BU BÖLÜM CİNSEL İSTİSMAR TASVİRLERİ İÇERİR,
BAZI İZLEYİCİLER İÇİN RAHATSIZ EDİCİ OLABİLİR.
CİNSEL TACİZE UĞRAMIŞ BİRİNİ TANIYORSANIZ
DAHA FAZLA BİLGİ ALMAK İÇİN WWW.WANNATALKABOUTIT.COM'A GİRİN.
Güzel kızlar bitmek bilmiyordu.
Kapıdan içeri biri giriyor, biri çıkıyordu.
Döner kapı gerekecekti neredeyse.
Kişisel ve özel hayatım konusunda dürüst olmak istiyorum.
Saklayacak bir şeyim yok.
Açık konuşayım, yirmili yaşlarımdayken, 1980'lerde çok çapkındım.
Kaplan bir cazibedir.
Sirkte çalışan bir kaplan eğiticisiysen palyaçodan daha hızlı bir hayatın olur.
Doc Antle'ın birçok kadından hoşlandığı bilinirdi.
Bu operasyonu, ona dâhil olmayan insanlara açıklamaya kalksan
ne kadar çabalarsan çabala onlara saçma, tuhaf,
Alacakaranlık Kuşağı'ndan fırlamış bir hikâye gibi gelir.
1999'da Doc Antle'a kadınlar konusunda gelip bana ağlamamasını söylemiştim.
Duymak istemiyordum.
Ben zaten kendi götümü zor topluyordum,
bir de Doc'un iş dışında yaptığı şeylerle uğraşamazdım.
Daha geçen gün Facebook durumuma şöyle yazmıştım,
"Benim bir Corvette'e ihtiyacım olmadı, bir kaplana da ihtiyacım olmadı.
Büyük bir penisim vardı."
BÜYÜK KAÇIŞ
Bhagavan'la ilk kez aşramda tanışmıştık.
Sanırım 11, 12 yaşlarındaydım.
DOC'UN ESKİ KARISI
Orada öğle yemeği verirlerdi, o da öğle yemeğine gelmişti.
Aslında onu görür görmez abayı yakmıştım.
Gerçekten olağanüstü birisiydi.
Kızım onu ilk gördüğünde bana,
"Bu adamla evleneceğim" demişti.
Kızımın küçüklüğünden beri hep söylediği bir laf vardı,
"Sen bana karışamazsın."
Küçükken bazen hafta sonlarını onun evinde geçirirdim.
Onunla ve hayvanlarla vakit geçirmek istiyordum.
Herkes onun gözünün içine bakardı
ve ben de bir terslik olduğundan hiçbir şekilde şüphelenmemiştim.
Bir an bile endişelenmemiştim.
Annem evde çok uzun süre durmazdı, ben de bu özgürlüğün tadını çıkarırdım.
Tek başıma olmaktan memnundum.
Annesi hiç ortada yoktu.
Çok tuhaftı ve Yogaville'de farklı ailelerin yanında kalıyordu.
Radha bizim bebek bakıcımız olmuştu,
bir süre sonra da Doc'un sevgilisi oldu.
Bakıcılığa başladığında kaç yaşındaydı?
Çok küçüktü.
Onunla ilk kez yakınlaştığımızda 14 yaşındaydım.
Aslında o gün ilk kez birlikte olduğumuz gündü.
Bunun uzmanlık alanlarından biri olduğunu söyledi
ama ilk seferimiz pek iç açıcı değildi.
Birlikte olduktan sonra,
"Rahatsız olduysan sana bunu unutturabilirim" dedi.
"Jedi zihin kontrolü gibi."
Aslında o yaştayken bile, böyle şeyler yapmasını
14 yaşında bir kıza cinsel olarak ilgi duymasından daha tuhaf bulurdum.
O zamanlar Sumati'yle ilişkisi olduğunu biliyordum
ve sanırım "Artık reşit oldum" diye düşünmemin nedenlerinden biri de buydu.
İlk kez bir kamyonun arkasında birlikte olduk.
Ona "Neden? Neden kamyonun arkasında?" demiştim.
O da harfi harfine şöyle cevap vermişti, çok iyi hatırlıyorum,
"Çünkü pençelerimi geçirmek istedim."
Böyle seviyorsun. Sevilmek için sana dokunmasına izin ver.
Kaçma kovalamaca oynamaz, onunla oynaşmazsın.
Ha? Evet! Bu çok fazla.
Radha'ya kadar sadece Brahmi ve benim olduğumu söylüyordu.
Ama Radha'yla ilişkiye girince "Birden fazla kadın istiyorum" dedi.
Birden fazla kez Radha ve Bhagavan ile üçlü ilişkide bulundum.
Hatırlıyorum, bana garip gelmişti
çünkü Sumati'yle o birbirlerinden nefret ederlerdi.
Sonra birden çok yakın arkadaş oldular.
O zaman çok küçük olmamıza rağmen birbirimizi çok iyi idare etmiştik.
Ama sonunda annem olayı Brahmi aracılığıyla öğrendi.
Onları öpüşürken yakalamıştım, öyle öğrendim.
O kadar genç bir kızla sevişeceği hiç aklıma gelmezdi.
Bunu yapacak biriyle evli olduğumu düşünmek ağır geliyor.
"Kızı oradan çıkarmalıyız" diye düşündüm.
Çok kısa sürede, onu ülkenin bir ucundan getirttim,
havaalanından alıp yanıma yerleştirdim,
yaşadığım yerin tam karşısında da bir Katolik okulu vardı.
Annem beni Saint Monica Katolik Lisesi'ne yazdırdı.
O noktada sanki bana biçilen rolü oynuyor gibiydim.
Katolik okul üniformaları giyiyorduk, şimdi düşününce çok komik geliyor.
Özellikle de büyük kaçırılma olayını düşününce.
O zamanlar cep telefonu yoktu ama paralel telefonlar vardı,
onun biriyle konuştuğunu duyunca "Kiminle konuşuyor ki bu?" dedim.
Paralel telefonun ahizesini kaldırınca "Peki, yakında görüşürüz" dediğini duydum.
Bhagavan'la konuşuyordu, çok endişelenmiştim.
Onu karakola götürüp
"Sanırım kızım evden kaçıp
Virginia'da yaşayan evli bir adamın yanına gidecek" dedim.
O posterdeki fotoğrafını işte o zaman çektiler
ve onun gözünü korkutmak için biraz sert davrandılar.
Bende de biraz saflık varmış,
"Artık sorun çözüldü, işin ciddiyetini anlamıştır" dedim.
O zamanlar bunu anlayabilecek, bilecek
ya da duymak isteyecek durumda değildim.
Onu sevdiğimi sanıyordum.
Bir hafta kadar sonra, üniformasını güzelce giydi,
kitaplarını da aldı, "Ödevin mi var? dedim,
"Evet" deyip, kapıdan çıkıp gitti.
Gidiş o gidiş, bir daha da geri dönmedi.
Geri dönmedi.
O arabaya atlayıp onunla kaçtığım için çok mutluydum.
Kızı zorla alıkoyduğundan şüpheleniyordum, o yüzden onu aradım.
"Bhagavan, kızım nerede? Onu hemen telefona veriyorsun" dedim.
"Neden bahsettiğini bilmiyorum" dedi.
"Senden ve seninle yaşamaktan o kadar nefret ediyordu ki
bence evden kaçmıştır.
Yakınlardaki sığınma evlerine falan bak, bence oraya gitmiştir."
Poster serüvenimiz de böyle başladı.
"Bu çocuğu gördünüz mü?" falan. O zamanlar Amber Alarmı yoktu çünkü.
KAYIP ARANIYOR
"Kişisel bir not da yazın" dediler.
Ben de "Lütfen beni ara. Her şey yoluna girecek" yazdım.
Onları şehrin her yerine astım.
Bu yüzden işimi de kaybettim çünkü ya ağlıyordum
ya da telefonda polisle falan konuşuyordum.
Patronumu da suçlayamam. Hiçbir işe yaramıyordum sonuçta.
Beni Washington'ın dışında bir otele yerleştirdi.
En az bir ay tek başıma Econo Lodge motelde kaldım.
Kat görevlisi hakkımda neler düşünüyordu acaba?
Odaya gelir, temizlik yapardı, ben orada otururdum, tuhaftı.
Ama çok sıkıcıydı. Gündüzleri sürekli televizyon izliyordum.
Bir yerden sonra, anneme iyi olduğumu haber vermem gerektiğini düşündüm.
Üç hafta ortadan kaybolduktan sonra, bir gün beni ödemeli aradı.
Telefonda onunla konuşurken
operatör araya girince bir şey oldu
ve annem çok çabuk davranıp
"Operatör, kızım evden kaçtı.
Beni nereden aradığını söyleyebilir misiniz?" dedi.
"Washington'dan, başkentten geliyor" dediler.
Onu kaçırdığını anladım, doğu yakasındaydı, sonra hat kesildi.
"Olamaz, sıçtım!" deyip panikle telefonu kapattım
ve mecburen Bhagavan'a annemi aradığımı itiraf ettim.
"Otel değiştirmemiz gerekecek."
Bundan pek memnun olduğunu sanmıyorum.
Saçımı kestik, bazı kısımlarının rengini açtık
ve kıvırcıklaştırdık, kılık değiştirmiş gibi oldum.
Benim için başka bir kimlik ayarlamıştık.
Saint Monica Lisesi'ndeyken çok güzel bir kız vardı.
Adı Chantal Rivera'ydı ve bence bu duyduğum en güzel isimdi.
"Yeni kimlik lazım" dediğinde,
"Chantal Rivera olacağım" dedim.
Hayvanat bahçesinde yaşamaya gittiğimde,
tüm çalışanlar beni Radha olarak tanımalarına rağmen
bana Chantal demeye zorlandılar.
Virginia'daki şerifi arayıp durdum,
"Oraya gitmeniz lazım" dedim.
"Kızımın orada olduğunu düşünüyorum, daha 15 yaşında."
Ne diyeceğimizi ezberler, prova ederdik.
Ben şu kişiyim, şu yaştayım falan gibi.
"Radha değilim. Deli misin?"
Dedektiflerin uzaktan dinleme yapıyor olabileceğini,
ağzımızdan Radha ismini kaçırmamızı beklediklerini düşünüyordu.
Bhagavan polis tarafından sorgulanıyordu
ve bazı çalışanlar onları kapıda silahlarla karşılamıştı.
Sanırım böyle kovboyculuk oynamak Bhagavan'ın da biraz hoşuna gitmişti,
"Burası bizim mülkümüz. Kimse giremez" falan gibi.
Bir ay kadar sonra, "Anne, endişelenmeni istemiyorum" dedi.
"Her şey yolunda. Biz evlendik."
"Anlamadım" dedim.
"Nasıl evlenmiş olabilirsin? Bir kere adam zaten evli ve çocuklu.
Sen 15 yaşındasın. Nasıl evlenebilirsin?"
Evlilik cüzdanında babamın imzasını taklit ettik
çünkü anne ya da babanızın izni olmadan 15 yaşında evlenemiyordunuz.
Bu noktada iki seçeneğim vardı.
Ya tam gaz devam edip, şerifi, polisi, herkesi işin içine katıp
bir şekilde onu bulacak ve onu oradan koparıp geri getirecektim.
Ama çok zeki bir arkadaşım vardı, bana şöyle dedi,
"Bunu yapabilirsin ama kızın senden nefret eder.
Bu onları daha da yakınlaştırır.
Ya da onun yanında olmak için elinden geleni yaparsın.
Onu destekler, Virginia'ya gider, onunla barışırsın
çünkü eninde sonunda bir gün gelecek, kızın oradan ayrılmak isteyecek.
O gün geldiğinde de
sana telefon açıp 'Anne, ben dönüyorum' demesini isteyeceksin."
Ben de buna karar verdim.
Ailem ve diğer herkes yavaş yavaş kabullenmeye başladılar,
"Pek hoşumuza gitmiyor ama ne yapalım, durum bu."
Tabii ki bu kadar çok boğazı Bhagavan tek başına besleyemez.
Bu yılın Sevgililer Günü'nden itibaren de yeni bir sağkolu var.
Karısı Radha.
Bhagavan, Jack Hanna, Jeff Corwin tarzı
televizyonda sık görünen bir hayvan uzmanı olmak istiyordu.
Sonra Bhagavan'ın aklına bir senaryo yazma fikri geldi,
bir film yaparak dikkatleri üzerimize çekmeyi amaçlıyordu.
Doktor Antle'ın son projesi genel izleyiciye uygun Yavrular filmi.
Filmde Bhagavan ve eşi Radha da oynuyor.
Ortak yönetmenliğini de Oscar Ödüllü eski bir Disney yönetmeni yapıyor.
Filmin bütçesi çok büyük olmayabilir ama vermek istedikleri mesaj büyük.
Uzun metrajlı bir saçmalık çektim.
Dünyanın en kötü kaplan filmi ve o kadar kötü ki çok güzel.
Büyük Kaplan Yavrusu Macerası.
Hayatımda yaşadığım en büyük fiyaskolardan biriydi.
Gişe rekorları kıran bir film çeken insanları anlatan
bir Saturday Night Live skeci için bundan iyi bir kadro kurulamazdı.
Sihir gösterisi şehre geldiğinde güzel bir yaz günüydü.
Herkes Muhteşem Marvin
ve vahşi hayvanlarının müthiş, muzip illüzyonlarını görmek için gelmişti.
On yaşında bir çocuğun küçük bir kasabadan çıkıp
kaplanların olduğu bir filmde başrol olması.
Çok büyük bir olaydı.
Andrea Terry, Yavrular'ın yıldızlarını görmek için Wintergreen'e gitti.
Buckingham, sadece iki trafik lambası, bir marketi olan,
inek, geyik ve hindiyle dolu şirin bir kasabaydı.
Aslanları, kaplanları ve ayıları
görme fırsatı her zaman ele geçmiyordu.
Burada bütün ekip var,
Radha, Bhagavan, ben, Anna, Teresa, RB.
Sözde film yıldızı olup binlerce dolar kazanacaktık.
Sanki E.T. ayarında bir film çekiyormuş gibi davranıyorlardı.
Film için sadece iki ya da üç erkek ve kız seçeceğiz,
iki kardeş falan da olabilir,
yani hepiniz filmde olmayacaksınız.
Seçmelere 50 çocuk falan katılmıştı.
Filmin hissesini alacak kişilerin çocuklarını seçtiler.
Kiliseden bir grup ebeveyn filme para yatıracaktı.
Birçoğu varlıklıydı.
İlk başta düşünülene göre, üç yaşındaki RB karakterinin
yetişkin hâlini Kevin Bacon oynayacaktı.
On yaşında da olsanız Kevin Bacon'ı tanıyordunuz.
Harika bir olaydı ama Kevin Bacon falan gelmedi.
Bhagavan ortaya bir sürü ünlü isim atıyordu.
Biri de Kevin Bacon'dı
ama filme kimse itibar etmemişti çünkü çok kötü, berbat bir projeydi.
Kevin Bacon'ın haberi bile olmayabilir.
Bence hepsi kocaman bir rüyadan ibaretti.
Daha önce bir filmde oynamamıştım.
Servisten inince kaplan yavrularını bulduğumuz sahneyi çektiğimiz yerdeyiz.
Kahramanlarımız Terry, arkadaşı Todd ve kardeşi RB,
hayatlarını sonsuza dek değiştirecek bir şey bulurlar.
Ama ailem hisse almadığı için sonra beni filmden çıkardılar.
Hikâye bu üç arkadaşın,
bir gün ormanda bu üç yavruyu bulmasını anlatıyor.
Filme birlikte başladığımız adam Oscar ödüllü bir sinemacıydı,
filmin ortasında tekrar alkole başlayıp gerçeklikten koptu,
kahvaltıda bile bardak bardak votka içen ayyaşın tekiydi, boku yemişti.
Nerede duruyordun, o kadar yakın mıydın?
Tam şurada.
Orada, tamam. Elin neredeydi peki?
Burada kalamazlar Bob!
Kalsınlar. Devamlılık için.
Tamam ama bu, yavruları öldürür.
Tamam, pekâlâ. Hazırız.
Yakın plan.
Tam bir hatalar silsilesiydi.
Her gün bir öncekinden daha kötü oluyordu
ve prodüksiyon gitgide daha da dibe batmaya başlamıştı.
Bu çocuklar tüylü dostları hakkında ne düşünüyor?
Yavrular iyi ama büyük kaplandan pek emin değilim.
-Büyükler korkutucu. -Evet.
-Sen kayda gir, ben kovalayacağım. -Başladık.
Her an fikrini değiştirip
bizi yemeye karar verebilecek dev bir kaplanın bir metre uzağındaydık.
Tehlikede olduğumu bilmiyordum çünkü o sırada hayvan gerçekten kaçmıştı
ve geri getirmeye çalışıyorlardı.
Kaplan sana ya da yakınına gelemez çünkü büyük bir zincire bağlı.
Sonradan öğrendim ki çekimlerin başında bir kişiyi ısırmış.
Hayvanları sigortalatmışlardı, ekipmanları sigortalatmışlardı
ama çocuklar sigortalı değildi.
Panterle aramızdaki tek şey 15 yaşında bir kızdı.
Bunu neden sevemiyoruz?
Aslında bütün hayvanlar, onları yavruyken besleyip
yetiştiren insanlara karşı çok iyidirler
ama yabancıları pek sevmiyorlar.
Hayvanların olduğu her çocuk filminin çok izleneceği beklentisi vardı,
sanırım herkes de buna ikna olmuştu.
Fiyasko olacağını kimse bilmiyordu
ve bu konudan da hiç bahsedilmiyordu.
Hesaplanan tüm masraflar bunlardı.
Yarım milyon dolarlık bir projeden bahsediyoruz,
ortaya bundan çok daha iyi bir şey çıkmasını beklersiniz.
Bize ödeme yapacaklarını ve belki ünlü olacağımızı sanıyorduk.
Ama para almayacağımızı bilseydik protesto ederdik.
Benim ailem de dâhil birçok aileye
bu filme yatırım yaparlarsa kâr payı alacakları söylenmişti.
Eminim bir sürü insan bu işte çok para kaybetmiştir.
Bugünün standartlarına göre bile yarım milyon dolar çok para.
Birinin yatırımların ve paranın nereye gittiğinin peşine düşmesi gerek
ama 30 sene öncesinden bahsediyoruz.
Bhagavan hakkında kesinlikle doğru olan iki şey var.
Birincisi, onunla herhangi bir şekilde bağ kurmaktan asla hayır gelmez,
mutlaka size zarar verir.
İkincisi de, ortada kazanılacak bir para varsa
o parayı asla size yedirmez.
GÜNEY KORE
Kore'ye gitmek için milyon dolarlık bir sözleşme imzalamıştım,
haftada yedi gün, günde üç gösteri yapacaktım.
Bhagavan sürekli yanıma gelip gidiyordu.
Bense günde üç gösteri yapmakla kalmıyor, adımı da duyuruyordum.
Özel konuklara gösteriler yapıyordum.
Beni günde 18 saat çalıştırıyorlardı,
bense doğru dürüst para kazanmıyordum bile
çünkü Bhagavan yapımcıyla gizli bir anlaşma yaparak
paranın çoğunu kendisi almıştı, ben de o gösterileri bedavaya yapmıştım.
Kevin benim bütün mirasımı
benim iznim ya da dahlim olmadan harcadı.
Ondan boşanmam bile bir yıl sürmüştü.
Başkalarının parasını almaya o zaman başlamıştı.
15, 20 sene boyunca Doc'un tüm sahne şovlarını ben yazdım.
Gösterinin en önemli anı kaslanın çıkışıydı.
"Karşınızda kaslan Sudan.
Aslanlar şehri denilen Singapur antik kentinden geldi."
Uzun, uzun yıllar önce, "aslanlar şehri" denilen
Singapur antik kentinde kahverengi canavarlar varmış!
İşte bu karşınızda gördüğünüz devasa yaratık.
Dükkânın kârını yarı yarıya bölüşecektik.
Kaplanla fotoğraf çektirip hediyeliklerin önünden geçecektin.
Üstünde kaplan resmi olan tişört ya da şemsiye alabiliyordun.
Benim bölümüm orasıydı, hediyelik dükkânıydı.
Geçinmek için yeterli değildi. Çok şey feda ettim.
Kazandıkları para hayvanlara yardıma gidiyordu.
Hayvanları severim, koruma işi de bence çok önemli bir iş.
Eğitmenlerimiz hayatlarını bu harika hayvanları korumaya adadılar.
Öğrendiklerimizi sizinle paylaşmak gerektiğini düşünüyoruz.
09,30'da tura çıkıp 13,30'da bitirdik.
25 bin dolar kazandılar.
Vahşi yaşamı kurtarmakla ilgiliydi.
Bizim sattığımız ve tanıtımını yaptığımız her şey de
vahşi yaşamı korumaya gidecek
ve insanlar bunu satın alacak.
Doc Antle, ona paranın bir kısmını doğal hayatı korumaya aktarırsa
insanların "Bunun kalbi temiz" deyip daha çok bağış yapacağını öğretmişti.
NADİR TÜRLER FONU
Nadir Türler Fonu'nun kurucusu ve yöneticisi Bhagavan Antle'la tanışın.
Nadir Türler Vakfı, nadir türleri korumak için…
Bu, hayvanları korumayla ilgili değildi.
Nasıl daha çok para kazanabiliriz,
başka nelerden yararlanabiliriz meselesiydi.
Bu kapı, Pigme krallarından birinin…
Şimdi söylemek istemiyorum.
Pigmelerin yaptığı bu inanılmaz kapıya bakacağız.
Aldığımız inanılmaz miktardaki ekipmanların bazılarını da görebilirsiniz.
Doğal hayatı korumaya milyonlarca dolar katkı sağladım, bunun hepsi kayıtlı.
VAHŞİ KEDİLERİ KORUMA VAKFI
Doc Antle'ın Nadir Türler Fonu'na baktık, tamamıyla çöp.
O paranın büyük bir kısmı kendi tesisine geri gidiyor
ve bunun koruma olduğunu savunuyor.
Bu, işletmelerin halkı ürünlerinin çevre dostu olduğuna
ikna etmek için kullandıkları
"sözde çevrecilik" denen aldatıcı bir taktik.
Burada, Amerika'da toplanan fonlar
oradaki hayvanları korumak amacıyla Afrika'ya, Endonezya'ya,
Güney Amerika'ya gönderilecek.
Aslında Amerika dışında hiç koruma çalışması yapmadık.
Eğlenmek için doğada hayvanları görmeye tatile giderdik.
Üreme programları geliştirebilsinler diye Tayland'a kaplan götürmüştük.
BANGKOK, TAYLAND
Samutprakan Timsah ve Hayvanat Bahçesi'ne gitmiştik.
Yüzyılın başında bir hayvanat bahçesi gibiydi.
Bhagavan, kaplanlarını Tayland'a sokmak için çok uğraştı,
"Yeni bir soy yaratacağız. Burada yaşıyorlar" falan dedi.
"Kaplanların ana vatanı Tayland, onları geldikleri yere geri götürüyoruz."
Aslında yaptığımız çalışanlara yavrularla fotoğraf çekmeyi öğretmekti.
Sigara için yalvaran bir şempanze vardı,
insanlar ona sigara attığı için sigara tiryakisi olmuştu.
Hayvanat bahçesi de bunu kullanıyordu. Koruma falan yalandı.
Asya ve Afrika'daki koruma programlarından bahsetmek çok etkileyici.
Değil mi? Propaganda için yani.
Dışarıdan insanların gelip perde arkasını görmesine izin verirseniz
bütün büyü bozulur.
Yaptığımız fotoğraf çekimlerinde arka planda kafes varsa
"Kullanmayın" derdi.
İnsanların hayvanların kafeste olduğunu düşünmesini istemezdi.
Kayboluyoruz. Kaplanlara geldik.
Daha önce röportaj yaptığımız yerin ışığı falan iyiydi.
İstiyorsanız.
-Bence iyiydi. -Kafes görmek istemiyoruz.
Kafeslerde tutulan kediler sürekli yürürdü.
Yapacak bir şeyleri, gidecek yerleri yoktu
ve sürekli olarak ayakları kanayıncaya kadar yürürlerdi.
Ayaklarının altı kan oluncaya kadar.
Bu konuda bir şey söylediğimde de
"Yıka o zaman" diyorlardı.
Kanları günde bir kez hortumla yıkarlardı.
ÇIKIŞ
Fil, en sosyal hayvanlardan biri olduğu gibi,
hayvanlar âleminin de en zeki canlısıdır.
Ama her gün yapayalnızdı.
Bunun yanlış olduğunu fark etmediğimi söylemeye utanıyorum.
Bir gün, yırtıcı kuşları beslemek için
dondurucudan bıldırcın eti almamı söylediler,
dondurucuyu açtığımda kaplan yavrularıyla doluydu.
Bana onların ölü doğduğunu söylediler.
O yavruları öyle görmek… onların hepsi sağlıklı kaplanlardı.
Elimizde o büyüklükte ölü doğan yavru yoktu ki.
Ama yanlış görünen bir şey gördüğünde
sana bir sebep söylerdi ve sen de buna inanırdın.
Kabul ederdin çünkü aksi takdirde
orada korkunç şeyler dönüyor ve sen de bunun parçasısın demekti.
Aynen öyle, kameraya bak. Kameraya bak.
Bizim her şeyimiz şeffaf,
hayvanlar için eşsiz kalitede bir yaşam sunan olağanüstü bir tesisiz.
Burada, başarı, anlayış, çok sıkı çalışma
ve hayatlarını bu işe adamış insanlar sayesinde ortaya koyabildiğimiz
harika işler dışında görülecek bir şey yok.
Şimdi düşününce Julie'ye buranın harika olduğunu söylediğime pişmanım.
Burayı hayvanseverler için cennet sanıyordum
ama cennet falan değilmiş, tam tersi.
İkinizin birlikte olduğunu öğrendiğinde Doc nasıl tepki verdi?
Aslında çok garip çünkü onun benimle yaşamasına ses etmemişti.
Yerleşke için bir ilkti.
Ama her ne kadar destek oluyor gibi görünse de onun hayatını berbat hâle…
Kâbus gibi.
…getirmişti.
Her açıdan üzerime geliyordu.
Olanlardan dolayı o kadar rahatsızdım ki Julie'nin adına onunla konuştum.
Onunla konuşurken ağladığımı hatırlıyorum.
İsrail Ordusu'na katılmış yetişkin bir adamdım
ve bu kızı sevdiğim için ağlıyordum.
"Ona neden böyle davranıyorsunuz?"
Arkamızdan insanlara yalan söyleyip hikâyeler anlatıyordu
çünkü herkesin bir tek ondan medet ummasını istiyordu.
Doc, bana Julie'nin deli olduğunu, aklının yerinde olmadığını,
dikkat etmem gerektiğini ve vaktimi boşa harcadığımı söyledi.
Bir yanım "Gerçekten deli mi?" diyordu, "Julie deli mi acaba?" diye sorguladım.
Sebep arıyordum, "Deli mi? Gerçekten öyle mi?"
Hayır, deli değildi.
Hiç pişman değilim çünkü buradayız.
-Doğru. -17 yıl sonra bile.
Ama bir yanım birazcık suçluluk hissediyor.
İyice kurula, silip geçme.
Titriyor mu?
Hayır, daha değil.
Bazen hayatınızın
nasıl olacağıyla ilgili hayalleriniz gerçeğinden daha iyidir.
Ben her zaman bağımsız ve biraz asi biriydim.
Açıkçası bence bu, Bhagavan'ın bende fark ettiği
ve takdir ettiği bir özellikti ama ters tepti.
Problem yaşamaya başladılar.
Bhagavan tabii ki çok kontrolcüydü.
Kız çok gençti, yeni şeyler denemek istiyordu.
Fotoğraf ya da film çekimi için gittiğimizde,
çoğunlukla oyuncu ya da manken olarak beni kullanırdı.
Hayvanlar olmadan modellik yapmak için birkaç teklif aldım
ama o buna izin vermedi ve büyük hayal kırıklığına uğradım.
Onun sözünü dinlememeye, kafasına göre hareket etmeye başladı,
istediğinde arabayı alıp gidiyordu.
Hepimiz genç kızlardık işte.
Ehliyetimi almayı çok istiyordum,
bu benim yaşımdaki biri için normal bir durumdu tabii.
Sürekli neden ehliyet alamayacağımız,
neden pratik yapamayacağımızla ilgili bir bahane üretiliyordu.
Ben de sahte kimliğimi alıp
gidip kendime bir ehliyet çıkarttım.
Bunu duyunca çok öfkelendi, acayip öfkelendi.
Bunun güvenlikle değil, kontrolle ilgili olduğunu fark ettim.
Bu genç kızı alıp ona istediği gibi şekil vereceğini, bulaşık yıkatacağını,
evi falan temizleteceğini umuyordu.
Kızımı hiç tanımıyordu. Kızımın hiç de öyle bir niyeti yoktu.
Biz evlendikten sonra,
bana olan ilgisinin ben daha çok küçükken başladığını itiraf etti.
11 yaşımdan beri.
Bu beni müthiş rahatsız etti
ve ilişkimizin tüm dinamiğini değiştirdi.
Olayları daha açık görmeye başladım,
bu da beni ürküttü açıkçası
ve artık onun eşi ya da sevgilisi olmak istemiyordum.
Amanın. Karın, eve… İğrenç!
Karın, eve geldiğinde onu öpmene izin veriyor, öyle mi?
İş için uzaklara gidiyordu, ben onunla gitmiyordum.
O da bunu sorun etmemeye başlamıştı çünkü yavaş yavaş Dawn'a meylediyordu.
Bu Shankar, iki yaşında bir erkek.
Radha müthiş bir şey yapmıştı.
Onunla çok gurur duyuyordum, inanılmazdı.
Onu terk ettiğinde 17 yaşındaydı.
Onun Dawn'la bir iş için gitmesini bekledi,
evden uzakta olsunlar diye.
Bir telefon geldi ve "Ben gidiyorum" dedi.
"Oraya geliyorum. Kız arkadaşımla yola çıkıyoruz."
"Tamam. Tamam, gel hadi" dedim.
İlk işim hemen bankaya gidip
hesaplarımızı kapatmak ve kalan tüm parayı almaktı.
Çok büyük bir para değildi aslında
ama kaçışımız için yeterliydi.
Kız arkadaşımla hayvanat bahçesinden arabayla çıktık.
Mümkün olduğunca ön kapıya yakın yanaşıp tüm kişisel eşyalarımı
ve bulabildiğim bütün değerli şeyleri de
yanıma alıp arabaya yüklemeye başladım.
Bunları saklamak için değil, koz olarak kullanmak için alıyordum.
Ayrılıklarda takındığı tavrı görmüştüm,
elimde pazarlık edebilecek bir şey olması gerekiyordu.
Komodinde başka bir kadının parfümü vardı.
Bir de daha önce orada olmayan vibratör vardı.
O yüzden, büyük kaçışımı yaparken
her ne kadar biraz yanlış olsa da
dolaptaki diğer tüm kıyafetleri de alıp
üstlerine tüm parfümü boca edip iyice sinmesini sağladım
ve vibratörü de alıp, çalıştırıp yatağın üstüne fırlattım.
Arabayla giderken şöyle düşündüğümü hatırlıyorum,
biraz uzaklaşınca daha rahat düşünme fırsatım olmuştu,
"Tanrım, lütfen, o piller uzun süre dayansın,
eve dönünce, orayı talan edip her şeyi aldığımı gördüğünde
vibratör hâlâ çalışıyor olsun."
Kız arkadaşımla arabayı Virginia'dan Kaliforniya'ya kadar sırayla kullandık,
adrenalinimiz o kadar yüksekti ve o kadar korkmuştuk ki
deli gibi gaza basıp hiç durmadan gidiyorduk.
Virginia'dan Kaliforniya'ya rekor bir sürede geldik,
Kaliforniya'ya vardığımda Bhagavan'ı aradım,
bana "Neredesin?" dedi.
"Kaliforniya'dayım" dedim. "Bu imkânsız" dedi.
Aldığımız benzinin kredi kartı ekstresi gelince görürsün.
Hiç durmadı bile. Kaliforniya'ya kadar gitti.
Çok cesurcaydı. Çok cesur bir hareketti.
Bu yüzden onu hep takdir etmişimdir.
Bhagavan'ı alt edebilen çok az sayıdaki kadından biriydi,
o yüzden çok gurur duydum.
Pisi pisi kedicik Radha.
Kedi severler sana bayılıyor! Seni çok seviyorlar.
Harika bir kaplan kraliçesisin.
Sanırım bir bakıma benimle
gurur duyan bir yanı olduğu da söylenebilir.
Genel olarak düşünürsek bana karşı yaklaşımı
diğer birçok kadına yaklaşımından çok daha iyiydi.
Evet.
O kız benden çok daha güçlü biriydi
ama Tilakam'a hamile kaldığımda beni kurtaran da bu oldu.
Çünkü ben bir şekilde, istismara, yalanlara
ve psikolojik manipülasyona katlanabiliyordum.
Ama çocuğum için bunu istemediğimi fark etmeye başladım.
Çocuğumun,
öfkelendiğinde başkasına vurabilecek biriyle büyümesini istemedim.
"Beni bırakırsan seni öldürürüm" derdi.
Hep böyle söylerdi.
Neden böyle dediğini biliyorum,
sırlarını bilen birinin gitmesine izin veremezdi.
Başka bir insanı öldürmenin onun için sorun olmayacağını düşünürdüm.
Mark Topping'in ölümü bana göre çok şüpheliydi.
Ölmesi onun çok işine geliyordu. Öyle diyelim.
Bu röportajı birçok kez reddettim.
Reddetmemin sebebi de tüm hayatımı
o insanları unutmaya çalışarak geçirmemdi.
Ama birden bunu yapmayı Mark'a borçlu olduğumu fark ettim
ve birinin onun adına konuşup onun sesi olması gerekiyordu
çünkü artık onun sesi çıkmıyor.
Bir mesaj almıştım, "Aman tanrım, beni hemen ara" diye.
"Kaplan Kral'ı izledin mi?" "Hayır. Ne demek istiyorsun?" dedim.
"Kaplan Kral ne?"
Diziyi açtım ve atlayarak bakıp Mark'ın olduğu yeri aradım
ve ilk bölümün 31. dakikasının 52. saniyesinde,
Bhagavan'la küvette iki kaplan vardı.
Kaplanlardan biri dışarı atlıyordu
ve Mark işte oradaydı,
bir buçuk saniyeliğine, atlayan kaplanı tutarken görünüyordu.
Bunca yıl sonra arkadaşımı filmde görmek heyecan vericiydi.
Onu anında tanımıştım, üstelik sadece profilden görünüyordu.
Yani, düşünsenize, çok sevdiğiniz bir arkadaşınızı
o kadar sene sonra yeniden…
Yani, o öleli 32 sene oluyor sonuçta.
Bak anne, suyun üstünde durabiliyorum!
O gün yaşananların gerçek hikâyesini, aslında neler olduğunu
hiç öğrenemedik.
Sizin öğrenebileceğinizi umduğum için irtibata geçtim.
Bir gece önce kavga etmişlerdi
ve ertesi gün Bhagavan çok sarsılmıştı.
Çok büyük bir terslik olduğu hemen belli oluyordu.
"Ne oldu?" dedim.
O da Mark'ın kayıp kayalıklardan düştüğünü
ve kafasını aşağıdaki kayalara çarpıp öldüğünü söyledi.
İçten içe onun doğruyu söylemediğini biliyordum
ve bu durum beni 30 senedir yiyip bitiriyor.
O adamın öldüğü günden beri,
"Bu iş çok şüpheli. Ona ne oldu?" deyip duruyorum.
Bir tane daha şey…
Alt yazı çevirmeni: Reşat Bir