WODOSPAD CRABTREE FALLS NIE SPŁUCZ SWOJEGO ŻYCIA
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Powiedziano nam, że Mark spadł z wodospadu. To było dziwne.
Mark był sprawny i zręczny,
dlatego pomysł, że miałby się poślizgnąć, uderzyć w głowę i spaść z wodospadu
zawsze wydawał mi się dziwny.
Od tamtej pory nie rozmawiałem z Bhagavanem.
Zawsze chciałem,
ale nie było okazji.
Chciałabym go zapytać, co się stało.
Nikt z nas tego nie wie.
Lubię to przysłowie buddyjskie:
„Są trzy rzeczy, które nie pozostają w ukryciu na długo.
Słońce, Księżyc i prawda”.
Nie potrafię się pogodzić z tym,
że był drugą najważniejszą osobą w Buckingham Zoo.
Tu widzimy Bhagavana,
który udaje, że lewituje, ale tu na plakacie jest Mark.
A Bhagavan nie pofatygował się nawet na pogrzeb.
Dlaczego?
To nie ma żadnego sensu.
Weź dzień wolnego, przyjedź,
bądź z nami.
Spędziłeś z nim ostatnie pięć lat.
Dlaczego nie chciałeś się nawet pokazać?
Nie daje mi to spokoju.
Zawsze też zdumiewało mnie, że Mark napisał w liście:
„Nie wierzcie Bhagavanowi”.
NIE WIERZCIE BHAGAVANOWI
W tym gabinecie przechowuję tajne archiwa.
Mam tu więcej nagrań.
Na tej jest pleśń.
Tu możemy coś zobaczyć.
Zamontowaliśmy ukrytą kamerę w moim salonie.
To miał być żart na Marku.
Zadawaliśmy mu różne pytania.
Nie wiedział, że jest nagrywany, więc byłby sobą
i zdradził więcej.
Będziemy nagrywać Mącznika. Powinien tu być za 20 minut.
Bhagavan nazywał go Mącznikiem.
Niechaj Mącznik żyje długo i szczęśliwie.
Obym już nigdy nie słyszał słowa „mącznik”.
Był miłym, wesołym gościem.
Bardzo lubił Bhagavana, był szczęśliwy.
Przybył tu chyba za lepszym życiem.
Trafiłbym za kratki…
Szykowałem się do odsiadki.
Zgarnęliby mnie lada dzień.
Pod koniec lat 70. Mark i Bhagavan zajmowali się handlem marihuaną.
W tamtym okresie Bhagavan był największym dilerem trawki w okolicy.
Opowiadał mi, że miewali
pokój pełen worków z marihuaną i pokoje pełne pieniędzy.
Stary, mieszkałem w domu z trzema sypialniami.
Miałem basen i jaccuzzi,
sześć, czasem siedem, dni w tygodniu jadałem steki i homary,
balowałem bez opamiętania…
Miałem w rękach dosłownie tysiące dolarów.
Mark nocami wyjeżdżał, żeby odebrać dostawy z samolotów,
które przelatywały nad opuszczonymi lotniskami,
i zrzucały całe bele marihuany.
Miałem niesamowitą kolekcję baki.
Z 25 odmian zielska.
Kawałki po dwieście gramów.
Bo wiecie, kupowałem je na funty,
znajdowałem najlepsze kawałki i je pakowałem.
Kiedyś spotkaliśmy się u Bhagavana.
Poznałem go, Mark powiedział: „To jest Bhagavan.
Jeśli ci to nie pasuje, możesz mu mówić Kevin”.
Wtedy po raz pierwszy zobaczyłem ich tygrysa.
Widziałem te wielkie zębiska…
Boże. Ale kazał mi wyluzować.
To zawsze było niebezpieczne.
Nosiłam broń.
Bał się, że ktoś mnie skrzywdzi, żeby go dopaść.
Był na szczycie, więc chcieli go zepchnąć.
Ktoś się włamał, gdy byłam na zakupach,
więc spakowaliśmy się i przeprowadziliśmy.
Bhagavan wybrał Wirginię.
A wtedy nadal robiłam
wszystko, co mi kazał, nie myślałam samodzielnie.
Zrobiło się dziwnie.
Mark zadzwonił w środku nocy,
wpadł w jakąś paranoję…
Powiedział mi, że musi wyjechać z miasta.
„Zaczęły się aresztowania, pomóż mi się zwinąć”.
Dotarliśmy do magazynu. Miał wielki worek na śmieci.
A w nim prawie pięć kilo trawki.
Powiedział: „Weź to i sprzedaj, za ile zdołasz.
Prześlij mi część”.
Rozdzieliliśmy się.
Nie pamiętam, ile minęło czasu, ale zadzwonił
i powiedział, że jest cały i zdrowy w Wirginii.
„Pamiętasz Bhagavana? Kevina Antle'a? Zatrzymałem się u niego.
Muszę to przeczekać.
Pracuję w Parku Zoologicznym Buckingham”.
Powiedziałem, że brzmi super.
Bąknął tylko, że nie może rozmawiać i powie mi więcej później.
Od tamtej pory pracował w zoo nieopodal Yogaville.
HRABSTWO BUCKINGHAM, WIRGINIA
Yogaville uratowało mi życie.
Wcześnie opuściłam dom.
Byłam samodzielna, odkąd skończyłam 16 lat.
Na nowojorskiej scenie modelingu pełno było narkotyków i deprawacji.
Kilka koleżanek z branży zmarło, więc ja postawiłam na duchowość.
Rodzina i przyjaciele nie byli zadowoleni. „Co ci odbiło? Przecież to sekta”.
Wszyscy od razu używali tego słowa.
Odpowiedziałam: „Wiem, ale wolę sektę od tego nowojorskiego pędu”.
Zaczęłam dorabiać, pracując z Markiem w Parku Zoologicznym Buckingham.
Mark był miłym gościem. Miał styl drwala.
Częścią jego przemiany było to,
że łyknął nauki Swarmiego Sachidanandy.
Zmienił imię na Mitra.
Dziękuję.
Przy okazji, jestem Mitra. Cześć!
To ja. Siema!
Ale gdyby moi rodzice pytali, jestem Mark.
W razie czego powiedzcie im, że to pseudonim sceniczny.
Nie zrozumieją tego motywu z guru.
Mira był bardzo atrakcyjny.
Do tego uroczy i towarzyski.
Szeroko się uśmiechał, często śmiał i żartował,
był uosobieniem zabawy w zoo.
Łatwo się zauroczyć kimś takim,
wszyscy go lubili.
On i Bhagavan byli skrajnie różni.
Takich ludzi nie spotyka się codziennie.
Żyje z tresowania dzikich zwierząt do występów w filmach i reklamach.
Gdyby Władca Zwierząt istniał naprawdę, to byłby on.
Ząbki.
„Droga Becky,
czy to naprawdę list od »Dzikusa z Wirginii«?
Czy nadal ma wszystkie członki?
Z radością potwierdzam.
Jestem zajęty kręceniem programu telewizyjnego.
Ujeżdżam zebrę na otwartym polu do odcinka pod tytułem »Dzikie konie«.
Miesiącami, a może i latami, będziemy kręcić pierwsze 28 odcinków.
Podobało ci się zdjęcie?
Nie ma to jak kąpiel w jaccuzzi z niezłymi kociakami.
Całuję, Mark”.
Kochał te zwierzęta.
Były jego ogromną pasją.
Był facetem, który tresował tygrysy
i pracował ze zwierzętami…
To było naprawdę coś.
Ten gość pracuje dla popularnej rafinerii, której motto brzmi:
„Wlej do baku tygrysa”.
Bubbles grała dziecko w reklamie McDonald's.
Mniam, mniam.
Kevin Antle. Bhagavan. Doc.
Znam go od 30 lat.
Poznałem go w Buckingham,
chciał być gościem od tygrysów, a ja tresowałem zwierzęta do filmów.
Pracował nad reklamą i szukał ludzi.
Pracowałem u niego z Markiem Toppingiem, dobrym treserem.
Był prawą ręką Bhagavana.
Chciał się uczyć. Pokazałem mu kilka rzeczy.
Karl radził sobie z tresurą zwierząt. Zdecydowanie lepiej niż Bhagavan.
Bhagavan nie cenił sobie doświadczenia ani wiedzy.
Był tak pewny swoich sposobów i techniki.
Co ja tam wiem? Jestem tylko czarnym gościem z Compton.
Nic nie wiem.
Dobra.
Doc Antle to rozpuszczony banan.
Pochodzę z zamożnej rodziny.
Mógłbym mieć więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek zarobię na zwierzętach.
Dorastał w bogatym domu.
To oni zajmowali się uprawą całej sałaty w Stanach.
Bhagavan miał fundusz powierniczy, który go utrzymywał.
Ale potem zdał sobie sprawę,
że zwierzęta mogą być dochodowe.
W wieku 21 lat zdobył doktorat z zoologii
na British College of Natural Science.
Ludzie chcą poznać dr. Antle'a,
a kiedy poznają mnie, pytają:
„Hippisowski doktor? Kto to ma być?”. To się często zdarza.
O ile mi wiadomo, nie ma doktoratu.
Kiedy był w Chinach, zapłacił komuś za sfałszowany dyplom.
Nie dałabym mu zrobić sobie zastrzyku.
Nigdy nie był zoologiem.
Chciał nim zostać, ale nie miał cierpliwości.
Mówi tylko, że nim jest.
Mówią mi Doc, bo jestem prawdziwym lekarzem.
Wykonałem wiele autopsji,
przerobiłem mnóstwo ciał i całą masę chorób.
Największy problem z Bhagavanem polega na tym, że rzadko mówi prawdę.
Dlatego bardzo trudno oddzielić fakty od fikcji.
Całą wiedzę o jego przeszłości dostałem od Mitry.
Tylko Mitra ze mną o nim rozmawiał.
Nikt inny nie mówił o Bhagavanie w żaden sposób.
To dzięki niemu dowiedziałem się o niecnej przeszłości Bhagavana.
O tym, że był wmieszany
w nie do końca legalne interesy.
Wiem o wielu szemranych historiach,
w które przez lata się angażował.
W latach 80. był okres,
w którym polecieliśmy do Wenezueli,
żeby nakręcić reklamę dla telewizji.
Na miejscu okazało się, że mają nadwyżkę kokainy.
Zastanawiałem się, czemu nas to obchodzi.
Odparł, że wyślemy ciężarówkę do jego kumpla na Florydzie, Mario.
Powiedziałem, że nie znam i nie chcę znać żadnego Mario.
Nie na to się pisałem, nie chcę się mieszać w przemyt.
Ale widział, że mój tygrys wykonuje wszystkie sztuczki.
To był dobry tygrys.
Powiedział: „Przyjedź do Wirginii. Zamieszkaj ze mną.
Mamy dużo zleceń w Nowym Jorku, ale…
musisz jeść warzywa i żyć po naszemu”.
Powiedziałem mu: „Stary, idę do Wendy's po cheeseburgera”.
Nie jeść mięsa?
Chyba oszalałeś. Nie przestanę jeść mięsa.
I nagle przestałem jeść mięso.
Mitra chciał nauczyć się tresury.
Nie spodziewał się, jak surowo Bhagavan traktuje pracowników i stażystów.
Źle się z tym czułam, bo byłam podróżną kochanką,
a to znaczyło, że często Mitra prowadził,
a ja i Bhagavan uprawialiśmy seks z tyłu.
Na pewno czuł się z tym niekomfortowo.
Czułam się z tym strasznie niezręcznie, bo byłam skromną osobą,
dość nieśmiałą, więc było dziwnie.
Ale Mitra był kochany i zabawny.
Uwielbiałam go. Był super.
Mitra miał ciekawą relację z Bhagavanem.
Nie było do końca tak, że Bhagavan był jego władcą.
Ich związek był nieco bliższy
niż inne relacje Bhagavana ze stażystami.
Napisał, że jest drugi po Bhagavanie.
Był zastępcą prezesa i kierownikiem zoo.
„Bhagavan obiecał mi nowe warunki umowy w przyszłości.
Będę otrzymywał od jednego do dwóch procent zysków
przez kolejne 10 lat.
Mogę zarobić niezłą sumkę albo jutro stracić pracę.
Ale tak wygląda ryzyko, co nie?”. Tak.
Zejdź ze wzgórza, Mitra.
Załóż jej łańcuch. Załóż kocicy łańcuch.
Zepsułeś ją na dziś i być może na całe życie.
Gdy dołączałeś do zoo,
Bhagavan zaczynał łamać twoją duszę.
Zamęczał cię do granic, do ostatków,
a potem się odradzałeś.
Kiedy dostałem zlecenie w Korei, Bhagavan uczepił się mojej fryzury.
Miałem cienkie, okropne włosy.
I fryz na czeskiego piłkarza, za który z góry przepraszam,
ale taka była moda.
Przyleciał do Korei i powiedział: „Przedłużymy ci włosy”.
Znalazł jakąś Koreankę, która mi je dosłownie przykleiła na gorąco.
Brała długie pasma włosów i przyklejała mi je do czaszki,
a robiąc to, parzyła mi skalp.
Jęczałem z bólu.
W efekcie miałem ogromną, krzaczastą, brzydką grzywę.
Kiedy tańczyłem na scenie,
szybko rozgrzewałem i pociłem, głowa była gorąca.
Pasma mi się topiły i odpadały,
widziałem, jak lecą w stronę publiczności.
Siadałem w garderobie
i płakałem.
W relacjach ze stażystami
Bhagavan był bardzo dominujący.
Liczy się to, że kazałem jej „puścić”.
Nie obchodzi mnie, co mylisz, ważne, co ja uważam.
Zawsze martwiłam się o Marka, bo bardzo się na nim wyżywał.
A Mark był najmilszym człowiekiem, jakiego w życiu poznałam.
Nigdy na nic nie narzekał.
Robił dokładnie to, co powinien i był bardzo miły.
Mark był zabawny i czarujący.
Chociaż czuję, że…
nie pozwalano mu takim być
przy mnie i Bhagavanie.
Kiedy tu przyjechałem,
traktowali mnie jak człowieka.
Aż w końcu zamieszkałem w małym boksie.
Rozmawialiśmy o jego przyczepie.
Powiedział, że strasznie tam zimno.
Miał hybrydę wilka o imieniu Nimbus Ned.
Nimbus spał z nim w nocy w łóżku i był jedynym źródłem ciepła.
Warunki były spartańskie.
Bhagavan przekonał ich wszystkich, że mogą żyć na ryżu z fasolą.
Mitra był wiecznie głodny,
a i tak ciężko pracował.
Harował siedem dni w tygodniu, przez wszystkie lata, kiedy tam byłam.
Pracował do późnych godzin. Wspominał o tym.
Po pewnym czasie zrozumiałem, że tresura dzikich zwierząt
nie jest tym, co chcę robić całe życie.
Mark próbował uciec,
chciał się wyrwać z uścisku Bhagavana.
Potrzebował rzeczywistości, wolności.
Za nową przyszłość.
Tak, za nową przyszłość.
- Moją nową przyszłość. - Tak, za twoją.
Obym dotarł do Arizony…
bezpiecznie z jak najmniejszymi utrudnieniami.
„Droga Becky. Wesołych Świąt i Nowego Roku.
Nie musiałem tego pisać, bo będę w mieście,
w Phoenix/Scottsdale, na kilka dni przed Gwiazdką.
Wyjeżdżam 25 grudnia na pokaz magiczny w Reno od 26 do Nowego Roku.
Potem wracam do Wirginii”.
I wtedy…
widziałam go po raz ostatni.
RENO, NEVADA GRUDZIEŃ 1988
Doc Antle zaproponował mi pokaz magii.
Powiedział, że wyśle mnie z Mitrą do Reno.
Mark opowiadał, że chce się wyrwać,
że nie ufa Bhagavanowi.
Bhagavan wisiał mu pieniądze za transakcję narkotykową.
Ale jednak mu wisiał.
Nie chciałem się angażować, bo to nie był mój klimat.
Pięć miesięcy później zdziwiłem się,
że Mark Topping spadł z wodospadu i zmarł.
Od lat słyszę opinie, że to Bhagavan odpowiada za śmierć Marka Toppinga.
Wiele osób uważało, że Bhagavan miał coś wspólnego ze śmiercią Marka.
Wszyscy tak myśleli.
- Czemu chciałby go zabić? - A czemu jest zły za ten wywiad?
Bo Mark znał jego tajemnice.
Myślę, że chodzi o pieniądze należne Mitrze.
Pewnej nocy przyłapałem Bhagavana,
pracującego przy przyczepie z tygrysami.
To było dziwne. Podszedłem z ciekawości, nie słyszał moich kroków.
Kiedy podszedłem, był sam. Rozrywał gigantyczny blok
zrobiony z taśmy klejącej i worków na śmieci.
Kiedy go rozerwał, w środku ujrzałem morze gotówki.
Wziął do ręki śrubokręt, złapał mnie za szyję,
przyparł do ściany i przyłożył mi śrubokręt do kratni.
Powiedział: „Jeśli kiedyś o tym wspomnisz,
nie dożyjesz kolejnego dnia”.
Bhagavan był winien Mitrze dziesiątki tysięcy dolarów,
a Mitra był wściekły, że ich nie dostał.
To była dziwna relacja.
Na jakiś czas wyjechał.
Kiedy Mark wrócił, zapytałam:
„O nie. Uciekłeś. Po co wracałeś?”.
Wykonał tylko taki gest.
Zwierzęta były dobrą częścią jego życia.
Ale chciał mieć życie oprócz nich.
Myślę, że tym się zajmował podczas ostatniej wizyty.
Aktywnie szukał tu pracy.
Potem wyjechał i już nigdy nie wrócił.
Płakałam przez to, że przecież miał wrócić
i nigdy nie wrócił.
W maju 1989 roku
Bhagavan zadzwonił do serwisu komputerowego.
Zajmowałam się tam PR-em i marketingiem,
a on umówił się z kierownikiem na nagranie ich reklamy.
W On The Com Connecting Point oswajamy komputerową dżunglę
dzięki serii komputerów Apple.
Unikałam Bhagavana, odkąd się rozstaliśmy.
Więc unikałam całej reklamy.
Tuż zanim wyszli z planu,
Mitra Topping, który tam był, zaprosił mnie na randkę.
Bardzo mnie to ucieszyło.
Uważałam, że był przystojny, słodki, uroczy i zabawny,
wprost nie mogłam się doczekać.
Ale zanim wyjechałam z parkingu,
Bhagavan podszedł do auta.
Powiedział: „Odchodzę od Radhy.
I chcę się z tobą ożenić”.
Więc po raz drugi poprosił mnie o rękę.
Ale, o ile wiedziałam, nic się nie zmieniło,
wciąż był tym samym człowiekiem, z którym kiedyś byłam.
Więc powiedziałam: „Dziękuję, ale nie jestem zainteresowana”.
Nie powiedziałam mu o randce.
Ale myślę, że Mitra musiał mu powiedzieć o swoich zamiarach,
żeby dostać zgodę na dzień wolny.
I… tak się tragicznie złożyło,
że rano, w dniu kiedy mieliśmy iść na randkę,
poszedł się wspinać w Crabtree Falls,
spadł z wodospadu i umarł.
W dniu, kiedy mieliśmy iść na radnkę.
O takim wypadku zwykle informuje policja.
Do mnie zadzwonił Bhagavan.
Powiedział: „Wasz brat miał okropny wypadek”.
Pamiętam, że upadłem,
prosto na ziemię i tak siedziałem.
Ówczesna żona zapytała, co się stało.
Powiedziałem: „Mark nie żyje”.
Powiedział, że dzwonił Bhagavan
i kazał przekazać rodzicom, że był wtedy przy nim.
Wydaje mi się dziwne, że to on…
powiadomił rodzinę, a nie policja,
ale cała ta sprawa śmierdzi.
Głowiłem się, co tam robił sam,
bo na wodospadzie nie było nikogo, kto krzyknąłby, że to jego przyjaciel.
To było w okolicach Dnia Pamięci w 1989 roku i…
oboje z żoną mieliśmy wolne,
więc pojechaliśmy nad wodospad.
Mieszkaliśmy w Wirginii niecały rok.
Więc postanowiliśmy pojechać na przechadzkę,
denerwowałem się, wchodząc,
bo widziałem znaki ostrzegawcze.
Część informowała o ofiarach śmiertelnych.
Miałam 12 lat.
Ogólnie trasa była umiarkowanie trudna, ze stromymi momentami.
Wejście na górę zajęło nam około godziny.
Kobieta spytała mnie: „Widział pan, jak ten chłopiec spadł?”.
Zaprzeczyłem.
A ona na to: „Już po nim. Za mocno uderzył”.
Żona zaczęła szukać go wzrokiem w wodzie.
Zauważyła but wystający zza skały.
Wyjąłem lornetkę. Miała rację.
Podbiegłem więc od strony zbocza
na wysokość tego buta.
Wychyliłem się i zobaczyłem ciało za skałą po drugiej stronie.
Gdy dotarłem na miejsce, miał głowę pod wodą.
Musiałem ją wyciągnąć, żeby mógł oddychać.
Włożyłem mu rękę pod kark, na wypadek złamania,
a drugą pod głowę, żeby ją wyciągnąć.
I wtedy zorientowałem się, że wewnątrz nie ma czaszki.
Wiedziałem, że nie żyje, ale nie mogłem się ruszyć.
Pamiętam bardzo wyraźnie, że podniosłeś jego portfel.
Zaczęłam przeglądać zdjęcia, które w nim trzymał.
Na jednym z nich był w basenie z tygrysem.
Nigdy tego nie zapomnę.
Czułem się z nim związany.
Nie wiem czemu.
Tyle czasu stałem na brzegu,
odganiając od niego ludzi…
że jakoś się przywiązałem.
Czułem, jakbym go chronił, choć przecież już nie żył.
Spędziłem tam całe popołudnie,
bo służby późno się zjawiły.
Zostałem dłużej, bo chciałem złożyć zeznania.
Mówię: „To ja znalazłem ciało, mogę na coś się przydać?”.
Policjant spisał tylko moje nazwisko.
Nawet nie spytał o adres.
Nie zadał mi żadnych pytań. Od zawsze mnie to dręczy, bo…
czy aby nikt go nie popchnął?
Na samym szczycie byli inni turyści.
Ale tylko ta kobieta była świadkiem zdarzenia.
Nie wiem, czy widziała wszystko,
czy kątem oka dostrzegła, że być może ktoś spadł.
- Tak była tylko ona. - Nikogo więcej.
Spytała, czy też to widziałem.
Więc nigdy pana nie przesłuchano?
Nie.
Śledziłem lokalne wiadomości, żeby usłyszeć o wypadku.
I cisza.
Całe życie zastanawiam się,
dlaczego nie było śledztwa.
Ostatnie zdjęcie zrobiono Markowi w dniu jego śmierci.
Stoi za nim mężczyzna.
W zeszłym roku, zanim wyjechałam z Buckingham, Paul Lewis powiedział mi,
że to on był z Mitrą w dniu jego śmierci.
Paul Lewis był miłym, miejscowym gościem.
Jeździli razem motocyklami, tego dnia również.
Rozpoczęliśmy nagranie z Paulem Lewisem.
- Cześć, David. - Cześć, Paul. Jak się masz?
- Dobrze. - To świetnie.
Nasza rozmowa bardzo mnie cieszy,
bo nie mieliśmy okazji się poznać.
W tamten weekend wybraliście się na przejażdżkę motocyklową.
Kto wpadł na pomysł Crabtree Falls?
Nie jestem pewien, ale to mogłem być ja. Uwielbiałem to miejsce.
Było już wtedy popularne, ale nie zatłoczone.
Jest tam znak, który ostrzega: „Tyle i tyle osób umarło,
nie bądź kolejną”. Czy coś w tym stylu.
David, przeczytałem treść tego znaku
całej grupie na głos, kiedy tam szliśmy.
Znałem ten znak i jego treść.
Wyraźnie ich ostrzegałem, że to niebezpieczne miejsce.
Jezu.
Twój brat był niezwykle odważny.
- Wiem. - I tak samo silny.
Zobaczył ludzi, którzy spuszczali się na linie po skale.
Oni mieli do tego cały sprzęt.
A on chciał się chyba popisać.
Tak.
Wspiął się na drzewo
i zeskoczył do wodospadu.
Był tak pewny siebie,
że chciał złapać się gołymi dłońmi skały i wciągnąć na górę.
Ale skały były stare i pochylone.
I całkowicie gładkie.
Nie miał się czego złapać. Dlatego spadł.
Ty naprawdę… przy tym byłeś.
Widziałeś ten śmiertelny skok.
Nie widziałem tego. Ale ktoś inny go widział.
Od zawsze mnie to dręczy…
Jak Mark mógł…
Jak mogło mu się to przytrafić. Nie był głupi.
Byliśmy bardzo smutni.
Nie potrafiliśmy zrozumieć, dlaczego to się wydarzyło.
Taka bezsensowna śmierć.
Ostatnią rzeczą, którą zjadł były brzoskwinie z puszki.
Zjadł całą puszkę, widziałem.
- A niech mnie. - Był wegetarianinem.
Dziękuję, że znalazłeś czas na rozmowę.
Nie ma za co.
Przykro mi z powodu twojego brata, David, naprawdę.
Dobrze było porozmawiać z człowiekiem,
który spędził z nim ostatni dzień.
Mark uwielbiał brzoskwinie. Gdy to usłyszałem,
pomyślałem: „Cały Mark”.
Mam tu coś dla ciebie.
Tak! Wygląda niemal smacznie.
Pierwszy raz na własnym filmie. O rety!
Cieszę się, że mogę sobie wyobrazić, jak wyglądał tamten dzień.
AKT ZGONU MARKA RICHARDA TOPPINGA
Mark zrobił to, co zrobił, zmarł,
a my cierpimy.
Gdzieś tu jest jego kostka.
Tutaj.
Właśnie.
Tęsknię za nim.
Nieco łatwiej mi się z tym pogodzić, ale…
ale co się stanie z Bhagavanem na skutek
innych obrzydliwych rzeczy, o które oskarżają go ludzie?
Oby sprawiedliwości stało się zadość.
Przez pewien czas życie Bhagavana toczyło się jak dawniej.
Zoo działało bez zmian.
Nie widziałem, żeby okazywał jakiekolwiek emocje po tragedii.
Strumień młodych dziewcząt nadal płynął.
Bhagavan urabiał jedną dziewczynkę po drugiej,
a potem kolejną, i następną.
Bały się odezwać, bo ich rodzice nadal tam mieszkali.
Ich rodziny były we wspólnocie.
Nie wierzę, że ktokolwiek z zamiłowaniem
do 12, 13, 14-letnich dziewic z czasem je zmienia.
Nie wiem, czemu Satchidananda pozwolił mu być częścią społeczności,
kiedy innych wyrzucano.
Ale w końcu ktoś przerwał milczenie.
Dobry kotek.
Czuł, że depczemy mu po piętach.
Nasz wydział otrzymał informację od organów ścigania w Kalifornii.
Mieliśmy sprawdzić, czy Antle wciąż tam jest,
a jeśli tak, to czy są z nim jakieś nieletnie dziewczęta.
Dostałem nakaz aresztowania Antle'a.
Jego dom otaczał wysoki płot z grubym łańcuchem,
więc nie mogliśmy tam wejść.
Nikogo nie zastaliśmy, ale zauważyłem pojazd,
który jechał w moim kierunku.
Zwolniłem, a gdy się mijaliśmy,
opuścił głowę, by się schować. I już wiedziałem, że to on.
Od razu zawróciłem i włączyłem koguta.
Uciekał.
Wtedy ostatni raz widziałem jego światła stopu.
Zdążył już zostawić auto
z drzwiami otwartymi na oścież… Zniknął.
Porzucił auto.
Byłem zdenerwowany.
Ale od razu poszedłem go szukać.
Szukałem z półtorej godziny,
bo nie odpuszczam ściganym.
Nie ma takiej opcji.
Odpuściłem, wróciłem następnego dnia, drzwi nadal były otwarte.
Trzeciego dnia auto nadal tam stało z otwartymi drzwiami.
Czwartego dnia zniknęło.
Więc po raz kolejny włączyłem koguta. Nikt się nie odezwał.
Po jakimś czasie Doc porzucił zoo.
Postawili mu różne zarzuty.
Policja stanowa wydała za nim list gończy,
napisali, że spróbuje uciec.
Ale mu się udało.
Departament Rolnictwa wpadł z kontrolą. Słyszeli, że porzucił zoo.
Powiedzieli, że śnieg spadł 20 dni wcześniej. Nikogo tam nie było,
bo na śniegu nie było żadnych śladów.
Zostawił zwierzęta, miały tylko spleśniałe siano.
Całość była ogrodzona, więc włóczyły się po działce.
Zadzwonił do mnie ktoś z Buckingham,
mówiąc, że Bhagavan porzucił zwierzęta
i go szukają.
Następnym razem widziałem go w Tennessee.
Znalazł pieniądze, które nazywał źródełkiem.
Udało mu się pozyskać inwestorów
i zbudować pierwszą wersję miejsca, które przekształcił później
w obecny ośrodek w Myrtle Beach w Karolinie Południowej.
Czemu nie chcesz mówić o tym etapie życia?
Już ci to wyjaśniałem. Wyłącz kamerę,
to znów ci to wyjaśnię, po raz, kurwa, ósmy.
Moja historia to ochrona zwierząt.
A nie historia o tym, jak żyłem, gdy dorastałem.
Zadajesz pytania, które stwarzają okazję dla złych ludzi,
żeby nakręcić nieprawdziwą dramę,
ale jednak dramę.
Bhagavan to egocentryczny narcyz,
który ma się za jednego z tygrysów.
Myśli, że jest głównym tygrysem w zoo, a to guzik prawda.
Lwy w dziczy zabijają się wzajemnie, szukają okazji do przejęcia stada.
Wielkie samce mają swoje haremy.
Delikatnie to ująłeś. Przejęcie stada.
Dokładnie.
Żeby harem pozostał nienaruszony, walczą na śmierć i życie.
Samce mówią: „Chcę twoich dziewczyn”.
A pan haremu: „No to powalczymy”.
Lew, który wygra, dostaje dziewczyny.
Dla mnie był Harveyem Weinsteinem branży treserów zwierząt.
Wyżej. Podnieś ręce.
Będzie musiał odpowiedzieć za bycie drapieżnikiem seksualnym.
Ciągnie się za nim ślad cierpienia.
Mam nadzieję, że prawda o tym jak traktuje ludzi, wyjdzie na jaw.
I że ofiary i osoby, które przetrwały poczują wiatr w żaglach.
Wszechświat to księgowość idealna.
Niczym piękna symfonia matematyki.
Każdy dług przyjdzie uregulować.
W sprawie Safari Myrtle Beach toczy się dziś międzystanowe śledztwo.
Z ostatniej chwili: oskarżenia wobec gwiazdy Króla Tygrysów.
W tym tygodniu Bhagavan „Doc” Antle usłyszał zarzuty
znęcania się nad zwierzętami i przemytu zwierząt.
Nie znam daty ważności Doca,
ale biorąc pod uwagę wszystkie zarzuty, mam nadzieję, że jest krótka.
Zaprzeczam, jakobym kiedykolwiek znęcał się nad zwierzętami.
Karma to dziwna rzecz.
Czasem ktoś mnie krzywdził i myślałam:
„Zemszczę się. Pokażę tej osobie”.
Ale za każdym razem, gdy pozostawiałam to Bogu,
efekty były o wiele bardziej spektakularne, kreatywne
i intrygujące, niż sama mogłabym uzyskać.
Być może to, co się teraz dzieje,
to prawdziwa karma.
PAMIĘCI DIANE DUCHARME
Napisy: Zuzanna Chojecka