล้ว
ไปหาแฟน ทำงานให้หนัก
ชีวิตเธอกำลังจะเริ่มแล้ว
ต้องสู้นะ ฉันพูดจริง ๆ
จริงสิ บริษัทฉันเหมือนนรก จนเครียดจะตายอยู่แล้ว
แล้วเรียกประชุมตอนนี้เนี่ยนะ เหลือเชื่อไหม ใครจะไป
- เจอกันนะ - บ๊ายบาย
- สองคนนั้นเหมือนเดิมเลยเนอะ - เนอะ
ช่วงนี้พักอยู่บ้านเหรอ
อือ คิดว่านะ
ว่าแต่ เธอไม่เขียนแล้วเหรอ
นิยายไง
เรื่องสมัยไหนเนี่ย
พอเข้าโรงพยาบาลก็ลืมไปหมดเลย ไม่มีอะไรให้เขียนด้วย
แต่ฉันออกจะชอบที่มัตสึริเขียนนะ
ตอนนี้ฉันเป็นบรรณาธิการพวกคอลัมน์
แต่ขาดคนหนักเลย
ถ้ามัตสึริยอมมาช่วย เธอจะได้เริ่มงานทันทีเลยนะ
กลัวจะทำไม่ได้ตามที่หวัง แล้วไปเพิ่มงานให้ซานาเอะน่ะสิ
เรื่องแบบนั้นมันจะเป็นไปได้ยังไงกัน
- ขอรับก่อนนะ - อือ
ค่ะพ่อ
เห็นแล้ว ๆ
ได้ค่ะ
- ฉันไปก่อนนะ - อือ
ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ
อือ
เปลี่ยนใจเมื่อไหร่ โทรหาได้ตลอดเลยนะ
อือ
- แล้วเจอกัน - บ๊ายบาย
- กลับมาแล้ว - กลับมาแล้วเหรอ
- ไปเจอเพื่อนเก่ามาเป็นไงบ้าง
อือ สนุกดี
จริงด้วย ๆ มีจดหมายถึงมัตสึริด้วยนะ
อะไรน่ะ
"เบี้ยคนพิการ" เหรอ
ได้เยอะขนาดนั้นเชียว
ก็เอาชีวิตเข้าแลกนี่เนอะ
เดี๋ยวเถอะ
เมืองมิชิมะเหรอ คิดถึงจัง
อะไรน่ะ งานเลี้ยงรุ่นเหรอ
อือ ไม่ได้เจอใครเลยตั้งแต่จบม.ต้น
ฟังดูน่าสนุกดีนะ
หลายคนเจอเพื่อนเก่าที่งานเลี้ยงรุ่น
แล้วแต่งกันไปเลยก็มีนะ
หนูไม่รักใครหรอก
เอาอีกแล้ว ดูพูดเข้า
แต่คงไม่เป็นไรมั้ง
ยังไงก็ไม่มีใครรู้ว่าหนูป่วย
"โอลิมปิกฤดูร้อนปี 2020 จะจัดขึ้นที่โตเกียว"
ได้ที่จัดโอลิมปิกแล้วเหรอ
"หลังจากครั้งล่าสุดเมื่อ 56 ปีก่อน"
"โตเกียวโอลิมปิก 2020 ในอีกเจ็ดปีข้างหน้า"
"จะมีหน้าตาแบบไหนกันนะคะ"
"ปี 2014"
โอ้โฮ นึกถึงเมื่อก่อนเลย
ตั้งแต่จบม.ต้นใช่ไหม
ใช่
ทุกคนจะสบายดีไหมนะ
ถ้ารู้สึกไม่ดี รีบโทรมาบอกนะ
รู้แล้ว
พูดอะไรหน่อยสิ
นึกถึงเมื่อก่อนเลย
พูดมาหลายรอบแล้วนะคะ
โทษที
หนูไม่เป็นไรหรอก
นี่รูปเธอไม่ใช่เหรอ
- มาไกลมาก - มาไกลเกิน
- ไม่เจอกันนานเลย - เนอะ
ไม่เข้าไปเหรอครับ
ขอโทษค่ะ เชิญก่อนเลยค่ะ
คุณทาคาบายาชิใช่ไหม
คุณคือ...
มัตสึริเหรอ มัตสึริใช่ไหม
มิยูกิ
คิดถึงจัง เธอไม่เปลี่ยนไปเลย
จริงเหรอ
มาทางนี้สิ ทุกคนรออยู่
- มิยูกิ ดูรูปมี่จังหน่อย - ได้สิ ๆ
- นี่ไง - เดี๋ยวนะ
โตขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่า
ใช่ เอาแต่ใจ จนไม่รู้จะรับมือยังไงแล้ว
แต่ก็น่ารักใช่ไหมล่ะ
ไม่เลย ปีศาจดี ๆ นี่แหละ
นี่ ๆ มัตสึริ ๆ เธอก็อยู่โตเกียวใช่ไหม
อ๋อ ใช่
อิจฉาคนอยู่โตเกียวจังเลย
มัตสึริ เธอทำงานอะไรเหรอ
ก็... งานออฟฟิศทั่วไปน่ะ
งานออฟฟิศในโตเกียวเหรอ ดีจังเลย
แล้วงานอะไรล่ะ
เอ่อ... พวกงานสำนักพิมพ์น่ะ
- สำนักพิมพ์ - สำนักพิมพ์
มัตสึริ ไว้เราไปดื่ม แค่แก๊งชาวกรุงกัน
ถึงจะมีแค่สามคนก็เถอะ ว่าไง คาซึโตะ
คาซึ ครั้งหน้าเราสามคนไปดื่มกัน
ได้สิ
อ้าว มานาเบะอยู่โตเกียวเหรอ
แล้วไม่รับช่วงต่อบริษัทพ่อเหรอ
ใช่ไหม ฉันก็งง
ถ้ารับช่วงต่อคงสบายไปทั้งชีวิตแล้ว
ใช่ไหม ทำไมไม่ทำล่ะ
ก็ไม่ทำไมหรอก เรื่องมันยาวน่ะ
- หา ไม่เห็นจะเข้าใจเลย - แล้วมันยาวแค่ไหนล่ะ
- ทาเครุ ได้เวลาอีเวนต์สำคัญแล้ว - ครับ ๆ
จริงด้วย...
โอเค ฟังหน่อยทุกคน ฟังทางนี้
จำนี่ได้ไหมเอ่ย
แคปซูลกาลเวลา
"ถึงพวกเราในอนาคต"
เรียกชื่อใครก็ออกมารับนะครับ
เอ้า โยนเลยนะ
นาเบะ...
"ทาคาบายาชิ มัตสึริ"
อันนี้ของมัตสึริ
ต่อไป "มานาเบะ คาซึโตะ" คาซึ เอาไป
ไม่ไหวแฮะแบบนี้
"ถึงตัวฉันในสิบปีข้างหน้า สบายดีหรือเปล่า"
"ฉันต้องเรียนกับเข้าชมรมทุกวัน จนเหนื่อยไปหมด"
"แต่ก็ตั้งใจแล้วสนุกกับมันนะ แล้วเธอล่ะทำงานอะไรอยู่"
"มีแฟนหรือยัง ได้เป็นนักเขียนนิยายแล้วใช่ไหม"
"ช่วยใช้ชีวิตให้ดีด้วยนะ"
- โอเค ใครจะไปต่อมาทางนี้ - ไป
งั้นทุกคนมาทางนี้เลย
มานาเบะคุง คนอื่นจะไปต่อกันน่ะ
นี่
นี่ ไหวหรือเปล่า
น้ำ ๆ
พอดีไม่ได้เจอใครมานานแล้ว
ผมประหม่าเลยดื่มเยอะไป
คงสงสัยใช่ไหมว่ามาทำไม
คุณทาคาบายาชิ
จำผมไม่ได้ใช่ไหม
คะ
ไม่ใช่สักหน่อย
ตอนเราอยู่ม.สอง
กระดุมชุดนักเรียนผมหลุด
คุณก็ช่วยซ่อมให้ ผมดีใจมาก ๆ เลยล่ะ
เหมือนจะใช่นะ
จำไม่ได้ชัวร์
อือ ขอโทษนะ
เฮ้ย จะไปแล้วนะ มัวจู๋จี๋กันอยู่นั่นแหละ
ทุกคนเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้วแฮะ
อือ
เมื่อก่อนเราสนุกกันมากเลย
วันนี้สนุกมากเลย
แล้วเจอกันนะ
"หนังสือเลิกจ้าง"
"ถึงผมในอีกสิบปีข้างหน้า นายคงตั้งใจทำงานอยู่ที่บริษัทคุณพ่อ"
"คงยุ่งอยู่กับงานและความรัก ถึงโตแล้วก็อย่าลืมใช้ชีวิตให้สนุกนะ"
"มานาเบะ คาซึโตะ"
- เอาแบบนี้ใช่ไหม - ใช่ ฉันอยากใส่อันนี้
ให้สีเหลืองอยู่ข้างหน้า
อ้าว มัตสึริ ทำไมแต่งตัวแบบนั้นล่ะ
จะไปสัมภาษณ์งาน
เกิดอะไรขึ้นที่งานเลี้ยงรุ่นเหรอ
ก็ไม่นะ แค่ไม่อยากเบื่อตายอยู่แบบนี้
มัตสึริ
อย่าพูดเรื่องตาย ต่อหน้าสองคนนั้นได้ไหม
รู้แล้วน่า
ไม่ต้องรีบนะ เอาเท่าที่ตัวเองไหวก็พอ
อือ หนูไปก่อนนะ
โชคดีนะ
เอ่อ...
ลาออกมหาวิทยาลัย ตอนปีสามเหรอครับ
ค่ะ
มีประสบการณ์ ทำงานพิเศษบ้างไหมครับ
ไม่มีค่ะ
เข้าใจแล้วครับ
ว่าแต่อาการป่วยหายดีแล้วเหรอครับ
คือว่า...
"คุณพ่อ"
สวัสดีค่ะ
มัตสึริ ขอโทษที่มาช้านะ
รถติดมากเลย
ถ้ามัตสึริไม่อยู่ฉันคงแย่ ขอบใจมากนะ
เกิดอะไรขึ้นเหรอ
คือ...
ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
เหมือนว่าเขาจะกระโดดลงมา จากระเบียงห้องตัวเอง
ไม่ได้อันตรายถึงชีวิตหรอก
แต่พ่อคาซึ โทรบอกฉันให้มาหาที่โรงพยาบาล
เฮ้อ เป็นพ่อแม่ก็ต้องมาดูเองไหม
มาได้ไง
พ่อนายโทรมา
เป็นอะไรของนายเนี่ย
จริงเหรอ
ขอโทษที่รบกวนนะ ทั้งสองคนเลย
ว่าแต่...
นายทะเลาะกับที่บ้านเหรอ
ปกติต้องมาแล้วสิ
ปกติน่ะนะ
ฉันแทบจะตัดขาดกับพวกเขาอยู่แล้ว
ไม่มีฉันคงจะดีกับพวกเขามากกว่า
เพราะงั้นเหรอ
ไม่รู้เหมือนกัน
นี่
เรื่องงานเหรอ
ฉันถูกไล่ออกเมื่อเดือนก่อน
เดี๋ยว แต่นายก็ไม่น่า...
วันก่อนฉันสนุกมากเลย
ได้เจอทุกคนอีกครั้ง
ทุกคนต่างก็มีชีวิตที่ดี
ยกเว้นฉัน
พูดอะไรของนายวะ
แคปซูลกาลเวลาของฉัน...
เขียนไว้ว่า "โตแล้วก็อย่าลืมใช้ชีวิตให้สนุกนะ"
ฟังดูโง่ใช่ไหมล่ะ
หนีจากเส้นทางที่พ่อแม่วางไว้ มาอยู่ที่โตเกียวยังพอว่า
แต่ฉันไม่รู้เลย ว่าจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร
พอคิดว่าต้องเป็นแบบนี้ จนถึงเมื่อไหร่...
มันก็ขาวโพลน...
ขาวโพลนอะไรของนาย
มัตสึริ
ขอโทษนะ ฉันขอกลับก่อน
ทำไมล่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า
ฉันไม่รู้นะ ว่ามานาเบะคุงเป็นคนยังไง
แต่ที่พูดมันเห็นแก่ตัวมากเลย
หายไว ๆ นะ
"เครื่องลงทะเบียนผู้ป่วย"
คุณทาคาบายาชิ
นี่บัตรประจำตัวผู้ป่วยค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ
"จุดบริการผู้ป่วยนอก"
"อาการดูดีเลยนะครับ"
ปริมาณยาหมอจะให้เท่าเดิมนะครับ
แต่ให้รักษาระดับโซเดียม แล้วอย่าขยับตัวมากเกินไป
ค่ะ
ชีวิตที่บ้านเป็นยังไงบ้างครับ
ว่างมากเลยค่ะ ทำงานก็ไม่ได้
ได้แต่นั่งนับวัน ว่าจะเป็นแบบนี้อีกนานแค่ไหน
มัตสึริจัง หมอรู้ว่าเธอศึกษาโรคนี้มาเยอะ
แต่โรคนี้ไม่มีอะไรตายตัวหรอก
การแพทย์ก็กำลังพัฒนา เรามาสู้ไปด้วยกันนะ
หนูรอคุณหมอสร้างยาวิเศษอยู่นะ
ไม่ต้องห่วงนะ หมอจะทำให้ดีที่สุด
จดหมายถึงลูกนี่นา จากงานเลี้ยงรุ่นวันก่อนหรือเปล่า
ไหนดูซิ
แหม ๆ
นี่มิยูกิจังเหรอ เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย
อือ
ทุกคนโตกันหมดแล้ว โอ้โฮ
ค่ะ
มานาเบะเองครับ
พอดีว่าผม... ออกจากโรงพยาบาลเมื่ออาทิตย์ก่อน
เลยอยากจะคุยด้วยหน่อยน่ะ
มาฉลองที่เขาหายดีกัน เดี๋ยวส่งร้านไปให้ ถือว่าบอกแล้วนะ
- โอเคนะ วางแล้ว ได้ เจอกัน - นี่... เดี๋ยวสิ
ร้านนี้ฉันมี ของที่อยากให้ลองเพียบเลย
อย่างตับผัด "เก็นซิกเนเจอร์" ก็อร่อยสุด ๆ
- ได้แล้วครับ - ขอบคุณครับ
คุณเก็น ๆ นี่เพื่อนตอนม.ต้นของผม
ยินดีต้อนรับนะ
นี่คุณเก็น พ่อที่โตเกียวของฉัน
เขาให้คำปรึกษาฉันตลอดเลย
คุยกันให้สนุกนะ
- ครับ - ครับ
มา... ยกแก้ว จะเริ่มฉลองแล้ว
ถ้างั้น...
ดีใจด้วยที่ได้ออกจากโรงพยาบาล ชนแก้ว
คืนนี้เราจะรับฟังนายเต็มที่เลย ใช่ไหม มัตสึริ
ทำไมถึงเป็นฉันล่ะ
ครั้งที่แล้ว มันจบแบบค้างคาใช่ไหมล่ะ
คาซึเลยบอกว่าอยากคุยด้วย
ว่ามาเลย
อะไร ฉันเกะกะเหรอ
เปล่า อือ
ขอแป๊บเดียว โทษที ๆ
- โอเค ๆ - ขอโทษ ๆ
ครับ ๆ เข้าใจแล้ว เชิญเลย
ขอโทษเรื่องวันก่อนด้วยนะ
ไม่หรอก ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ
ดีใจด้วยนะที่ได้ออกโรงพยาบาล
คือแบบว่า...
ผมบังเอิญไปเห็นเข้า
ป่วยเหรอ
คุณแม่น่ะ...
หา
อือ...
ผมคิดเรื่องที่คุณทาคาบายาชิพูด ตลอดเวลาเลย
ที่ว่าผมเห็นแก่ตัว...
ทั้งที่บางคนอยากมีชีวิตอยู่ แต่ก็ทำไม่ได้...
ผมไม่ได้คิดถึงความรู้สึก ของคุณทาคาบายาชิ
แล้วพูดพล่ามทำเป็นสำออย
ผมขอโทษจริง ๆ ครับ
อย่ามาฆ่าแม่ฉันตามใจชอบสิ
ไม่ใช่นะ ผมขอโทษ ไม่ได้หมายความแบบนั้น
งั้นหมายความแบบไหนล่ะ ว่ามาซิ
คือว่า...
จะพูดยังไงดีล่ะ
- นี่ ทาเครุคุง - เสร็จแล้วเหรอ
มานาเบะคุงฆ่าแม่ฉันด้วยล่ะ
อะไรนะ หมายความว่าไง
ไม่ ๆ ไม่ใช่นะ ไม่ได้จะสื่อแบบนั้น
- อะไรของนาย - งั้นจะสื่อว่าอะไรล่ะ
- คุยอะไรกันอยู่เนี่ย - เปล่า ก็แค่...
ขอโทษด้วยนะ
ไว้เรานัดกันใหม่นะ ทั้งสองคนเลย
- คาซึ ไปส่งให้ถึงบ้านนะ - ครับ ๆ รู้แล้ว ๆ
- ฉันไม่เป็นไรหรอก - เข้าใจไหม
- ออกรถได้เลยครับ - แล้วเจอกันนะ
- บ๊ายบาย - แล้วเจอกันนะ
- โทษที พ่อฉันโทรมา - อือ
ค่ะ อือ กำลังจะกลับ
ไม่ต้องห่วง หนูกลับบ้านเองได้
อือ ค่ะ
คุณสนิทกับที่บ้านดีนะ
ห่วงเกินเหตุต่างหาก
ตอนนี้ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ
สวยจัง
อือ
ทำไมพกอะไรแบบนั้นด้วยล่ะ
ฉันอยากบันทึกทุกอย่างที่ชอบเอาไว้
ก็ดีเหมือนกันนะ
หลังจากนี้จะเอายังไงต่อคะ
จู่ ๆ ถามอะไรเนี่ย
หลังจากนี้...
ทำอะไรดีล่ะ
ก่อนอื่นก็...
หางานทำ จ่ายค่าเช่าบ้าน
อะไรเนี่ย
ขออย่างอื่นที่กินใจกว่านี้หน่อย
อย่างอื่นเหรอ อย่างอื่น...
อะไรดีนะ
ก็...
ถ้างั้น...
ฉันก็จะสู้เหมือนกัน
ห้ามคิดเรื่องตายอีกนะคะ
โอเค
- ตกใจหมดเลย - ตกใจหมดเลย
"เข้าใจแล้ว"
จริงเหรอ ผู้ชายคนนั้นโอเคไหมเนี่ย
ไม่รู้เหมือนกัน
ทางนี้
แต่ฉันแอบแปลกใจนะ
ถ้าฉันเป็นมัตสึริ ฉันคงโมโหเขาไปแล้ว
นั่นสิ แต่ฉันก็พอจะเข้าใจเขานะ
ความรู้สึกที่อยากหนีไป
ฉันเลยกะว่าจะช่วยดูแลสักหน่อย ในฐานะที่ว่างงานมาก่อน
แต่ตั้งแต่วันนี้ไป...
ฉันรักซานาเอะจังที่สุด ขอบคุณมาก ๆ เลย
หาคนหล่อ ๆ มาตอบแทนฉันด้วยล่ะ
หัวหน้าบ.ก.ว่างแล้ว ไปกัน
- หัวหน้าคะ - คะ
นี่ทาคาบายาชิ มัตสึริจัง นักเขียนคอลัมน์ออนไลน์คนใหม่ค่ะ
นามิคาวะค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก รอชมผลงานอยู่นะคะ
ซานาเอะชมงานเขียน ของคุณทาคาบายาชิให้ฟังตลอดเลย
ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ จะทำให้ดีที่สุดนะคะ
สู้ ๆ นะ
พาเขาไปเดินดูรอบ ๆ สิ
ได้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
หวังว่าจะอร่อยนะ
น่ากินจัง
นี่ หนูมีอะไรจะบอก
มีอะไรเหรอ
หนูได้งานแล้ว
งานอะไรเหรอ
เขียนคอลัมน์ ทำงานที่บ้านได้ ไม่ต้องใช้แรง
อือ
ดีแล้วล่ะ แต่อย่าหักโหมมากนะ
หนูไม่เป็นไรหรอก
มาแล้วเหรอ
ว่าไง มีอะไรเหรอ
มานาเบะคุงเหรอ
ตลกใช่ไหมล่ะ
ยินดีต้อนรับ
- ขอโทษที่ให้รอครับ - ขอบคุณครับ
- เดี๋ยว ฟองเยอะไปหน่อยไหม - โทษที มันเยอะไปหน่อย
ใส่ขึ้นไหม
ก็ไม่ได้ขนาดนั้น...
คุณเก็นก็อายุมากแล้ว
คนก็ไม่พอ เลยว่าจะหาพนักงานใหม่
แล้วดันมีคนว่างงานอยู่ตรงนี้พอดี ใช่ไหม คุณเก็น
นายเป็นคนบังคับให้ฉันรับต่างหาก
ครับ ขอโทษครับ
เอ่อ คือ...
หลังจากนั้น ผมก็ลองคิดอะไรหลาย ๆ อย่าง
จะว่ายังไงดี
ผมกะว่าจะลองทำในสิ่งที่ทำได้ก่อน
ฉันว่าดีเลยนะ
ใส่แล้วดูดีเลย
ขอโทษนะครับ
- เอ้า ลูกค้าเรียกแล้ว - ครับ
ครับ ขอโทษครับ
- สั่งอาหารครับ เอาหัวหอมสไลซ์ - ครับ หัวหอมสไลซ์
- มันฝรั่งอบเนย ทูน่ามันเทศ - มันฝรั่งอบเนย
ทูน่ามันเทศ รับอะไรอีกไหมครับ
- แล้วก็ผัดผัก - เอาเมนไทโกะด้วย
เมนไทโกะ ได้ครับ
คนนี้เหรอ เดี๋ยวสิ
- เอาเบียร์สดค่ะ - ดื่มด้วยเหรอครับ
วิ่งนะ
วิ่งสิ
- คลื่นแรงนะ - จริงด้วย
- คลื่นแรงมาก - แรงมาก
- สุดยอดเลย - สุดยอดมาก
เปียกโชกเลย
"บทวิจารณ์หนังสือ โดย ทาคาบายาชิ มัตสึริ"
เก่งมากเลย
- "สูตรอาหารโซเดียมต่ำ" - แล้วก็รอให้ซึมเข้าเนื้อ...
พร้อมนะ นี่ไง
- สวัสดีปีใหม่นะ - สวัสดีปีใหม่
- "มัตสึริ ไว้ปีหน้ามาด้วยกันนะ" - "มาให้ได้นะ"
เดี๋ยวนะ นี่เธอสองคน...
เดี๋ยว
พูดเป็นเล่น เรื่องจริงเหรอ
"หนังสือเล่มนี้สอนให้ฉันรู้จัก จุดเริ่มต้นของฤดูร้อน"
- สุขสันต์วันคริสต์มาส - สุขสันต์วันคริสต์มาส
หมดแล้ว เย่
"ปี 2016"
"ถึงเวลาตัดเค้กแต่งงานแล้วค่ะ"
"ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ"
ยินดีด้วยค่ะ
น่ารักจัง
"ต่อไปถึงตาเจ้าสาว ป้อนให้เจ้าบ่าวแล้วค่ะ"
"ว่ากันว่ายิ่งคำใหญ่เท่าไร จะแสดงถึงความรักที่มีให้เท่านั้นค่ะ"
คิเคียวจังตอนใส่ชุดแต่งงาน น่ารักมากเลยเนอะ
คิเคียวจังก็เป็นฝั่งเป็นฝาไปแล้ว
แต่มัตสึริจังจะเป็นยังไงต่อไปนะ
แต่วันนี้มัตสึริจังก็ดูแข็งแรงดีนะ
ได้ยินว่า...
เขาเหลือเวลาอีกแค่สามสี่ปี
จริงเหรอ
สงสารพี่จังเลยเนอะ
ที่ลูกมาชิงตายก่อน
เขายังเด็กอยู่เลย
- หิวจัง - ไม่ไหว
จะเปิดร้านเองเหรอ จริงจัง
ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก ฉันต้องตั้งใจเรียนก่อน
คุณเก็นบอกว่าคงอีกสักสองสามปี
แต่ฉันก็ยังคิดไม่ตก
- ทำไมล่ะ - ทำไมล่ะ
พร้อมกันเลย
ทำไมน่ะเหรอ
ตอนนี้ก็สนุกดีอยู่แล้ว
เลยอยากให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ต่อไป
นั่นแหละข้อเสียของนาย
แต่ก็เป็นข้อดีเหมือนกันแหละ
- ขอบคุณที่มานะ - ขอบคุณที่ชวนมานะ
- ไว้ฉันโทรหา - อือ ได้เลย
- แล้วเจอกันนะ - บ๊ายบาย
วันนี้เอาให้เด็ดขาดนะ
- เอาน่า กลับได้แล้ว - ครับ ๆ
ราตรีสวัสดิ์
- อือ ราตรีสวัสดิ์ เจอกัน - ราตรีสวัสดิ์
ราตรีสวัสดิ์ ขอบคุณมาก
ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมเก็บเอง
ไม่เป็นไร
ทาเครุกับซานาเอะจัง ท่าทางจะเป็นคู่ที่ดีได้นะ
ใช่ไหมล่ะ กะแล้วว่าต้องเข้ากันได้ดี
ทั้งหมดเป็นเพราะมัตสึริจังเลยครับ
ขอบคุณนะ
อยู่ดี ๆ พูดอะไรเนี่ย ฉันกลัวนะ
ถามตรง ๆ เลยนะ
ฉันเป็นอะไรสำหรับมัตสึริจังเหรอ
"เป็นอะไร" งั้นเหรอ
ไม่รู้สิ
กำลังล้างจานอยู่
ขอโทษนะ ฉันต้องไปแล้ว
ลองเปลี่ยนยากันดีกว่า
หมอจะเพิ่ม "ฟูโรซีไมด์" เป็น 80 มิลลิกรัม แล้วให้ยาตัวใหม่
ไม่มีอะไรต้องห่วงนะ
ถ้ากินยาตัวเดิมนาน ๆ จะมีอาการดื้อยา
เปลี่ยนอะไรสักหน่อย อาจจะดีขึ้นก็ได้
ยาตัวใหม่มีชื่อว่า "อัพทราวิ" ...
"คาซึคุง: อยากคุยด้วย พรุ่งนี้ว่างไหม"
วันก่อนขอโทษนะ ที่ทำอะไรไม่เข้าท่า
แต่ฉันอยากให้มันชัดเจน
ฉันชอบที่เป็นอยู่ตอนนี้
คาซึคุงก็บอกเองนี่ ว่าอยากให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ต่อไป
มันไม่เหมือนกันสักหน่อย
มันก็แค่สิ่งที่คาซึคุงคิดนี่
เดี๋ยวนะ ๆ
ฉันทำอะไรให้โกรธหรือเปล่า
ฉันไม่ได้โกรธ
ให้เป็นแบบนี้ มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ
ถ้าฉันไม่ดีพอก็บอกมาเถอะ
ฉันน่ะ... ชอบมัตสึริจังนะ
ฉันอยากอยู่กับเธอ
ก็แค่ตอนนี้ใช่ไหมล่ะ
หา
คาซึคุงแค่รู้สึกดีแล้วสบายใจที่มีฉันอยู่ เลยอยากอยู่ด้วยต่างหาก
ทำไมคิดงั้นล่ะ ฉันไม่คิดแบบนั้นเลยนะ
ขอเตือนนะ
คนที่จะต้องเสียใจ ที่มาเจอผู้หญิงประหลาดแบบฉัน
- คือคาซึคุงเองนะ - ไม่จริง
ปกติมันไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก
"ปกติ" อะไร
ไม่ ฉันจะสื่อว่า... ปกติก็คือปกติไง
เธอไม่รู้จักฉันเลยด้วยซ้ำ อย่ามาทึกทักเอาเองได้ไหม
มัตสึริจัง เป็นอะไรหรือเปล่า
ขอโทษนะ
นี่ เดี๋ยว... เดี๋ยวสิ มัตสึริจัง
มัตสึริจัง เกิดอะไรขึ้น
มัตสึริจัง ๆ
ทำยังไงดีเนี่ย มัตสึริจัง...
มัตสึริจัง
คาซึคุง
เป็นอะไรหรือเปล่า
เว่อร์ไปแล้ว แค่หน้ามืดนิดหน่อยน่ะ
คุณพ่อเธออยากให้ฉัน
ยอมรับในสิ่งที่มัตสึริจังเป็น
เล่าให้ฉันฟังนะ
ตอนอายุ 20 ฉันป่วยหนัก
ผ่าตัดสองครั้ง
มีแผลเป็นตรงนี้
เล่นกีฬาหรืออะไรพวกนั้นก็ไม่ได้ เพราะอาการจะกำเริบ
ขอโทษนะ
ที่ทำเป็นพูดดี แล้วดูฉันสิ
ตลกดีเนอะ
ไม่จริงสักหน่อย
พักผ่อนก่อนเถอะ
เธอไม่เข้าใจ
ฉันไม่ใช่คนอย่างที่คาซึคุงคิด
ไม่ต้องมาหาฉันอีกนะ
ฉันไม่อยากเจอ
"อาคารสี่ เคาน์เตอร์พนักงาน"
ไปข้างนอกนะคะ
มัตสึริ จะไปไหนน่ะ
ก็แถวนี้แหละ
เพิ่งออกจากโรงพยาบาลเอง จะไม่เป็นไรเหรอ
ไม่เป็นไรหรอก เลิกกังวลได้แล้ว
มัตสึริ
ขอคุยด้วยหน่อยสิ
อะไรเหรอ
พี่มีเรื่องจะปรึกษา คุณพ่อด้วยค่ะ
ที่โรงพยาบาลนี้ เพิ่งเปิดศูนย์รับปลูกถ่ายปอด
"ข้อมูลการปลูกถ่ายปอด"
พี่...
ว่าจะลองคุยกับหมอฮิราตะดู
ว่าเราเปลี่ยนโรงพยาบาลได้ไหม
มัตสึริคิดว่าไง
ร่างกายหนูรับไม่ไหวหรอก เราเคยลองมาตั้งเยอะแล้วนี่
ก็อาจจะจริงนะ
แต่การแพทย์ก็พัฒนาขึ้นทุกวัน
สถานการณ์อาจจะเปลี่ยนไปด้วยก็ได้
ถ้ามัตสึริสนใจ แม่ก็พร้อมไปคุยกับคุณหมอดูนะ
- แม้จะมีโอกาสน้อยนิด... - ยอมแพ้เถอะ
ถึงจะรักษายากแค่ไหน แต่ถ้ามันมีหนทาง หนูก็จะลองดู
แต่โรคนี้ไม่มีทางรักษานี่
ไม่ใช่ว่าหนูเลิกสู้นะ
แต่หนูไม่มีทางสู้แล้ว
มัตสึริ
ที่ลูกพูดมาก็ไม่ผิดหรอก
พ่อภูมิใจมากนะที่มัตสึริอดทนมาได้
แต่ก็อยากให้เข้าใจ ความรู้สึกคิเคียวด้วย
ที่เขาพูดเพราะเห็นแก่มัตสึริ...
หนูรู้อยู่แล้วน่า
สรุปแล้วครอบครัวเรา...
ใครกันแน่ที่น่าสงสาร
ขอโทษ ลืมที่หนูพูดเมื่อกี้เถอะ
หนูนัดกับเพื่อนไว้ ไปก่อนนะ
รอก่อนสิ มัตสึริ
- มิยะ ยินดีด้วยนะที่ได้แต่งงาน - มิยะ ยินดีด้วยนะที่ได้แต่งงาน
- ยินดีกับคุณอากิระด้วยนะคะ - ขอบคุณครับ
ไม่อยากเชื่อเลยว่ามิยะจะแต่งงาน คุณอากิระโดนหลอกหรือเปล่าคะ
เดี๋ยวเถอะ
ทำไมพูดงั้นล่ะ
- ดูดี ๆ สิ นี่ของจริงนะ - จ้ะ รู้แล้วจ้ะ
- น่ารักไหม - น่ารักดี ๆ
จริงด้วย อัคคุง
นี่มัตสึริ เธอยังไม่มีแฟนใช่ไหม
อือ
เราอยากแนะนำบางคนให้เธอรู้จัก เนอะ
อือ เพื่อนสมัยม.ต้นน่ะ
เขาเป็นคนตกแต่งภายในให้ร้านนี้
สถาปนิกชั้นหนึ่งเชียวนะ เขาเป็นคนดีสุด ๆ
ขี้โกงนี่ อิจฉามัตสึริจัง
แต่จะว่ายังไงดี...
เขามีบางอย่าง...
ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก เนอะ
อือ
ตั้งแต่เขายังเด็ก...
พูดยังไงดี
เขาเป็นโรคหัวใจ...
แต่มันไม่กระทบ ชีวิตประจำวันของเขานะ
เราเลยคิดว่า มัตสึริกับเขาน่าจะเข้าใจ
ความลำบากของกันและกัน อะไรทำนองนั้นน่ะ
อ้าว แต่ช่วงนี้มัตสึริกำลัง...
ก็ดีนะ แนะนำให้รู้จักหน่อยสิ
ค่อยยังชั่ว
อายุเท่าไร หล่อไหม
- ก็หล่ออยู่นะ - เราเพิ่งถ่ายรูปกันใช่ไหมนะ
มีรูปไหม
- มี... รอเดี๋ยวนะ - ขอดูหน่อย...
คาซึโตะ... มือไม่ขยับเลยนะ
ขอโทษครับ
มีปัญหากับมัตสึริจังเหรอ
ครับ
งั้นเหรอ
งั้นคงต้องไปต่อแล้วล่ะ หารักครั้งต่อไป
ไม่มีครั้งต่อไปแล้วครับ
แหม
พูดได้ดี
มันไม่มีครั้งต่อไปจริง ๆ นั่นแหละ
ต่อให้จะเสียใจหรือไม่ ชีวิตก็มีแค่ครั้งเดียว
การได้เจอคนที่เรารัก...
ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
แต่นายโชคดีนะ
ที่ได้เจอคนคนนั้นแล้ว
คาซึโตะ
วันนี้กลับเลยก็ได้นะ
ขอบคุณมากครับ
ทำไมไม่รับนะ
มัตสึริจัง
ดีใจจัง
เจอสักที
มาได้ไง
คือฉัน...
ฉันรู้จักแค่สถานีแถวบ้านเธอ
ก็เลยตามหาแถวนี้ไปทั่ว
มัตสึริจัง ไม่เป็นไรใช่ไหม
อือ
มีอะไรเหรอ
มัตสึริจัง คือว่า...
ฉันมีความฝันแล้ว
ฝันเหรอ
ชีวิตของฉัน...
ถ้ามองจากสายตาคนอื่น มันอาจจะดูธรรมดา
เป็นแค่ชีวิตที่น่าเบื่อ
แต่มัตสึริจังคอยอยู่ข้างฉัน
ตอนที่ฉันอยากตาย
มัตสึริจังมอบเหตุผล ที่ทำให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่
เพราะงั้นฉันจะมีชีวิตต่อไป
จากนี้ไป...
ฉันจะดูแลมัตสึริจังเอง
เพราะงั้น...
อยู่กับฉันเถอะนะ
คนบ้า...
มัตสึริจัง
รักนะ
ไม่น่าไปงานเลี้ยงรุ่นเลย
อุ่นจัง
หนาวจังเนอะ
"ฤดูใบไม้ผลิปีที่ 20 ของฉัน ฉันเห็นคนตายต่อหน้าเป็นครั้งแรก"
- สอง หนึ่ง - สอง หนึ่ง
"สวัสดีปีใหม่ ปี 2017"
- ฉันดูมันตลอดเลย - อือ
"การเพิ่มขึ้นของจำนวน การปลูกถ่ายปอดในแต่ละปี"
"ตอนนี้กฎหมายอนุญาตให้ บริจาคอวัยวะหลังจากสมองตาย"
"แต่กฎหมายเหล่านี้..."
เอียงแก้วก่อนแล้วค่อย ๆ กด ค่อย ๆ ตั้งแก้วขึ้น
พอถึงหูแก้วค่อยกดฟอง
"ราวกับถูกแสดงให้เห็น"
"อนาคตในอีกสิบปีข้างหน้า"
"ถ้าคุณมีเวลาอีกแค่สิบปี..."
"สุขสันต์วันเกิดปีที่ 27 มัตสึริ"
"คุณจะทำอะไรคะ"
"ในวินาทีต่อไป คุณจะทำอะไรคะ"
มัตสึริ
มัตสึริ มัตสึริ
- มัตสึริ เป็นอะไรหรือเปล่า - มัตสึริ มัตสึริ
- แม่ เอาออกซิเจนมา - พ่อ... ค่ะ
มัตสึริ มัตสึริ
"เวลาของฉันเหลืออีกแค่..."
"ปี 2018"
นี่ เธอจะร้องไห้ทำไมเนี่ย
ขอโทษค่ะ
มัตสึริจัง ที่เหลือคุยกันได้เลยนะ ฝากซานาเอะด้วยล่ะ
ได้ค่ะ
งานเขียนของเธอ ยังสุดยอดเหมือนเดิมเลย
เราจะตีพิมพ์มันแน่นอน
รบกวนด้วยนะคะ
มัตสึริ เธอโอเคหรือเปล่า
ฉันว่า... อาจจะไม่
ฉันถึงได้ลองเขียนดู
อยากให้คาซึโตะคุง ได้อ่านเร็ว ๆ เลยเนอะ
อาทิตย์หน้า เราจะไปเล่นสโนว์บอร์ดกัน
คาซึคุงเขาตื่นเต้นมากเลย
คาซึโตะคุงก็เปลี่ยนไปมากเลยเนอะ
ดูแมนขึ้นยังไงไม่รู้
เพราะมัตสึริเลยนะ
คาซึคุง... เขาเชื่อว่าโรคที่ฉันเป็นรักษาได้น่ะ
ตอนไปเที่ยว ให้อยู่ในบริเวณที่สามารถติดต่อได้
แล้วจำตำแหน่งโรงพยาบาลใกล้ ๆ ไว้ด้วยนะครับ
แล้วก็อย่าลืมออกซิเจน
คุณหมอ เจอยาวิเศษหรือยังคะ
ใช้หนูเป็นหนูทดลองได้เลยนะ
ขอบคุณมาก หมอขอรับไว้แค่ความรู้สึกแล้วกัน
อย่างน้อย ๆ ถ้ามันช่วยให้คนอื่น ไม่ต้องเจอแบบหนู
ขอแค่นั้น...
หนูก็รู้สึกว่า ชีวิตตัวเองมีความหมายแล้ว
มัตสึริจัง
ยังมีอีกอย่างที่หนูยังไม่ได้ทำ
ถ้าเสร็จแล้ว หนูจะกลับมาหาคุณหมออีกนะ
มัตสึริจัง มาเล่นด้วยกันไหม
ก็รู้นี่ว่าฉันป่วย
ถ้างั้น...
ไปเล่นอันนั้นกัน เห็นไหม
น่าอายจะตาย
- มาเถอะ ๆ - ฉันอายนะ ไม่เป็นไร ๆ
เร็วมากเลย
เดี๋ยว ๆ เบรกไม่อยู่แล้ว
โอ๊ย
- มัตสึริจัง เป็นอะไรหรือเปล่า - ไม่เป็นไร
ค่อยยังชั่ว
กลัวแทบแย่
ว่าจะเลือกจังหวะเท่ ๆ สักหน่อย
คือว่านะ
แค่ได้อยู่กับมัตสึริจัง ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองทำได้ทุกอย่าง
เพราะงั้น...
แต่งงานกับผมนะครับ
ไม่เอา ยังไม่เท่พอ
ไม่จริง ไม่จริงใช่ไหม
มัตสึริจัง
มัตสึริ
รอก่อน
ทำไมล่ะ
ฉันทำอะไรให้โกรธหรือเปล่า
เปล่า
งั้นทำไมล่ะ
ไม่ใช่ความผิดคาซึคุงหรอก
ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเอง
ฉันโกหกเธอมาตลอดเลย
หา
โรคที่ฉันเป็นไม่มีทางหาย
ฉันก็เลย...
อยู่กับเธอต่อไปไม่ได้แล้ว
ขอโทษนะคะ
ไม่มีทางหายเหรอ
มันต้องมียาหรือวิธีรักษาสิ
ไม่มีประโยชน์หรอก
เขาบอกว่า แทบไม่มีใครอยู่ได้ถึงสิบปี
ลาก่อนนะ
เดี๋ยว... อย่าเพิ่งไปสิ
รอก่อน ฉันขอโทษ
ตอนนี้ฉันกำลังสับสนไปหมด
ทำไมล่ะ ทำไมต้องเป็นมัตสึริด้วย
ที่ผ่านมาฉันก็สงสัยเหมือนกัน
ว่าทำไมถึงเป็นฉัน
สิบปีที่เหลืออยู่นี่มันตลกดีนะ
ไม่รู้เลยว่ามันนานหรือสั้นกันแน่
ฉันนึกว่าจะเบื่อจนเป็นบ้าไปแล้ว
ฉันเคยคิดทุกวันเลย...
ว่าอยากตายให้มันจบ ๆ
แต่ว่า...
หลังจากเจอคาซึคุง
ฉันก็รู้สึกสนุกกับทุก ๆ วัน
แต่ก็คงมาได้แค่นี้
ถ้าอยู่กับคาซึคุงนานกว่านี้
ฉันกลัวว่าฉันจะไม่อยากตาย
ฉัน...
ฉัน... รักมัตสึริจังนะ
คาซึคุง
ขอบคุณที่ให้ฉันเป็นแฟนเธอนะ
อย่าพูดแบบนั้นสิ
ส่วนคาซึคุงก็ใช้ชีวิตให้ดี ๆ นะ
ไม่เอาแบบนี้สิ
ฉันขอนะ ช่วยตอบว่า "โอเค" ที
ฉันต้องเตรียมตัวตายแล้ว
นี่คือคำขอสุดท้าย
โอเค
ขอบคุณนะ
- กลับมาแล้วเหรอ - กลับมาแล้ว
กลับมาแล้วเหรอมัตสึริ กลับเร็วจัง
น่ากินจัง
เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว
ไปเที่ยวมาเป็นยังไงบ้าง
มัตสึริ
แม่คะ
หนู...
หนูอยากอยู่ให้นานกว่านี้
จ้ะ
หนูอยาก... ไปเที่ยวให้เยอะกว่านี้
อยากอยู่กับเพื่อนมากกว่านี้
อยากทำงานให้นานกว่านี้
อยากรู้ว่าการแต่งงานเป็นยังไง
หนูยังไม่ทันได้ตอบแทนอะไร พ่อกับแม่เลย
ขอโทษที่เป็นได้แค่ภาระนะคะ
มัตสึริ
แม่รู้สึกผิดมาตลอดเลยนะ
ตอนคุณหมอบอกว่าลูกป่วย แม่กับพ่อใจแทบสลาย
เลยร้องไห้ไปก่อนลูก
ลูกเลยไม่กล้าร้องเลยใช่ไหมล่ะ แม่ขอโทษนะ
แต่รู้ไหม...
ไม่ต้องกลั้นเอาไว้แล้วนะ
ลูกจะร้อง จะโวยวาย จะงอแงมากกว่านี้ก็ได้
แม่จะรับทุกอย่างเอาไว้เอง
หนูไม่อยากตาย
ไม่อยากตายเลย
"ปี 2019"
"วันนี้รัฐบาลได้กำหนดรัชศกใหม่ แทนรัชศก 'เฮเซ'"
"โดยจะใช้ชื่อว่า 'เรวะ' ดังที่แถลงข่าวไปเมื่อสักครู่"
"นี่คือการเริ่มต้นยุคสมัยใหม่ครับ"
ฉันว่าก็ดีนะ ดูเป็นคาซึโตะดี
ผมก็คิดเหมือนกันครับ
ผมเอาที่นี่แหละครับ
ดีเลย
อีกนิดเดียวแล้วเนอะ
ในฐานะบ.ก.ที่ดูแล ฉันจะทำให้ดังให้ได้ค่ะ
จะรอดูนะ
ทาเครุคุงเป็นยังไงบ้าง
อือ...
เราเลิกกันแล้ว
ทำไมล่ะ
ว่ายังไงดี
อือ
ตอนนี้ฉันสนุกกับงานที่สุด
แล้วก็อยากทุ่มเททุกอย่าง ให้หนังสือเล่มนี้น่ะ
ซานาเอะ
ขอบคุณนะ
ไม่เป็นไร
ทางนี้ต่างหากล่ะ
"ยากิโทริ 'เก็น'"
ถึงจะเร็วไปหน่อย
แต่ยินดีด้วยนะ
ขอบคุณครับ
นายจำครั้งแรกที่มาที่นี่ได้ไหม
ครับ ตอนนั้นผมต้องพึ่งไม้เท้าอยู่เลย
ตอนนั้นนาย เหมือนลูกหมาอ่อนแรงเลย
แต่นายดูเท่ขึ้นแล้วนะ คาซึโตะ
ไม่หรอกครับ
เพราะคนรอบตัวช่วยทั้งนั้น
ตั้งชื่อร้านหรือยัง
ว่าจะใช้ชื่อ "มัตสึริ" ครับ
งั้นเหรอ
เปิดร้านเมื่อไหร่ อย่าลืมไปบอกเขาล่ะ
เขียนนิยายเสร็จแล้วเหรอ
หนูเขียนเรื่องแย่ ๆ ของพี่เยอะเลย
อย่างเรื่องที่พี่ไม่พาหนูไปสกายทรี
อย่าทำแบบนั้นสิ
จะเป็นไรไป มันเป็นเรื่องแต่งนะ
หนูเขียนให้พี่มีลูกแล้วด้วย
- หา - หือ
เธอมีพลังจิตเหรอ
ถามจริง
พี่ท้อง
ตอนนี้แค่สองเดือน จะคลอดฤดูร้อนปีหน้า
หนูจะได้อุ้มไหมนะ
ก็ต้องได้อยู่แล้วสิ
จะช่วยพี่คิดชื่อก็ได้นะ
พี่ หนูขอโทษนะ
หนูรู้สึกผิดมาตลอด
ที่พูดจาไม่ดีกับพี่
ขอบคุณนะ
ที่พี่คอยภาวนาให้หนูหายป่วย
จนถึงที่สุด
หนูดีใจจริง ๆ ที่มีพี่เป็นพี่สาวหนู
อือ
ร้องไห้ทำไมเนี่ย
เงียบไปเลย
นี่
ขอบใจ
"มัตสึริ"
- ไง ไม่เจอกันนานเลย - สวัสดีครับ ไม่พบกันนานเลยครับ
- โอ้โฮ คนเต็มเลย - คนมาเยอะเลยครับ
- สวัสดีครับ - ยินดีต้อนรับ
โอ้โฮ ร้านดูดีเลย
- ขอโทษนะครับ ๆ - ตรงนี้เลย ตรงนี้
ขอโทษค่ะ ขอผ่านหน่อยนะคะ
คาซึ ยินดีด้วยนะ
- ยินดีด้วยนะ - ทาเครุ ขอบใจมาก
ไหน ๆ ก็มาแล้ว เลยชวนแฟนเก่ามาด้วยครับผม
ระวังคำพูดหน่อย
อันนี้ของขวัญฉลองเปิดร้าน
เลิกงานค่อยเปิดดูนะ
มันจะวางขายในอีกสองเดือน
- เอาเบียร์สดสองแก้ว - ได้ครับ
- ขอโทษค่ะ - ครับ สักครู่นะครับ
จริง ๆ เลย หมอนี่ชอบสร้างปัญหาอยู่เรื่อย
นั่นสิเนอะ
หวังว่ามัน จะส่งไปถึงใครหลาย ๆ คนนะ
ต้องไปถึงอยู่แล้วสิ
"มัตสึริจัง มาเล่นด้วยกันไหม"
"ก็รู้นี่ว่าฉันป่วย"
"ถ้างั้น..."
"ไปเล่นอันนั้นกัน เห็นไหม"
- "น่าอายจะตาย" - "ไม่เป็นไรหรอก ๆ"
"ต้องการลบวิดีโอที่เล่นอยู่หรือไม่"
"ใช่"
"กำลังลบ"
"ลบแล้ว"
"กำลังลบ"
"ลบแล้ว"
"กำลังลบ"
"ลบแล้ว"
"หลังจากนี้จะเอายังไงต่อคะ"
"จู่ ๆ ถามอะไรเนี่ย"
"ทำอะไรดีล่ะ"
"ถ้างั้น..."
"ฉันก็จะสู้เหมือนกัน"
"ห้ามคิดเรื่องตายอีกนะคะ"
"โอเค"
"ต้องการลบวิดีโอที่เล่นอยู่หรือไม่"
"ใช่"
"ต้องการลบวิดีโอที่เล่นอยู่หรือไม่"
สุดยอดเลย
สวยจัง
จริงด้วย
นั่นโตเกียวทาวเวอร์
- วันแรกทำได้ดีเลย - ครับ
พรุ่งนี้ไปต้องลุยเองแล้วนะ
คุณเก็นครับ
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะครับ
"'สุดท้ายและตลอดไป' ทาคาบายาชิ มัตสึริ"
- พาคนไข้ไปห้องไอซียู - ได้ครับ
"ตอนกลางคืน ฉันกลัวที่จะหลับตาลง"
"เพราะมันหวนกลับมาในหัวฉันเสมอ ฉันลืมไม่ลงหรอก"
"ฉัน... ไม่ได้ทำอะไรผิดไปใช่ไหม"
"เป็นแบบนี้ดีแล้วใช่ไหม"
"ฉันเลิกกับเขา เพื่อลดความทรมานลงครึ่งหนึ่ง"
"นี่ คาซึคุง"
"ชีวิตนี้ฉันมีความสุขแล้วล่ะ"
"ถึงจะสั้นกว่าคนอื่น"
"แต่การได้เจอเธอ"
"ได้รับความรักจากเธอ"
"มันทำให้ฉันมั่นใจว่าเคยมีตัวตน"
"เพราะงั้น... เป็นแบบนี้ดีแล้วใช่ไหม"
"คิดถึงนะ ฉันอยากเจอเธอ คาซึคุง"
"คาซึคุง"
"ฉันรักเธอมากนะ"
ขอโทษนะครับ
มัตสึริจัง
ฉัน...
เปิดร้านอาหารของตัวเองแล้วนะ
ฉันตั้งชื่อร้านว่า...
"มัตสึริ"
เธอคงโกรธที่ฉันไม่ได้ถามก่อน
แต่ฉันนึกชื่ออื่นไม่ออกเลย
มัตสึริจัง
เธอเก่งมากเลยนะ
มัตสึริจัง
เธอเก่งมากจริง ๆ
มัตสึริจัง
เธอเก่งมากเลย
เก่งมาก เก่งมากจริง ๆ
"'สุดท้ายและตลอดไป' ทาคาบายาชิ มัตสึริ"
ครับ
ครับ ๆ อือ โอเค ครับ เดี๋ยวถึงแล้ว
อือ โอเค
"อุทิศแด่โคซากะ รุกะ"