Downloaded from YTS.LT
Op de voorpagina, dames en heren, het proces van Flaubert!
Op de brandstapel!
Het is een schande!
Official YIFY movies site: YTS.LT
De cel in!
U moest zich schamen!
Schoft!
Perverseling!
Naar de gevangenis! Naar de gevangenis!
Schoft!
Houd ze buiten!
Naar de gevangenis! Naar de gevangenis!
Daar is hij! Daar is hij!
Het is een schande!
Schandalig!
Zwijn!
Sluit ze op!
Waardeloze schrijver!
U moest zich schamen!
Schande, Flaubert!
De cel in!
Deze man verdient een voorbeeldige straf.
Stilte in de zaal! Heren, ga zitten!
Stilte!
De chef van de ordedienst
heeft het parket ingeschakeld
voor schending van de openbare zeden
door de uitgave van het boek van Gustave Flaubert
getiteld Madame Bovary,
verschenen in zes afleveringen in La Revue de Paris
tussen 1 oktober en 15 december 1856.
Meester Senard doet de verdediging.
Het woord is aan het OM.
Meneer de advocaat-generaal, meester Pinard, het is aan U.
Heren, onze maatschappij is in gevaar.
Als we niet snel ingrijpen,
worden onze vrouwen de eerste slachtoffers.
En dit zijn de schuldigen.
Flaubert is geen moordenaar.
Het is een schrijver.
Van onberispelijke zeden,
zoon van de hoofdchirurg van het Hôtel Dieu van Rouen.
En zijn uitgevers zijn zeer respectabel.
Sinds wanneer klaagt Frankrijk nette
mensen aan?
Sinds die mensen
ons bedreigen.
Gerechtigheid!
Het vergrijp van meneer Flaubert is ernstig, want verderfelijk,
Onvergeeflijk, want steeds herhaald, vereeuwigd
op papier.
En de algemene kleur
die de toon zet voor het werk is wellust,
Schuldige wellust.
Bravo!
Stilte!
Emma, laat meneer Bovary uit.
Uw vader boft, hij heeft niets gebroken.
Pleister geplakt.
Dat treft, dat is mijn specialiteit.
Met aderlatingen. En ik trek tanden.
Ik heb nooit kiespijn.
In het klooster kauwden we kaneelstokjes.
Het klooster?
De Ursulines in Rouen. Daar ben ik opgegroeid.
Leest u graag? -Een beetje.
Mijn vader zwijgt
en de winters duren lang.
Voor mij duurt de winter ook lang.
Zodra het koud is, ben je druk als chirurgijn.
Verkoudheden, stuwingen.
Altijd onderweg.
Is chirurgijn hetzelfde als dokter?
Bijna.
Ik heb mijn studie niet helemaal afgerond.
Dat had gekund... maar...
Het is zo gelopen. Ik ben drie maanden weduwnaar.
Dat spijt me.
Ik... ik had mijn rijzweep bij me en ik...
….weet niet waar ik hem heb gelaten. Kunt u helpen?
Hij ligt hier.
Hier.
Bedankt.
Ik kom terug.
Voor de behandeling, de pleister en zo. Tot snel.
Tot snel,
Ze doet schijnheilig,
maar Emma Bovary is al wellustig, verderfelijk.
Vanaf het begin
verwart ze opzettelijk de eerzame Charles, ze daagt hem uit.
Charles Bovary was zijn rijzweep kwijt.
Emma vond hem en reikte hem aan.
Ze is niet gewend alleen met een man te zijn, ze bloost.
Kom zeg, dat meisje is niet brutaal, integendeel.
In het klooster heeft ze leren pianospelen, zingen, dansen.
Moeten we haar dat verwijten?
Nee, we moeten haar niet veroordelen
en nog minder de roman over haar leven,
maar ons onderwijssysteem.
Ons onderwijssysteem!
En waarom ook niet
de grondslag van onze maatschappij?
Zover wil ik niet gaan, meester.
Meneer Flaubert is niet zo fatsoenlijk, hij durft nogal.
Onder het mom van een roman
valt zijn roman de sokkel van onze maatschappij aan.
Hij zet het waardevolste op losse schroeven,
het heiligste: het instituut van het huwelijk.
Heb je geen korset?
Ging u dat niet uitdoen?
Doe ik je pijn? Dat is normaal,
AU.
Ik hou van je,
ik hou zoveel van je..
Het instituut van het huwelijk is niet bedacht
om wolkeloos geluk voor de echtelieden te scheppen,
maar om overdracht en voortplanting in te kaderen.
Is er geluk, mooi zo.
En als dat niet komt?
Dan doe je het ermee.
Je doet water bij de wijn, je houdt het vol.
Maar meneer Flaubert heeft niet dezelfde opvatting over het huwelijk.
Emma Bovary is amper getrouwd
of hij drijft haar al naar een ander,
Waar las u dat dan?
Het bal, meester. De wals.
Maar waarom maakt u van een dans een inwijding in het kwaad?
Bovary behandelde een pachter van een burggraaf
die hem als dank uitnodigt voor zijn bal met zijn vrouw.
Op dat feest ontdekt Emma een wereld van elegantie
en schoonheid die ze alleen uit romans kent
en waarnaar ze tot haar laatste zucht naar terugverlangt.
Mevrouw. Mag ik?
Ja, ja, natuurlijk.
Je was prachtig.
Ik had ook graag willen dansen.
Ja, je hebt gelijk. De band onder mijn voeten doet zeer.
Ik zou ongemakkelijk zijn.
Goed, kunnen we nu naar huis?
Nee.
Een estheet, die Emma?
Een sensuele en grillige aard, ja.
Charles Bovary had al een leven,
een huis, een clientèle.
Maar sinds het bal dat haar deed duizelen, verkommert ze.
Dusdanig dat die voorbeeldige man, om haar verveling tegen te gaan,
zich dwingt om te verhuizen.
Het is levendig, hè?
Dames, heren.
We zijn thuis.
Dokter, mevrouw... Ik ben heel blij.
Ik ben Félicité.
Hartelijk bedankt.
Hier.
Het is heel vochtig.
Het is lang niet bewoond geweest.
Ga hier zitten.
Félicité.
Leg hout in de haard. Mijn vrouw is moe, ze moet opwarmen.
Ik heb bouillon gemaakt, mocht u daar zin in hebben.
Is bouillon goed?
Heel goed voor zwangere vrouwen.
Bent u in verwachting?
Meneer Bovary.
Mijn vrienden en ik wilden u onverwijld kennisgeven
van onze vreugde over uw vestiging in Yonwille-"Abbaye.
Ik mag u de heer Lheureux voorstellen
die de modewinkel bestiert
en meneer Léon Dupuis die bij mij verblijft.
Lheureux is de beste winkelier,
niets is onmogelijk voor hem.
En meneer Léon Dupuis is leerling-notarisklerk
en is veelbelovend.
En ikzelf, uw dienaar,
Homais; de apotheker:Mijn” apotheek is bekend tot in Rouen.
Dit is ons welkomstcadeau. Justin.
Mooi en nuttig.
Hartelijk bedankt.
Weet u, dokter, de geneeskunde
valt mee in onze streek.
Niets bijzonders hier, alleen veel zwarte gal
door de slechte leefomstandigheden van onze boeren.
En sterven er veel?
Heel weinig. Verbazingwekkend weinig.
En we hebben zelfs enkele mensen van 90.
De mensen wenden zich tot gebeden en relieken.
Hooguit doet men een beroep op de apotheker. En zelfs dat.…
Het klimaat is niet zo streng.
Op zijn koudst min vier 's winters en plus 25 's zomers.
Moe van de reis?
Een beetje,
maar bewegen vind ik altijd leuk.
Kun je hier mooie wandelingen maken?
Een of twee.
Ik neem een boek mee 's zondags en kijk naar de zonsondergang.
Ik houd van zonsondergangen. Vooral aan zee.
Gaat u er vaak heen?
O, nee. Nee, ik heb hem nooit gezien.
Maar ik heb hem me zo ingebeeld door te lezen,
dat het weinig scheelt.
Wat is er mooier dan 's avonds lezen bij het haardvuur
terwijl de wind tekeergaat.
O ja. Je duikt in landschappen die zich blootgeven,
je gedachten mengen zich met de fictie.
Ik ben dol op verhalen die elkaar snel opvolgen,
verhalen die je angst aanjagen. Waarbij je de tijd vergeet.
Ik ook.
En wanneer ik begin te lezen.. vergeet ik alles.
Emma heeft spanning nodig,
ze ontvlucht gematigde mensen.
De jonge Léon verkiest ontroerende verzen en dichters.
Men verwijt die jongeman zijn aard niet,
waarom dan wel die van die jonge vrouw?
Omdat ze hem erbarmelijk gebruikt.
Ze is haar man niet dankbaar voor zijn inspanning en opofferingen.
Ze doet zelf niets.
Hoezo doet ze niets?
Ze doet haar best om liefde voor hem te voelen.
Die man die niet de droomprins is waarvan men droomt.
Meneer, er is iemand.
Ik kom.
Dag, dokter.
Dag. Wat brengt u hier?
Ik wil graag dat u meekomt.
Het gaat om mijn vrouw. Maar ook om mijn koe.
Dringend?
Ja. Vooral voor mijn koe. Kom.
Ik kom. Ik kom.
Vooruit.
Loopt u mee.
Dat diner was echt heel lekker. Félicité kan goed koken.
En onze buren zijn goed gezelschap.
We boffen dat we die meneer Léon hebben.
Met hem kun je praten over je liefhebberij.
En jij? Met wie praat jij over je liefhebberijen?
Alles waar ik van houd is hier.
Kijk.
Dat is mijn lievelingsroman.
Ik huil elke keer dat ik hem lees.
Dit is Paul.
En dat is Virginie.
Ze groeien beiden op in de Tropen.
Hier de bloemen. De bergen.
Ze houden van elkaar. Ze worden twee jaar gescheiden
en de boot die Virginie naar de Antillen brengt, vergaat.
Ze verdrinkt en Paul sterft van verdriet.
Ik heb liever dat het goed afloopt.
Ja. Jij hebt geen romantische ziel.
Ik heb een verliefde ziel.
Niet beter?
Maar ik kan romantisch zijn als je wilt.
Wat wil je dat ik doe?
Dat ik wals zoals die burggraaf op dat bal?
Leer het me. Vooruit, leer het me.
Vooruit.
Wat moet ik doen?
Goed. Geef je hand.
Mijn hand. -Hier.
Hier. -Hier.
Hier. Vooruit. Kom.
Opgelet. -Een, twee.
Drie. -Een, twee, drie, een, twee, drie...
Een, twee, drie. O! Wacht.
Oké. Mijn hand.
Nee, Je hand. -Mijn hand..
Vooruit.
Een, twee, drie, een, twee, drie, een, twee, drie...
Au! -Het spijt me.
Goed, we zijn morgen wel romantisch.
Luister. -Het is laat.
Ook al verlies ik je uit het oog tussen de bomen,
ik hoef je niet te zien om je te hervinden.
Iets van je blijft voor mij
in de lucht waar je langskomt,
op het gras waarop je zit.
Wanneer ik je nader, vervoer je mijn zinnen.
Het blauw van de hemel is minder mooi dan jouw ogen.
De zang van de tijgervinken minder zacht dan jouw stem.
Als ik je alleen met mijn vingertoppen aanraak,
huivert mijn hele lichaam van...
Voel je dat?
Hij beweegt. Ja, het is een jongen.
Puntige buik, dat wordt een jongen.
Uw buik is net een puntkokkel.
Georges. Ik ga hem Georges noemen.
Het wordt een man. Hij zal vrij zijn.
Hij kan wonen waar hij wil, landen ontdekken,
van alle passies proeven, niets zal hem weerhouden.
Bij mijn tante in Bretagne eet Men ze.
Wal?
Puntkokkels.
Persen, persen, persen, persen!
Ga door. Ga door.
Persen, lieverd. Persen. -Zuchten.
Persen.
Vooruit, persen, persen, persen, persen!
We zijn er bijna, we zijn er bijna.
Persen, persen, schat.
Nog een keer, een laatste inspanning.
Het komt, het komt.
Daar is het.
Is het een jongen? Is het een jongen?
Het is een meisje.
Het is een perfect meisje.
Wil je haar vasthouden? -Nee.
Ze slaapt.
Zullen we haar Madeleine noemen?
Of Huguette, naar je moeder?
Mevrouw, meneer Léon is er.
Nee, nu niet. Mevrouw moet rusten.
Nee, het is goed.
Dag. -Ze slaapt.
Ik breng u een roman voor uw herstel.
Blijf daar niet. Kom zitten.
Een voortreffelijke roman. Geschreven door een Amerikaanse vrouw.
Enorm bedankt. Waar gaat het over?
Over de liefde.
Bertha was lang, had donker haar en was statig.
Alle mannen leken haar te bewonderen.
Bertha? Berthe.
Dat is een mooie naam.
Ja. Dat is een mooie naam.
Ja. Ze zal Berthe heten.
Hoe staat het met uw boek?
Ik lees het voor de vierde keer. Het is mijn lievelingsroman.
Ik lees momenteel een geweldige roman..
Ze wil meer dan een doorsnee vrouw.
Ze heeft genegenheid, stabiliteit, lijdt geen gebrek.
Vertroetelde echtgenote, moeder van een gezond meisje.
Maar ze wil altijd meer, steeds iets anders.
Emma Bovary zit gevangen in dat huwelijk.
Ik lees:
ze vroeg zich af of ze niet
door een ander toeval
een andere man zou kunnen ontmoeten.
Hij had mooi kunnen zijn, geestig, gedistingeerd, aantrekkelijk
zoals ongetwijfeld
de mannen waren van haar vriendinnen uit het klooster.
Maar haar leven was kil als een zolder
waarvan het raam op het noorden ligt.
Ik heb gewonnen. Schat, ik heb gewonnen.
Neemt u morgen revanche?
Ik ga naar bed, Léon.
Laat je hem uit?
Ik ben getrouwd.
Ik voel me niet goed.
Ik ook niet, Ik kan steeds minder goed tegen die warmte.
Nee, dat is het niet. Ik lijd. IK lijd vreselijk.
Waaronder, mijn kind?
Hoe moet ik het u zeggen?
Ik heb... Het voelt als een afgrond.
Een afgrond?
Meer een duizeling die ik heb.
Ik ben bang om te vallen. Ik ben bang om alleen te zijn.
Maar u heeft uw man toch?
Ik voel me juist alleen bij hem.
Is de dokter geen goede echtgenoot?
Jawel.
U zou naar huis moeten gaan
en uw steun bij God zoeken, mijn kind.
Elke ochtend een rozenkrans en alles komt goed.
U kwelt zich door zo te huilen.
Mist u uw kleine Berthe?
Wilt u dat we naar de voedster gaan?
U bent net de Guérine,
de dochter van Guérin, een visser uit Le Pollet.
Ze was zo triest, zo bleek, net een lijkwade.
Ze had mist
in haar hoofd.
De dokters konden niets doen en de pastoor ook niet.
Wanneer ze dat had, ging ze alleen naar het strand,
ze ging op de keien liggen en huilde.
Ze huilde tot de zee opkwam en haar geheel bedekte.
Is ze verdronken?
Nee, zeg.
Ze is getrouwd. En na het huwelijk was het over.
Bij mij begon het na mijn huwelijk.
Mevrouw. Meneer Léon is er.
Mevrouw.
Ja? Is de dokter er niet?
Hij is in zijn praktijk.
Ah. Ik kwam afscheid van hem nemen.
Ik heb een baan als klerk in Parijs.
En wanneer vertrekt u?
Vanavond.
Wel... ik wens u het beste in Parijs.
Ik had gewild... Ik had graag...
Ja?
Zeg het maar.
Ik wil Berthe een kusje geven.
Félicité!
Ja, mevrouw. -Kun je Berthe brengen?
Ze slaapt, mevrouw.
Dag. Komt u verder.
Meneer Léon. Ik hoor dat u naar Parijs vertrekt.
Ik begrijp het, maar we zullen u missen.
Mijn vrouw zal u missen.
Laat wel iets van u horen, hè?
Nu wij.
Een Engels afscheid.
Ze heeft nog niet gezondigd en voelt de gruwel al.
Ik citeer:
de passie brandde op tot op de as
en omdat er geen hulp kwam, er geen zon doorbrak,
heerste er volledige duisternis
en bleef ze achter in een vreselijke kilheid die door haar heen trok.
Meneer Flaubert is direct:
een vreselijke kilheid die door haar heen trok.
In die toestand bevindt zich die wouw
omdat ze geen overspel pleegde.
En het is niet de klerk
die ze betreurt of beweent.
Maar de kans om hem tot haar minnaar te maken.
En dat zou geen losbandigheid zijn.
Typisch mannen!
Deze vrouw lijdt en dan veroordeelt u haar.
Mevrouw...
Zij is het slachtoffer en u beschuldigt haar.
Mevrouw, er staat geen vrouw terecht,
maar een werk.
Jawel, men oordeelt over Emma Bovary.
En via haar de positie van de vrouw.
Deze rechtbank heeft niets tegen vrouwen.
Zolang ze hun plaats kennen.
Emma Bovary choqueert u
omdat het een provinciale welgestelde vrouw is
die verlangt naar luxe en genot.
Als ze geboren was
in een herenhuis in Parijs,
waren haar misstappen elegantie.
U verwijt Emma meer te willen dan ze heeft,
maar ze heeft niets, ze is niets!
Ga naar je kinderen!
Stilte! Stilte!
U ziet, edelachtbare, waar deze roman ons brengt.
Wij vrouwen zijn in de ogen van de wet
incompetente minderjarigen
net als debielen.
Een man kan zijn beroep kiezen, zijn geld beheren,
dat van zijn vrouw uitgeven.
Stuur ze weg!
U heeft alle rechten en wij hebben alle plichten!
Laat ze weggaan! Laat ze weggaan!
U mag uw vrouw bedriegen,
hoe en met wie u wilt.
Maar als zij hetzelfde doet, nietwaar, heren..
Als Charles Bovary Emma had gedood,
had men haar
ook beschuldigd.
Moeder en echtgenoot, volstaat dat niet?
Stilte! Stilte!
Zijn we zover?
We laten het even stromen.
Ja, hoor. En mijn vrouw is er niet.
Is ze op reis?
Nee, Ze is ziek, De zenuwen.
Ze zit al weken in haar kamer.
Nee, niet twee keer. Wakker worden! Wakker worden!
Dat is niets. De mijne is een taaie. Ik ga wel naar de uwe.
Emma! Emma!
Emma, ik heb je nodig!
Mevrouw. Mevrouw.
Emma, de azijn. Snel.
Daar is hij weer.
Emma, weg met het bakje.
Als hij dat ziet, valt hij flauw.
Zo, volhouden.
Ga een luchtje scheppen, jongen.
Heb je gezien hoe bleek ze is?
Ik houd van bleke vrouwen.
Ik heb goed naar haar gekeken.
Ik kan vrouwen met mijn ogen uitkleden.
Borsten als appels, een heerlijk kontje.
Slecht gebruikt, denk ik.
Ze geeuwt vast na de daad als een vis op het droge.
Ik krijg haar.
Bedankt, dokter. Dat is weer geregeld en goed ook.
Dankzij u en uw charmante echtgenote.
Bedankt, Dat biedt haar wat afleiding.
Ze is altijd zo triest en broos.
Misschien moet ze de buitenlucht in en bewegen.
Zou paardrijden haar goed doen?
Ik heb geen tijd om met haar op pad te gaan.
Ik heb een meegaande merrie die wel pit heeft.
Uw vrouw mag die berijden.
Als u niet vreest dat er gekletst wordt.
Ik vrees nooit dat er gekletst wordt. De gezondheid gaat voor alles.
U bent gewond.
Het is niets.
Ik wil weg.
U bent bang voor me.
Uw man zei dat u niets vreesde.
Ik wil niet over hem praten.
Ik ook niet.
Het spijt me, ik kon het niet weerstaan.
Dat bloed op uw bleke huid...
Dat smaakt naar kersen, wist u dat?
Emma, zeg dat u me vergeeft.
Vrouwen, wat we ook kunnen zeggen, jullie hebben de fatale macht
om ons met een glimlach In een roes of wanhoop te storten.
Ja, twee woorden, stilzwijgen zelfs.
Een verstrooide blik
kan degene die u liefheeft In het hart steken.
Houdt u van Lamartine?
Ik kan het beter verzwijgen,
maar weet u dat zijn verzen me tot tranen roeren?
Waarom verzwijgen?
Al u van zijn gedichten houdt, bent u gevoelig.
Zeer.
Te..
Huilen van emotie is mooi. Vooral voor...
Voor een man. Een man zoals U.
Ik begrijp het. U ziet me aan voor een lomperd.
O nee. Nee, nee, helemaal niet. Integendeel.
Kom.
Sinds ik u gezien heb, leef ik niet meer, slaap ik niet meer.
Ik heb uw ogen nodig, uw stem, uw gedachten.
Zeg niets meer.
Laten we gaan.
U maakt me bang. Laat me los.
Ik hou van u, Emma. Met heel mijn ziel.
Alstublieft, duw me niet weg.
Ik hou van U.
Ze herhaalde maar: "Ik heb een minnaar. Een minnaar.”
Ze kreeg eindelijk die vreugde van de liefde,
die koorts van geluk waar ze niet meer op hoopte.
Ze betrad iets prachtigs waar alles passie zou zijn,
extase, vervoering.
Als ze zich nu schuldig voelde.
Wroeging had.
Maar nee, ze gaat naar huis, kijkt in de spiegel
en denkt: "Ik heb een minnaar, een minnaar.”
Emma is een hoer!
Idioot! Idioot!
Ze is voor het eerst dronken.
Ze kan de gevaren ervan nog niet inschatten.
Toch benadrukt meneer Flaubert het. Ik citeer:
nooit was mevrouw Bovary Zo mooi als in die tijd.
Het is een schoonheid van provocatie.
Ze is mooi want gelukkig.
Ze gunt het iedereen.
Vooral haar man.
Wat heb je? Je bent vroeg op.
Ik wilde bloemen plukken.
Bloemen?
Ja, bloemen.
Om boeketten te maken.
Ik heb er een op de piano gezet.
Wil je er een in je praktijk?
Ja, graag, ja.
Wat ben je lief, -Jij bent lief,
Je ruikt lekker.
Zo. Zo ben je heel mooi.
Vooruit. Ik moet veel doen vandaag.
Vooruit.
Emma...
Je kunt niet elke ochtend komen.
Je neemt te veel risico.
Je man is onnozel, maar niet blind.
Hier. Cadeautje.
Emma... Alweer?
Maak open.
Het is om je brieven te verzegelen.
Die je me stuurt. Je schrijft toch niet aan anderen?
Beloof je me dat? Zweer je me dat?
Kijk je niet?
Ik heb er Amor nel cor in laten graveren, liefde in het hart.
Ik in jouw hart en jij in het mijne.
En het is goud. Kijk eens hoe mooi het gegraveerd is.
Je geeft te veel cadeaus.
Je hebt geen inkomsten. Hoe kom je aan dat geld?
Ik heb regeling met die goede meneer Lheureux.
Hij is zo gedienstig, je hebt geen idee.
Hij weet precies wat je mooi zou kunnen vinden.
Niets is te mooi voor je.
Voor ons.
Vind je dat stempel mooi?
Amor nel cor, mijn hart.
Houd je van me? Zeg het.
Doof je de kaarsen? Ik heb slaap.
Ik niet. Ik ga even lezen.
Ga slapen,
Ga snel naar huis.
Snel, Emma. Je man kan wakker worden.
Ik hou voor altijd van je. -Ja.
Het is zo moeilijk om bij je weg te gaan. Zo moellijk.
Hoe kun je me dat opleggen?
Genoeg, genoeg. Vooruit.
Ga naar huis. Nu.
Hij had niet meer
van die lieve woorden waarom ze huilde
of die vurige liefkozingen die haar gek maakten.
Dusdanig dat hun grote liefde waarin ze leefde
onder haar afnam als het water van een rivier
die haar opzoog in zijn bedding en ze zag de modder.
Ze wilde het niet geloven. Ze was nog tederder
en Rodolphe verborg steeds minder zijn onverschilligheid.
Uw Rodolphe is geen respectabel personage,
maar we begrijpen hem.
En uw Emma is een monster van schijnheiligheid geworden.
Haar teloorgang begint op die bank
met die omhelzingen.
Degene die u beschrijft als de zedeloosheid zelve,
geeft de moraal zijn rechten terug
omdat ze alles doet om zichzelf te straffen.
O ja? Werkelijk?
Ze wist niet of ze het betreurde gezwicht te zijn
of dat ze hem juist nog meer wilde liefhebben.
En bovendien is ze dwaas.
Dwaas? Dat bent u, u weet niets van vrouwen.
Luister:
Rodolphe zag in die liefde andere geneugten om te verkennen.
Hij vond elke schroom ongemakkelijk. Hij behandelde haar ongedwongen.
Hij maakte het soepel en ontaard.
Hij onderwierp haar. Ze was bijna bang.
Ze vroeg zich af waarom ze Charles verfoeide
en of het niet beter was hem lief te hebben.
Omdat ze hem wilde liefhebben bracht ze hem in verval?
Alles wat ze deed, deed ze uit egoïsme en ijdelheid.
Het is een nieuwe behandeling voor klompvoeten.
De patiënt schijnt totaal niet te lijden.
Een prik, minder dan het verwijderen van een likdoorn.
Dat zou geweldig zijn voor Hippolyte.
Ben ik echt capabel?
Natuurlijk.
Het welslagen van die operatie
maakt Hippolytes leven beter.
En het zal uw reputatie en. Uw fortuin vestigen.
U krijgt zeker een artikel in de Fanal de Rouen.
Zo van:
onze kleine stad Yonville
was het toneel van een chirurgisch experiment
en een daad van grote liefdadigheid
uitgevoerd door meneer Charles Bovary,
een van onze meest eminente dokters.
Stel je voor.
Je naam komt in de krant.
Roem, meneer Bovary.
Roem.
Zo.
Kom op, Hippolyte. Kom op.
Opgelet.
Het is bijna voorbij, jongen.
Je zult zien wat een mooie voet we aan het maken zijn.
Zo.
Kom op, kom op. Kom op, kom op. Hippolyte.
Dat was het. Het is voorbij. Het is voorbij!
Het is voorbij. Het is voorbij. Kom op.
Het is gebeurd. Het is gebeurd, jongen. Het is klaar.
Niemand kon die gangreen voorzien.
Ik kon hem niet amputeren.
Ik heb een houten been besteld.
Ik zal alles betalen.
Emma, zeg iets tegen me.
Ik verdraag je niet meer.
Je stem, je lichaam, je middelmatigheid.
Je goedheid verdraag ik niet meer.
Ik kan je niet liefhebben, Charles. Ik stik.
Je begrijpt me niet, je kijkt naar me. Wat zie je?
Je vrouwtje, je echtgenoot
waarmee je pronkt in dit dorp dat me ombrengt.
Maar je weet niet wie Emma is. Je weet niets van haar.
Emma, alsjeblieft, zeg me iets.
Ik ga kruidenthee zetten.
Het is een monster. Dat is het juiste woord.
Ze is ongehoord ongevoelig.
Bij Emma gaat liefde samen met bewondering
en Charles Bovary kan ze niet bewonderen, ondanks zijn inzet,
misschien zelfs door zijn inzet
die hem eerder zielig dan begeerlijk maakt.
Die vrouw is nog geen dertig. Dertig!
Ze moet liefhebben, leven.
Ja, leven! Wij mannen hebben daar recht op.
Maar wat weet u van vrouwen?
Stilte! Stilte in de zaal! Stilte!
Stilte!
Je hebt me pijn gedaan.
Dat weet ik.
Ik kan niet meer.
Ik kan niet zo doorgaan.
Red me.
Een liefde als de onze moet openlijk beleefd worden.
Schaak me, alsjeblieft.
En je dochter?
Die gaat mee.
We gaan aan zee of in de bergen wonen.
We blijven bij elkaar,
als een omhelzing die elke dag sterker wordt.
Dus je schaakt me.
Zeg dat je me schaakt.
Zeg het.
Ja.. Ik schaak je.
WINKEL KLEDING TAFELLINNEN MEUBELEN
Dag, mevrouw.
Mevrouw.
Mijn beste meneer Lheureux.
Ik heb een grote mantel nodig met een hoge gevoerde kraag.
Gaat u op reis?
Nee, helemaal niet. Maar ziet U.
Het doet er niet toe.
U weet mijn maat, hè?
Ik heb ook een niet te grote koffer nodig.
Goed.
92 bij 50 centimeter,
die er nu zijn?
Ja. Prima.
Kunt u dat binnen hebben binnen 14 dagen?
Natuurlijk kan dat, schoonheid.
Ik kan alles wat u wilt. Dat weet u.
Ook een mantel voor meneer?
Mijn man is al voorzien. Dank u.
Dat vergeet ik.
Bewaar alles hier.
En geef me voor de mantel het adres van de kleermaker
en zorg dat hij beschikbaar is.
Nu ik eraan denk...
Die wissels die u getekend hebt, moet u hernieuwen.
Zo hoeft u alleen te denken aan
Mooi zijn en genieten van uw jeugd.
Je weet nooit, we kunnen morgen sterven,
ik, u,
onze geliefden.
Volstaat mijn handtekening?
Bent u niet de vrouw des huizes?
En in de toekomst, mocht dat nodig zijn
en om papierwerk te vermijden, is er een eenvoudige manier
die heel discreet is.
O ja?
Een machtiging. Op uw naam.
Die meneer Bovary tekent.
Hij vertrouwt u toch?
Natuurlijk.
Hij vertrouwt me volledig. meneer.
Jeannot!
Hoor dit eens.
Dit lijkt me goed.
Waarom moet ik u gekend hebben?
Waarom was U zo mooi? Is dat mijn schuld? Nee,
O mijn God, nee, beschuldig alleen het noodlot ervan.
Goed, toch? Het noodlot.
Dat werkt wel, dat is zeker.
En het is waar, het noodlot is het noodlot.
Ik heb nog iets toegevoegd
uit angst dat ze me lastigvalt.
Ik zal ver weg zijn als u deze regels leest.
Bewaar de herinnering aan die stakker die u verloor
om u niet te verliezen. Vaarwel.
En ik heb adieu in twee woorden geschreven, À Dieu.
Ja, dat is mooi, dat is heel mooi.
Hoe zal ik nu tekenen?
Waarom niet gewoon Uw voornaam?
Nee, dat is te koel.
Uw toegewijde.
Nee, Nee.
Uw vriend?
Ja, dat is goed, uw vriend.
UW VRIEND
Arme vrouw.
Ze denkt dat ik ongevoelig ben.
Er hadden wat tranen op gemoeten. Als ik kon huilen...
Water.
Het is misschien niet passend, maar...
Ze zal blij zijn dat ik mijn cadeau gebruik.
Breng hem morgen. Doe het zoals gewoonlijk.
Zullen we gaan eten? Ik heb honger.
Mevrouw.
De knecht van meneer Rodolphe heeft dit gebracht.
Zet ze maar hier.
Mijn arme engel,
in welke afgrond heb ik u gestort?
Emma,
ik wil uw bestaan niet ongelukkig maken.
De wereld is wreed.
U zou indiscrete vragen hebben gekregen,
laster, minachting.
Ik vertrek, Emma.
Waarheen? Ik heb geen idee.
Ik zal ver weg zijn als u deze regels leest.
Bewaar de herinnering aan die stakker die u verloor
om u niet te verliezen. Vaarwel.
Mevrouw.
Meneer wacht op u. De soep is opgediend.
Bedankt.
Eet dan een stuk fruit.
Ze zijn heerlijk.
Je zou moeten proeven, Emma. Ze zijn… zongerijpt.
Emma, ik ben bezorgd.
Het is niets. Het zijn de zenuwen.
De koets van Rodolphe Boulanger.
Hij verlaat ons.
Iedereen gaat dus weg.
Emma!
De zenuwen. Wat handig.
Mevrouw is teleurgesteld en wie boet ervoor?
Haar man.
Ze wilde hem verlaten.
Ze wilde hem zijn kind afnemen,
dat is een misdaad volgens de wet.
En hij is verplicht haar te behandelen
en dat zal hij doen, als een heilige. Ik lees:
hij liet al zijn patiënten in de steek, hij sliep niet meer.
Schande.
Die vrouw bezoedelt de positie van alle vrouwen.
Emma is geen teleurgestelde vrouw, het is een Verraden vrouw.
Een vernederde vrouw, want ze sterft van liefde.
Van liefde. Vindt deze rechtbank soms dat liefhebben een schande is?
Beheers u. Ik ben hier om u te verdedigen.
Als u zo doorgaat, gaat het mis.
Wie bespot men? Emma leeft in mij,
ik spreek voor haar.
Spreek dan, meneer Flaubert, maak het maar erger.
Emma had koorts.
Emma Bovary heeft 43 dagen koorts gehad.
Zulke hoge ijlkoorts
dat ze de pastoor om de communie vroeg.
O ja, haar godsdienstige overgangsfase.
De gepassioneerde vrouw die illusies zoekt,
maar dan in heiligere dingen, meester,
Integendeel, meester.
Door de communie streeft ze naar een liefde die de andere te boven gaat
en een liefde die eeuwig groeit.
De ene dag wulps, de andere dag godsdienstig.
Ze neemt God als ideale minnaar. Degene die haar nooit verlaat.
U hoeft haar niet te excuseren,
ik vraag u alleen om een keer te proberen
om haar te begrijpen. Haar te begrijpen.
Ik ben het maar.
Homais die zoals elke dag komt vragen hoe het gaat
met onze beste patiënt.
U heeft weer wat kleur. Heeft u haar de versterkende drank gegeven?
Zwakke zenuwen moet je versterken,
net als spieren.
Hier.
Dit is om te drinken op uw herstel.
Zo niet vandaag, dan morgen.
U heeft ook wat vrolijkheid nodig,
bubbels, prik.
Help me haar te ondersteunen.
Hier. Geef me een hand.
Gaat het, lieverd?
Waarom gaat u niet naar het theater? U bent dol op muziek.
De zangeres Anna Taillon zingt in de opera van Rouen,
dat is wat u nodig heeft.
Nee, ik kan het niet opbrengen.
Jawel, uitstekend idee.
Bestel een jurk, ik ga reserveren.
We slapen in een hotel. Dat hebben we nog nooit gedaan.
Bravo! Bravo! Bravo! Bravo!
Schat.
Je moet niet zo overstuur raken om een opera.
Het is dat liefdesverhaal, begrijp je?
Nou, nee dus.
Waarom vervolgt die heer zijn geliefde?
Doet er niet toe. Ik heb dorst.
Kijk, daar is Léon. -Léon?
Léon Dupuis. Onze Léon. Léon!
Wat een gelukkig toeval.
Goedenavond.
Niet meer in Parijs?
Nee, ik woon hier, in Rouen.
Ik maak me vertrouwd met de zaken hier
die anders zijn dan die in Parijs.
Hoe gaat het met uw dochter?
Goed, dank u. Net zo mooi als haar moeder.
Mijn vrouw ziet er niet goed uit,
maar ze was ziek.
Haar zenuwen.
Hou op.
Verveel hem niet.
We stikken hier. Laten we weggaan.
En? Vertel over Parijs. Ging u vaak naar voorstellingen?
Elke week, Ik heb alle grote zangers gezien.
Jammer dat we weggaan,
ik vond het bijna leuk.
Morgen is er nog een voorstelling.
Maar morgen gaan we naar Yonwille.
Tenzij je wilt blijven voor de opera.
Dan kun je zondag naar huis komen.
Neemt u haar mee?
Ja, natuurlijk.
Met genoegen.
In Parijs schreef ik u vaak brieven
die ik daarna verscheurde.
Waarom?
Omdat de plicht me dwong me op te offeren.
U was een onbegrijpelijke kracht die mijn leven boeide.
Hoe kan het dat niemand me ooit zoiets gezegd heeft?
Als we elkaar eerder hadden ontmoet, hadden we elkaar herkend.
Maar nu hebben we elkaar herkend.
Léon... Wat heeft dromen voor zin?
Anderen zullen van u houden. En u zult van hen houden.
U zult duizenden dingen beleven. En ik niets.
Ik zag van alles af. Wat zou ik u kunnen bieden?
Laten we vrienden blijven zoals eerst, die broederlijke vriendschap.
Maar vroeger is voorbij.
Laat me u nog een keer zien. Nog één keertje,
Waar u maar wilt.
Zeg ja.
Morgen. Om 11 uur in de kathedraal.
Wacht niet op me, mijn vriend. Vergeet me.
We moeten elkaar niet meer zien. Denk aan mijn man, aan mijn dochtertje.
Gisteren had u het over uw plicht.
Vandaag, door niet te komen, doe ik de mijne.
Leef, wees gelukkig. Ver weg van mij.
Ik ga terug naar Yonville. Lees hem na mijn vertrek.
Léon!
Koetsier!
Léon, dit kan niet.
In Parijs gebeurt dat vaak.
Waar gaan we heen? -Waar u maar wilt.
Meneer is weg. Hij was overstuur.
Hij zei dat meneer Homais het zou uitleggen.
Hier.
Ik kleed je, geef je te eten, onderwijs je
en zo bedank je me.
En je hebt niets gezien? Hè?
In de linkerhoek van de tweede kast?
Ik weet niet.
Je weet het niet! Een pot met een etiket
waarop ik gevaarlijk had geschreven. Gevaarlijk!
Weet je wat dat betekent? Wil je dat ik word aangeklaagd?
Waarom?
Arsenicum, sukkel.
Je nam een teil voor de jam
naast de pot arsenicum.
Wilde je ons vergiftigen?
Wilde u me iets uitleggen?
En je hebt een luizenleventje bij mij.
O ja, dat is waar. Dat is waar. Uw schoonvader is dood.
Mooi boeket.
Ik heb het vanochtend gekocht. Van een bedelares.
Mijn vader hield ervan.
Charles, je bent zo gevoelig
Al dat gedoe in jouw toestand.
Met een volmacht heb je er geen omkijken naar.
Berthe gaat morgen naar haar voedster. Mag ze u kussen?
Ja, maar later.
Een volmacht?
Ja. Zo heet dat, geloof ik. Maar ik weet het niet zeker.
Dat moeten we navragen.
We vragen het Léon.
Hij staat goed bekend.
En hij helpt ons wel. Hij is heel royaal.
Dit is de druppel.
En geen wijn meer, maar gal.
Hebben we een immoreler karakter gezien
maar ook hypocrieter, cynischer
dan dat van die vrouw die zelfs geen rouw respecteert?
Emma is zichzelf niet meer.
Ze is de prooi geworden van iets wat haar te boven gaat.
Genot onderwerpt, meester.
Het almachtige genot.
Uit naam van dat genot
moeten we haar gedrag begrijpen?
Werkelijk, meneer Flaubert?
Mevrouw Bovary.
U moet uw bestellingen eens betalen.
Niet hier.
Het begint op te lopen.
Dat geld heb ik niet zomaar
wanneer U dat eist.
Als u tekortkomt,
verkoop dan het huisje van Barneville
dat van uw schoonvader was.
Ik heb een koper,
4.000 frank, een prima prijs.
U kunt tekenen,
want u heeft een volmacht
over al zijn bezittingen.
Ik geef u meteen de helft
en met de andere helft kunt U.
….Uw Tekening aanzuiveren.
Teken vier machtigingen van elk 1.000 frank
die ik uiteraard thuis zal bewaren.
Vrienden vinden altijd een oplossing.
Goed.
Dit is mijn vader.
Ik kan niet meer spelen.
We gaan deze piano verkopen.
Mevrouw, het zou zonde zijn om uw talent te verkwanselen.
Ik heb over ene juffrouw Lempereur gehoord,
muziekdocent in Rouen.
Ze is niet zo jong, ze is vast niet duur.
In Rouen? Dat slaat nergens op.
Dan ga ik een of twee keer en dan?
Lessen hebben alleen zin als ze doorgaan.
Waarom zou je niet elke week gaan?
Donderdag neem je de diligence van 8 uur.
Dan blijf je een dag in Rouen.
Piano, wandelen, winkelen.
Dat zou haar goed doen, toch?
Ja, een beetje reuring, natuurlijk.
Ik neem dit. -Prima.
En ik heb ook een paar grijze pantoffels nodig.
En wat is dat?
Een sigarencarrousel.
Heel charmant. Mag ik die ook meenemen?
Natuurlijk.
Sinds enkele weken
komt u bijna elke dag iets bestellen.
Vleiend om in de gedachten van een knappe Vrouw te zijn.
Het is heel mooi. Dank je wel.
Ze walgt van Charles Bovary.
En haar minnaar gebruikt ze,
ze slorpt zijn wilskracht op,
hij wordt haar minnares, meer dan zij de zijne.
En is ze gelukkiger? Nee,
Ze zakt steeds verder weg in de eerloosheid.
Die Léon is middelmatig.
Hoe zou hij een vrouw
met Emma's temperament kunnen onderwerpen?
Ze ziet nu dat het een lafaard is.
Ik citeer: niet in staat tot heldendom, zwak, gewoontjes,
slapper dan een vrouw, gierig. Nee.
Degene van wie ze droomt, de man die bij haar past
is een held
die ze kent uit de boeken uit haar jeugd.
Het zijn niet de romans
die Charles gaan ruïneren,
want zij is hem aan het ruïneren. Uit losbandigheid.
Daar gaan we weer. Dit kan niet.
Weet u wat losbandigheid is?
Een echte losbandige vrouw? Of een man trouwens?
Flaubert, ga zitten
en laat uw advocaat werken.
Het is mijn werk dat u door het slijk haalt.
Mijzelf! Wilt u me ook knevelen, net als Emma?
Meneer, gaat u zitten. Het is voor uw bestwil.
Haal me niet meer op bij mijn kantoor.
Mijn baas is op de hoogte. Hij hield een preek. Hij zegt dat.…
….dat ik mijn toekomst op het spel zet.
Dat is vervelend, begrijp je? Dat zou me kunnen schaden.
Tja. Wat kan ik eraan doen?
U had beloofd de wissels hier te houden,
ze nooit te aten circuleren.
En nu eist meneer Vincart een fortuin.
Omdat u me een fortuin schuldig bent
Ik zat klem.
Ik moest ze wel gebruiken
voor die meneer Vincart,
die u contant moet betalen.
Hij is hard.
En als ik dat niet kan? Wat gebeurt er dan?
Een veroordeling en dan inbeslagname.
Het spijt me.
Moet je horen.
Weer meester Dubocage, mijn baas.
Mijn moeder.
Hij schreef haar dat ik...
….een verhouding had met een verderfelijke vrouw,
een sirene,
een vampier.
Het is laat, Emma.
Wil je niet naar Yonville?
Dat is zinloos.
Ik ga haar halen.
Heeft ze niets gezegd?
Nee, meneer.
U gaat toch niet
midden in de nacht naar Rouen?
Ik moet haar vinden.
We kunnen zo niet doorgaan.
Waarmee doorgaan?
Waarmee doorgaan, Léon?
Doelloos door de straten lopen. Je ziet er uitgeput uit.
Hou op! Laat me los!
Knappe dame, houden we niet van dansen?
Ze is te trots.
Hou op! Hou op!
Waar was je? Ik was heel ongerust.
Ik was in je herberg.
Toen ging ik naar Léon, die was er niet.
Dus terug naar de herberg
voor het adres van juffrouw Lempereur...
Natuurlijk was ik bij haar. Maar ik was ziek.
Ik ben niet vrij
als de minste vertraging je overstuur maakt.
Is dat wat ze nodig heeft voor haar zenuwen?
Want uw poeders van vorige maand
hielpen niet echt.
Ze slaapt bijna niet meer, ze leest de hele nacht.
Ik weet het niet meer.
U bent een goed man. U bent er bij tegenspoed, heel voorkomend.
Maar.. Zou een tweede kind niet heilzamer zijn voor haar
dan mijn middeltjes?
Die uitstekend zijn, neem dat maar aan.
Maar een kind is druk, dat heeft je nodig,
dan heb je geen tijd meer voor negatieve gedachten.
Mijn vrouw, dat zeg ik u in vertrouwen natuurlijk,
houd ik om de twee jaar bezig met een nieuw kind.
En ik houd haar flink bezig, we hebben er al vier.
En ze is er heel blij mee.
Alles gaat prima, mevrouw Yvette. Wees gerust, het komt goed.
Emma?
Mijn patiënte heeft het geld gestuurd.
Ze is boos dat ik aandrong.
Ze zei dat jij het geld had opgeëist.
Dat klopt.
Iemand moet die zaken regelen.
Jij bent zo goed dat de mensen nooit zouden betalen.
Waar is dat geld?
Hier.
Hebben we dat echt nodig?
Je houdt van complimenten.
Je houdt ervan als het mooi is.
Dokter, meneer Ponson is er.
Hij vraagt 8.000 frank.
Binnen 24 uur. Anders wordt er beslag gelegd op alle meubelen.
Is dat een grap?
Nee.
Denkt u, mevrouwtje, dat die beste Lheureux
voor leverancier en bankier zou spelen
om uw mooie ogen tot in de eeuwigheid?
Ik moet het terugkrijgen.
De rechtbank erkende de schuld
en er is een uitspraak gedaan.
Het is Vincart.
Zou u niet kunnen... -Helemaal niets.
Ik kan niets meer voor u doen.
Maar ik wist niet…
Ik heb het niet begrepen, ik heb het niet begrepen, meneer.
Natuurlijk.
U had wel wat beters te doen. Genieten in Rouen.
Geen zedenpreek.
Dat kan nooit kwaad.
Alstublieft, mijn vriend..
Stop maar met huilen, mevrouw. Dat raakt me niet.
Ik ben nooit uw vriend geweest, dat weet u net zo goed als ik.
En ik word ook niet uw minnaar.
Er zijn er al te veel voorgegaan.
U bent verachtelijk.
Kan ik nogmaals tekenen?
Ik wil uw handtekeningen niet meer.
Vooruit, jongedame. Geldverlies kan men te boven komen.
Annette, vergeet niet de drie coupons van de 14e!
Ja, meneer.
Waar haal ik dat geld vandaan?
U heeft vrienden...
Meneer Lheureux, alstublieft...
Daar gaan we weer.
Geef me nog een paar dagen.
Ga maar huilen bij uw man.
Hij is zwak. Hij houdt van u.
Arme man.
En?
Ik ben bij drie mensen geweest... Voor niets.
Ook niet 3.000 frank?
Geef me een glas water.
Ik zou wel geld weten te vinden.
Waar dan? -Op je kantoor.
Goed. Ik breng je het geld morgen naar Yonville.
Ik wacht om 15.00 u. voor de kerk.
Laten we dat doen.
Het komt allemaal goed.
Mevrouw.
Mevrouw!
Hou daarmee op!
Dat mag u niet doen!
Vooruit! Wegwezen!
Dat kunt u niet maken!
Vooruit! Het is de wet! -Dit kan niet!
Vooruit ! Wegwezen! Wegwezen hier!
Het zijn eerlijke mensen.
Dit mag niet! -Afblijven!
Dit mag u niet!
Leg dat terug! Vooruit, wegwezen! Wegwezen!
Dat kunt u niet maken!
Was Léon er niet?
Er was niemand. Meneer zoekt u. Hij huilt.
Ik weet waar ik heen zou gaan.
Wat is er?
Meneer. Mevrouw Bovary.
Laat ons alleen.
Kom verder.
Ik heb zo geleden..
Ik ben heel lang ziek geweest, heel ernstig.
De arts had me opgegeven.
Toch bent u niet veranderd,
nog steeds even charmant.
Het zijn trieste charmes, mijn beste,
want u heeft ze afgeslagen.
Heb je anderen lief?
Zeg het maar, ik ben niet meer jaloers.
Ik begrijp ze zelfs.
Ik excuseer ze.
Je hebt ze verleid zoals je mij verleid hebt.
Jij bent een man.
Je hebt alles om geliefd te zijn.
Maar wij… wij, dat was iets.
Dat was echt geluk, toch?
Maar we gaan weer beginnen.
We gaan elkaar liefhebben.
Kijk, ik lach. Ik ben al gelukkig.
Het spijt me.
Ik was imbeciel en gemeen.
Je bent de enige die ik leuk vind.
Ik houd nog van je. Ik zal altijd van je houden.
Maar waarom dat verdriet?
Ik ben geruïneerd, Rodolphe. Leen me 3.000 frank.
Je weet dat mijn man al zijn geld bij een notaris had belegd.
Die is ervandoor.
We hebben geleend, de klanten betaalden niet.
Maar nu wordt er beslag gelegd.
Nu. Op dit moment,
Omdat ik op je vriendschap reken, ben ik gekomen.
Ik heb dat geld niet.
O nee?
Heb je het niet?
Je hield nooit van me.
Ik zit zelf krap momenteel.
Maar dan
heb je geen gouden geweerkolf,
En geen met schildpad ingelegde klok.
Ik zou alles verkocht hebben,
gebedeld hebben voor een glimlach,
om je bedankt te horen zeggen.
Maar jij blijft hier
alsof je me niet genoeg liet lijden.
Maar wat dwong je om bij me te komen?
Was het een weddenschap? Een uitdaging?
Toch hield je van me. Dat zei je.
Je zwoer me eeuwige liefde.
En onze reisplannen?
En je brief. Je brief. Die brief die mijn hart brak.
En wanneer ik naar je toekom, jij die rijk bent,
vrij en gelukkig, om hulp te vragen
die de eerste de beste zou verlenen, wijs je me af.
Omdat dat je 3.000 frank zou kosten.
Ik heb het niet. -Heb je het niet?
Heb je het niet?
Alleen dit al kan geld opbrengen.
Maar ik wil het niet. Ik wil het niet!
Niemand in de hele roman
laat Emma Bovary het hoofd buigen,
geen enkele omstandigheid brengt haar tot berouw.
Ze snelt naar haar einde zoals ze naar haar minnaars snelde.
Mevrouw Bovary?
Geef me de sleutel. -Nee, mevrouw.
Ik wil me van de ratten ontdoen.
Homais vermoordt me.
Anders word ik ziek door slaapgebrek.
Justin, wat is er gaande?
Dat is dan jouw schuld.
Niets, meneer.
Wat doet u?
Eén woord en je baas krijgt problemen.
Wat is er?
Berthe, laat je moeder met rust.
Lees hem morgen maar. En tot die tijd geen vragen.
Voel je je slecht?
Ik heb dorst. Ik heb enorme dorst.
Hier.
Wat heb je?
Ik stik.
Emma.
Emma, wat heb je?
Emma.
Emma, kijk me aan. Wat heb je?
Sst, Niet praten.
Wees gerust.
Ik sta straks op.
Wat heb je genomen? Geef antwoord.
Nee, Nee.
Waarom heb je dat gedaan?
Weldra heb je geen zorgen meer om mij.
Waarom deed je dat?
Je was lief.
Je zou me hebben vergeven.
Leg je leed bij Jezus Christus neer, mijn kind. Laten we bidden.
Wat heeft dat voor zin als God al onze behoeften kent?
Laten we bidden.
Als dat viaticum haar zou helpen voor de grote reis
zouden we dat weten.
Emma.
Ze is nu bij God.
We moeten ons onderwerpen aan de goddelijke genade.
Ik haat uw God.
Hij heeft zijn plaats niet hier.
U snapt niets.
U begreep haar niet. U hield niet van haar.
Ga nu weg. Ga allemaal weg!
Niemand kende haar.
Ik ga, meneer.
Weet u het zeker voor de jurken?
Ik hoorde het.
Ik was op reis, daarom was ik er niet.
Het spijt me oprecht.
U heeft vast geleden.
Het is warm voor het seizoen.
U krijgt veel oogstkoortsgevallen.
Ik ben niet boos.
Ik ben niet boos meer.
Men zal zeggen: de dood van die vrouw is zelfmoord,
ze koos zelf het tijdstip.
Maar kon Emma leven?
Ik vraag de rechtbank dit boek te verbieden.
En Flaubert te veroordelen
in verhouding tot de morele schade van de lezers.
De verdediging mag afronden.
Op dit moment toont men in Parijs
gelukkige meisjes van plezier,
ze geven rijke mannen de hand.
Noemt u dat de publieke moraal respecteren?
En degene die u de overspelige vrouw toont die schandelijk sterft,
is dat degene die die moraal schendt?
Charles Bovary had zonder Emma
een rustiger leven geleid.
Maar zit het echte geluk niet in de liefde
en heeft de liefde voor die vrouw, hoe tragisch ook,
niet het hele leven van die man verlicht?
Aangezien dit boek niet is geschreven
zoals andere
met als enige doel
de sensuele passies te bevredigen,
in de geest van bandeloosheid,
of dingen te bespotten
die ieders respect verdienen.
Aangezien er niet voldoende is vastgesteld
dat Gustave Flaubert en zijn uitgevers
zich schuldig maken
aan de hun verweten delicten,
spreekt de rechtbank ze Vrij en hoeven ze geen kosten te betalen.
Ik verbied uw boek niet,
maar denk aan de regels
die elke schrijver nooit moet overtreden.
Het nageslacht zal u veroordelen, meneer Flaubert.
Wij hebben Emma Bovary vermoord.
Wij allemaal, heren. Wij allemaal.
De zitting is gesloten.
Bedankt.
Ondertiteling: Hiventy