‪(ตอนต่อไปนี้มีการอธิบาย ‪การล่วงละเมิดทางเพศกับผู้เยาว์)
‪(ซึ่งอาจสร้างความไม่สบายใจกับผู้ชมบางคน)
‪(ถ้าคุณหรือคนที่คุณรู้จัก ‪มีประสบการณ์การล่วงละเมิดทางเพศ)
‪(กรุณาไปที่ WWW.WANNATALKABOUTIT.COM ‪เพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติม)
‪(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‪มีสาวสวยมากมายไม่ขาดสาย
‪พวกเธอเข้าออกประตูพวกนั้นไม่หยุดหย่อน
‪จนเกือบต้องใช้ประตูหมุนแล้ว
‪เรื่องส่วนตัวและชีวิตส่วนตัวของผม ‪ผมอยากพูดตรงๆ นะ
‪ผมไม่มีอะไรต้องปิดบัง
‪และความจริงก็คือ ย้อนกลับไปในวัย 20 ‪ในยุค 1980 ผมสำส่อนเกินไป
‪เสือเป็นโชว์ที่น่าดึงดูด
‪ถ้าคุณอยู่คณะละครสัตว์และได้ทำงานกับเสือ
‪คุณจะได้อะไรๆ มากกว่าเป็นตัวตลก
‪ด็อก แอนเทิลขึ้นชื่อว่าชอบผู้หญิงมากมาย
‪ถ้าคุณพยายามอธิบายเรื่องนั้น ‪กับคนที่ไม่รู้เรื่องด้วย
‪ไม่ว่ายังไง มันก็ฟังดูงี่เง่าและประหลาดที่สุด
‪เหมือนในเรื่อง "แดนสนธยา" อะไรแบบนั้น
‪ผมบอกด็อก แอนเทิลเมื่อปี 1999 ว่า ‪อย่ามาร้องไห้คร่ำครวญเรื่องผู้หญิงของคุณ
‪ผมไม่อยากฟัง
‪แค่จับตาดูเรื่องเลวร้ายของผมก็มากพอแล้ว
‪โดยไม่ต้องพยายามหาคำตอบว่า ‪ด็อกทำอะไรตอนที่เราไม่ได้ร่วมงานกัน
‪เมื่อวันก่อนในโพสต์เฟซบุ๊กของผม ‪ในสเตตัส ผมโพสต์ว่า
‪"ผมไม่ต้องการคอร์เวทท์ ผมไม่ต้องการเสือ
‪ผมมีไอ้จ้อนใหญ่ๆ แล้ว"
‪(การหลบหนีครั้งยิ่งใหญ่)
‪ภควันต์กับฉันเจอกันครั้งแรกที่อาศรม
‪ฉันน่าจะอายุ 11 หรือ 12 ขวบ
‪(ราธา เฮิร์ช ‪อดีตภรรยาของด็อก)
‪พวกเขาจะจัดมื้อกลางวันและเขามากิน
‪ที่จริงฉันก็หลงเสน่ห์เขาในทันที
‪เขาเป็นคนที่น่าสนใจสุดๆ
‪ครั้งแรกๆ ที่ลูกสาวฉันเห็นเขา
‪เธอบอกว่า "หนูต้องแต่งงานกับเขาให้ได้"
‪เธอมักจะท่องประโยคนี้ตั้งแต่ยังเด็ก
‪"แม่ไม่ใช่เจ้านายของหนู"
‪ตอนเด็กๆ บางครั้งฉันจะใช้เวลา ‪ช่วงสุดสัปดาห์ที่บ้านเขา
‪ฉันอยากใช้เวลากับเขาและเหล่าสัตว์
‪ทุกคนชื่นชมเขา
‪และฉันไม่เคยเอะใจเลยว่ามีอะไรผิดปกติ
‪ในตอนนั้นฉันไม่เคยกังวลเรื่องนี้เลย
‪แม่ฉันย้ายบ้านบ่อยๆ และฉันก็ชอบการมีอิสระ
‪ฉันรู้สึกขอบคุณที่ได้อยู่คนเดียว
‪แม่ของเธอไม่ได้มีความสำคัญ
‪มันแปลกมาก ‪และเธออยู่กับหลายครอบครัวที่โยกาวิลล์
‪ราธากลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้เรา
‪หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็กลายเป็นแฟนเขา
‪เธออายุเท่าไรตอนที่เริ่มเป็นพี่เลี้ยงเด็กคะ
‪เธอยังเด็กมาก
‪ฉันอายุ 14 ตอนที่มีเรื่องโรแมนติกครั้งแรก
‪นั่นเป็นวันที่เรามีอะไรกันเป็นครั้งแรก
‪เขาบอกฉันว่ามันเป็นหนึ่งในสิ่งที่เขาชำนาญ
‪แต่ครั้งแรกมันออกจะน่าผิดหวังนะ
‪หลังจากที่เราคบกัน
‪เขาพูดว่า "ถ้าเธอไม่โอเค ‪ฉันทำให้เธอลืมได้นะ
‪เหมือนพลังสะกดจิตของเจได"
‪และที่จริง แม้แต่ตอนอายุแค่นั้น ‪ฉันก็รู้สึกว่านั่นมันแปลกกว่า
‪การที่เขามีอะไรกับเด็กสาวอายุ 14 อีก
‪ตอนที่ฉันรู้ว่าเขามีความสัมพันธ์กับซูมาติอยู่
‪ฉันคิดว่านั่นคือเหตุผลหนึ่งที่ฉันรู้สึกว่า ‪"อ้าว ฉันก็โตแล้วนี่"
‪ครั้งแรกคือที่หลังรถกระบะ
‪ฉันจำได้ว่าถามเขาว่า ‪"ทำไม ทำไมต้องหลังรถกระบะ"
‪เขาพูดว่า ขอใส่เครื่องหมายคำพูดนะ ‪ฉันจำได้แม่นเลย
‪"เพราะฉันอยากเอากรงเล็บตะครุบเธอ"
‪แค่ลูบมัน แค่ปล่อยให้มันลูบเราเพื่อแสดงความรัก
‪เราไม่เล่นแมวไล่หนู ไม่หมาหยอกไก่
‪หือ ใช่ มันแรงเยอะมาก
‪ก่อนหน้าราธา เขาเคยบอกเป็นนัยๆ ‪ว่ามีแค่บราห์มีกับฉัน
‪แต่พอเขาไปยุ่งเกี่ยวกับราธา ‪เขาก็แบบว่า "ฉันอยากมีผู้หญิงหลายคน"
‪ฉันเคยมีอะไรกับราธาและภควันต์ ‪มากกว่าหนึ่งครั้ง
‪ฉันจำได้ว่ามันดูแปลกๆ ‪เพราะซูมาติกับเธอเคยเกลียดกัน
‪แล้วจู่ๆ พวกเธอก็กลายเป็นเพื่อนรักกัน
‪ด้วยวัยเด็กขนาดนั้น เราต่างรับมือกันได้ดีมาก
‪แต่สุดท้ายแม่ฉันก็รู้เรื่องผ่านบราห์มี
‪ฉันเห็นพวกเขานัวเนียกัน ฉันถึงได้รู้
‪ฉันไม่เคยคิดว่า ‪เขาจะมีเซ็กซ์กับผู้หญิงที่เด็กขนาดนั้น
‪มันยากสำหรับฉันที่จะจินตนาการว่า ‪ฉันแต่งงานกับคนที่ทำแบบนั้น
‪ฉันคิดว่า "เราต้องพาเธอออกมาจากที่นั่น"
‪และไม่นานนัก ฉันให้เธอบินข้ามประเทศ
‪ฉันไปรับเธอที่สนามบิน ให้เธอมาอยู่ด้วย
‪และฝั่งตรงข้ามของบ้านที่ฉันอยู่ ‪เป็นโรงเรียนคาทอลิก
‪แม่ฉันส่งฉันเข้า ‪โรงเรียนมัธยมคาทอลิกเซนต์โมนิกา
‪ตอนนั้นฉันรู้สึกเหมือนกำลังเล่นละคร
‪เราใส่ชุดนักเรียนหญิงคาทอลิก ‪ซึ่งตอนนี้ฉันคิดว่าตลกมาก
‪ยิ่งนึกย้อนไปถึงการลักพาตัวครั้งใหญ่ด้วย
‪สมัยนั้นไม่มีโทรศัพท์มือถือ แต่มีโทรศัพท์บ้าน
‪และฉันได้ยินเธอคุยกับใครบางคน ‪ฉันคิดว่า "เธอคุยกับใครน่ะ"
‪ฉันก็เลยรับโทรศัพท์ ‪และได้ยินเธอพูดว่า "โอเค แล้วเจอกัน"
‪มันเป็นภควันต์ แล้วฉันก็กังวลมาก
‪ฉันพาเธอไปสถานีตำรวจและบอกว่า
‪"ฉันคิดว่าลูกสาวฉันจะหนีไป
‪กับสุภาพบุรุษที่แต่งงานแล้ว ‪และอยู่ในเวอร์จิเนียค่ะ"
‪และตอนนั้นพวกเขาก็ถ่ายรูปเธอ ‪รูปที่อยู่บนแผ่นโปสเตอร์
‪และพวกเขาใช้วิธีขู่ให้กลัวกับเธอ
‪ในความคิดของฉัน ฉันซื่อนิดหน่อย
‪ฉันคิดว่า "นี่เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม ‪เธอรู้ว่าเรารู้แล้วว่าเธอทำผิด"
‪ตอนนั้นฉันไม่สามารถเข้าใจ
‪อยากรับฟังหรือรู้เรื่องนั้นเลย
‪ฉันคิดจริงๆ ว่าฉันรักเขา
‪ประมาณหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ‪เธอใส่ชุดนักเรียนน่ารักๆ
‪เอาหนังสือเรียนไป ‪ฉันถาม "เอาการบ้านไปหรือยัง"
‪"ค่ะ" เธอตอบและออกไปทางประตูหน้า
‪แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย
‪เธอไม่กลับมาเลย
‪ฉันดีใจมากซะจนกระโดดขึ้นรถแล้วหนีไปกับเขา
‪ฉันสงสัยจริงๆ ว่าเขาพาเธอไป ‪ฉันเลยโทรหาเขา
‪ฉันบอก "ภควันต์ ลูกสาวฉันอยู่ไหน ‪ให้เธอมาคุยสายเดี๋ยวนี้"
‪เขาบอกว่า "ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
‪เธอเกลียดคุณ และเกลียดการอยู่กับคุณมาก
‪จนผมคิดว่าเธอหนีไปนะ
‪ผมขอแนะนำให้ไปดูที่ศูนย์พักพิงท้องถิ่น ‪เพราะผมคิดว่าเธออยู่ที่นั่น"
‪และนั่นได้เริ่มการเดินทางของโปสเตอร์
‪"คุณเห็นเด็กคนนี้ไหม" ‪เพราะสมัยนั้นเราไม่มีการแจ้งเตือนเด็กหาย
‪(บุคคลสูญหาย ‪เด็กคนนี้อาจเป็นลูกคุณได้)
‪พวกเขาบอกว่า "คุณต้องเขียนข้อความส่วนตัว"
‪และฉันเขียนว่า ‪"โทรมาหาแม่ที ทุกอย่างจะเรียบร้อย"
‪(ถึงราธา แม่รักแกนะ ทุกอย่างแก้ไขได้)
‪และเอาไปติดทั่วเมือง
‪ฉันตกงานเพราะฉันเอาแต่ร้องไห้ ‪ไม่ก็คุยโทรศัพท์
‪กับตำรวจ นายอำเภอหรือศูนย์พักพิง
‪ใช่ แต่ฉันไม่โทษพวกเขานะ ‪ฉันไร้ประโยชน์ รู้ไหม
‪เขาให้ฉันไปอยู่โรงแรมแถวชานเมืองของดีซี
‪ฉันเลยอยู่คนเดียวในห้องพักราคาถูก ‪อย่างน้อยหนึ่งเดือน
‪ฉันไม่รู้ว่าแม่บ้านจะคิดว่าเกิดอะไรอะไรหรอกนะ
‪เธอจะมาทำความสะอาด ‪และฉันจะนั่งตรงนั้น มันแปลกมาก
‪แต่มันน่าเบื่อมาก ‪ฉันว่าฉันดูรายการทีวีตอนกลางวันเยอะเลย
‪และในที่สุด ฉันก็คิดว่าจำเป็น ‪ที่ต้องบอกให้แม่รู้ว่าฉันปลอดภัย
‪หลังจากหายไปประมาณสามสัปดาห์ ‪เธอก็โทรเก็บเงินปลายทางมา
‪ตอนที่ฉันคุยโทรศัพท์กับแม่
‪มีบางอย่างเกิดขึ้นเมื่อเจ้าหน้าที่โทรมาขัดจังหวะ
‪และแม่ฉันก็ตอบกลับอย่างเร็ว
‪"โอเปอเรเตอร์ ลูกสาวฉันหนีไป
‪ช่วยบอกทีได้ไหมว่าสายนี้โทรมาจากไหน"
‪พวกเขาบอกว่า ‪"จากวอชิงตัน จากวอชิงตันดีซี"
‪และฉันรู้ว่าเขาพาเธอไป ‪เพราะเธออยู่ที่ชายฝั่งตะวันออก แล้วก็หายไป
‪ฉันก็แบบ "ไม่นะ ซวยแล้ว" ‪ฉันตื่นตระหนกและวางสายไป
‪แล้วฉันก็ต้องสารภาพกับภควันต์ว่า ‪"ฉันโทรหาแม่
‪ฉันว่าเราต้องย้ายโรงแรมแล้ว"
‪ฉันไม่คิดว่าเขาจะพอใจกับเรื่องนั้นนะ ไม่เลย
‪เราตัดผมฉัน แล้วก็ทำสีผม
‪ดัดมันและปลอมตัวฉันค่ะ
‪สร้างอีกหนึ่งตัวตนให้กับฉัน
‪มีผู้หญิงคนหนึ่งในโรงเรียนเซนต์โมนิกา ‪และเธอเป็นสาวสวย
‪เธอชื่อชานทัล ริเวร่า ‪และฉันคิดว่ามันเป็นชื่อที่เพราะที่สุด
‪เพราะงั้นตอนที่เขาพูดว่า "เธอต้องมีตัวตน"
‪ฉันก็แบบ "ฉันจะเป็นชานทัล ริเวร่า"
‪ตอนที่ฉันไปอยู่ในสวนสัตว์
‪พนักงานทุกคนถูกบังคับ ‪แม้ว่าพวกเขาจะรู้จักฉันในชื่อราธา
‪พวกเขาถูกสั่งให้เรียกฉันว่าชานทัล
‪ฉันโทรหานายอำเภอที่เวอร์จิเนียไม่หยุด
‪และบอกว่า "คุณต้องไปที่นั่น
‪ฉันเชื่อว่าลูกสาวฉันอยู่ที่นั่น ‪และเธออายุแค่ 15 ปี"
‪เราจะแสดงละครซ้ำไปซ้ำมา
‪อย่าง "นี่คือตัวตนของฉัน ฉันอายุเท่านี้"
‪"ไม่ ฉันไม่ใช่ราธา คุณเป็นบ้าหรือไง"
‪เขาคิดว่าอาจมีนักสืบที่มีเครื่องจับคลื่นเสียง
‪รอให้บางคนหลุดปากเรียกฉันว่าราธา
‪ภควันต์ถูกตำรวจสอบสวน
‪และกลุ่มเจ้าหน้าที่ก็ถือปืนไปหาพวกเขาที่ประตู
‪ฉันคิดว่าภควันต์เองก็สนุกกับบทคาวบอย
‪แบบว่า "นี่เป็นที่ของเรา ห้ามใครเข้ามา"
‪ประมาณหนึ่งเดือนหรือนานกว่านั้น เธอบอกว่า ‪"แม่ หนูไม่อยากให้แม่เป็นห่วง
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดี เราแต่งงานกันแล้ว"
‪ฉันบอกว่า "อะไรนะ"
‪"แกจะแต่งงานได้ยังไง ‪อย่างแรกเลย เขามีเมียมีลูกแล้ว
‪แกอายุ 15 แกจะแต่งงานได้ยังไง"
‪เราปลอมลายเซ็นพ่อฉันในทะเบียนสมรส
‪เพราะเราไม่ได้รับอนุญาตให้แต่งงาน ‪ตอนอายุ 15 โดยที่พ่อแม่ไม่ยินยอม
‪(แต่งงานครั้งที่ - สอง ‪แต่งงานครั้งที่ - หนึ่ง)
‪ณ จุดนี้ ฉันมีสองทางเลือก
‪ฉันอาจเดินหน้าไปหานายอำเภอ ‪ตำรวจ ไปหาทุกคน
‪ให้ตามหาเธอ พาเธอออกมาจากที่นั่น ‪และพาเธอกลับมา
‪แต่ฉันมีเพื่อนที่ฉลาดมาก และเขาบอกฉันแบบนี้
‪"เธอทำได้นะ แต่ลูกจะเกลียดเธอ
‪มันจะทำให้พวกเขาใกล้ชิดกันมากขึ้น
‪หรือไม่เธอก็พยายามอยู่ข้างแกเต็มที่
‪สนับสนุนแก ไปเวอร์จิเนีย สร้างสันติ
‪เพราะวันนั้นจะมาถึง และมันจะมาถึงแน่ ‪ที่แกจะอยากออกมา
‪และเมื่อถึงวันนั้น
‪เธออยากให้แกรับโทรศัพท์แล้วพูดว่า ‪'แม่ หนูจะกลับบ้าน'"
‪และนั่นคือสิ่งที่ฉันตัดสินใจทำ
‪พ่อแม่ฉันและทุกคนเริ่มยอมรับว่า
‪"เราไม่ชอบมันเลย แต่จะไปทำอะไรได้"
‪ด้วยปากท้องมากมายที่ต้องเลี้ยง ‪ภควันต์ทำคนเดียวไม่ได้
‪และในวันวาเลนไทน์ปีนี้ เขามีมือขวาคนใหม่
‪ภรรยาของเขา ราธา
‪ภควันต์อยากเป็นแจ็ค ฮันนา
‪พิธีกรอย่างเจฟฟ์ คอร์วิน ‪ผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์ทางโทรทัศน์
‪และภควันต์คิดเรื่องการเขียนบทขึ้นมา
‪และทำหนังเรื่องนี้ ‪ที่เขาคิดว่าจะดึงความสนใจมาหาเรา
‪โปรเจกต์ล่าสุดของ ดร.แอนเทิล ‪คือหนังเรตจีที่ชื่อ "คับส์"
‪ภควันต์และราธา ภรรยาของเขาได้ร่วมแสดง
‪กำกับร่วมโดยเจ้าของรางวัลออสการ์ ‪และอดีตผู้กำกับดิสนีย์
‪พวกเขาอาจไม่ได้ใช้เงินก้อนโต ‪แต่พวกเขามีเนื้อหาสำคัญ
‪ผมทำหนังขยะเรื่องยาว
‪มันเป็นหนังเกี่ยวกับเสือที่แย่ที่สุดในโลก ‪และมันดีมากเพราะมันแย่มาก
‪เดอะเกรทไทเกอร์คับแอดเวนเจอร์
‪หนึ่งในความล้มเหลวครั้งใหญ่ที่สุด ‪ที่ผมเคยเจอในชีวิต
‪คงไม่มีเรื่องเด็ดกว่านั้น ‪ไปใส่ในรายการแซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์
‪ของคนที่ทำหนังฟอร์มยักษ์แล้ว
‪เป็นวันฤดูร้อนที่สดใส ‪เมื่อการแสดงมายากลมาถึงเมืองนี้
‪ทุกคนออกมาเพื่อดูมาร์วินผู้ยิ่งใหญ่
‪และสัตว์ป่าของเขาแสดงมายาอันลี้ลับน่าอัศจรรย์
‪ความคิดที่ว่ามาจากเมืองเล็กๆ ‪และการเป็นเด็กสิบขวบ
‪ที่จะได้เป็นดาราในหนังที่มีเสือ
‪มันน่าสนใจมากครับ
‪วันนี้อันเดรีย เทอร์รี่ไปที่วินเทอร์กรีน ‪เพื่อดูนักแสดงนำของ "คับส"์
‪บักกิงแฮมเป็นเมืองเล็กเปี่ยมเสน่ห์ ‪ที่มีไฟจราจรสองจุด
‪ร้านขายของชำหนึ่ง วัว กวางและไก่งวง
‪แต่การได้เห็นพวกสิงโต เสือและหมี
‪เรื่องแบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ
‪รูปนี้อยู่กันครบแก๊งเลย
‪ราธา ภควันต์ ผม แอนนา เทเรซ่า อาร์บี
‪เราจะเป็นดาราหนัง ‪และทำเงินได้หลายพันดอลลาร์
‪พวกเขาทำเหมือนกับว่า ‪มันเป็น "อี.ที." เรื่องต่อไป
‪เราจะเลือกเด็กผู้ชาย เด็กผู้หญิงสองสามคน
‪อาจเป็นพี่น้องกัน พี่ชายน้องสาว
‪เพื่อไปแสดงหนังทั้งเรื่อง ‪คงจะให้ทุกคนไปอยู่ในหนังไม่ได้
‪น่าจะมีเด็กไปคัดตัวสัก 50 คนได้
‪พวกเขาเลือกเด็กๆ บางคน
‪เพราะนั่นเป็นลูกๆ ของคนที่จะร่วมลงทุนหุ้นหนัง
‪กลุ่มพ่อแม่จากโบสถ์จะลงทุนกับหนังเรื่องนี้
‪ส่วนใหญ่นั้นร่ำรวย
‪ความคิดแรกคือเควิน เบคอนจะได้รับบท
‪ตอนโตของอาร์บี เด็กวัยสามขวบ
‪แม้แต่ตอนสิบขวบ เราก็รู้จักเควิน เบคอน
‪มันเจ๋งดีนะ แต่ไม่ เควิน เบคอนไม่เคยมาเลย
‪ภควันต์ได้หยอกล้อกับคนดังหลายคน
‪เควิน เบคอนเป็นคนหนึ่ง
‪แต่เขาไม่เคยทำให้ใครสนใจได้ ‪เพราะมันแย่มาก มันเลวร้ายเลย
‪ผมไม่รู้ว่าพวกเขาเคย ‪คุยกับเควิน เบคอนหรือเปล่า
‪ผมคิดว่ามันก็แค่… ฝันให้ไกลมั้ง
‪ผมไม่เคยแสดงหนังมาก่อน
‪นี่คือที่ที่เราถ่ายทำฉาก
‪ที่เราเจอลูกเสือตอนที่ลงจากรถบัส
‪ตัวเอกของเรา เทอร์รี่ ‪เพื่อนของเธอ ทอดด์ และน้องชาย อาร์บี
‪บังเอิญเจอบางอย่าง ‪ที่จะเปลี่ยนชีวิตพวกเขาไปตลอดกาล
‪แต่สุดท้ายพวกเขาก็เอาผมออก ‪เพราะพ่อแม่ผมไม่ยอมร่วมทุน
‪เรื่องราวเกี่ยวกับสามคนนี้
‪ที่วันหนึ่งได้เจอเจ้าสามตัวนี้ในป่า
‪คนที่เริ่มมันกับผมคือคนสร้างหนังรางวัลออสการ์
‪ที่เริ่มติดเหล้าหนักกลางเรื่อง ‪และไม่อยู่กับร่องกับรอยอีก
‪ดื่มวอดก้าเต็มแก้วเป็นมื้อเช้า ‪และเขาเมาเละเทะ
‪เธอยืนอยู่ตรงไหน เธอยืนใกล้ขนาดนั้นเหรอ
‪ตรงนั้นแหละ
‪ตรงนั้นแหละ โอเค แต่มืออยู่ไหน
‪พวกมันอยู่ในนี้ไม่ได้ บ็อบ
‪ได้สิ ผมต้องถ่ายมันนะ
‪โอเค แต่พวกลูกเสือ เดี๋ยวก็ตายพอดี
‪โอเค ก็ได้ เราพร้อมแล้ว
‪โคลสอัป
‪นั่นเป็นชุดความผิดพลาดที่ชวนหัว
‪มันเป็นแค่วันแย่ๆ ต่อเนื่องไม่หยุด
‪และการผลิตหนังนั้นก็เริ่มจมดิ่งไปเรื่อยๆ
‪เด็กกลุ่มนี้รู้สึกยังไงกับเพื่อนขนฟูสี่ขา
‪ลูกเสือ… ก็โอเคอยู่ ‪แต่เสือตัวใหญ่ที่ผมไม่แน่ใจนัก
‪- ตัวใหญ่น่ากลัวกว่า ‪- ใช่
‪- เข้ามาถ่ายใกล้ๆ เดี๋ยวผมไล่เอง ‪- ถ่ายอยู่
‪เราอยู่ห่างจากเสือตัวโตแค่สามฟุต
‪ที่สามารถเปลี่ยนใจและตัดสินใจว่า ‪อยากกินขนมได้ทุกเมื่อ
‪ผมไม่รู้ว่าผมเสี่ยงอยู่ ‪เพราะตอนนั้นเจ้าเสือหนีไปจริงๆ
‪และพวกเขาพยายามเอามันกลับมา
‪เสือไม่สามารถเข้าใกล้คุณได้ ‪เพราะมันถูกล่ามโซ่เส้นใหญ่อยู่
‪ผมมารู้ทีหลังว่ามันกัดชายคนหนึ่ง ‪ไม่นานก่อนที่เราจะเริ่มถ่ายทำกัน
‪พวกเขามีประกันสัตว์ มีประกันอุปกรณ์
‪แต่กลับไม่มีประกันให้เด็ก
‪สิ่งเดียวที่คั่นระหว่างเรากับเสือดำ ‪คือเด็กสาวอายุ 15
‪ทำไมเราถึงลูบเจ้าตัวนี้ไม่ได้
‪ที่จริงสัตว์ทุกตัวน่ารักมาก
‪กับคนที่เลี้ยงพวกมันตั้งแต่เด็กๆ ‪หรือให้อาหารพวกมัน
‪แต่พวกมันไม่ชอบคนแปลกหน้าเท่าไร
‪มีความคาดหวังว่าหนังเด็กที่มีสัตว์จะขายดี
‪และผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่ทุกคนถูกบอก
‪ไม่มีใครรู้ว่ามันจะเจ๊ง
‪ไม่มีการพูด และมันถูกบรรยาย
‪นี่คือค่าใช้จ่ายทั้งหมด
‪เรากำลังพูดถึงโปรดักชันครึ่งล้าน
‪ซึ่งคุณคิดว่าจะคืนกลับมามากกว่าที่ได้มาจริงๆ
‪เราคิดว่าเราจะได้เงินตอนจบงาน ‪และอาจจะมีชื่อเสียง
‪แต่ถ้าเรารู้ว่าจะไม่ได้เงิน เราอาจประท้วงแล้ว
‪ครอบครัวผมและคนอื่นๆ ถูกบอกในสัญญา
‪ว่าถ้าลงทุนในหนังเรื่องนี้ คุณจะได้กำไร
‪และผมมั่นใจว่าหลายคนสูญเงินไปเยอะเลย
‪แม้แต่ตามมาตรฐานของทุกวันนี้ ‪กับสิ่งที่ทำไป ครึ่งล้านก็ถือว่าเยอะมาก
‪ใครสักคนน่าจะสืบได้ว่าเงินลงทุนไปอยู่ที่ไหน
‪เงินหายไปไหน ‪แต่เราพูดถึงเรื่องเมื่อ 30 ปีก่อน
‪มีสองอย่างเกี่ยวกับภควันต์ที่เป็นความจริง
‪หนึ่งคือไม่มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น ‪จากการข้องเกี่ยวกับเขา
‪และเขาจะทำลายคุณ
‪และสองคือถ้ามีเรื่องที่ทำเงินได้
‪คุณจะไม่ใช่คนที่ได้เงินนั้น
‪(เกาหลีใต้)
‪ผมเซ็นสัญญาหนึ่งล้านดอลลาร์เพื่อไปเกาหลี
‪และแสดงสามรอบต่อวัน เจ็ดวันต่อสัปดาห์
‪ภควันต์จะไปๆ มาๆ เขาจะบินไปมา
‪ในขณะที่ผมไม่ได้ทำแค่แสดงสามรอบต่อวัน ‪ผมยังโปรโมตการแสดง
‪ทำการแสดงวีไอพี
‪พวกเขาให้ผมทำงานวันละ 18 ชั่วโมง
‪และผมแทบไม่ได้เงินจากงานนั้น
‪เพราะภควันต์ทำข้อตกลงลับกับโปรดิวเซอร์
‪เอาเงินไปเกือบทั้งหมด ‪และผมทำการแสดงโดยแทบไม่ได้อะไร
‪เควินใช้มรดกทั้งหมดของฉัน
‪โดยที่ฉันไม่อนุญาต หรือโดยที่ไม่มีฉันเกี่ยวข้อง
‪ฉันใช้เวลาเป็นปีกว่าจะหย่าได้
‪นั่นเป็นตอนที่เขาเริ่มหาเงินจากคนอื่นแล้ว
‪ผมเขียนบทให้ด็อกมา 15 หรือ 20 ปี
‪ไฮไลต์สำคัญคือตอนเปิดตัวไลเกอร์
‪แบบว่า "นี่คือไลเกอร์ ซูดานเดอะไลเกอร์
‪ในเมืองโบราณของสิงคโปร์ ‪ซึ่งเป็นที่รู้จักกันในนามเมืองแห่งสิงโต…"
‪เมื่อนานมาแล้ว นอกเมืองโบราณของสิงคโปร์
‪หรือที่รู้จักในชื่อ "เมืองแห่งสิงโต" ‪มีบันทึกเรื่องสัตว์ยักษ์สีน้ำตาล
‪สัตว์ขนาดยักษ์ที่คุณเห็นตรงหน้า
‪ข้อตกลงคือเราจะแบ่งกำไรกัน 50:50
‪คุณจะได้ถ่ายรูปกับเสือ ‪และตอนออกไป คุณจะเดินผ่านสินค้าพรีเมียม
‪แต่คุณจะซื้อเสื้อยืดหรือร่มที่มีรูปเสือได้
‪นั่นคือสิ่งที่ผมทำ ‪แบบว่า มันคือร้านขายของที่ระลึก
‪มันไม่เคยทำเงินได้มากพอ ‪มันเข้าเนื้อผมเยอะเลย
‪แต่เงินที่พวกเขาได้มาก็เอามาช่วยเหลือสัตว์
‪ผมรักสัตว์และผมคิดว่างานอนุรักษ์สำคัญมาก
‪ครูฝึกของเราอุทิศชีวิตให้กับ ‪การดูแลและอนุรักษ์สัตว์ที่น่าทึ่งพวกนี้
‪เรารู้สึกว่าเป็นความรับผิดชอบ ‪ที่จะแบ่งปันสิ่งที่เราได้เรียนรู้กับคุณ
‪เราจะไปทัวร์ตอนเก้าโมงครึ่ง ‪และเสร็จสิ้นตอนบ่ายโมงครึ่ง
‪และนั่นทำเงินได้ 25,000 ดอลลาร์
‪มันคือการช่วยชีวิตสัตว์และสัตว์ป่า
‪และทุกอย่างที่เราขายและโปรโมต ‪จะช่วยในการอนุรักษ์ในป่า
‪และผู้คนจะซื้อมัน
‪ด็อก แอนเทิลสอนเขาว่า ‪ถ้าเขามอบให้การอนุรักษ์นิดหน่อย
‪คนอื่นจะเห็นแล้วพูดว่า "นี่ หมอนี่จริงใจนะ"
‪และบริจาคเงินเพิ่ม
‪(อาร์เอสเอฟ ‪กองทุนสัตว์ป่าหายาก)
‪พบกับ ดร.ภควันต์ แอนเทิล ‪ผู้ก่อตั้งและผู้อำนวยการกองทุนสัตว์ป่าหายาก
‪กองทุนสัตว์ป่าหายากหรืออาร์เอสเอฟ ‪เป็นองค์กรระดับรากหญ้าที่ให้…
‪ฉันเริ่มเข้าใจว่านี่ไม่ใช่เรื่องการอนุรักษ์สัตว์
‪นี่เป็นเรื่องของวิธีการทำเงินเพิ่ม
‪เราจะหาเพิ่มได้ยังไง ‪เราจะเอาอะไรมาใช้ได้อีก
‪นี่คือประตูของหนึ่งในราชาเผ่าปิ๊กมี่ที่กำลัง…
‪ผมไม่อยากพูดนะ ไว้ค่อยคุยเรื่องนั้นกัน
‪เราจะดูข้างในประตูอันน่าทึ่ง ‪ที่สร้างขึ้นโดยชาวปิ๊กมี่นี้
‪และคุณจะเห็นอุปกรณ์น่าทึ่งจำนวนมาก ‪ที่เราเอาไปที่นั่น
‪ผมบริจาคเงินหลายล้านดอลลาร์เพื่อการอนุรักษ์ ‪ซึ่งทั้งหมดตรวจสอบได้
‪(มูลนิธิอนุรักษ์แมวป่าเล็ก)
‪เราดูกองทุนสัตว์ป่าหายากของด็อก แอนเทิล
‪และมันไร้ประโยชน์
‪เงินจำนวนมากกลับเข้าสู่ที่ของเขาเอง
‪และเขาเถียงว่านั่นเป็นการสร้างการอนุรักษ์
‪นี่เป็นวิธีหลอกลวงที่ธุรกิจต่างๆ ใช้กัน ‪เรียกว่า "การฟอกเขียว"
‪เพื่อให้คนที่มีกำลังจ่ายเชื่อว่า
‪บริการของพวกเขาเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม
‪เงินทุนที่ได้รับที่นี่ในสหรัฐฯ
‪จะถูกส่งไปยังโครงการต่างๆ ‪ในแอฟริกา อินโดนีเซีย อเมริกาใต้
‪เพื่อคุ้มครองเหล่าสัตว์ที่นั่น
‪เราไม่เคยทำงานอนุรักษ์นอกสหรัฐฯ เลย
‪เราจะไปเที่ยวพักผ่อน ‪เพื่อดูสัตว์ในป่ากันเพื่อความสนุก
‪และเรานำเสือไปที่ประเทศไทย ‪เพื่อให้พวกเขาพัฒนาโครงการเพาะพันธุ์
‪(กรุงเทพฯ ประเทศไทย)
‪เราไปที่ฟาร์มจระเข้และสวนสัตว์สมุทรปราการ
‪มันเหมือนสวนสัตว์ในช่วงเปลี่ยนศตวรรษ
‪ภควันต์พยายามอย่างหนัก ‪ในการเอาเสือเข้าประเทศไทย
‪บอกว่า "เราจะสร้างสายเลือดใหม่ ‪ที่นี่คือบ้านของพวกมัน
‪เสืออาศัยอยู่ที่เมืองไทย ‪เราจะส่งพวกมันกลับบ้าน"
‪สิ่งที่เราทำคือสอนพนักงาน ‪ในวิธีการถ่ายรูปกับลูกเสือ
‪มีลิงชิมแปนซีตัวหนึ่งที่จะขอบุหรี่
‪เพราะมันติดบุหรี่จากการที่มีคนโยนให้มัน
‪และนั่นเป็นจุดขายของสวนสัตว์ ‪นี่ไม่เกี่ยวกับการอนุรักษ์เลย
‪การพูดถึงโครงการอนุรักษ์ในเอเชียหรือแอฟริกา ‪มันน่าประทับใจมาก
‪ใช่ไหม เพื่อโฆษณาชวนเชื่อน่ะ
‪ถ้าคุณให้คนนอกเข้ามาเห็นว่า ‪เกิดอะไรขึ้นที่เบื้องหลัง
‪ความฝันนั้นคงสลายไปเลย
‪ทุกรูปที่เราถ่าย ถ้ามีการขังกรงอยู่เบื้องหลัง
‪เขาจะบอกว่า "อย่าใช้มัน"
‪เขาไม่ชอบให้คนคิดว่าสัตว์พวกนี้ติดอยู่ในกรง
‪เราหลงทาง ตรงนี้คือไทเกอร์แลนด์
‪ผมว่าจุดที่เราสัมภาษณ์ก่อนหน้านี้ดีมากนะ ‪ทั้งสว่างและสงบ
‪ก็ถ้าชอบน่ะนะ
‪- ผมว่าดีนะ ‪- เราแค่ไม่อยากเห็นกรง
‪เสือที่ถูกขังไว้ในกรง พวกมันจะเดินไปมา
‪ไม่มีอย่างอื่นให้พวกมันทำ ไม่มีที่อื่นให้ไป
‪และพวกมันแค่เดินไปเดินมา ‪จนพื้นเต็มไปด้วยเลือด
‪และนั่นทำให้อุ้งเท้าพวกมันมีแผลโชกเลือด
‪แล้วพอฉันพูดอะไรสักอย่าง พวกเขาก็จะพูดว่า
‪"ก็ฉีดน้ำล้างสิ"
‪เราก็แค่ฉีดน้ำล้างเลือดวันละครั้ง
‪(ทางออก ‪ทางหายนะ)
‪และการที่ช้าง ซึ่งเป็นหนึ่งในสัตว์สังคมที่สุด
‪อาจจะมีสมองที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรสัตว์ด้วย
‪แต่มันต้องอยู่ตัวเดียวทุกวัน
‪ผมอายที่จะบอกว่าตอนนั้นผมไม่เห็นว่ามันผิด
‪ถึงจุดหนึ่ง พวกเขาบอกให้ฉันไปที่ตู้แช่ ‪เพื่อเอานกกระทาแช่แข็ง
‪มาให้พวกนกล่าเหยื่อ
‪พอฉันเปิดตู้แช่ มันเต็มไปด้วยลูกเสือ
‪มีคนบอกฉันว่าพวกมันตายตั้งแต่เกิด
‪การเห็นลูกครอกพวกนั้นเข้ามา ‪พวกมันเป็นเสือที่แข็งแรงมาก
‪เราไม่มีพวกลูกครอกที่ตายตั้งแต่เกิด
‪แต่เมื่อคุณเห็นบางอย่างที่ดูไม่ถูกต้อง
‪เขาจะให้เหตุผลกับคุณ และคุณก็แค่เชื่อ
‪คุณยอมรับมันเพราะทางเลือกก็คือ
‪สิ่งเลวร้ายกำลังเกิดขึ้น ‪และคุณเข้าไปพัวพันกับเรื่องน่ากลัว
‪ใช่แล้ว มองกล้องนั้น มองกล้องค่ะ
‪เราเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ง่าย ‪เราเป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยม
‪ที่มีสภาพแวดล้อมอย่างดีให้กับสัตว์ ‪อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
‪และที่นี่ไม่มีอะไรให้ดู ‪นอกจากงานที่ยอดเยี่ยมที่เราทำได้
‪เพราะความสำเร็จ ความเข้าใจ ‪การทำงานหนักอย่างเหลือเชื่อ
‪และกลุ่มคนที่ทำให้มันเหมือนชีวิตของพวกเขา
‪พอมองย้อนกลับไป ผมรู้สึกแย่
‪ที่บอกจูลี่ว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่น่าทึ่งที่สุด
‪ว่าที่นี่คือสวรรค์ของคนรักสัตว์
‪มันไม่ใช่สวรรค์ แต่ตรงกันข้ามเลย
‪ด็อกมีปฏิกิริยายังไงตอนที่เขารู้ว่าคุณสองคนคบกัน
‪มันแปลกมากเพราะเขาโอเคที่เธออยู่กับผม
‪เขาไม่เคยเห็นด้วยเลย
‪แต่ในขณะที่เขาสนับสนุน เขาก็ทำให้ชีวิตเธอ…
‪เหมือนตกนรก
‪เป็นทุกข์สุดๆ
‪มันเป็นการรุมเล่นงานฉันจากทุกทิศทาง
‪ผมรู้สึกแย่มากกับสิ่งที่เกิดขึ้น ‪ผมจำได้ว่าไปคุยกับเขาแทนเธอ
‪ผมจำได้ว่าร้องไห้ตอนคุยกับเขา
‪และนี่คือผมที่เป็นผู้ใหญ่ เข้าร่วมกองทัพอิสราเอล
‪และผมร้องไห้เพราะรักผู้หญิงคนนี้
‪ทำไมพวกคุณถึงทำกับเธอแบบนี้
‪เขาโกหกผู้คนลับหลังเรา ‪และเล่าเรื่องของคนอื่น
‪เพราะเขาต้องการเป็น ‪ความสบายใจเดียวที่เราทุกคนจะมีได้
‪ด็อกบอกผมว่าจูลี่บ้า ว่าเธอไม่ปกติ
‪ผมควรระวังไว้ และผมกำลังเสียเวลา
‪ส่วนหนึ่งของผมคิดว่า "เธอบ้าเหรอ" ‪ผมเริ่มตั้งคำถามว่า "จูลี่บ้าเหรอ"
‪และผมก็หาเหตุผล "จริงเหรอ เธอบ้าเหรอ"
‪ไม่ เธอไม่ได้บ้า
‪ผมไม่เสียใจเลยเพราะเราอยู่ตรงนี้
‪- ค่ะ ‪- อีก 17 ต่อมา
‪แต่ส่วนหนึ่งของผมรู้สึกผิดนิดหน่อย
‪เช็ดให้แห้งนะ อย่าห่อไว้เฉยๆ
‪ตัวสั่นไหม
‪ไม่ ยังค่ะ
‪บางครั้งจินตนาการของคุณ
‪ว่าชีวิตจะเป็นยังไง มันก็ดีกว่าความเป็นจริงค่ะ
‪ฉันเป็นอิสระและหัวขบถนิดๆ มาตลอด
‪ฉันคิดจริงๆ ว่านี่เป็นสิ่งที่ภควันต์ยอมรับ
‪และชื่นชมในตัวฉัน และมันก็ส่งผลตรงกันข้ามเลย
‪พวกเขาเริ่มมีปัญหา
‪แน่นอนว่าภควันต์เป็นพวกชอบควบคุม
‪เธอเป็นวัยรุ่น เธออยากทดลองทำสิ่งต่างๆ
‪ตอนที่เราไปทำงาน งานสิ่งพิมพ์และงานถ่ายหนัง
‪บ่อยครั้งที่เขาให้ฉันทำแทนนักแสดงหรือนางแบบ
‪ฉันได้รับข้อเสนอสองสามครั้ง ‪ให้เป็นนางแบบแบบที่ไม่มีสัตว์
‪แต่เขาไม่ยอมให้ฉันทำ และฉันผิดหวังมากค่ะ
‪(ไวต์สวอนเมตา)
‪เธอเริ่มแสดงท่าที ไม่ทำตามที่เขาบอก
‪เอารถออกไปเมื่อเธอต้องการ
‪พวกเราเป็นสาววัยรุ่นนะ
‪ฉันอยากได้ใบขับขี่จริงๆ
‪ซึ่งมันเป็นเหมือนพิธีเปลี่ยนผ่านตามปกติ ‪ของคนในวัยฉัน
‪จะมีข้ออ้างเสมอว่า
‪ทำไมเราถึงมีมันไม่ได้ ‪ทำไมเราถึงฝึกขับรถไม่ได้
‪แต่ฉันก็เอาบัตรประชาชนปลอม
‪ไปทำใบขับขี่ได้อยู่ดี
‪เขาโกรธเรื่องนั้นมาก โกรธจริงๆ
‪ฉันเริ่มรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องความปลอดภัย ‪แต่เป็นเรื่องการควบคุม
‪เขาหวังว่าเขาจะได้เด็กสาวคนนี้ ‪และจะหล่อหลอมเธอ
‪และเธอจะล้างจาน จะทำความสะอาดบ้าน
‪เขาไม่รู้จักลูกสาวฉัน นั่นไม่ใช่ตัวตนของเธอเลย
‪หลังจากที่อยู่ด้วยกันและแต่งงานกัน
‪เขาบอกความลับกับฉันว่า ‪เขาชอบฉันตั้งแต่ที่ฉันเด็กกว่านี้อีก
‪ตั้งแต่ฉันอายุ 11
‪นั่นทำให้ฉันอึดอัดสุดๆ
‪และเปลี่ยนความสัมพันธ์ของเราไปเลย
‪ฉันเห็นสิ่งต่างๆ มากกว่าที่พวกมันเคยเป็น
‪และมันทำให้ฉันขนลุก
‪และฉันไม่อยากเป็น ‪ภรรยาหรือคนรักของเขาอีกแล้ว
‪ให้ตายสิ และภรรยาคุณก็ยอม… อี๋
‪และภรรยาคุณยอมให้คุณจูบเธอ ‪ตอนคุณกลับมาบ้านน่ะนะ
‪เขาจะออกไปทำงาน แต่ฉันไม่ไปกับเขา
‪มันเริ่มจะโอเคกับเขา ‪เพราะฉันคิดว่าตอนนั้นเขากำลังตามจีบดอว์น
‪นี่คือแชงการ์ ตัวผู้อายุสองขวบ
‪ราธาทำเรื่องที่น่าทึ่งมาก
‪ฉันภูมิใจในตัวเธอมาก ฉันแทบไม่อยากเชื่อเลย
‪เธออายุ 17 ตอนที่ทิ้งเขาไป
‪เธอรอให้เขาออกไปทำงานกับดอว์น
‪พวกเขาเลยไม่อยู่บ้าน
‪แล้วฉันก็ได้รับโทรศัพท์ ‪เธอบอกว่า "หนูจะไปแล้ว
‪หนูจะออกมาจากที่นั่น ‪หนูกับแฟนกำลังขับรถออกไป"
‪แล้วฉันก็ "โอเค โอเค มาเลย"
‪สิ่งแรกที่ฉันทำคือตรงไปที่ธนาคาร
‪และปิดบัญชีของเรา เอาเงินที่เหลือไปทั้งหมด
‪มันไม่ใช่เงินมากมายอะไร
‪แต่ก็มากพอให้เราหนีได้
‪ฉันกับแฟนสาวขับรถไปสวนสัตว์
‪ฉันจอดรถใกล้ประตูหน้าที่สุด แล้วก็รื้อค้นที่นั่น
‪เอาของส่วนตัวของฉันไปแทบทุกอย่าง
‪และของมีค่าทุกอย่างที่ฉันพอจะหยิบไปได้
‪และไม่ใช่เพื่อยึดของต่างๆ ‪พวกมันมีไว้เพื่อต่อรอง
‪ฉันเคยเห็นว่าเขาเป็นยังไงตอนเลิกราครั้งก่อนๆ
‪และฉันรู้ว่าฉันจะต้องมีบางอย่างเพื่อต่อรอง
‪ที่โต๊ะข้างเตียงมีน้ำหอมผู้หญิงคนอื่น
‪และยังมีไวเบรเตอร์ซึ่งไม่เคยมีมาก่อนนะ
‪ดังนั้นในระหว่างการหลบหนีครั้งใหญ่ของฉัน
‪และฉันยอมรับว่ามันออกจะหยุมหยิม
‪แต่ฉันเอาเสื้อผ้าอื่นๆ ทั้งหมดที่อยู่ในตู้ออกมา
‪แล้วก็เทน้ำหอมขวดอื่นๆ และทิ้งมันไว้อย่างนั้น
‪และฉันเอาไวเบรเตอร์ออกมา ‪เปิดมันแล้วก็โยนไว้บนเตียง
‪และฉันจำได้ว่าฉันคิดตอนที่ขับรถออกไป
‪ตอนที่เราขับออกมาไกลพอที่ฉันจะมีสติคิด
‪"พระเจ้า ขอให้แบตเตอรี่มีไฟมากพอ
‪ให้เขากลับบ้านมาเห็นว่าฉันรื้อค้นที่นี่
‪และเอาทุกอย่างไป
‪ให้มันยังสั่นอยู่บนเตียง"
‪ฉันกับแฟนผลัดกันขับรถ ‪จากเวอร์จิเนียไปแคลิฟอร์เนีย
‪อะดรีนาลีนเราสูบฉีดและเรากลัวมาก
‪จนเราเร่งความเร็วตรงไปที่นั่นเลย
‪เราขับจากเวอร์จิเนียไปแคลิฟอร์เนีย ‪กันแบบเร็วจี๋
‪จนถึงจุดที่ตอนที่ฉันถึงแคลิฟอร์เนีย ‪ฉันโทรหาภควันต์
‪และเขาถามว่า "เธออยู่ไหน"
‪ฉันก็บอกว่า "ฉันอยู่แคลิฟอร์เนีย" ‪เขาบอก "เป็นไปไม่ได้"
‪ฉันก็แบบว่า รอจนกว่า ‪เขาจะได้ใบเสร็จค่าน้ำมันก่อนเถอะ
‪เธอไม่หยุดด้วยซ้ำ ‪เธอขับตรงไปแคลิฟอร์เนียเลย
‪มันกล้าหาญมาก เธอกล้าหาญจริงๆ ค่ะ
‪ใช่ และฉันชื่นชมเธอในเรื่องนั้นมาตลอด
‪เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เอาคืนภควันต์ได้
‪ฉันเลยภูมิใจมากค่ะ
‪แม่เสือน้อย ราธา
‪คนรักเสือรักเธอ รักเธอจริงๆ
‪เธอเป็นนางพญาเสือตัวจริง
‪ฉันคิดว่าอาจจะมีอีกด้านหนึ่งของเขา
‪ที่เกือบจะภูมิใจในตัวฉันในบางมุมนะ
‪และโดยรวมแล้ว ฉันรู้สึกว่าเขาดีกับฉัน
‪มากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ เยอะเลย
‪ค่ะ
‪เธอเข้มแข็งกว่าฉันมาก
‪แต่ตอนที่ฉันท้องทิลาคัม ‪นั่นคือสิ่งที่ช่วยฉันไว้จริงๆ
‪เพราะด้วยเหตุผลบางอย่าง ‪ฉันทนต่อการถูกทำร้าย
‪ต่อการโกหกและต่อการควบคุมจิตใจได้
‪แต่ฉันเริ่มตระหนักว่า ‪ฉันไม่อยากให้ลูกฉันต้องเจอแบบนั้น
‪ฉันไม่อยากให้ลูกฉัน
‪เติบโตมากับคนที่ ‪จะไปแตะต้องคนอื่นด้วยความโกรธ
‪เขาเคยพูดว่า "ถ้าเธอทิ้งฉัน ฉันจะฆ่าเธอ"
‪เขาเคยพูดมันตลอด
‪ฉันรู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้น ก็เพราะว่าเขา…
‪เขาจะยอมให้คนนอกรู้ความลับของเขาไม่ได้
‪ฉันรู้สึกมาตลอดว่า ‪เขาฆ่าคนอื่นได้อย่างไม่มีปัญหา
‪การตายของมาร์ค ท็อปปิ้ง ‪เป็นเรื่องน่าสงสัยสำหรับฉัน
‪ฉันแค่ เอาเป็นว่า มันสะดวกสบายมาก
‪รู้ไหม ผมปฏิเสธการสัมภาษณ์มาหลายครั้ง
‪และเหตุผลที่ผมปฏิเสธก็คือ
‪ผมใช้เวลาทั้งชีวิตพยายามลืมเรื่องคนพวกนั้น
‪แต่จู่ๆ ผมก็คิดขึ้นมาว่าผมติดค้างเรื่องนี้กับมาร์ค
‪และว่าบางคนต้องพูดเพื่อเขา ‪และต้องเป็นเสียงให้เขา
‪เพราะเขามาพูดแทนตัวเองไม่ได้แล้ว
‪ผมได้รับข้อความว่า "ให้ตาย โทรหาฉันเดี๋ยวนี้"
‪"นายเคยดูรายการ 'เจ้าพ่อเสือ' ไหม" ‪ผมบอก "ไม่ หมายความว่าไง"
‪'เจ้าพ่อเสือ' คืออะไร"
‪ผมเลยเปิดดู และ…
‪เริ่มหามาร์ค
‪ผมคิดว่าช่วงนาทีที่ 31,52 ในตอนที่หนึ่ง
‪มีเสือสองตัวในอ่างน้ำร้อนกับภควันต์
‪และเสือตัวหนึ่งกระโดดออกไป
‪และนั่นไง มาร์คอยู่นั่น
‪สักหนึ่งวิครึ่งได้ ‪เข้ามาคว้าตัวเสือที่กระโดดออกไป
‪มันน่าตื่นเต้นที่ได้เห็นเพื่อนฉันในหนัง ‪หลังจากผ่านมาหลายปี
‪ฉันรู้ในทันที ถึงจะเห็นแค่ด้านข้างของเขา
‪ลองนึกดูภาพสิว่าคนที่เป็นเพื่อนคุณ
‪และคุณเป็นห่วงเขามาก ได้เห็นมันหลังจาก…
‪คุณต้องเข้าใจนะว่าเขาตายไป 32 ปีแล้ว
‪ดูสิ แม่ ผมลอยน้ำได้
‪เราไม่เคยรู้เรื่องราวทั้งหมดเลยว่า ‪วันนั้นเป็นยังไง
‪มันเกิดอะไรขึ้น
‪ที่ฉันติดต่อคุณก็เพราะหวังว่าคุณจะหาคำตอบได้ค่ะ
‪พวกเขาทะเลาะกันในคืนก่อน ‪และวันต่อมา ภควันต์ตัวสั่นเลย
‪และคุณรู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติมากๆ
‪แล้วผมก็ถาม "เกิดอะไรขึ้น"
‪และเขาบอกว่ามาร์คลื่นตกจากหน้าผา
‪หัวกระแทกกับหินด้านล่างและตายคาที่
‪ผมรู้สึกว่าเขาไม่ได้บอกความจริงกับผม
‪และมันทำให้ผมเป็นบ้ามา 30 ปี
‪ฉันพูดตั้งแต่วันที่ชายคนนั้นตายว่า
‪"นี่มันทะแม่งๆ นะ เกิดอะไรขึ้นกับเขากัน"
‪เรายังมี…
‪คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี