Aparatka
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI AUTORSTWA CECE BELL
Nazywam się Cece Bell.
Jako dziecko mieszkałam w wielkim, starym domu w małej mieścinie w Wirginii.
Mrugaj, mrugaj, gwiazdeczko
Lubiłam się wygłupiać.
Pamiętam, że bawiłam się rzeczami mamy…
Zostaw tę szminkę!
…zaczepiałam tatę…
Cece, ty mała zarazo.
…i przesiadywałam przed telewizorem z moją siostrą Sarah i bratem Ashley.
Supergrom miasto uratuje
Wrogów prądem potraktuje
Pamiętam też ten straszny dzień, w którym wszystko się zmieniło.
- Głowa mnie boli! - Co się stało?
Cece? Cece!
Mamo! Cece coś się stało!
Och, Cece.
O matko.
Cece?
Jesteś rozpalona.
George!
- Co się stało? - Musimy coś zrobić! - Co się stało? - Musimy coś zrobić!
Zabierzmy ją do szpitala.
Jestem tu. Patrz na mnie.
To poważna infekcja.
Mój Boże.
Damy jej lekarstwa i będziemy obserwować.
Zaopiekujemy się nią, ale leczenie wymaga czasu.
Nie martw się, Cece. Wszystko będzie dobrze.
Zrobiło się tak cicho.
Nie było tak źle. Mogłam zająć się rysowaniem.
…piękny!
I dostałam świetne prezenty!
Czułam się dużo lepiej.
W końcu mogłam wrócić do domu.
Witaj w domu, Cece.
Bardzo się bałam, że mogę znów trafić do szpitala.
Dlatego cały czas trzymałam się blisko mamy.
Ale pewnego dnia ją zgubiłam.
Mamo?
Wtedy to zrozumiałam. Myślę, że moja mama też.
Przestałam słyszeć.
AUDIOLOGIA
To przesunę tutaj.
I jak, doktorze?
Ma znaczny ubytek słuchu.
Potrzebowałam aparatu słuchowego. Tydzień później był już gotowy.
…pasuje jak ulał!
Słyszysz coś?
- Słyszysz mnie, Cece? - Tak.
Tak, słyszę,
ale wszyscy tak dziwnie brzmią – ja też.
Proszę się nie martwić. Szybko się przyzwyczai. Proszę się nie martwić. Szybko się przyzwyczai.
Masz ochotę na lizaka, Cece?
O nie.
Halo?
Ale to dziwne.
- Mama dała nam gazowane picie? - Co nie? Poszczęściło się nam.
Nie wyglądam dziwnie w tym aparacie?
Coś ty! Wyglądasz dobrze.
Tylko mówisz trochę dziwnie.
Inaczej niż wcześniej.
Niby ja mówię dziwnie? To wy mówicie teraz dziwnie!
Kiedy miałam zły humor, słuchałam telewizora.
Tylko w tym dźwięku znajdowałam jakiś sens.
Idąc do przedszkola, bardzo się denerwowałam.
Czy zrozumiem inne dzieci?
Jesteśmy!
Zobacz, jak tu ładnie. Zobacz, jak tu ładnie.
Czy inne dzieci zrozumieją mnie?
Kto to?
Cześć, jestem Wendy.
Cześć.
Ona też ma aparat.
Witamy cię!
Usiądziesz z nami w kółeczku?
Dobrze.
Pa, mamo.
Usiądź obok mnie!
Witajcie. Mam na imię Dorn i jestem waszą nową nauczycielką.
Przed nami sporo nauki.
Dzisiaj porozmawiamy o czytaniu z ruchu warg.
Kiedy ludzie mówią, obserwujemy ich usta,
żeby lepiej ich zrozumieć.
Pokażę wam, na czym to polega.
Cece, pomożesz mi?
Dobrze.
Jak myślisz, co musisz widzieć, żeby móc czytać z ruchu warg?
- Wargi? - Tak!
Czy rozumiesz, co mówię, gdy robię tak?
Nie.
Nie szkodzi. A teraz?
Cześć, Cece.
Cześć, Cece?
Tak! Słuchałaś, obserwowałaś moje usta
i zrozumiałaś, co mówię.
To czytanie z ruchu warg.
Jeśli się zastanawiacie, to nie uczyliśmy się języka migowego.
Niesłyszące dzieci uczyły się wtedy tylko czytania z ruchu warg.
Pomaga również obserwowanie, jak rozmówca się zachowuje.
Jestem smutna.
Jestem smutna!
Dobrze. A teraz?
Jestem szczęśliwa! Jestem szczęśliwa!
- Jestem szczęśliwa! - Brawo!
Jestem szczęśliwa, ponieważ czytasz z ruchu warg.
Macie zadanie.
Poćwiczcie czytanie z ruchu warg ze swoją rodziną i przyjaciółmi.
Dziś na kolację jest pieczeń i tłuczone ziemniaki.
- Pieczeń i tłuczone ziemniaki! - Tak, brawo!
Dorn nie powiedziała nam,
że czytanie z ruchu warg zazwyczaj jest bardzo trudne.
Kiedy ludzie krzyczą…
Co?
…mają wąsy…
albo mówią z pełną buzią.
A czasem w ogóle nie widać ich ust!
Co?
Lody! Powiedziałaś „lody”!
Powiedziałam „deser”.
To to samo!
Ale najgorzej było, kiedy wszyscy mówili jednocześnie.
Powodzenia w czytaniu.
Co?
To niemożliwe.
Ćwiczyliście czytanie z ruchu warg?
I jak poszło?
Czytanie z ruchu warg, rozszyfrowywanie słów
było takie skomplikowane.
Ciężko było to wyjaśnić komuś spoza mojego przedszkola. Ciężko było to wyjaśnić komuś spoza mojego przedszkola.
Koledzy i koleżanki mnie rozumieli.
Wszystko było nowe i inne.
A my błądziliśmy, dryfując na własnych planetach,
ale przynajmniej w jednym wszechświecie.
Nie zdawałam sobie sprawy, jak bardzo to się zmieni, gdy podrosnę.
Będę w klasie dla niesłyszących?
Nie, przykro mi. W nowej szkole nie ma takiej klasy.
Nie będzie nikogo takiego jak ja?
A jeśli wezmą mnie za dziwaczkę?
Coś ty! Czytasz z ruchu warg. Coś ty! Czytasz z ruchu warg.
Poza tym kupiliśmy ci z tatą świetny aparat słuchowy do szkoły.
Widzisz?
Mamo, on jest ogromny!
Będziesz dzięki niemu słyszeć podobnie jak teraz,
ale jest jedna, wielka różnica.
W zestawie jest mikrofon.
Nauczycielka go założy, a jej głos trafi prosto do twoich uszu.
Usłyszysz każde jej słowo.
No nie wiem.
Och, Cece. Może go założysz? Zobaczysz, jak się czujesz.
Co on powiedział?
Zapytacie:
„Czemu nie włączyłaś sobie napisów?”.
Kiedy byłam mała, jeszcze ich nie było.
Próbowałam czytać z ruchu warg.
Czasem się to udawało.
Pora na śniadanie!
Obyś lubił mielonkę!
Dzięki, Mielona, ale wolę mielonkę na ciepło!
Ale zazwyczaj nie byłam w stanie.
Beznadzieja.
Nie czytam z ruchu pupy!
Hej! Ja to oglądam. Hej! Ja to oglądam.
A nas jest dwoje.
Patrzcie! Ona ma aparat słuchowy.
Zaraz, co ona powiedziała?
No…
Nazwała drugą dziewczynkę… „głucholcem”.
„Głucholcem”? To okropne.
Głucholec!
Z czego się śmiejesz?
To takie śmieszne słowo!
Głucholec!
Głucholec.
Co ja sobie myślałam?
„Głucholec” brzmiało zabawnie,
ale wcale zabawne nie było.
Tak jest trochę lepiej.
O nie.
Hej, głucholcu.
Mnie też będą tak nazywać?
Pa, Cece.
I nie martw się.
W szkole będzie fajnie.
- Pa, pa. - Pa, mamo.
Cześć, Carrie.
Co tam masz, Johnnie?
Radyjko.
Włącz je!
- Uwielbiam tę piosenkę! - Ja też. - Uwielbiam tę piosenkę! - Ja też.
I ja!
Jest obłędnie bezbłędna!
Przyszła już!
Proszę pani.
To mój mikrofon. Proszę zawiesić go na szyi.
Wspaniale. Dziękuję, Cece.
Jeszcze raz.
No tak.
Wszystko dobrze?
Działa?
Poznać was przyjemność mam
Jestem pani Sinklemann
To niesamowite, jak wyraźnie słyszałam teraz panią Sinklemann.
Nawet gdy była odwrócona,
słyszałam każde słowo.
Nie zapominajcie zadania domowego
Wkrótce dzwonek przerwie nam
Więc bawmy się na całego
Jesteś głucha?
Może.
A słyszysz to?
Johnnie Wilson!
Natychmiast to wyłącz i chodź ze mną! Natychmiast to wyłącz i chodź ze mną!
A wy otwórzcie zeszyty i narysujcie coś wesołego.
Zaraz wrócę.
Twoje zachowanie doprowadza mnie…
Dzień dobry, pani Jones!
Marsz do dyrektora.
Dyrektorze Eckhart, ktoś tu się prosi o pogadankę.
Prawda, Johnnie?
- Masz doła? - O rany!
Chciałbyś być gdzie indziej?
To było niesamowite.
Słyszałam i rozumiałam panią Sinklemann
gdziekolwiek by nie była.
Nawet kiedy korzystała…
z toalety! z toalety!
Z czego się śmiejesz?
Z niczego.
Ale to nie było nic.
To było coś.
Coś niesamowitego!
Supergrom używał sprzętu, by walczyć o sprawiedliwość.
Ja też miałam sprzęt, który czynił ze mnie supebohaterkę –
moje Foniczne ucho.
Inni śmieją się z mojego aparatu…
ale wy nazywajcie mnie „Aparatką”.
Co jest?
Nic.
Chcesz chipsa?
Dzięki.
Jestem Laura. To ładniejsze imię niż twoje.
Jesteś zabawna. Chcesz do mnie przyjść po szkole?
Dobrze.
Wszystko zaplanowałam.
Zjemy domowe ciasto i zrobimy fort z poduszek.
A potem pobawimy się z psem.
Ładny obrazek.
Dzięki.
Mój jest ładniejszy, nie?
Okej.
Pobawmy się w jadalni.
A w co?
Chodzenie wokół stołu. To świetna zabawa!
I to wszystko?
Nie, maszeruj dalej.
Teraz, Puszku.
Teraz!
Ale miałaś śmieszną minę.
Lubisz być moją koleżanką, Aparatko?
Dzięki moim magicznym mocom robisz wszystko, czego zechcę.
Jesteś pod moją kontrolą!
Nie zdołasz mnie kontrolować, Doktorko Niemiła!
Dorwij ją, Puszku!
Nie tak szybko, piesku.
I co ty na to, Doktorko Niemiła?
Jesteś beznadziejna, Aparatko!
Wcale nie. A teraz patrz!
Pomocy!
Jak sobie radzić z takimi „przyjaciółmi”?
Ignorować ich.
Pomo…
Przepraszam.
Tylko nie zapomnij.
Ubieramy się jak bliźniaczki.
Jutro załóż niebieską bluzkę i białe spodnie, dobra?
Dobra.
Nie odrobiłam zadania.
Ja tam nigdy nie odrabiam lekcji.
Założyłaś nie ten odcień.
Teraz do siebie nie pasujemy.
Poznajcie nową uczennicę, Ginny.
Ginny, usiądź obok Cece.
Czy to aparat słuchowy?
Tak.
Tak myślałam.
Supergrom jest głupi. Nikt go nie lubi.
Supergrom jest ekstra.
To bajka dla dzieciuchów.
Wybacz, Lauro, ale nie mówiłam do ciebie.
To wcale tak nie leci.
Niedługo mam urodziny.
Będziesz u mnie spać?
Chyba nie pójdziesz na to głupie przyjęcie?
Nie pójdę.
- Przepraszam. - Ona nie przyjdzie.
To moja przyjaciółka, nie twoja. To moja przyjaciółka, nie twoja.
Nie zdołasz mnie kontrolować, Doktorko Niemiła.
Poczekaj, Ginny. Jednak przyjdę.
Serio?
Jak tam chcesz. Bawcie się dobrze.
Będziemy.
I właśnie tak
pożegnałam Laurę i przywitałam Ginny.
Trzymałam kciuki, żeby to ona została moją najlepszą przyjaciółką na zawsze.
NA PODSTAWIE KOMIKSU CECE BELL
Czuję się lepiej niż wczoraj
Pojawiłaś się znikąd
I zabrałaś na drugą stronę
Trzymając się razem
Trafimy na coś wspaniałego
Dobry pomysł, który się krystalizuje Dobry pomysł, który się krystalizuje
Nie chcę zostać w tyle
Nie boję się, gdy jesteś blisko
Razem pofruniemy w niebo
Nie chcę zostać w tyle
Nie boję się, gdy jesteś blisko
Razem pofruniemy w niebo
Napisy: Daria Okoniewska