Pani profesor!
Co się stało?
Numer 22!
Proszę ze mną!
STANOWISKO 22 PUSTYNIA ATAKAMA, CHILE
Działa.
Piękne.
Kiedy to pani opublikuje,
kiedy powie pani światu…
Nikt nie może o tym wiedzieć.
Co?
Ogłosimy to, kiedy będzie gotowe.
Musimy przetestować to w innych środowiskach.
W dżunglach,
na oceanach, Arktyce.
Tak.
Rozumiem.
Ale tu pięknie.
Kto to?
- Hej. - Jak tam?
Dobrze.
Opowiadaj.
Mówi o seksie i o tym, jak świetnie się bawi.
Mówiłam ci.
Nawet najlepsi z nas mogą się tu zagubić.
Gdzie jesteś? Dziwnie brzmisz.
Po prostu dawno nie mówiłam po angielsku.
Wszystko gra. Ale powinnam chyba kończyć. Chciałam tylko powiedzieć, że cię kocham.
Dobrze. Ja też cię kocham.
Nie!
Udało ci się.
Gratulacje.
Moja siostra.
To jak będzie?
Bo zaraz cię zabiję.
Nasi bracia i siostry przypominają nam, że musimy…
przygotować się
na żywot wieczny, obiecany nam po doczesnym życiu.
Niech Bóg da nam siłę, pociechę i cierpliwość
w tym trudnym czasie.
I niech da nam też
wytrwałość, żebyśmy przeżyli resztę naszych dni
w głębokiej wierze.
Pamiętamy o tych ludziach…
NAZWISKO NIEZNANE
…w tym pięknym miejscu, w tym pięknym momencie,
gdzie nigdy was już nie zgubimy.
Kiedy stoję przed tymi 2719 duszami,
jasno widzę, że wciąż…
KU PAMIĘCI ZMARŁYCH W 2025
…wiele przed nami.
Pani posłanko, John Sugar.
- Tak. - Miło mi.
Mnie również. Dziękuję za wszystko, co pan zrobił.
Oczywiście.
Zastępcy szeryfa, koroner, szef sztabu.
Wszystkich aresztowano.
Cholera.
A porucznik Vega?
Nadal go szukają.
FBI.
- Stać. - Dobra, już.
- Czasem najgorsi uciekają. - Chyba nie był najgorszy. Nie sądzi pani?
- Nie wiem. - Nie?
Peter Bruno.
Sprzedaż narkotyków i fałszowanie aktów to jedno,
ale zdobywanie rządowych kontraktów
wymaga już innego poziomu dostępu.
Musiało być więcej osób. Wyprzedaż to duża akcja.
Jonathan Siegel wspierał panią
- podczas wyborów, prawda? - Tak.
Już w 1998.
Nazwał panią…
kolejną wielką obrończynią bezbronnych.
Na tym świecie polityka to jeden długi kompromis.
Nie zawsze mi to pasuje.
- I jeśli chce się wygrać… - Betty.
Nie wygrałaś. Znowu przegrałaś.
To jak się miewasz?
Dobrze.
Mało gadaliśmy od czasu, no wiesz, Vegi.
Jak się z tym czujesz?
W porządku.
Wiesz, słucham takiego podcastu.
Szczęście, zdrowie, dobrostan czy jakoś tak.
Facet mówił, że główny powód, dla którego kobiety żyją dłużej jest taki,
że mężczyźni nie rozmawiają.
Brak rozmów niekorzystnie wpływa na zdrowie.
- No… - Stallings to nie była samoobrona.
Tak?
Tak ci powiedziałem. Ale nie była.
To samo z Vegą.
A potem… zachorowałem.
Nie byłem w stanie zrozumieć…
co się ze mną dzieje.
Nawet nie pamiętałem tamtej chwili.
To było jak ślepy szał.
I nie mogę…
Nie mogę pogodzić tego z moim wyobrażeniem o sobie.
Na świecie jest dwóch łotrów mniej. Mnie to pasi.
Tak, ale Vega miał córkę, która go kochała. Stallings mamę.
Ale czasem możemy być jedynie…
odrobinę lepsi niż alternatywa.
Chyba tak.
Dawne słowo na „ptasi”, sześć liter.
Ptaszy.
RTG
Kurde, pasuje.
Panie Flybjerg.
Hej. Mogę wejść?
Jasne.
- Chwileczkę. - Dobrze.
- W porządku? - Tak.
Wcale nie.
Skończyłeś sprawę.
Ne wiesz, co ze sobą zrobić.
Trochę.
Może jakiś film?
Gdzieś w mieście musi lecieć coś czarno-białego.
Grają Człowieka z przeszłością.
O czym to?
Robert Mitchum nie radzi sobie z Jane Greer.
To do Mitchuma niepodobne.
Zdarza się.
- Poszłabym. - Jesteś zajęta.
Tak, to… przez tę prezentację.
Pełna mobilizacja.
- Zapomnij o mnie i odpocznij. - Nie przemęcz się.
- Plaża jutro aktualna? - Oczywiście.
Po zastanowieniu
nie miałem ochoty na kino.
Dobra. Dawaj.
To tak to jest być człowiekiem?
Dawaj, gościu!
Dawaj!
„Jadę do Abu Zabi w nowej sprawie”.
„Hendrik skłamał w sprawie ostatniego spotkania z ojcem”.
„Oglądałam murmuracje szpaków nad Sassari”.
Dr Livingstone, jak mniemam? Mówi Stanley Ondaatje.
- Proszę zostawić wiadomość. - To ja. Oddzwoń.
Gotowy?
Tak.
Pięknie wyglądasz.
Dziękuję.
Już.
Największy ocean mamy tuż obok, a i tak zawsze zapominam, że tu jest.
Jak większość z nas.
Ostatnio jest mi ciężko.
Czuję, jakby wymykało mi się to, kim jestem, skąd jestem, jak zacząłem.
Kiedyś miałem we wszystkim jasność, a teraz jestem…
Sam nie wiem. Po prostu ostatnio mi ciężko.
Tak, widzę.
Przykro mi.
Wracamy do hotelu?
To źle, że chcę zostać tu na plaży z tobą?
Jeśli będziemy czekać ze szczęściem, aż skończy się ból,
plaży już nie będzie.
Coś się pojawiło.
Mediolan.
Mediolan?
Tu skończyłam, więc lecę tam, by złożyć raport i dostać nowe zlecenie.
Wyjeżdżasz?
Tak.
Kiedy?
Wkrótce.
Miło było.
To prawda.
To poleć ze mną.
Z tobą? Do Mediolanu?
Zobacz, jak jest.
Byłem. Jest ślicznie.
I jak jest z nami.
Penelope, moja znajoma, ma kafejkę w Cinque Vie.
Siedzi się na zewnątrz, pije espresso
i cały dzień ogląda chodzących po Via Santa Maria ludzi.
Czyli mam po prostu wyjechać?
Czemu nie?
Potrzebujesz przerwy. Skończyłeś sprawę. Wszyscy przyjaciele odeszli.
- Nieźle nam ze sobą. - Wszyscy przyjaciele?
Co cię tu trzyma? Przestępstwa?
Korki?
Co cię tu trzyma?
Nie naciskam w sprawie Mediolanu. Przemyśl to.
Dobrze.
Wygadałam się. Wie. Przepraszam.
Co mam robić?
Świetnie.
Do zobaczenia wieczorem. Dziękuję.
Pani Fischer, auto na panią czeka.
Dziękuję.
Dobry wieczór.
Proszę.
Dziękuję.
Dobry wieczór. Wpisze się pan?
Nie.
Przepraszam pana.
Wszystko w porządku. To John Sugar.
Przepraszam.
Ktoś chce cię widzieć.
WITAMY NA GALI INAUGURACYJNEJ
John.
Pan Sugar.
Senator Pavich.
Miło mi.
Witam w moim domu.
- Dokąd idziesz? - To Pavich. Muszę z nim pogadać.
To nie jego szukasz.
To będzie trudne.
Ale się cieszę.
Jak to?
Czekaj. Kto to?
Kto to?
- Bracie. - Djen.
O Boże.
Boże, tak bardzo za tobą tęskniłam, bracie.
Wiem.
Tak mi przykro.
Gdzie byłaś przez wszystkie te lata?
Tak bardzo mnie bolało, że mnie szukasz,
że cierpisz.
Nie przestałem. Szukałem cię wszędzie.
- Wiem. - Myślałem, że nie żyjesz.
Jak?
- Boże, tak bardzo tęskniłam. - Gdzie byłaś?
Co się stało?
- To był Henry? Czy on… - Nie.
Nie skrzywdziłby mnie.
To on mi powiedział, że nie żyjesz. Zwiódł mnie, żebym…
Dlatego…
że go o to poprosiłam.
Nie mogliśmy się widzieć, choć bardzo przez to cierpiałam.
Miałam pracę do wykonania. Widziałam, że nie jesteś gotowy.
Na co? Jaką pracę? Ja też miałem pracę. Jak my wszyscy. Mogłem pomóc.
Nie z tym.
Nie znałeś jeszcze tego miejsca. Dopiero niedawno tu dotarłeś.
Nie widziałeś tego, co widziałam ja. Nie tylko piękna, ale…
ale też potworności, okrucieństwa.
Ich braku poszanowania dla świętości natury.
Nie mogłam wciągnąć cię do tej pracy.
Było za wcześnie.
Jakiej pracy? O czym ty mówisz?
- Obserwacja i meldunki. To nasza misja. - Wiesz, że to za mało.
Prawda?
Nie mogłam biernie się przypatrywać, jak ta planeta umiera,
więc stworzyłam technologię.
- Kręgi. - Tak.
- To byłaś ty. - Tak.
Henry mnie popierał.
A Ruby i pozostali byli przeciwni.
Więc zrobiłaś…
To, co musiałam.
Odesłałam ich do domu.
Ujawniłaś nas.
Powiedziałaś ludziom, że tu jesteśmy. Poświęciłaś…
Polowali na nas.
Niektórych zabili. Naszych przyjaciół.
Djen, to jest w niewłaściwych rękach zło. Zabawa z czymś nieokiełznanym.
- Jesteśmy gotowi. - Zaraz przyjdziemy.
Wiem, że to dużo.
Otworzysz umysł?
Zobaczysz, co stworzyłam?
A potem powiesz, co myślisz.
Charlotte da ci krzesło.
Ona wie?
Kim jestem? Kim jesteśmy?
Porozmawiamy po pokazie.
Boję się.
Siostro, zmieniłaś się.
Ale ty też się zmieniłeś.
Słuchajcie, już czas. Chodźmy na zewnątrz.
Wszystko dobrze?
Zaraz się zacznie. Chodźmy.
Wszyscy żyjemy na wyjątkowej planecie.
Ma kruchą biosferę,
która przez ludzkie działanie lub jego brak szybko się ociepla.
Dlatego wiele lat temu stworzyłam projekt Acalica.
Żeby zabezpieczyć bogactwa tej niezwykłej planety
i chronić je przed tymi, którzy nierozważnie je niszczą.
Dzisiaj… trzymam kciuki, że się uda…
Ziemia jest w końcu gotowa do obrony.
Za chwilę pokażemy…
Zresztą sami zobaczycie.
Wszyscy gotowi?
Już.
I wreszcie, co nie mniej ważne, niech stanie się…
światłość.
- John. - Tak?
Znów muszę wyjechać.
Obiecaj mi, bracie.
Znajdziesz mnie, kiedy będziesz gotów.
Ponieważ… Posłuchaj.
Oni myślą, że to dla nich.
Dla nich.
Nie mają pojęcia…
że to dla nas.
„Poznaj Johna Sugara.
Porozmawiaj z nim.
Jaki jest? Jak się ma?
Spisz swoje wrażenia i mi je wyślij”.
To wszystko. Reszta była moja.
Reszta była szczera.
Reszta była moja.
Ma rację.
Jesteś niezwykły.
Ostatnia scena z Trzeciego człowieka.
Sprawa jest zamknięta. Dokonano aresztowań.
Bohater wygrał.
Czeka już tylko na poboczu,
żeby dziewczyna, którą kocha, wpadła mu w ramiona.
Tak myśli.
Ale jest głupcem.
Amerykanin za granicą, w świecie, którego nie pojmuje.
I jego miłość przechodzi obok…
nawet nie spoglądając.
Może nie byłem całkiem zaskoczony.
Może gdzieś w środku cały czas podejrzewałem.
Moją siostrę.
Charlotte. To miejsce.
Może chciałem tylko wierzyć w coś innego. Nie wiem.
Wiedziałem tylko, że mam ważne spotkanie.
Podbródek.
- Co? - Unosisz go.
- Nie. - Braciak…
Na 100% unosiłeś.
Pieprzysz, człowieku.
Znowu. Szybka seria.
Dobra! Co tam, kochany? Gotowy?
- Filmik na socjale? - Jasne.
Możemy? Chodźcie.
Złapcie to wszystko.
Tak?
Od razu na odwyk.
Po walce żadnych kasyn, klubów, niczego.
Ściemniał coś o striptizach bez alko.
- Co? - Spytałam, czy one istnieją.
Pieprzony Ji. Tak czy siak, braciszek wraca.
To biznes usługowy. Część naszej roboty.
Ale niejedyna. Patrz na nich.
Tak.
Bez ciebie nie byliby razem.
Tak, to miła część.
Val. Dziękuję.
Dobra. Pogadamy potem.
Hej, Sugar. Dokąd idziesz?
Chciałem się pożegnać, ale byłeś zajęty.
- Nie będziesz na walce? - Będę.
Ale przy tylu osobach możemy się nie złapać.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Pogniotłem ci garnitur.
Mam inne.
No jasne.
Hej, Danny.
Podbródek nisko.
To były lata ’70, ’80, nawet ’90.
Pokazywaliśmy filmy w Vegas.
I jeśli udało nam się zrobić coś dobrego,
kina przeczołgałyby się po rozbitym szkle, żeby móc to pokazać.
Cóż, w branży filmowej bywało lepiej.
Przynajmniej mogę nadal przychodzić tu na lunch.
No myślę. Zbudowałeś to miejsce.
Jak się miewasz?
Co?
Nic. Rozmawiałem ostatnio z Melanie i…
I co? Powiedziała ci?
O mnie? O tym, skąd jestem?
Sugar, jesteś z Ohio. Każdy to wie.
Nie martw się.
W sprawie mojego życia prywatnego zawsze byłeś dyskretny.
Mogę się przynajmniej odwdzięczyć.
Prawie.
- Cieszysz się? - Tak. Ale i trochę stresuję.
Nie tylko po niego tu przyszedłem.
Słucham.
Mam pytanie, które mnie męczy
i nie wiedziałem, komu innemu je zadać.
Śmiało.
Jaki ci się wydaję?
Od naszego ostatniego spotkania. Wydaję się… inny?
W jakim sensie?
Niektórzy moi przyjaciele…
przyjaciele z Ohio…
ostrzegali…
Ostrzegali mnie przed asymilacją.
Im dłużej tu jesteśmy, tym bardziej nas to zmienia.
I mieli rację?
Robiłem tu pewne rzeczy, które…
Nigdy nie myślałem, że jestem do nich zdolny.
Zwątpienie, gniew, ambicja, grzech.
Są wszędzie. Rosną na drzewach.
Trudno, żeby na nas nie wpływały. Może to nawet niemożliwe.
Ale nie wszystko jest złe.
Dobre rzeczy też mamy.
Na przykład filmy.
Niektóre filmy.
I niektórych ludzi.
No i plażę, Lakersów.
I psa, który zaraz podjedzie tu limuzyną.
Ale powiem jedno. I dla mnie to komplement.
Nigdy nie będziesz taki jak Kalifornijczycy.
Pewnie nie jesteś też taki jak ludzie z Ohio.
Jaki mi się wydajesz?
Wydajesz mi się taki jak Sugar.
Dziękuję.
Za co? To twój pies.
Hej, piesku.
Djen mówiła, żeby ją znaleźć, gdy będę gotów.
Nawet nie wiem, co to znaczy.
Ale na razie…
zadomawiam się.
Odzyskałem pieska.
Poznamy nowych ludzi.
Pooglądam filmy.
Pójdziemy do parku dla psów.
Taki jest plan.
Może znajdę nową sprawę.
Może nie.
Zobaczymy, jak będzie.
Wiem tylko…
że to miejsce…
ci ludzie…
Dobrze być w domu.
Napisy: Marzena Falkowska