‪- กะพริบตาสองครั้งถ้าได้ยินฉัน ‪- เธอเป็นอะไรไหม
‪ไม่มีประโยชน์
‪- มีใครเป็นหมอไหม ‪- ฉันมีใบรับรองการปฐมพยาบาล
‪ซึ่งหมดอายุเมื่อปีที่แล้ว
‪แต่ผมยังจําทุกอย่างได้ ส่วนใหญ่น่ะ
‪ใครช่วยเรียกรถพยาบาลที
‪นี่ ลิฟรู้สึกยังไงบ้าง
‪ฉันกล่าวสุนทรพจน์ไปรึยัง
‪ยัง เธอเป็นลม
‪รู้ไหมว่าวันนี้วันอะไรของสัปดาห์
‪ให้ตายสิ ดั๊ก ฉันไม่ใช่ไอน์สไตน์นะ
‪- เดี๋ยวก่อน โอเค เราต้องการน้ํา ‪- ใช่
‪พระเจ้า
‪- อะไร... ‪- เชี่ยอะไรเนี่ย
‪- จะได้ฟื้นไง ‪- ฉันฟื้นอยู่แล้ว
‪เธอต้องการน้ําดื่ม
‪- นี่ ดื่มนี่สิ ‪- พระเจ้า
‪มันคือไวน์
‪เวรกรรม
‪เสียงคุ้นๆ ยังไงก็ไม่รู้เนอะ
‪ฉันสบายดี จริงๆนะ ฉันสบายดี ‪ทุกคนกลับเข้าไปเถอะ ปาร์ตี้กันต่อ
‪เราต้องใช้รถขนศพ
‪- ฮะ ฉันยังไม่ตายนะ ‪- ฉันจะไปกับแก
‪ไม่ กลับเข้าไปปาร์ตี้ต่อเถอะ
‪- แกจะบ้าเหรอ ‪- นี่ต้องเป็นงานแต่งที่เริ่ดที่สุดในโลก
‪มันจะจบแบบนี้ไม่ได้
‪(Wellmania: ไขว่คว้าหาสุข(ภาพ))
‪และเครื่องบินของหนูบินขึ้นไปแล้ว
‪บ้าเอ๊ย ต้องจองตั๋วใหม่เลย เอามือถือมา
‪สภาพแบบนี้แกบินไม่ได้หรอก
‪หนูต้องบินคืนนี้ถ้าจะไปงานเปิดตัวให้ทัน
‪ช่วยห่วงสุขภาพตัวเองสักครั้งจะได้ไหม
‪แกเร็ท ไปเอาน้ํามะนาวมาให้พี่เขาหน่อยสิ
‪- แม่... ‪- ในที่สุด
‪- นั่นสิ เธอเป็นอะไรครับ ‪- ไม่เป็นอะไรเลย
‪คุณเคยเป็นลม หมดสติไหม
‪ประมาณนั้น
‪"ประมาณนั้น" หมายความว่ายังไง
‪ก็อาจเคยเป็นมาก่อน
‪- กี่ครั้งแล้ว ‪- ไม่รู้สิ ห้าหกครั้งได้
‪ในชีวิตนี้เหรอ
‪ไม่ เพิ่งจะตอนที่ฉัน ‪กลับมาเหยียบออสเตรเลียนี่แหละ
‪อะไรนะ เธอเพิ่งมาที่นี่ไม่กี่อาทิตย์เองนะ
‪ตายแล้ว โอลิเวีย...
‪- เธอเป็นลมบ้าหมูรึเปล่า ‪- ไม่หรอก โอ๊ย ฉันไปได้รึยัง
‪สัญญาณชีพทุกอย่างปกติดี
‪- เห็นไหม เขาบอกว่าสัญญาณชีพเริ่ดมาก ‪- ผมบอกว่า "ปกติดี"
‪มันอาจไม่ใช่ปัญหาทางกายภาพ ‪อาจเป็นอาการแพนิค
‪คุณเครียดไหม วิตกกังวลรึเปล่า
‪เธอวิ่งพล่านไปทั่วเหมือนคนบ้า
‪พยายามจะกลับไปนิวยอร์กเมื่อเดือนที่แล้ว
‪ใช่ เพื่อทํางานไงแม่
‪ฉันต้องบินคืนนี้ ฉันบินได้ไหม
‪- จะบินได้ยังไง... ‪- หยุดเลย
‪ในความเห็นทางการแพทย์ของหมอ ‪คืนนี้ฉันบินได้ไหม
‪- ได้สิ ‪- เริ่ด แค่นั้นก็ดีพอแล้ว
‪เยี่ยม
‪- เร็วเข้า ไปกันเถอะ ให้ไว ‪- โอลิเวีย...
‪ไม่ค่ะ ฉันต้องการบินคืนนี้
‪รอสักครู่นะคะ
‪แกซ รถขนศพล่ะ
‪- รอแป๊บนึงได้ไหม ‪- ไม่ได้
‪ฉันต้องไปเอากระเป๋าที่บ้านแม่และไปสนามบิน
‪ถ้าพวกเธอจะไม่ช่วยฉัน... แท็กซี่!
‪บ้าเอ๊ย แม่ง
‪พระเจ้า ตําแหน่งปัจจุบัน ‪เราอยู่โรงพยาบาลไหนเนี่ย
‪ดูแกพูดเข้าสิ แกไม่สบายจริงๆ
‪- หนูสบายดี ‪- เธอไม่สบาย
‪เป็นลมบ่อยขนาดนั้นมันไม่ปกตินะ
‪ทุกคน เอาจริงนะ กลับไปที่งานแต่งเถอะ
‪ทางนี้โอเค รับรองได้
‪- แม่ไม่ปล่อยให้แกอยู่คนเดียวในสภาพแบบนี้แน่ ‪- เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪งานนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน จําได้ไหม
‪- เธอเป็นลมในงานแต่งเรานะ ลิฟ ‪- ใช่ ยินดีด้วยนะพวกนาย
‪ทุกคนพูดถูก ‪คนเฮงซวยของครอบครัวก่อเรื่องอีกแล้ว
‪- เยี่ยมมาก ‪- อะไร เราไม่เคยว่าเธอแบบนั้นนะ
‪ไปเถอะ ขอร้องละ
‪จริงๆ นะ สนุกกับงานแต่งของพวกนาย ‪สนุกกับชีวิตแต่งงานของพวกนาย
‪- ไม่ ถ้าเธอ... ‪- ไปซะทีโว้ย!
‪ไป!
‪รู้อะไรไหม ลิฟ เธอพูดถูก วันนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ
‪ขอให้โชคดีกับงานใหม่นะ
‪เป็นคําลาที่ดีงามมากในวันพิเศษของน้องชายแก
‪- เศร้าเป็นบ้า ‪- น่าเบื่อเป็นบ้า
‪เราจะให้แดซรู้ไม่ได้ว่ามันมาถึงจุดนี้
‪เราถ่ายรูปไม่ได้ เราลงสตอรี่ไม่ได้...
‪- ไม่งั้นแดซคงตกใจโคตรๆ ‪- ถูก
‪- ช่วยให้ผมกล้ามใหญ่ขึ้น ‪- เป็นโปรตีนที่เยอะมากสําหรับคนเดียว
‪- ใช่ ‪- และคุณหมายถึงต่อวันเหรอ
‪น่าทึ่งมาก
‪ยังกลับไม่ได้นะคะ ‪ไม่ได้เลย คุณ... คุณจะพลาด... การแสดง!
‪เชิญเลยค่ะ ใช่ กลับไปนั่งที่เลย โอเค
‪นี่ ห้ามปล่อยใครกลับไปเด็ดขาดนะ
‪เอมส์ นี่งานแต่งนะ ‪ไม่ใช่การจับคนเป็นตัวประกัน
‪งานแต่งงานทุกงานคือการจับคนเป็นตัวประกัน
‪และเราต้องทําให้ปาร์ตี้ไม่ล่มเพื่อลิฟ ‪ดังนั้นคุณดูแลแขกด้วย
‪อีวี่ ไปขอให้ฝ่ายจัดเลี้ยง ‪เอาของหวานกับเหล้ามาเพิ่มได้ไหม
‪- หนูอายุ 12 นะ ‪- งั้นก็อย่าดื่มสิ
‪- ผมช่วยได้ไหม ‪- ได้สิ อาร์ช ไปสร้างความบันเทิงให้แขกนะ
‪- ยังไงครับ ‪- ลูกน่ารักจะตาย ใช้ความน่ารักสิ
‪ขอเพลง "มากาเรนา" ได้ไหม
‪ค่ะ
‪โอเค ทุกคน พร้อมสนุกกันรึยัง
‪เอาแล้ว
‪พระเจ้า เห็นแล้วอยากกลับไปดื่มเลย
‪- ดั๊ก! เด็กๆ! ‪- โอ๊ย ไม่ไหวปะ
‪เยี่ยม ขอให้โชคดีนะ
‪โอ้พระเจ้า นี่มัน... ถ่ายเลย ถ่ายไว้ให้เขา
‪ใช่!
‪ขอบคุณ
‪ขอโทษนะที่งานแต่งพัง
‪ไม่ได้พังซะหน่อย
‪อืม ก็แค่การนอกใจโดยไม่ตั้งใจ
‪พี่สาวหมดสติ และต้องไปโรงพยาบาล
‪ขอต้อนรับสู่ครอบครัวฮีลีย์
‪เรากู้สถานการณ์ได้นะ
‪นึกไม่ออกเลยว่าจะกู้ยังไง
‪ค่อยยังชั่วที่พวกนายกลับมาแล้ว
‪อืม อย่าโกหกนะ เป็นยังไงบ้าง
‪ก็...
‪แย่โคตรๆ
‪เยี่ยมเลย ไอแซค
‪เยี่ยม
‪ลิฟเป็นไงบ้าง
‪ดูเหมือนว่านางจะเป็นลมแบบนี้บ่อย
‪แต่หมอบอกว่าไม่เป็นไรแล้ว ‪นางก็เลยจะยังบินกลับนิวยอร์ก
‪- พระเจ้า ‪- แป๊บนะ
‪ขอบคุณมากนะครับทุกคนที่อดทน
‪ดัลเบิร์ตกับผม เราแค่อยากจะ...
‪นี่งานแต่งเรา มามันกันเถอะ!
‪- ทําอะไรน่ะ ‪- มาสนุกกันเถอะ
‪เย่!
‪โอเค เรามีที่นั่งชั้นหนึ่ง ‪ที่จะออกในอีกหนึ่งชั่วโมง
‪- เท่าไหร่คะ ‪- สองหมื่นเจ็ดพันดอลลาร์
‪เอาจริงดิ คิดว่าฉันเป็นราชินีแห่งชีบาเหรอ
‪คุณกําลังขอให้มีปาฏิหาริย์
‪ถ้าคุณร่ายมนตร์ได้ ขอเป็นชั้นประหยัดดีกว่า
‪แบบนั้นจะดีมาก
‪รอสักครู่นะครับ
‪ช่วยหน่อยได้ไหม
‪แม่จะไม่ขับรถไปส่งแกที่สนามบินนะ
‪โห
‪ขอบคุณมากที่อยู่เคียงข้างลูกสาวแม่ ‪ในยามที่นางเดือดร้อน
‪โอลิเวีย ชีวิตคนเรามีสิ่งที่สําคัญกว่างานนะ
‪ผู้หญิงที่ลุกจากโซฟาไม่ได้
‪ตอนถูกไล่ออกจากงานต้อนรับในคลินิก ‪ช่างกล้าพูดนะ
‪- อย่างน้อยงานแม่ก็ไม่ได้ฆ่าแม่ ‪- โอ๊ย แม่ แม่ไม่เข้าใจเลย
‪ตลอด 15 ปีที่ผ่านมา ‪หนูตรากตรําทํางานเพื่อให้มาถึงจุดนี้
‪คุณฮีลีย์ครับ
‪โอเค ผมมีเที่ยวบิน ‪ที่ต้องแวะพักที่โฮโนลูลูสองชั่วโมง
‪โอเค เยี่ยมเลยค่ะ
‪แล้วก็แวะพักที่เดนเวอร์สามชั่วโมง
‪แล้วก็บินด่วนไปแอตแลนตา ‪และคุณนั่งชั้นประหยัดได้ที่นั่น
‪แบบนั้นฉันจะไปถึงนิวยอร์กเมื่อไหร่
‪- วันอังคารหน้า ‪- ไม่
‪โทษที ฉันต้องไปถึงนิวยอร์กในอีก 24 ชั่วโมง
‪สักครู่นะครับ
‪ฟังนะ แม่กลัวว่าการเป็นลมแบบนี้ ‪จะมีอะไรที่ร้ายแรงกว่านั้น
‪อยู่นิวยอร์กหนูไม่เป็นลมเลย ‪เป็นเพราะที่นี่นั่นแหละ
‪เอางั้นใช่ไหม แกแค่จะหนีปัญหาของแกสินะ
‪ใช่ หนูกําลังทําแบบนั้นอยู่เลย
‪ได้ แม่ยอมแพ้
‪ดีค่ะ
‪ไปเลย อยากทําอะไรก็เชิญ
‪แต่อย่าหวังว่าแม่จะจัดเตียงให้
‪ทุกครั้งที่แกตัดสินใจลดตัวแวะมาหาเราละกัน
‪ได้
‪นี่มันซ้ํารอยพ่อแกทุกอย่างเลยนะ
‪เขาไม่ดูแลตัวเอง แล้วดูสิว่าเขาเป็นไง
‪แม่งเอ๊ย! แม่!
‪สิ่งที่เกิดขึ้นกับพ่อเป็นความผิดหนูเอง ‪ไม่ใช่ความผิดพ่อ
‪- อะไรนะ ‪- วันนั้นหนูบังคับให้พ่อว่ายน้ํา
‪พ่อบอกว่าพ่อรู้สึกไม่ค่อยสบาย ‪แต่หนูก็ยังบังคับให้พ่อว่าย
‪แล้วพ่อก็บอกว่าอยากกลับบ้าน
‪บอกว่าเหนื่อยมาก
‪แต่หนู... ว่ายออกไปไกลขึ้นอีก ‪พ่อจะได้ว่ายตามหนู
‪หนูผิดเอง
‪ขอบคุณที่รอสายครับ คุณฮีลีย์
‪ผมไปสร้างปาฏิหาริย์มานิดหน่อย
‪และเจอที่นั่งในเที่ยวบิน ‪ที่จะพาคุณไปถึงที่นั่นทันเวลา
‪แต่จะปิดเช็กอินในอีก 45 นาที ไปทันไหมครับ
‪คุณฮีลีย์ครับ
‪ให้ผมจองเลยไหมครับ
‪พวกเขาไม่ยอมเต้นคองก้ากับฉัน พวกกระจอก
‪แต่ตอนนี้งานแต่งพวกเขาปังมาก ‪แกต้องชอบแน่ มันโคตรเป็นแกเลย
‪ภารกิจสําเร็จแล้ว
‪ขอบคุณสําหรับเรื่องนั้นและเรื่องนี้นะ
‪แกโอเคไหมเนี่ย
‪ฉันสบายดี แม่แค่คิดว่าฉันอยากตาย
‪นางเป็นห่วงแกนะ รู้ไหม ฉันก็ห่วง
‪อย่ามา
‪สถานทูต วันเกิดอาร์ชี่ คืนนี้ที่งานแต่ง...
‪นี่ ฉันรักแกนะ แต่ฉันจะไม่คุยเรื่องนี้ตอนนี้ เคมะ
‪ก็ได้ๆ มาโฟกัสที่ 24 ชั่วโมงต่อไปกันดีกว่า
‪แกจะขึ้นเที่ยวบินนั้น ‪ไปหว่านเสน่ห์ใส่พวกโปรดิวเซอร์รายการทีวีรัวๆ
‪และแกจะเป็นคนดัง
‪เอาจริงนะ ฉันภูมิใจในตัวแกมาก
‪แกต้องทํางานนี้ได้ดีโคตรๆ แน่
‪เนอะๆ ใช่มะ
‪แล้วอย่าลืมฉันล่ะ
‪พอเจอกันคราวหน้า ใครๆ ก็จะอยากซี้กับแกแล้ว
‪ไม่หรอก
‪- ตายแล้ว หน้าแก ‪- พระเจ้า
‪มันดีมากนะที่แกอยู่ที่นี่
‪- จริงอะ ‪- ก็ส่วนใหญ่
‪- อะนะ ‪- ฉันคิดถึงแก
‪จอดส่งได้เท่านั้นครับ
‪- ห้ามจอดแช่ ‪- ค่ะ เยี่ยม ขอบคุณ
‪- จอดส่งได้เท่านั้น ไปได้แล้ว ‪- ขอบคุณมาก
‪เยี่ยมเลย ให้ตายสิ
‪- ฉันรักแก ‪- ฉันรักแก
‪โชคดีนะ
‪ไปได้แล้ว
‪ป้ายบอกว่าสองนาที เราจอดแค่ 30 วิเอง
‪เชิญเลยครับ
‪ไปซะได้ก็ดี
‪คุณโอเคไหมคะ
‪ไม่ครับ
‪กลัวการบินเหรอ
‪- ก็แค่... ‪- ค่ะ
‪นี่ค่ะ เอานี่ไป
‪มันคือเฮมาไทต์ ช่วยให้สงบนิ่ง
‪ครับ
‪ขอบคุณ
‪ต้องใส่ไว้ตรงไหนเหรอ
‪ไม่ค่ะ ไม่ต้องสอดใส่ที่ไหน ‪แค่ถือไว้ก็พอนะเท่าที่รู้
‪- ขอบคุณ คุณใจดีมากเลย ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪สวัสดีครับทุกท่าน ผมกัปตันพูด
‪ทุกคนขึ้นเครื่องแล้ว ‪ดังนั้นเราจะออกเดินทางตามกําหนดการ
‪- ลูกเรือ โปรดเตรียมขึ้นบินด้วย ‪- เดี๋ยวนะ เราอยู่บนเครื่องบิน
‪- ใช่ ‪- เราไม่อยากสงบนิ่งอยู่กับที่
‪เราอยากอยู่บนฟ้า
‪บ้าเอ๊ย ให้ตายสิ
‪โอ้คุณพระคุณเจ้าช่วย
‪- เอาหินมา ‪- ไม่นะ
‪เอาหินมา
‪- เอานี่ไป ‪- อะไรน่ะ
‪ซาแน็กซ์น่ะที่รัก
‪นั่นแหละ
‪พระเจ้า ไม่อยากเชื่อเลยว่า ‪นี่คืองานแต่งของเรา
‪และที่นายทําเมื่อกี้ ฉันชอบมาก
‪ฉันไม่เคยเห็นมุมนี้ของนายเลย
‪ฉันแค่ถามตัวเองว่า ถ้าเป็นลิฟจะทํายังไง
‪โอเค อาจจะไม่ใช่นิสัยที่ดีที่ควรทําบ่อยนะ
‪- นี่ นายควรหยวนๆ นางบ้างนะ ‪- ทําไมล่ะ
‪เพราะนางเป็นพี่นาย
‪และจากมุมมองของคนที่ ‪ครอบครัวไม่สนใจเอาซะเลย
‪อย่ามองข้ามคุณค่าของพวกเขาเด็ดขาด
‪นี่มันเป็นลิฟมากๆ
‪นางอาจจะน่ารําคาญ แต่นางก็สนุกมากนะ
‪ฉันรักนาย
‪เย่!
‪(ไม่อยู่ที่ออฟฟิศ)
‪สวัสดีค่ะ ทุกท่าน
‪อีกประมาณ 20 นาที ‪เราจะเริ่มลดระดับลงสู่นิวยอร์ก
‪ขณะนี้อุณหภูมิในนิวยอร์ก ‪อยู่ที่ติดลบสององศาและหิมะกําลังตก
‪โอ้ ค่อยยังชั่ว
‪ไง
‪บอกแล้วไงว่าผมต้องการประชุมขายไอเดีย
‪ไม่เอาน่า ผมบอกคุณว่าไง
‪- อะไรวะ ‪- ฉันเดินอยู่เนี่ย
‪ไปตายซะ
‪ฉันถึงบ้านแล้ว
‪- หวัดดีค่ะ ‪- มาทันแบบเส้นยาแดงผ่าแปดเลยนะ
‪ฉันเปลี่ยนเที่ยวบินน่ะ ฉันมาแล้ว ฉันพร้อมแล้ว
‪- เรามีเวลาแต่งหน้าแค่ไหน ‪- หน้านางเงาสุดติ่ง
‪อย่างกับแผงโซลาร์ตอนเที่ยงตรง
‪- โทษที ต่อมไขมันฉันขยันไปหน่อย ‪- บอกช่างแต่งหน้าและไปเอาตารางงานมา
‪ได้เลย นางกําลังไป โบกแป้งให้นางที
‪ตอนนี้หน้านางทอดไข่ได้เลย
‪- นางดูเปียก ‪- ดูมีชีวิตชีวา
‪โอ้พระเจ้า
‪ทุกคนคะ นี่โอลิเวีย ฮีลีย์ค่ะ
‪วอร์เรนเป็นผู้ดูแลเนื้อหา ‪ให้ไวน์แอนด์ไดน์เน็ตเวิร์ก
‪เบลินดาเป็นหัวหน้าบ.ก. ‪อยู่ที่แกสโทรโนมี ควอร์เตอร์ลีย์
‪และโรมินาเป็นหัวหน้าฝ่ายจัดพิมพ์ของคุกแอนด์บุ๊ก
‪ไว้คุยกันนะ
‪ตายแล้ว ฉันคลั่งรายการคุณมาก ‪ฉันเป็นสมาชิกนิตยสารคุณ
‪และฉันเสียเงินให้หนังสือคุณเยอะเกินไปมาก
‪พระเจ้า
‪ฉันเพิ่งเจอทุกคนที่เป็นฮีโร่ของฉัน ‪และฉันไม่ขี้แตก
‪- พวกเขาก็เป็นฮีโร่ของฉัน ดังนั้นอย่าทําพังล่ะ ‪- ได้ค่ะ
‪- นี่อะไร ‪- ตารางงานของคุณสัปดาห์นี้
‪หลังเปิดตัวคืนนี้ ฉันจะพาคุณไปโรงแรมคุณ
‪แล้วพรุ่งนี้คุณก็ตรงไปถ่ายโฆษณาโปรโมตเลย
‪หลังจากนั้นก็ให้สัมภาษณ์สื่อ ‪นัดกองหกโมง
‪- จากนี้ฉันจัดการเอง วาล ‪- โอเค
‪- คุณทําได้ โอเคนะ ‪- ค่ะ
‪- ไปเลย ‪- โอเค
‪- ลุย ‪- โอเค
‪- เราจะไปไหนกัน ‪- เลี้ยวขวา
‪- คุณดูดีมาก ‪- ฉันรู้
‪- โอเค โอเค นางดู... ‪- ปังมาก
‪พอได้อยู่เนอะ
‪- ใช่ ‪- เรามีปัญหาเรื่องกลิ่น
‪ขอบคุณค่ะ
‪โอลิเวีย คุณควรทําให้ดีกว่านี้นะแม่หนู ‪นี่ไม่ใช่งานไก่กานะ
‪สุดยอดเลย ดีใจที่เจอคุณเสมอนะ ไทเรลล์
‪หุบปากไปเลย ไทเรลล์
‪- เจ็ตแล็กเป็นไงบ้าง ‪- ให้ตายสิพวก คุณไม่รู้หรอก
‪วันนี้แล้วนะ รู้สึกยังไงบ้าง
‪ตื่นเต้นค่ะ
‪กระสับกระส่าย ฉันอาจจะอ้วกได้
‪โอเค เราก็เป็น
‪- ว้าย นั่นชุดฉันเหรอ ‪- ใช่แล้ว
‪- โห สวยจัง ‪- ใส่เลย เร็วเข้า
‪ว้าว
‪สวัสดีค่ะทุกท่าน ฉันวาเลรี โจนส์
‪ขอต้อนรับสู่งานเปิดตัวรายการทําอาหาร
‪ที่มีคนรอคอยมากที่สุดแห่งทศวรรษ
‪แบงเควทรอแยล
‪วาเลรีจะพูดนานแค่ไหน
‪- นางจะพูดสิบนาที ‪- โอเค
‪- จากนั้นก็ได้เวลาลุย ‪- ใช่
‪ตอนนี้สมองคุณอยู่ในไทม์โซนไหน
‪ให้ตายเถอะ ฉันอยู่ในเวลาซิดนีย์
‪มันก็จะประมาณ... เฮ้ย นาฬิกาฉัน
‪ไม่ได้เอาพวกที่อยากเป็นเหมือนบูร์เดน ‪แบบลูกทุ่งมาให้คุณ
‪เป็นอะไรรึเปล่า
‪- ทั้งหมดคือผู้แข่งขัน ไม่ใช่ผู้เสแสร้ง ‪- ขอตัวแป๊บนะ
‪- ลิฟ จะไปไหน ‪- ขอเวลาแป๊บนึง
‪เคยทําอาหารให้กษัตริย์และราชินี ‪สุลต่านและชีค
‪นี่แหละ ทํางานกับนางน่ะสนุกแน่
‪บ้าเอ๊ย
‪พระเจ้าช่วย
‪บ้าเอ๊ย
‪ฮัลโหล
‪พระเจ้า ฉัน...
‪ฉันกําลังสติแตก ฉันหายใจไม่ออก
‪โอลิเวียเหรอ
‪ขอโทษนะหมอ ฉันไม่รู้จะโทรหาใครแล้ว
‪ฟังนะ ฉันรู้สึกเหมือนกําลังจะจมน้ํา ‪แต่ฉันไม่ได้อยู่ในน้ํา
‪ไหนคุณบอกว่าฉันสบายดีไง ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย
‪โอเค ร่างกายคุณปกติดี
‪แต่ฟังดูเหมือนคุณอาจจะเกิดอาการแพนิค
‪ฉันทํานาฬิกาของพ่อหาย ‪และอีกแป๊บนึงฉันจะต้องขึ้นเวที
‪ต่อหน้าคนโคตรสําคัญ ฉันดูพังพินาศมาก
‪ฉันมันเฮงซวย
‪แล้วคนเฮงซวยจะท้าทาย ‪ความเป็นไปได้ทางการแพทย์ในเวลาอันสั้น
‪อย่างที่เธอเคยบอกไหม
‪ลิฟ คุณทําได้
‪จริงเหรอ
‪จริงสิ
‪คุณเป็นคนที่ไม่มีอะไรหยุดได้จนน่ารําคาญ
‪แต่ฉันคิดว่าถ้าคุณปรึกษา ‪ผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตก็น่าจะดี
‪พระเจ้า แหงละ
‪ไม่มีอะไรต้องอายเลยนะ ‪ฉันรับการบําบัดมาหลายสิบปีแล้ว
‪ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาบําบัด ‪เป็นเวลาหลายสิบปีหรอก
‪โอเค ลิฟ นี่คือสิ่งที่ช่วยฉันได้
‪ฉันอยากให้คุณหลับตา
‪รู้สึกถึงเท้าที่อยู่บนพื้น
‪นั่นแหละ ยืนให้ติดพื้น
‪หายใจเข้าลึกๆ
‪แล้วนับหนึ่งถึงสิบ
‪ช้าๆ
‪สิ่งนี้ช่วยฉันได้อย่างรวดเร็ว
‪แต่จําไว้นะ ลิฟ ‪ไม่มีอะไรแทนที่การเข้าใจตัวเองได้
‪นิวยอร์กอาจช่วยให้คุณหนีปัญหาได้
‪แต่มันอาจจะแค่หยุดปัญหาไว้ชั่วคราวเท่านั้น
‪สุดยอดกรรมการทั้งสามคนของเรา
‪กรรมการคนแรกเป็นเชฟที่มีชื่อเสียงระดับโลก
‪เจ้าของร้านอาหารมิชลินสามดาว ‪ผู้เป็นตํานานแห่งนิวยอร์ก
‪ไทเรลล์ เจมส์
‪ใช่แล้ว
‪ซูเปอร์โมเดล เจ้าแม่อาหารระดับโลก ‪และปรากฏการณ์ทางโซเชียลมีเดีย
‪จีอานนา เดอ ลูก้า
‪ค่ะ ไม่เป็นไร
‪และสุดท้าย
‪- นักเขียนดาวรุ่งของนิตยสารแบงเควท... ‪- สี่ ห้า
‪- ผู้เขียนข่าวอาหารและไลฟ์สไตล์ที่น่ายกย่อง... ‪- หก
‪- เดินทางไกลมาจากแดนจิงโจ้... ‪- เจ็ด
‪- แปด ‪- โอลิเวีย ฮีลีย์ค่ะ
‪เก้า
‪สิบ
‪(ฉันรักแดซ - ฉันรักแกซ)
‪เมื่อกี้เห็นไหม เธอเป็นอะไรรึเปล่า
‪เป็นอะไรรึเปล่าครับ
‪เมื่อคืนคุณตลกมาก
‪คนออสเตรเลียตลกกันทุกคนเลยเหรอ
‪ไม่หรอก แค่ฉันน่ะ
‪คุณมีพลังมากสําหรับการเริ่มงานแต่เช้า
‪- จริงเหรอ ‪- ถ้าเทียบกับคนอื่นอะนะ
‪อืม ก็ฉันไม่ได้ดื่มเยอะน่ะ
‪เข้านอนไว เมื่อเช้าก็ไปเดินบนลู่มาห้ากิโล
‪และนี่ก็กินมูสลี่อยู่ ซึ่งข้นมาก
‪โอเคเลย คุณนายสายคลีน
‪ใช่ไหมล่ะ
‪- โอเค เสร็จแล้ว ‪- ขอบคุณ
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪ที่จริงฉันตื่นเต้นมาก โอ้ ขอบคุณ
‪ลองนี่สิ
‪เพื่อความกังวลและความสงบ
‪ทาที่ข้อมือเลย
‪(แกซ ฮีลลีย์ ‪เลื่อนเพื่อรับสาย...)
‪ขอลิฟมาเข้าฉากด้วย
‪ค่ะ ได้ กําลังไป
‪ลิฟเข้าฉากด้วย
‪เยี่ยม ขอบคุณค่ะ
‪- มาเร็ว ให้ไว ทุกคน ‪- โอเค ทุกคนพร้อม
‪เราต้องถ่ายโปรโมทหกตัวก่อนมื้อเที่ยงนะ
‪แล้วเราต้องไปสัมภาษณ์
‪พร้อมไหม
‪- ให้ตายสิ แกซ ‪- ล็อกมันเลย
‪ลิฟ แม่ประสบอุบัติเหตุ รับโทรศัพท์ทีเถอะวะ
‪- วันสําคัญสินะ ‪- ใช่
‪คุณดูเป็นธรรมชาติในกล้องมาก
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪เยี่ยมเลย
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪ฉันสบายดีสุดๆ
‪คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล