Aparatka
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA CECE BELL
Oczekiwanie na przyjęcie dłużyło mi się w nieskończoność,
ale w końcu się doczekałam.
Idę dziś na urodziny
Zjem tort u Ginny
I pyszne lody czekoladowe
Będziemy razem spały I dużo się śmiały
Przyjęcie będzie czadowe
Baw się dobrze. W razie czego mama Ginny ma mój numer.
Rany, mamo. Poradzę sobie.
Wiązałam z tym przyjęciem tyle nadziei.
Czy Ginny zostanie moją najlepszą przyjaciółką?
Cece! Już jesteś!
Wszystkiego najlepszego.
Pomyśl życzenie.
Właśnie, życzenie.
Było tak śmiesznie. Też musisz przyjść.
Mieszkam teraz tutaj, więc mogę.
Cieszę się, że tu mieszkasz.
Ja też. Pyszny tort.
Co się stało, Missy?
Mój kot…
Twój kot żongluje? To przezabawne.
Powiedziałam: „Mój kot choruje”.
Bardzo cię przepraszam.
Nic się nie stało.
Poczekaj.
To coś w twoich uszach. Ty nie słyszysz?
Nie wiedziałaś o tym, Missy?
Cece to moja głucha przyjaciółka.
Zna język migowy? Bo ja znam.
Mogę cię nauczyć.
To znaczy A.
A to znaczy B.
A to jest C.
Cece, jesteś specjalną dziewczynką.
Zróbmy jej metamorfozę!
Jak cię uczeszemy i pomalujemy,
będziesz dużo ładniejsza.
Dużo ładniejsza.
Nie chcę.
Musisz.
Zrób dzióbek.
Zaraz, czy osoby z aparatem słuchowym mogą się malować? Zaraz, czy osoby z aparatem słuchowym mogą się malować?
Nie możemy. Lekarze zakazali.
To może zepsuć aparat słuchowy.
Tak myślałam.
Szkoda, mogłaby wyglądać jak gwiazda filmowa.
Posłuchajmy skeczy komediowych.
- Tak. - Dobrze.
Jasne.
Było beznadziejnie.
Nagrania skeczy komediowych były niemożliwe do zrozumienia.
Nie martw się, Cece.
Wszystko ci powtórzę.
Powiedział:
„Myślałem, że to katar, hale nie”. „Myślałem, że to katar, hale nie”.
Rozumiesz?
Tak, śmieszne.
„Rany, doktorze, rozmawia pan z moim kolanem”.
Rozumiesz?
„Kaczka jedząca smażonego kurczaka”.
Rozumiesz?
Rozumiem!
Przepraszam. Chciałam ci pomóc.
Może połóżmy się już…
Na szczęście po tych okropnościach
zrobiło się znów wesoło.
Kojarzycie chłopaka, który pachnie jak seler? Kojarzycie chłopaka, który pachnie jak seler?
Mary próbowała go pocałować.
W usta?
Ja bym tego nie zrobiła.
Ja też nie.
Jest całkiem przystojny.
No coś ty!
Mary mówi, że nie tylko pachnie, ale też smakuje jak seler.
O nie.
Czytanie z ruchu warg po ciemku?
To było i jest właściwie niemożliwe.
Czy one mnie obgadywały?
Naśmiewały się ze mnie?
Czy Ginny specjalnie zgasiła światło?
Mogłaby pani zadzwonić po moją mamę?
Źle się czuję.
Było okropnie, mamo.
Jeszcze zanim Ginny zgasiła światło, Missy zaczęła migać:
„Cześć, Cece”.
Pewnie cieszyła się, że poznała kogoś takiego jak ty.
Nauka języka migowego nie jest wcale złym pomysłem.
- Nie. - Kochanie.
Uczą go wieczorami w twojej szkole. Możemy chodzić razem.
Nie chcę.
Przemyśl to, dobrze? To ci się może przydać.
Cześć, tato.
Mogę też pooglądać?
Jasne, skarbie. Poszukam Supergroma.
Uważaj, nadchodzę.
Dorwałam cię!
Czas się doładować.
Tylko nie Piekielna Piżamowa Szajka!
Przygotuj się na metamorfozę, moja głucha przyjaciółko.
Może i nie znam języka migowego, ale wiem, jak powiedzieć „dość”!
Ale mam radochę!
Wyglądacie zjawiskowo.
Jak maszkara!
Ojej, uciekajmy. Ojej, uciekajmy.
Nie rozumiem.
Specjalnie zgasiłaś światło?
Nie wiem.
Czytaj mi z ruchu warg.
Nie nazywaj mnie głuchą przyjaciółką.
Wiesz co? Nie nazywaj mnie nawet przyjaciółką.
Przepraszam, Aparatko.
Naprawdę.
Nie wierzę ci.
Próbowałam się z tego wykręcić.
Ale mama uparła się, żebyśmy razem uczyły się migowego.
Witajcie na pierwszej lekcji języka migowego.
Czy są tu Głusi lub osoby słabosłyszące?
Cece, podnieś rękę. Cece, podnieś rękę.
Mamo!
Wspaniale.
Porozmawiajmy o Amerykańskim Języku Migowym.
Język migowy to ważny środek komunikacji
dla wielu Głuchych, ich rodzin i przyjaciół.
Język migowy jest równie bogaty i złożony co język angielski.
A może nawet bardziej.
Kto zgadnie, co to znaczy?
Cece?
Tak, Ginny?
„Dziękuję”?
Bardzo dobrze.
Proszę.
Prymuska.
- Cześć. - Dzięki.
Cece, chcielibyśmy, byś była bardziej aktywna.
Może za tydzień?
Dziękuję, że przyszliście.
Ćwiczcie w domu.
Za tydzień pomówimy o uczuciach i emocjach. Za tydzień pomówimy o uczuciach i emocjach.
- Dziękuję. - Za tydzień?
Kolejna lekcja?
- Do zobaczenia. - Mamo.
Jak śmiesz, Spidermamo?
Natychmiast uwolnij mnie z tej pajęczyny upokorzenia.
Cały czas się kręcisz.
Chcesz siusiu?
Nie, Spidermamo.
Skorzystam z siły perswazji.
Słodka, kochana Spidermamo,
czy nie widzisz, że rozmawiam z tobą bez użycia rąk?
Zero reakcji? Serio?
Jesteś niezła w te klocki, Aparatko.
Piątka za dobre chęci.
Może brutalne sprzężenie sprawi, że poddasz się mojej woli. Może brutalne sprzężenie sprawi, że poddasz się mojej woli.
Co za miła melodia.
Ktoś tu się chce przytulić.
Nie wytrzymam tego.
Cece! Co ty wyprawiasz?
Nie podoba mi się tu. Chcę wyjść.
Dobrze, chodźmy już.
Wszyscy migali do mnie, bo nie słyszę.
Nikt nie migał do ciebie.
Język migowy może ci pomóc. Język migowy może ci pomóc.
Nie. Pomoże tylko innym się na mnie gapić:
„Patrzcie, ona nie słyszy. Co za specjalna dziewczynka”.
- Jesteś specjalna. - Mamo!
Każde dziecko jest.
Przestań, mamo.
Specjalna nie znaczy „fajna”.
Znaczy „jesteś inna, dziwna”. Nienawidzę tego słowa.
Dobrze, nie będziemy tam chodzić.
Ale nie bądź surowa dla tych, którzy chcą ci pomóc.
Kiedyś ich pomoc może ci się przydać.
Cece! Nie wpatruj się tak.
Niesamowite. Jak oni to robią?
Ty też tak możesz.
Nie ma mowy. Wszyscy będą się na mnie gapić. Nie ma mowy. Wszyscy będą się na mnie gapić.
Tak jak ja na nich.
Czemu przejmuję się tym, co myślą inni?
Ginny dzwoni. Chciałaby się spotkać.
Jestem zajęta.
Dawno się nie widziałyście. Pokłóciłyście się?
Nie chcę o tym rozmawiać.
Przykro mi to słyszeć, ale nie będę kłamać twojej koleżance.
Lepiej żebyś szybko się czymś zajęła.
Zupa z błota, tak, tak, tak
Cześć! Pobawimy się razem?
Możesz iść.
Mama musi cię tak pilnować? Jesteś w czwartej klasie.
Ja sama przechodzę przez ulicę.
Moja mama już tak ma.
Nieważne. Robię zupę z błota. Pomożesz?
Jasne.
Trzeba dobrze odmierzyć wodę.
Odrobina za dużo i się skitwasi.
Tak, skitwasi.
Hej, a co to jest?
Te kolczaste kulki z orzeszkami w środku?
Chodzi ci o kasztany?
Tak! Kasztany! Tak! Kasztany!
Dodajmy trochę do zupy.
Zupa z błota, tak, tak, tak
Wszystko wskazywało na to,
że Marta nie wiedziała o moim aparacie słuchowym.
Chciałam, by tak zostało.
Chciałam, żeby polubiła mnie.
Mam superpomysł. Chcesz u mnie przenocować?
Tak!
Masz ochotę?
Tak, dzięki.
Zamówimy jedzenie i zjemy przed telewizorem.
Kolacja przed telewizorem? Serio?
Co chcesz zamówić?
Wolisz…
Zjem to co ty.
Okej, dwie kanapki rybne. Okej, dwie kanapki rybne.
Rybne?
Fuj. Nie cierpiałam ryby.
Mniam.
Ale zacisnęłam zęby.
Marta nie mogła zauważyć, że się od niej różnię.
Mniam.
Może jutro pójdziemy do miasta i kupimy sobie słodycze?
Zrobimy cukierkową zupę.
Fajny pomysł.
Koło szkoły dziwnie pachnie, prawda?
Mielonką i spoconymi stopami.
Wyłączyłaś aparat, żeby mnie nie słyszeć?
Aparat?
Tak. To zabawne, jak się odłączyłaś.
Szkoda, że ja tak nie mogę.
Zaraz, co?
Skąd wiesz, że niedosłyszę?
Inni mi powiedzieli.
Wiedziałaś przez cały czas?
No tak.
Bałaś się mojej reakcji?
Będę twoją przyjaciółką choćby nie wiem co. Słowo.
Super!
Dobranoc, Cece.
Dobranoc, Marto.
Cześć, jestem Klawą Kumpelą. Cześć, jestem Klawą Kumpelą.
Mogę w czymś pomóc?
Słyszałam, że szukasz prawej ręki.
Tak. Jakie masz kwalifikacje, Klawa Kumpelo?
Pamiętam prawie wszystkie programy TV.
Jestem lojalna, dzielna i szczera.
I rozśmieszę cię tak, że aż popuścisz.
Przekonałaś mnie. Przyjmuję cię.
Super!
Wszechświat stał się lepszy, odkąd ty w nim jesteś.
Nikt nas nie zatrzyma.
Czy uroczyście przysięgasz
walczyć przeciwko nudzie i samotności
oraz że nigdy nie zboczysz ze ścieżki przyjaźni? oraz że nigdy nie zboczysz ze ścieżki przyjaźni?
Przysięgam.
Kupmy lemoniadę.
I batoniki. I gumę balonową.
Będziemy je trzymać pod poduszkami, póki wszyscy nie zasną.
Patrz, co potrafię.
Łuhu! Marta!
Dwa, trzy, cztery, pięć, sześć.
A niech to! Twoja kolej.
Spójrz.
Przywitamy się?
Dobrze.
To już prawie wszystko, tato.
Cześć, moja sąsiadko
Swe uczucia wyśpiewam ci gładko
Cześć, jestem Mike.
To Cece. Mieszka dwa domy dalej.
Ja jestem Marta. To mój dom.
Jestem w trzeciej klasie, a Cece w czwartej. A ty?
W czwartej. Jestem w klasie pani Sinklemann.
Ja też!
Znaczy… ja też.
Fajnie. Lubicie trampoliny? Tata już rozłożył naszą.
Jesteś wymarzoną dziewczyną
Co powiesz na zabawę z trampoliną?
Poskaczmy razem
Możemy teraz poskakać?
Możemy?
Jasne, jest w ogrodzie. Jasne, jest w ogrodzie.
W ogrodzie?
Dzięki.
Dziękuję.
Cece i Mike na drzewie przesiadują
I się C-A-Ł-U…
Gdzie lecisz, Aparatko?
Podążam za głosem serca.
Tu jesteś, obiekcie moich uczuć.
Może moja wszechmocna rozeta
zwabi w moje ramiona chłopaka, w którym się bujam.
Cześć, Aparatko. Jak się…
Jesteś taka piękna.
Moja rozeta zadziałała niczym strzała Kupidyna.
Podejdź, Mike'u Millerze.
Tak, moja pani.
Hej!
Obudź się, głuptasie. Marnujemy czas.
Gonimy się? Nie złapiesz mnie. Gonimy się? Nie złapiesz mnie.
Dogonię cię.
O nie! Nic ci nie jest?
Nic się nie stało.
Leci mi krew?
Tak.
Lepiej idź pokazać to mamie.
Jak mogłam ci to zrobić?
Przepraszam, Cece. Nie chciałam.
Poczekaj, to był wypadek.
Nic mi nie jest.
To był tylko niegroźny wypadek.
Musiałam przekonać o tym Martę.
Oszaleje, jak zobaczy moją przepaskę.
Ahoj, kapitanie. Do stu tysięcy beczek!
O nie, twoje oko.
Tak mi przykro, Cece. Muszę iść. Tak mi przykro, Cece. Muszę iść.
Marta! Nic mi nie jest.
Wszystko jest dobrze, naprawdę.
Czy to naprawdę był koniec?
Nie wyobrażałam sobie życia bez Marty.
Musiałam ją odzyskać.
NA PODSTAWIE KOMIKSU CECE BELL
Czuję się lepiej niż wczoraj
Pojawiłaś się znikąd
I zabrałaś na drugą stronę
Trzymając się razem
Trafimy na coś wspaniałego
Dobry pomysł, który się krystalizuje
Nie chcę zostać w tyle
Nie boję się, gdy jesteś blisko
Razem pofruniemy w niebo
Nie chcę zostać w tyle
Nie boję się, gdy jesteś blisko
Razem pofruniemy w niebo
Napisy: Daria Okoniewska