Aparatka
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA CECE BELL
Od mojego wypadku minął tydzień.
Oko było całe, ale zgadnijcie co?
Okazało się, że potrzebuję okularów.
Zamazane. Ostre. Zamazane. Ostre.
Sprawy z Martą nie miały się najlepiej.
Chciałam się z nią spotkać i porozmawiać,
ale cały czas mnie unikała.
Marta.
Bajer!
Dzięki magicznym okularom dojrzę Klawą Kumpelę
z drugiego końca wszechświata.
Niech tylko ulegnie ich hipnotycznej mocy.
Poczekaj, Kumpelo.
Widziałaś moje hipnotyczne okulary?
Sorki, muszę lecieć.
Jesteś moją prawą ręką i prawdziwą przyjaciółką.
Jestem twoją prawą ręką i prawdziwą przyjaciółką.
Na wieczność.
A teraz dasz słowo.
A teraz dam słowo.
Wiedziałam, że się uda. Wiedziałam, że się uda.
Wiedziała, że się uda.
Cześć! Mam nowe okulary.
Fajne, nie?
Poczekaj.
Marta!
Nic mi się nie stało.
Okulista mnie zbadał i okazało się, że potrzebuję okularów.
W sumie dobrze wyszło, że gałąź uderzyła mnie w oko.
Tak mi przykro.
To nie była twoja wina. Naprawdę.
Masz nowe okulary? Fajowskie. John Lennon takie miał.
Na razie.
Nie mogę dłużej być twoją prawą ręką.
Obiecałaś, że już na zawsze będziesz moją przyjaciółką.
Dałaś słowo.
Złamałam je, robiąc ci krzywdę, Aparatko.
Czuję się taka winna.
Przepraszam.
To nie twoja wina.
To niczyja wina.
Zatem jestem nikim.
Bez ciebie, Klawa Kumpelo, ja jestem nikim. Bez ciebie, Klawa Kumpelo, ja jestem nikim.
Znacie zasady.
Podzielcie się na dwie drużyny i zaczynamy mecz.
Ciebie też to dotyczy.
Proszę pamiętać o mikrofonie.
No tak, dzięki.
- Tutaj! - Kop, Ginny!
Masz złapać tę piłkę.
O nie.
- Podnieś piłkę i rzuć. - Tutaj!
Rzucaj! Dalej!
- Do mnie. - Nie kryją mnie!
- Podaj! - Rzuć do mnie.
- Rzucaj! - Dalej!
Gramy!
Co to ma być, Bell?
Masz podawać piłkę, a nie stać z zamotaną miną.
Skaranie boskie z tym mikrofonem.
Po prostu…
Nie!
Zepsuł go pan.
Peszek.
„Peszek”?
Wstawaj, poradzisz sobie.
Pan Potts się mylił.
Nie umiałam sobie poradzić bez mojego Fonicznego ucha.
Milczenie płomyków?
Zrozumiano?
Pani Sinklemann powiedziała, że mamy teraz liczyć po cichu.
Jeśli będziesz głośno, zapisze twoje imię w pomidorze.
Rozumiem, dzięki.
Z talerza spaghetti
Biedny klopsik zniknął
A wszystko dlatego
Że ktoś sobie kichnął
Zleciał ze stołu wprost na podłogę
Za nic sobie mając
Każdą kolejną przeszkodę
Poturlał się do ogrodu…
Co tu się wyprawia?
Natychmiast wracajcie na miejsca.
Mike, JP, Johnnie, Becky – wszyscy trafiają do pomidora.
Wystarczy jedna plamka,
żeby pomidor zaczął się psuć.
Ten kompletnie już zgnił.
Rany.
Odłóżcie zeszyty, czas na przerwę obiadową.
Silver Spring, Maryland?
Naprawdę?
To wspaniale.
Żartuje pani.
Dziękuję.
Sprawa wygląda tak. Możemy odesłać Foniczne ucho do naprawy.
Ale to zajmie sześć tygodni.
Sześć tygodni?
Przykro mi.
Nie będę nic rozumiała w szkole.
Jak sobie poradzę?
Sama i w dodatku bez supermocy?
Muszę być silna.
A teraz dokończymy zadanie…
Przyszło już?
Jak widzicie, człowiek ma 206 kości. Jak widzicie, człowiek ma 206 kości.
Przyszło już?
…i jak wiemy…
Przyszło już?
Pani Sinklemann mówi, że teraz idziemy na wuef.
Pan Potts mówi, że będziemy wisieć na drążku na czas.
Skurcz! Skurcz!
Podniosłam się?
Twoja kolej, Bell.
Pokaż, co potrafisz.
Teraz cię mam, Aparatko.
Jesteś nikim, odkąd pozbawiłem cię supermocy.
Tylko tak ci się wydaje, Mefisto.
Tylko na tyle cię stać?
Jestem silniejsza, niż myślisz.
Jesteś taka silna, Aparatko.
Patrzcie na mnie.
Strasznie się boję. Co robić?
Co?
Zrobiłaś mi krzywdę, Aparatko.
Peszek.
I jak?
Sześćdziesiąt cztery sekundy.
To rekord, Bell.
Musiałabyś to widzieć!
Mieliśmy podciągnąć się na drążku…
Cześć. Coś do ciebie przyszło.
Czy to…
Tak!
Mój najdroższy.
Jak ja mogłam się ciebie wstydzić?
Nazajutrz w szkole po raz pierwszy
nie przejmowałam się tym, co myślą inni. nie przejmowałam się tym, co myślą inni.
Naprawiony, wspaniale.
Próba mikrofonu. Raz, raz. Lepiej mnie słyszysz?
Dużo lepiej.
Mam dla was ogłoszenie.
Dwoje uczniów zostanie podpórkami na książki
w przedstawieniu pod tytułem Wspaniały Świat Książek.
Pierwszą podpórką będzie Mike Miller.
A drugą podpórką będzie…
Proszę.
…Cece Bell.
Dziękuję.
Powiedzcie swoim mamom,
że wystąpicie w pasujących piżamach.
W piżamach? Przed całą szkołą?
Mike Miller w piżamie.
To jakiś obłęd.
Tak. Kompletny obłęd.
Są książki na każdy temat
Przewróć stronę, a się dowiesz
Fantazje i tajemnice
I bajki też
Historie o tym Jak ludzie lądowali na Księżycu
Co za ulga.
Tylko pamiętaj je oddać
W wyznaczonym terminie
Z czego tak chichotałaś?
Rany julek, Cece. Porozmawiaj z nim.
Powiedz, co potrafisz.
Ja posiadam supermoce, ale ty ich nie potrzebujesz, żeby mówić.
No dalej, opowiedz mu.
Wszystko w porządku?
Naprawdę chcesz wiedzieć, z czego się śmiałam?
Tak.
Kojarzysz ten mikrofon, który nosi nasza pani,
żebym lepiej rozumiała, co mówi?
Tak.
Kiedy zapomni go zdjąć,
słyszę ją wszędzie, w całej szkole.
Nie gadaj! Nie gadaj!
W trakcie przedstawienia
słyszałam, jak pani Sinklemann sika w łazience.
Poważnie? Ale numer!
Jakbyś miała supermoce albo coś.
Coś w tym stylu.
Lepiej wracajmy do klasy.
Przyjdziesz do mnie po szkole? Chcę coś sprawdzić.
Tak! Nie ma sprawy.
Super.
Dla ciebie, ukochana.
Cukierki dla mojego cukiereczka.
I pojedyncza róża,
której piękno nigdy nie przebije urody wszechmocnej rozety.
Czy mogę ucałować twoją dłoń?
Nie zapomnij wziąć tego mikrofonu, żebyśmy mogli go przetestować.
Mikrofonu?
Cześć. Zróbmy eksperyment.
Założę mikrofon i pójdę do miasta.
A ty tu zostań i słuchaj.
Dzięki temu ustalimy,
jaki to ma zasięg. Gotowa?
Chyba tak.
Super. No to ruszam.
Próba mikrofonu. Raz, dwa, trzy.
Mike do Cece, słyszysz mnie?
Tak!
Super.
Minąłem dom Johnniego. Idę w stronę centrum.
Minąłem szkołę przy Broad Street.
Widzę drogerię.
Kupię lemoniadę.
Wszedłem do drogerii.
Kurczę, nie słyszę go.
Podejdę kawałek.
- Cześć, Mike. - Cześć, co tu robisz?
Kupuję coś dla mamy.
To Marta?
Co robisz? Czy to mikrofon Cece?
Tak. Sprawdzamy zasięg jej aparatu słuchowego.
Chcesz się przywitać?
Nie wiem, co powiedzieć.
Jak to? Jak to?
Zraniłam ją w oko i bardzo się wystraszyłam.
- A jakby straciła wzrok? - Nie straciła.
Tak źle się z tym czułam, że zaczęłam jej unikać
i teraz pewnie już mnie nie lubi.
Co? Nie!
- Cześć, Cece. - Marta! Słyszałam, co mówiłaś.
Cały czas cię lubię.
Wszystko słyszałaś?
To ma większy zasięg, niż myślałem.
Chciałabym, żeby było jak dawniej.
Lepiej pójdę już do domu.
Zaniosę to mamie.
Cieszę się, że nie jesteś zła.
Poczekaj!
Nie idź.
Było naprawdę fajnie.
Może pobawimy się nim w szkole?
W jaki sposób? W jaki sposób?
Nie chcę wylądować w pomidorze.
Nie, coś ty.
Coś wymyślę.
Dzięki, że pozwoliłaś mi go użyć. Cześć.
Za chwilę wyjdzie z klasy.
Chcemy trochę poszaleć.
Powiesz nam, kiedy pani będzie wracać?
Będziesz bohaterką.
Dobrze.
Ekstra.
A teraz pora na liczenie po cichu.
Pamiętajcie, wystarczy jedna plamka, by pomidor zaczął się psuć.
Bądźcie grzeczni.
Dobra, zaczynamy imprezę!
Nie ma mowy. Nie chcę znów trafić do pomidora.
Ja też nie.
Spokojnie. Cece będzie podsłuchiwać.
Słyszy panią Sinklemann w całej szkole.
Powiesz nam, kiedy będzie wracać?
Pewnie.
To niesamowite.
To niezawodny plan.
Impreza!
Chciałam się przyłączyć,
ale ja i moje Foniczne ucho mieliśmy ważne zadanie.
Dzień dobry pani.
Witaj, Francis.
Pan Potts ma na imię Francis? Pan Potts ma na imię Francis?
- Patrz na to. - Ekstra!
Gdzie teraz jest pani?
W łazience.
Nie gadaj.
Słuchajcie! Cece słyszy, jak pani korzysta z kibelka.
- Naprawdę? - Super!
- Też tak chcę. - I ja.
Cece, to niesamowite…
To znaczy, to niesamowite, że tak potrafisz.
Twój aparat słuchowy jest ekstra.
Chyba masz rację.
Zgadnij co. Właśnie spuściła wodę.
Słuchajcie! Cece mówi, że pani właśnie spuściła wodę.
O rany.
Ale odjazd. Ale odjazd.
O nie! Pani Sinklemann wraca do klasy.
Musiałam ostrzec resztę. Ale co, jeśli wpadnę w kłopoty?
To moja ulubiona piosenka.
Nie bój się, Cece.
Oni potrzebują twojej pomocy.
Bądź ich bohaterką.
Wstań i im to powiedz.
Nie mogę.
Możesz. Wszystkich zadziwisz.
Uwaga, pani Sinklemann wraca! Uwaga, pani Sinklemann wraca!
Wracajcie na miejsca.
- O nie! - Nie chcę mieć kłopotów.
Wyłącz to!
Szybko, pospieszcie się!
Jak miło.
Na naszym pomidorze nie ma dzisiaj żadnych plamek.
To było ekstra.
Jesteś bohaterką.
No pewnie, że jestem.
Jestem Aparatką.
Cześć, Cece.
Chcesz poskakać na trampolinie?
Przepraszam, ale muszę coś zrobić.
Cześć, Marta.
Cześć, Cece.
Możemy pogadać?
No…
Na pewno już się nie złościsz?
Nigdy się na ciebie nie złościłam.
Tak mi przykro z powodu twojego oka. A gdybyś straciła wzrok?
Ale nie straciłam.
Zacznijmy od początku.
A jeśli zrobię coś głupiego i znowu wyrządzę ci krzywdę? A jeśli zrobię coś głupiego i znowu wyrządzę ci krzywdę?
Nic takiego się nie stanie.
Poza tym jestem twarda.
Patrz, jakie mam muskuły.
Nic się nie stało. Naprawdę.
Przyjaciółki?
Przyjaciółki.
Słowo?
Słowo.
Nadszedł czas, żebym opowiedziała Marcie o…
Aparatce!
Kim?
Aparatce i jej przyjaciółce – tobie.
Nie widzę problemu
Narysuję ci mapę Spotkamy się w dogodnym czasie
Muszę podążać własną ścieżką
I przyjmować to, co mnie spotka
Jeśli jutro odejdziesz Jeśli jutro odejdziesz
Pokochaj mnie dzisiaj
Miłosne piosenki, pożyczona poezja
Unoszą mnie i porywają
NA PODSTAWIE KOMIKSU CECE BELL
Lubię patrzeć dalej niż sobotnie słońce
Jeśli mocno się przytrzymam Może nie spadnę, nie odpłynę
Nie chcę stracić swojego miejsca
Ty mnie wpuścisz
Bo teraz robię sobie przerwę
Teraz robię sobie przerwę
Napisy: Daria Okoniewska