Próbowałem.
Dałem z siebie wszystko.
Nie!
Próbowałem z całych sił.
Ale niektórzy żyją tu przemocą.
I wygląda na to, że dla nich…
to jedyny zrozumiały język.
Sergiej Ojeda?
DWA DNI WCZEŚNIEJ
- To zły pomysł. - Ciągle to powtarzasz.
Bo ciągle to myślę.
Nawet Szatan wisi mu kasę.
Właśnie. Zna odpowiednich ludzi.
Każe sobie słono zapłacić.
Może zaryzykujmy. Spróbujmy przez system.
Masz dowód. Więcej niż samo nagranie.
Włącz, kurwa, alarm.
Kto przybędzie na ratunek? Gliny?
Kto?
Urząd miasta?
Ta cała Wyprzedaż zdecydowanie przerasta jakiegoś zastępcę szeryfa.
Jeśli podejmiemy złą decyzję, Tom,
Danny zginie.
Vega przyparł mnie do muru.
Nie mamy czasu. Potrzebuję Siergieja.
Zadzwoń.
Umów się. Ja sprawdzę, co u Danny’ego.
Dobra. Odpalaj silnik.
Pamiętaj, to teren szeryfa. Będą słuchać.
Tak. Oczy i uszy.
Na razie.
- Vera Novak? - A jeśli tak?
- Mam coś dla pani. - Tak?
Oczy i uszy.
- Vega. - Chcę go zobaczyć.
A ja chcę zobaczyć Ji. Jutro.
Zanim cokolwiek zrobię, muszę wiedzieć, że nic mu nie jest.
Masz moje słowo, ale dobra.
- Przyjedź. - Jestem w drodze.
Rabineau!
Drzwi!
- Hej. - Jak się masz?
Dobrze.
Tak?
Nie wyspałem się, ale przeżyję.
Dobrze cię widzieć.
Dzięki, że jesteś. Sorry, że musiałeś.
- Jestem twoim najgorszym klientem, co? - Nie, Danny. Skąd.
Ale nie płacę, wszczynam bójki, nie słucham.
- Każesz mi liczyć garnitury. - Od początku powinieneś być na bieżąco.
To prawda.
Słuchaj…
Mamy problem.
Co to znaczy? Z Ji wszystko dobrze?
Tak. Na razie.
Ale ten areszt, to zatrzymanie,
wszystko to pozory.
Tu chodzi o Ji i Vegę.
On wie o Ji?
Co ten gliniarz robi?
Czego chce?
Słuchaj, musisz mi zaufać.
Czego on, kurwa, chce?
Chce się wymienić.
Co?
- Moon. Kończ. - Dopiero przyszedłem.
- Ale się nie zgodzisz. - Posłuchaj.
Nie, proszę…
- Koniec. - Naprawdę, nie możesz.
Nieważne, co się stanie, jak to będzie wyglądać…
Nie zgadzaj się… Hej! Dopiero…
- Hej! - Nie rób tego!
Sugar, nie rób tego!
Dobra!
Nie!
Hej, Stanley, co tam?
Bardzo przepraszam, że ci przeszkadzam…
Wszystko dobrze?
Nie wiedziałem, do kogo zadzwonić, więc…
Dobra. Gdzie jesteś?
To tylko głupi ptak.
Nie. Kochałeś go.
Moje córki dorosły i wyjechały.
Żona zostawiła mnie dla profesora nauk humanistycznych.
Nauki humanistyczne.
Cokolwiek to jest.
Widzisz te kolce?
Tak chronią się przed roślinożercami.
Jest taki cytat z Picassa o młodości…
Coś o… Próbuję sobie przypomnieć.
Wiesz, mój umysł…
Chcesz usiąść?
Chętnie.
Chodź.
O rany.
Stanley, nie jestem prawnikiem podatkowym.
- Co? - Nie mieszkam w Covinie.
To gdzie mieszkasz?
Chcę z tobą porozmawiać, Stanley. O senatorze Pavichu.
- Pavichu? - Tak.
Wynajął cię do czegoś.
Do jakiegoś projektu.
Przykro mi, kimkolwiek jesteś, ale ci nie powiem.
Powiesz, Stanley.
Poczekaj. Posłuchaj mnie.
Proszę.
Czyli gadanie o serialach, opiece nad roślinami,
udawanie, że obchodzi cię moja papuga, to wszystko było kłamstwo?
Nie.
Nie było. Lubiłem być twoim kolegą. Nadal lubię.
Ale potrzebuję twojej pomocy.
Cztery kręgi.
Czym one są?
Ciągle je widzę. Nie wiem, co znaczą.
Myślę, że Pavich, z pomocą człowieka nazwiskiem Henry Thorpe…
zdradził wielu ludzi, których kocham.
Zmusił ich do ucieczki i… nie wiem dlaczego.
Nie wiem, co się stało,
ale pewnie ma to związek z tymi kręgami i musisz mi pomóc.
Proszę. Cztery kręgi.
To nie kręgi.
To węzły troposferyczne.
Węzły troposferyczne?
- Czym mają być? Bronią? - Nie.
Skąd. Mają pomóc klimatowi.
- W jaki sposób? - Jaki tylko chcemy.
Rozproszyć gazy cieplarniane,
podnieść poziom O2, obniżyć CO2,
zoptymalizować plony,
stłumić pożary, zapobiec powodziom i tak dalej.
John, to może zmienić świat.
Dosłownie.
Ty to wynalazłeś?
Boże, nie. Jestem tylko jednym z inżynierów.
Pomogłem rozbudować ten projekt.
Opracowałem teorię o…
Ale ta technologia jest na innym poziomie. To nie broń.
Nigdy bym nie…
Ale cię przeraża.
Widziałem to po twojej minie. Nawet teraz jesteś rozdarty. Czemu?
Musimy coś zrobić.
Planeta umiera! Świat płonie przez nas.
To mnie przeraża.
Ale tak. Taka moc? Zabawa w Boga?
Tylko głupiec by się nie bał.
- Muszę odebrać. - Pójdę już.
Stanley…
- Hej. - Umówione.
- Spotkanie z Siergiejem. Bądź ostrożny. - Dobra.
- Co tam? - Jak u Ji?
Zrzędzi i jęczy, jakby to on siedział w areszcie.
Jest na detoksie. Huśtawki nastrojów są normalne.
Tak, wiem o tym.
Ważne, żebyś tam była.
Musisz mieć na niego oko.
- Jasne, szefie. - Dobra, muszę kończyć.
Zadzwonię później.
- Pan Sugar. Bardzo mi przyjemnie. - Diego.
Siedziałem w biurze, robiąc Bóg wie co
i nagle tata mówi, że się do niego odezwałeś.
Ale miał minę.
Był przeszczęśliwy.
Mogę?
Wiesz, że nie noszę broni, Diego.
Wiem.
Przepraszam.
Środki ostrożności.
Siergiej Ojeda.
Szef kartelu o nazwie Los Universales,
w wolnym tłumaczeniu „jesteśmy wszędzie”.
Lata temu wykonałem dla niego zlecenie.
On by powiedział, że połowę zlecenia, a u takich to nie przechodzi.
Dobrze wyglądasz.
- Dzięki. - Siadaj.
Jak ja wyglądam?
Staro.
Próbuję być dla ciebie miły?
Ty przyszedłeś do mnie. Nie chcesz, żebym był miły?
Chyba chcę. Ale to nieistotne.
Masz coś do zrobienia
i czasem ja jestem w stanie to zrobić.
Łączy nas pewien układ.
Wydaje mi się, że w przeszłości kłopoty pojawiały się wtedy,
kiedy to zapominaliśmy.
Jesteś ze mną szczery.
Nie zawsze się z tobą zgadzałem, ale jesteś.
To rzadka cecha.
Znasz Bad Bunny’ego?
Słyszałem o nim.
Lecę do Miami, żeby zobaczyć go z wnuczką.
To miło.
Jest kochana, ale… nie bardzo mam ochotę.
Czyli co, policjant?
Jak się…
Ray Vega. Pracuje dla ciebie.
Człowiek od brudnej roboty w Wyprzedaży.
Mam tyle interesów w ponad 50 krajach…
Kradzież tożsamości, wyłudzenia lokali, nielegalne prowizje.
Setki milionów w kontraktach federalnych kosztem bezdomnych i uzależnionych.
Paskudny interes, nawet na twoje standardy.
- John, cały świat to paskudny interes. - Nie spierajmy się o to znowu.
Proszę.
To co mam zrobić z tym policjantem?
- Zabić go? - Nie.
Wsadził mojego klienta do aresztu.
I próbuje mnie przycisnąć, więc powiedz mu, żeby dał spokój.
Wypuścił klienta.
To wszystko?
Tak.
A ja?
Co ja dostanę?
Dokończę zlecenie.
Adiós.
I tak po prostu znowu robię interesy z Siergiejem Ojedą.
Ktoś chyba poskarżył się tacie.
Robimy, co musimy, Ray.
Wypuść go.
Wypuścić go?
Oglądasz za dużo filmów. Nikt tak nie mówi.
To koniec. Siergiej może utopić cię w beczce
bez mrugnięcia okiem.
Zatarcie śladów chwilę ci zajmie.
Ogarnij papiery, zrób, co trzeba.
Ale Danny ma wyjść dzisiaj.
To koniec.
Tak?
Uświadomiłam sobie, że nie mam twojego numeru.
- Mało kto ma. - Rozumiem. Kolacja?
Jest przed 17.00. Restauracja jeszcze zamknięta.
No tak. To zamówimy do pokoju?
Czyjego?
„Pniemy się po Pacific Coast Highway, skręcając znów na zachód.
Ocean wciąż pozostaje w zasięgu naszego wzroku,
kiedy jedziemy po wietrznych peryferiach w stronę San Simeon”.
„Wietrzne peryferie”…
Brzmi cudownie.
Kaktus.
Tak. Dostałem od znajomego.
Ładny jest.
Mój pokój nie ma gramofonu.
Czemu go sobie zażyczyłeś?
Nie wiem.
Masz jakieś płyty?
Nie mam.
A jednak dostałeś gramofon.
Niezbyt to sprawiedliwe.
Skąd jesteś?
Pytania. Zaczyna się.
Merion, Pensylwania. Pod Filadelfią.
- Bracia? Siostry? - Żadnego rodzeństwa ani dzieci.
Tylko ja.
Rodzice?
Nie rozmawiamy.
- Dlaczego? - Powodów jest milion.
Nie podoba im się to, co robię.
Nie lubią humanitarystów z pasją?
Dasz wiarę?
Są konserwatywni.
Chcą, żebym żyła w jakimś świecie z dawnych lat…
kiedy wszystko było…
Nie wiem jakie.
Nieskomplikowane?
Ale ja nie mogę i nie chcę, więc nie rozmawiamy.
Przykro mi.
Nie powinnam ci tego mówić.
Nie, dlaczego?
Bo jesteś nieznajomy. Dopiero co zdobyłam twój numer.
- Najbardziej lubię lody miętowe. - Zapamiętam.
Twoja kolej. Skąd jesteś?
- Mogę nie odpowiadać? - Co? To najłatwiejsze pytanie.
Najbardziej lubię lody pistacjowe. To łatwiejsze.
Rodzina?
Siostra.
Djen.
Jaka jest?
Jest…
Już nie…
Była mądra.
Niewyobrażalnie.
Była…
Uwielbiała zagadki. Rozwiązywanie problemów.
I była uparta.
Miała swoje zdanie i nie dawała za wygraną…
póki nas nie przekonała.
Co było możliwe, bo była bardzo przekonująca.
Tak.
Była życzliwa.
Czuła. Ale bywała również wymagająca.
Moje pierwsze wspomnienie…
Pierwsze uczucie, jakie pamiętam,
to że nie chciałem jej zawieść.
Była…
Była wyjątkowa.
Co się z nią stało?
Nie wiem.
Po prostu… zmarła.
Przykro mi.
To straszne.
Tak. To straszne.
Tak.
Idziemy na lody?
- Jasne. - Tak?
- Tak. - Dobra.
To chodźmy.
- Tom? - Siergiej nie żyje.
- Możemy się spotkać? - Jestem w holu.
Samolot rozbił się przy Lake Charles w drodze do Miami.
Jakaś mgła, jakieś błyskawice, ale za wcześnie, by coś wiedzieć.
Mówiłeś, że nikt nie przeżył?
To już wiedzą.
Nie żyje on i załoga.
A Diego? Jego syn?
- Zawsze z nim podróżuje. - Zobaczmy.
Pewnie nie leciał.
Trzy ofiary, dwie z załogi.
Więc masz rację.
Wyprzedaż jest Diega.
Nie Siergieja. Czemu tego nie wiedziałem?
- Powinienem był. - Jesteś dobry, nie idealny.
Wiem, ale teraz Danny nie wyjdzie.
Rozumiesz? Muszę dostarczyć Vedze odpowiedź za…
osiem godzin.
Więc tak.
Mów, bracie. Co mogę zrobić?
Nie wiem.
Siergiej nie był pewniakiem.
Wiedzieliśmy o tym.
Musimy chyba sięgnąć po plan B.
Dobra.
Hej, wszystko się ułoży.
To zawsze miało się tak skończyć, nie?
Tak, wiem.
Walczyłem pierwszy, wiesz?
Na długo przed Dannym.
Zawody młodzieżowe.
Zawody regionalne.
Jeden gość powiedział, że mogę być kolejnym Yuh Myung-woo.
Może kolejnym Pacquiao.
- Był na mnie hajp. - Strzelasz do mnie.
Sorry.
Ale to spieprzyłem.
Złamałem rękę i zaraz było: „Masz tu na to leki”.
Inne sprawy też się porąbały.
Mama zachorowała na raka. Tata szkoda gadać.
Potem znowu złamałem rękę. „Masz tu na to więcej leków”.
I tak to poszło.
- Całą noc graliście? - Na mnie nie patrz.
Bezsenność. Nie mogę spać.
Wciąż miałem Danny’ego. Towarzyszenie mu i obserwowanie jego życia.
Tylko to mi pozostało.
- To też spieprzę. - Nie. Będzie dobrze.
Wszystko pierdolę.
Zajebiście. Gadasz jak moja siostra.
Siostra?
Cała seria wymówek.
Mama, ręka, leki.
Jakbyś tylko ty na świecie miał, kurwa, problemy.
Więc każdy musi ci współczuć i ci pomagać.
Jebany dzieciuch.
Wiesz, co Sugar zamierza dla ciebie zrobić?
Co jest gotów poświęcić?
Dlaczego?
Bo jesteś taki wspaniały?
Bo chce coś dla kogoś zrobić.
Spróbuj czasami.
Suka z ciebie.
A z ciebie przegryw.
Wolę być przegrywem niż suką.
Słowa godne prawdziwego przegrywa.
Gościu.
Musisz mnie kryć.
Bez brata?
Nie robimy tego.
Nie? A co robimy?
Panamskie paszporty?
Dla ciebie i twojej córki.
I dla byłej żony, jeśli chcesz ją zabrać.
Akt własności willi w Playa Coronado.
Znajomy już jej nie potrzebuje.
Jest piękna. Położona na plaży.
Przy polu golfowym.
- To konto bankowe. - Banco Banistmo.
Bo pieniądze są ważne.
To prawdziwa oferta.
To łapówka.
Nie ma nią być.
Wszyscy zyskają.
Nauczono mnie jednego.
Na początku wszyscy są niewinni.
A potem dopada nas życie, idziemy w świat
i podejmujemy decyzje, które nas od siebie oddalają.
I jeśli nie zrezygnujemy na czas z tych decyzji,
jeśli nie zawrócimy z tej drogi,
to… zmienia nas na zawsze.
To szansa, by zawrócić.
To prawda, co mówisz.
Dużo w tym prawdy.
Tak.
Pamiętam minę mojego taty, kiedy skończyłem szkołę policyjną.
Nie spieszył się, żeby być ze mnie dumny.
Ale tamten jeden moment…
Byłeś po dobrej stronie.
Znów możesz być.
Miałeś potencjał. Nadal masz.
Weź to. Weź i odejdź.
Zacznij nowe życie.
No tak. Wiesz…
Dzięki, ale LA to mój dom.
Nie rób tego. Taka oferta?
Proszę.
Weź to i odejdź.
- Gdzie jest Ji? - Nie robimy tego.
Wrócę, otworzę celę Danny’ego i zadzwonię dzwonkiem. Co ty na to?
A ja zatrzymam Ji i zaryzykujesz, że jego zeznanie nie zapewni ci dożywocia.
W więzieniu cię nie ochronią. Będziesz popularny w Pelican Bay.
To co robimy?
Patrz, twoja znajoma.
Ciekawe, czego chce.
Może zaczekać.
Nie, wiesz co?
Odłóżmy to na potem.
Wygląda na zmartwioną. Może pogadajcie.
Ray.
Dobra. Do zobaczenia, kolego.
Ostatnia szansa.
Ciągle to powtarzasz, ale nie sądzę.
- …gry… - Graliście w gry?
- Prosiłem cię o jedno. - Wiem. Przepraszam.
Dobra. Musimy…
Może… Może być wszędzie.
Musimy wrócić do początku.
Do wszystkich miejsc, w których bywał,
w których kupował prochy, do baru z bilardem.
Miałeś rację. Zgubili go.
Puść to znowu.
- Całość? - Tak.
- Co robisz? - Nie ma go.
- Jak to? - Spieprzył.
Wziął moje auto.
Val, miałaś go pilnować.
Przepraszam.
Pilnowałam go i się zasiedzieliśmy.
- Graliśmy w gry… - Graliście w gry?
- Prosiłem cię o jedno. - Wiem. Przepraszam.
Szefie.
- Musimy… - Telefon.
Może być…
Porucznik Vega.
Jaki masz numer?
Z kim rozmawiam?
Wiesz z kim.
Daj mi numer, zadzwonię na wideo.
Hej. Miło znów cię widzieć.
Nie wątpię.
Nie jesteś z Sugarem?
- Nie. - To gdzie on jest?
Walić go. Walić ciebie. Walić mnie.
Mam już tego dość.
Bycia takim zjebanym przegrywem.
Jeden jedyny raz chcę zrobić coś dobrze.
- W porządku. Co masz na myśli? - Chcesz się wymienić?
To się wymieńmy.
Ja za mojego brata.
Żadnych sztuczek. Żadnych, kurwa, podstępów.
Tylko ja, ty i Danny.
To brzmi fair.
Gdzie jesteś, stary?
Przykro mi z powodu twojego brata.
Szczerze mówiąc, próbuje zachować się uczciwie.
Trzeba to szanować.
Takie ostatnie życzenie, wiesz?
Jezu!
Co ty odwalasz?
Zrobisz sobie krzywdę.
I jak? Lepiej?
Zaraz wrócę.
Hej, Ji?
Hej. Twój brat tu jest.
Jebany ćpun.
Dobra, zmiana planów.
Kurwa!
Mówiłem ci.
Ji!
Danny!
Myślałem, że już cię nie zobaczę!
Co się stało?
Nic mi nie jest.
Przepraszam cię.
- Dobra, Joe, wystarczy. - Daj spokój, Maxie.
To było tylko pięć rund. Mogę więcej?
Słyszałeś. Wystarczy.
Pamiętaj, to teren szeryfa.
Będą słuchać.
Tak. Oczy i uszy.
Skremowany.
Ja tu będę paplał,
a Corkle mnie wyniesie i skremuje.
- Jak to? - Nie ma go.
- Wziął moje auto. - Miałaś go pilnować.
Wiem, ale graliśmy do późna w gry.
- Zabieram cię. - Nie możesz.
Mówiliśmy. Nie mam już ciała.
I co z tego? Znajdę inne.
- Co? - Inne ciało?
Tak. Chodź, Joseph.
Chwileczkę. Co to ma być za układ?
BRAK SYGNAŁU
Nie może się odrodzić?
Nie zrobię tego znowu.
Żadnych sztuczek. Żadnych, kurwa, podstępów.
Tylko ja, ty i Danny.
To brzmi fair.
Gdzie jesteś?
Wejdź do bagażnika.
Nawet w niebie nie widziałem nic tak pięknego.
Jest w tarapatach.
To wymagało odwagi, żeby przyjechać tu walczyć dla jej ojca.
Ubóstwia go.
Nie pasuje do tych zgredów.
Potrzebuje pomocy. Bierz się do pracy.
Tylko Farnsworth może jej pomóc.
A on nie żyje.
Ale ty możesz nim być.
Milczysz.
Jak się czujesz, John?
Dobrze.
Wiesz, co to znaczy, prawda?
Zrobiłem, co musiałem. Nie miałem wyboru.
Co mówiłeś?
Nic.
Chodź do łóżka.
Przepraszam, że tak się na pana gapię.
Nie szkodzi. Też się trochę gapię.
Jestem skołowana.
Nie tyle chciałam podziękować, co…
Musiałam znów pana zobaczyć.
To wspaniale.
- Wspaniale! - Cud.
Cud? Dlaczego?
Że ktoś taki jak Bruce Farnsworth
traktuje ludzi tak, jak mnie nauczono.
Że może mu zależeć na szczęściu innych.
To równie dobry sposób na życie jak każdy inny.
Tak, o to mi chodzi.
Ale kiedy znajdujemy to w innych, to wspaniałe odkrycie.
Pewnie dlatego się gapię. Nie mogę się powstrzymać.
Nagle czuję wielkie ciepło i szczęście.
W pańskich oczach kryje się coś…
co próbuję dostrzec.
Napisy: Marzena Falkowska