PROGRAM ZAWIERA OPISY PRZEMOCY SEKSUALNEJ WOBEC NIELETNICH.
NA STRONIE WWW.WANNATALKABOUTIT.COM ZNAJDZIESZ POMOC DLA SIEBIE I BLISKICH.
Miał niekończące się zasoby pięknych kobiet.
Ciągle wchodziły i wychodziły bramą.
Brakowało tylko drzwi obrotowych.
Chcę być szczery, jeśli chodzi o moje życie prywatne.
Nie mam nic do ukrycia.
Przyznaję, że mając dwadzieścia lat, w latach 80., byłem zbyt rozwiązły.
Tygrysy są glamour.
Jeśli pracujesz w cyrku z tygrysami,
dziewczyny wybiorą ciebie, nie klauna.
Doc Antle ma opinię kobieciarza.
Gdybyś chciał to wyjaśnić komuś niewtajemniczonemu,
to brzmi jak najgłupszy, najdziwniejszy
odcinek Strefy Mroku.
Mówiłem mu w 1999, że nie chcę słuchać o jego problemach z kobietami.
Dość miałem własnych szemranych spraw,
żeby rozmyślać nad tym, co robi Doc, kiedy nie pracuje ze mną.
Napisałem niedawno na Facebooku:
„Nigdy nie potrzebowałem Corvetty. Nigdy nie potrzebowałem tygrysa.
Mam dużego wacka”.
WIELKA UCIECZKA
Poznaliśmy się w aśramie.
Miałam 11 albo 12 lat.
Podawali tam obiady. Przyszedł zjeść.
Od razu się zadurzyłam.
Był niezwykłą postacią.
Kiedy widziała go w dzieciństwie,
powiedziała mi: „Poślubię go”.
Odkąd była małą dziewczynką, powtarzała jak mantrę:
„Nie jesteś moim szefem”.
Dorastając, czasem spędzałam u niego weekendy.
Chciałam spędzać czas z nim i zwierzętami.
Wszyscy go podziwiali,
a ja nigdy nie podejrzewałam, że coś jest nie tak.
Ani przez chwilę się nie martwiłam.
Mama często się przeprowadzała, a mnie podobała się wolność.
Byłam wdzięczna za samodzielność.
Jej mamy tam po prostu nie było.
To było dziwaczne. Pomieszkiwała z różnymi rodzinami w Yogaville.
Radha była naszą opiekunką do dzieci,
a po jakimś czasie okazało się, że jest jego dziewczyną.
Ile miała lat, gdy została opiekunką?
Była bardzo młoda.
Miałam 14 lat, gdy zaczęliśmy wymieniać czułości.
To zdjęcie z dnia, gdy pierwszy raz się kochaliśmy.
Powiedział mi, że to jego specjalność,
ale dla mnie pierwszy raz nie był imponujący.
Po wszystkim
powiedział: „Jeśli źle się z tym czujesz, mogę sprawić, że zapomnisz.
To jak sztuczka Jedi”.
I z jakiegoś powodu, nawet w tym wieku, uznałam to za dziwniejsze
niż fakt, że współżył z 14-latką.
Wiedziałam, że był w związku z Sumati,
dlatego pomyślałam: „Więc jestem teraz w odpowiednim wieku”.
Zrobiliśmy to z tyłu ciężarówki.
Pytałam go, dlaczego tam?
A on odpowiedział, cytuję:
„Żeby dobrać się do ciebie z pazurami”.
Głaszcz go. Daj mu się czule ocierać.
Nie baw się w kotka i myszkę, łaskocząc i klepiąc.
Tak! To już dużo.
Do pojawienia się Radhy sugerował, że jesteśmy tylko Brahmi i ja.
Ale gdy zaczął być z Radhą, powiedział: „Chcę być z wieloma kobietami”.
Sypiałam w trójkącie z Radhą i Bhagavanem, więcej niż raz.
Pamiętam, że to wydawało się dziwne, bo nienawidziły się z Sumati.
A nagle zostały najlepszymi kumpelami.
Miałyśmy naprawdę dobrą relację jak na nasz młody wiek.
Ale ostatecznie moja mama się dowiedziała, dzięki Brahmi.
Przyłapałam ich na pieszczotach.
Nie przypuszczałam, że mógłby sypiać z aż tak młodą dziewczyną.
Ciężko mi na myśl o tym, że byłam żoną kogoś, kto tak robił.
Pomyślałam, że muszę ją stamtąd zabrać.
Niedługo później ją ściągnęłam,
zamieszkała ze mną,
a naprzeciwko mieszkania była szkoła katolicka.
Mama zapisała mnie do katolickiego liceum Świętej Moniki.
Czułam wtedy, że odgrywam jakąś rolę.
Nosiłyśmy urocze mundurki, teraz wydaje mi się to bardzo zabawne.
Zwłaszcza gdy myślę o wielkim porwaniu.
W tamtych czasach nie było komórek, ale można było przełączać telefon.
Usłyszałam, że z kimś rozmawia. Zastanawiałam się z kim.
Podniosłam słuchawkę i usłyszałam: „Okej, do zobaczenia”.
To był Bhagavan, zaniepokoiło mnie to.
Zabrałam ją na policję i powiedziałam:
„Myślę, że moja córka chce uciec
do tego człowieka, który jest żonaty i mieszka w Wirginii”.
Wtedy zrobili jej zdjęcie, które trafiło na plakaty.
Próbowali techniki zastraszenia.
Byłam bardzo naiwna.
Pomyślałam: „Zdusiliśmy to w zarodku. Koniec żartów”.
Nie byłam wtedy w stanie tego zrozumieć,
nie chciałam słuchać ani wiedzieć.
Myślałam, że go kocham.
Jakiś tydzień później włożyła swój słodki mundurek.
Zapytałam, czy odrobiła pracę domową.
Powiedziała, że tak, wyszła z domu
i już nie wróciła.
Nie wróciła.
Z radością wskoczyłam do jego auta i uciekłam.
Podejrzewałam, że jest z nim, więc do niego zadzwoniłam.
Spytałam: „Bhagavan, gdzie moja córka? Chcę z nią rozmawiać”.
Odparł: „Nie wiem, o czym mówisz.
Nie znosiła cię. I tak nie chciała z tobą mieszkać,
że pewnie uciekła.
Poszukaj w okolicznych schroniskach dla bezdomnych”.
I tak rozpoczęła się odyseja plakatowa.
„Widziałeś to dziecko?”. Wtedy nie było systemu alarmowego.
Kazali mi dopisać osobisty liścik.
Napisałam: „Proszę, zadzwoń. Wszytko będzie dobrze”.
Rozwiesiliśmy je w całym mieście.
Straciłam pracę, bo albo płakałam albo dzwoniłam
do policji, szeryfa, schronisk.
Nie winię szefostwa. Byłam bezużyteczna.
Zostawił mnie w hotelu na obrzeżach Waszyngtonu.
Więc przez co najmniej miesiąc mieszkałam sama w Econo Lodge.
Nie wiem, co myślała sobie sprzątaczka.
Przychodziła i sprzątała, gdy tam siedziałam. Dziwaczne.
Nudziłam się. Oglądałam dużo telewizji.
W końcu poczułam, że chcę dać mamie znać, że wszystko ze mną w porządku.
Po jakichś trzech tygodniach zadzwoniła na mój koszt.
Kiedy rozmawiałyśmy,
operator przerwał rozmowę,
ale mama zdążyła powiedzieć:
„Operatorze, moja córka uciekła z domu.
Proszę mi powiedzieć, skąd dzwoni”.
Usłyszałam: „Z miasta Waszyngton”.
Wiedziałam, że jest z nim, bo to wschód. Znów zniknęła.
Pomyślałam: „O nie! Nawaliłam!”. Spanikowałam, odlożyłam słuchawkę
i przyznałam się Bhagavanowi, że zadzwoniłam do mamy.
I że musimy zmieniać hotele.
Nie był szczególnie zadowolony.
Obcięłam włosy, zrobiłam pasemka,
zakręciłam je, żeby trochę się ukryć.
Stworzyliśmy mi całkiem nową tożsamość.
Do Świętej Moniki chodziła piękna dziewczyna.
Nazywała się Chantal Rivera, strasznie mi się to podobało.
Powiedział: „Potrzebujesz tożsamości”. Ja na to: „Będę Chantal Riverą”.
Gdy zamieszkałam w zoo,
wszyscy pracownicy, choć znali mnie jako Radhę,
byli zmuszeni nazywać mnie Chantal.
Wciąż dzwoniłam do biura szeryfa w Wirginii.
Mówiłam: „Proszę tam iść.
Myślę, że moja córka tam jest, a ma dopiero 15 lat”.
Odgrywaliśmy scenki i powtarzaliśmy fakty.
„Mam tyle i tyle lat, jestem tą osobą”.
„Nie jestem Radha. Oszalałeś?”.
Bał się, że zjawią się detektywi z podsłuchami,
czekając, aż ktoś się pomyli i nazwie mnie Radhą.
Policja przesłuchiwała Bhagavana.
Część obsługi wyszła powitać funkcjonariuszy z bronią.
Myślę, że podobała mu się trochę ta rola kowboja:
„To nasza posiadłość. Nikt nie ma prawa tu wejść”.
Około miesiąca później powiedziała: „Mamo, nie martw się.
Wszystko gra. Wzięliśmy ślub”.
Spytałam: „Że co, proszę?
Jak możesz być jego żoną? On już ma żonę. I dzieci.
A ty masz dopiero 15 lat. Jak mogliście się pobrać?”.
Podrobiliśmy podpis mojego ojca na zezwoleniu na ślub.
bo nie można wziąć ślubu w wieku 15 lat bez pozwolenia rodzica.
Miałam dwie możliwości.
Mogłam wpaść tam z pełną siłą, razem z szeryfem, policją,
znaleźć ją i wyrwać z jego szponów.
Albo posłuchać rady bardzo mądrego przyjaciela.
„Możesz to zrobić. Znienawidzi cię.
Tylko zbliżysz ich do siebie.
Albo możesz przekabacić ją na swoją stronę.
Wesprzyj ją. Jedź do Wirginii, pogógdźcie się.
Bo nadejdzie w końcu dzień, w którym zechce od niego odejść.
I chcesz, żeby poczuła,
że może zadzwonić i powiedzieć: »Mamo, wracam do domu«”.
Tak też zrobiłam.
Moi rodzice i wszyscy wokół pogodzili się z sytuacją.
Nie podobało im się to, ale nic nie mogli zrobić.
Bhagavan nie dałby rady sam wykarmić tylu pysków.
W Walentynki tego roku dorobił się nowej prawej ręki.
Swojej żony, Radhy.
Bhagavan chciał być jak Jack Hanna
czy Jeff Corvin. Chciał zostać ekspertem telewizyjnym w temacie zwierząt.
Wymyślił, że napisze scenariusz
i wyprodukuje film, którym zwrócimy uwagę mediów.
Najnowszy projekt dr. Antle'a to film familijny Maluchy.
Grają w nim on sam i jego żona Radha.
Współreżyserem filmu jest zdobywca Oscara i były reżyser Disneya.
Nie mają ogromnego budżetu, ale za to ogromne przesłanie.
Nakręciłem pełnometrażowego gniota.
To najgorszy film o tygrysach na świecie. Jet tak zły, że aż dobry.
Wielka przygoda małego tygrysa.
Jedna z największych porażek w moim życiu.
To wyglądało raczej jak skecz z Saturday Night Live
o ludziach, którzy chcą zrobić hit kinowy.
Pięknego, letniego dnia do miasta przyjechał magik.
Każdy chciał zobaczyć Magicznego Marvina i jego dzikie zwierzęta w pokazie iluzji.
Byłem dziesięciolatkiem z małego miasteczka
i miałem zostać gwiazdą filmu z tygrysami.
To było coś.
Andrea Terry pojechała do Wintergreen obejrzeć gwiazdy filmu Maluchy.
Buckingham to urocze miasteczko. Ma dwie sygnalizacje świetlne,
jeden sklep spożywczy, krowy, jelenie i indyki.
Ale lwów, tygrysów i niedźwiedzi
nie oglądaliśmy tam na co dzień.
To cała nasza ekipa.
Radha, Bhagavan, ja, Anna, Teresa i RB.
Mieliśmy być gwiazdami i zarobić tysiące dolarów.
Zachowywali się, jakby to był kolejny ET.
Wybierzemy dwoje, troje dzieci.
Dwóch braci albo brata i siostrę,
którzy wystąpią w całym filmie. Wszyscy nie mogą.
Na przesłuchania przyszło jakieś 50 dzieci.
Wybrali te dzieci,
których rodzice kupili akcje filmu.
Grupa rodziców z kościoła miała zainwestować pieniądze.
Byli dość zamożni.
Początkowo Kevin Bacon miał zagrać RB,
dorosłą wersję trzylatka.
Nawet mając 10 lat wiedziałem, kim był Kevin Bacon.
To było kozackie. Ale Bacon nigdy się nie pojawił.
Bhagavan rzucał znanymi nazwiskami.
Jednym był Kevin Bacon.
Ale nikogo nie zainteresował, bo film był tragiczny.
Nie wiem nawet, czy rozmawiał z Baconem.
Myślę, że…
to były tylko marzenia.
Wcześniej nie grałem w filmie.
Tu nakręciliśmy scenę,
w której znaleźliśmy kocięta.
Nasi bohaterowie: Terry, jej kumpel Todd i młodszy brat, RB,
znaleźli coś, co na zawsze odmieniło ich życia.
Potem mnie wycięli, bo rodzice nie zainwestowali.
To historia o trójce dzieci,
która znajduje trójkę innych dzieci w lesie.
Zacząłem kręcić ten film z cholernym zdobywcą Oscara,
który się stoczył i całkowicie odleciał.
Zaczynał dzień od szklanki wódki i ciągle był napruty.
- Gdzie stałaś? Tak blisko? - O tutaj.
Dobrze. A gdzie miałaś dłoń?
Nie mogą tu siedzieć!
Muszą. Żeby dopasować ujęcie.
Nie. Kocięta się uduszą.
W porządku, jesteśmy gotowi. Zbliżenie.
To była komedia omyłek.
Jeden kiepski dzień za drugim,
ten film upadał na coraz niższe dno.
Co dzieciaki myślą o swoich futrzastych przyjaciołach?
Kocięta są fajne, ale duży kot jest straszny.
Większe są straszniejsze.
- Kręćcie. Wypłoszę go. - Akcja.
Byliśmy metr od ogromnego tygrysa,
który w każdej chwili mógł zapragnąć przekąski.
Nie wiedziałem, że coś mi grozi. A tymczasem tygrys im uciekł
i próbowali go złapać.
Tygrys nie może się do was zbliżyć, bo jest na ogromnym łańcuchu.
Później dowiedziałem się, że kogoś ugryzł tuż przed rozpoczęciem zdjęć.
Ubezpieczyli zwierzęta, sprzęt,
ale nie dzieciaki.
Od pantery dzieliła nas tylko 15-latka.
Czemu nie możemy jej pogłaskać?
Wszystkie zwierzątka są bardzo miłe
dla ludzi, którzy je wychowali albo karmili.
Ale nie przepadają za obcymi.
Spodziewali się, że każdy film dla dzieci ze zwierzętami dobrze się sprzeda.
Myślę, że wszyscy w to uwierzyli.
Nikt nie wiedział, że to będzie klapa,
z narratorem i bez dialogów.
To szczegółowy kosztorys.
Wyszło pół miliona dolarów,
więc wszyscy spodziewali się czegoś lepszego niż to, co powstało.
Myśleliśmy, że będziemy sławni i dostaniemy wynagrodzenie.
Gdybyśmy wiedzieli, że nic nie dostaniemy, sprzeciwilibyśmy się.
Mojej rodzinie i wielu innym sprzedano obietnicę,
że w zamian za inwestycję w film, dostaniemy pieniądze.
Jestem pewien, że masa ludzi straciła kawał oszczędności.
Nawet na dzisiejsze warunki pół miliona to kupa kasy za taką szmirę.
Ktoś powinien prześledzić, na co poszły te pieniądze,
ale minęło 30 lat.
O Bhagavanie wiem dwie rzeczy.
Pierwsza jest taka, że ze znajomości z nim nie przychodzi nic dobrego
i na pewno cię zniszczy.
A druga, że jeśli na jakimś interesie z nim można zarobić,
to na pewno nie ty na nim zarobisz.
KOREA POŁUDNIOWA
Podpisałem milionowy kontrakt na występy w Korei
przez siedem dni w tygodniu, trzy razy dziennie.
Bhagavan pojawiał się i znikał.
Tymczasem ja robiłem trzy pokazy dziennie, promowałem je.
Występowałem oddzielnie dla VIP-ów.
Pracowałem po 18 godzin dziennie,
a ledwo co zarobiłem,
bo Bhagavan potajemnie dogadał się z producentem,
zgarnął większość pieniędzy, a ja występowałem za bezcen.
Kevin wydał cały mój spadek.
Bez mojej wiedzy i zgody.
Prawie rok zajęło mi otrzymanie rozwodu.
Wtedy zaczął wyciągać pieniądze od innych osób.
Pisałem scenariusze wszystkich jego pokazów przez 15-20 lat.
Gwoździem wieczoru było wyjście legrysa. „Oto legrys Sudan.
W starożytnym Singapurze, znanym jako miasto lwów…”
Dawno, dawno temu na obrzeżach Singapuru,
znanego jako „miasto lwów”, widywano ogromną, brązową bestię!
Gigantyczne zwierzę, które właśnie widzicie.
Mieliśmy dzielić się dochodami po połowie.
Po zdjęciu z tygrysem wychodziło się przez sklep z pamiątkami.
Można było kupić koszulkę albo parasol z tygrysem.
Zajmowałem się tym sklepem.
Nie starczało na przeżycie. Musiałem dużo poświęcić.
Pieniądze ze sklepu poświęcali na zwierzęta.
Kocham zwierzęta, więc uważałem, że ochrona przyrody jest niezwykle ważna.
Nasi trenerzy poświęcili swoje życia ochronie i dbaniu o zwierzęta.
Uważamy, że mamy obowiązek dzielić się z wami tą wiedzą.
Poszliśmy na wycieczkę o 9,30, wyszliśmy o 13,30.
W tym czasie zarobili 25 000$.
Ciągle mówili o ochronie zwierząt.
Mówili, że zyski ze sprzedaży idą na ochronę dzikiej przyrody,
a ludzie to kupują.
Doc Antle nauczył go, że wystarczy część przekazać na ochronę,
a ludzie od razu pomyślą: „To porządny człowiek”
i więcej wpłacą.
RSF FUNDUSZ RZADKICH GATUNKÓW
Dr. Bhagavan Antle to założyciel i dyrektor Funduszu Dzikich Gatunków.
Fundusz Dzikich Gatunków to obywatelska organizacja, która…
Pojęłam, że nie chodzi o ochronę zwierząt.
Myślał o tym, jak zarobić więcej pieniędzy,
co jeszcze dodać, żeby pomnożyć zyski?
To drzwi jednego z pigmejskich królów, który był…
Nie chcę o tym mówić. Zmieńmy temat.
Zajrzyjmy za te niezwykłe drzwi.
Możecie zobaczyć, jak wiele sprzętu kupiłem i tam zawiozłem.
Przekazałem miliony dolarów na ochronę przyrody, mam papiery.
Przyjrzeliśmy się Funduszowi Rzadkich Gatunków, to ściema.
Duża część tych pieniędzy wraca do jego placówki,
a on twierdzi, że wspomaga ochronę przyrody.
To zwodnicza praktyka biznesowa, nazywana „greenwashingiem”.
Służy do przekonania konsumenta,
że usługi firmy są przyjazne środowisku.
Fundusze zebrane w USA
trafiają do placówek w Afryce, Indonezji i Ameryce Południowej,
żeby chronić żyjące tam zwierzęta.
Nigdy nie prowadziliśmy działań z zakresu ochrony przyrody…
poza USA.
Jeździliśmy na wakacje, oglądać zwierzęta w naturalnym środowisku.
Zawieźliśmy też tygrysy do Tajlandii, żeby mogli je rozmnażać.
Pojechaliśmy do Samutprakan Crocodile Farm and Zoo.
To było jak zoo z przełomu wieków.
Bhagavan trudził się, żeby zawieźć tygrysy do Tajlandii,
mówił: „Stworzymy nowy rodowód. Tygrysy żyją w Tajlandii.
Zwrócimy je do miejsca, z którego pochodzą”.
A tak naprawdę nauczyliśmy tylko obsługę, jak robić zdjęcia z kociętami.
Był tam szympans, który błagał o papierosy,
bo ludzie rzucali nimi w klatkę i się uzależnił.
To była dochodowa atrakcja. Nie chodziło o ochronę przyrody.
Programy ochrony przyrody w Azji czy Afryce brzmią imponująco.
Prawda? To dobra propaganda.
Ale gdyby ludzie z zewnątrz dostrzegli, co dzieje się za kulisami,
sen by minął.
Jeśli na którymkolwiek zdjęciu w tle były klatki,
mówił: „To wykasuj”.
Nie chciał, żeby ludzie myśleli, że zwierzęta żyją w klatkach.
Zgubiliśmy się, to Kraina Tygrysów.
Tam, gdzie robiliśmy wywiad wcześniej było cicho i jasno.
Jeśli wam to pasuje, po prostu nie chcemy klatek.
Koty w tych klatkach chodziły w kółko.
Nie miały nic do roboty, nie miały dokąd pójść,
więc chodziły bez przerwy, aż na podłodze było widać krew.
Miały w łapach krwawe dziury.
Kiedy zwracałam im na to uwagę, odpowiadali:
„No to zmyj podłogę”.
Po prostu raz dziennie zmywaliśmy krew.
WYJŚCIE — PEWNA ŚMIERĆ
Słoń, jedno z najbardziej społecznych zwierząt,
być może najmądrzejsze,
całe dnie spędzał sam.
Wstyd mi, że nie widziałem w tym nic złego.
Pewnego razu kazali mi przynieść mrożone przepiórki,
żeby nakarmić dzikie ptaki.
Otworzyłam zamrażarkę, była pełna kociąt.
Powiedzieli mi, że urodziły się martwe.
Widziałam, że na świat przychodziły zdrowe mioty.
Nie mieliśmy martwych miotów.
Ale kiedy widzieliśmy coś niepokojącego,
Doc miał na to wymówkę i mu wierzyliśmy.
Akceptowaliśmy ją, bo alternatywa
była taka, że działo się coś złego, a my maczaliśmy w tym palce.
Tak jest, spójrz w obiektyw.
Jesteśmy jak otwarta księga. To wspaniały ośrodek
z niespotykanej jakości środowiskiem dla zwierząt.
Nie zobaczycie tu nic innego oprócz wspaniałego miejsca,
możliwego dzięki sukcesowi, zrozumieniu, niezwykle ciężkiej pracy
i zespołowi ludzi, którzy nim żyją.
Teraz bardzo żałuję,
że przedstawiałem Julie to miejsce w różowych barwach.
Jako raj dla miłośników zwierząt.
To nie raj. Wręcz przeciwnie.
Jak zareagował Doc, gdy dowiedział się o waszym związku?
To dziwne, bo nie przeszkadzało mu, że ze mną zamieszkała.
To do niego niepodobne.
Ale choć udawał wspierającego, z jej życia zrobił…
Piekło.
…udrękę.
Dokładał mi z każdej strony.
Tak źle się czułem z tym, co się działo, że wstawiłem się za nią u Doca.
Płakałem, rozmawiając z nim.
Dorosły facet, po armii izraelskiej,
płakałem, bo tak ją kocham.
Pytałem, dlaczego tak ją traktują?
Opowiadał o nas wszystkich kłamstwa innym ludziom za naszymi plecami,
bo chciał być dla nas jedynym oparciem.
Doc powiedział mi, że Julie jest szalona, że coś z nią nie tak…
kazał mi na nią uważać i dodał, że marnuję z nią czas.
Zacząłem się zastanawiać: „Czy Julie jest szalona?”.
Szukałem argumentów.
Nie jest.
Nie żałuję, bo mamy siebie.
Siedemnaście lat razem.
Ale czuję się nieco winny.
Osusz je, nie tylko zawijaj.
Trzęsą się?
Jeszcze nie.
Czasami nasze wyobrażenie o tym,
jak będzie wyglądać życie, jest lepsze niż rzeczywistość.
Zawsze byłam niezależna i nieco zbuntowana.
Szczerze mówiąc, myślę, że Bhagavan dostrzegł to we mnie
i podziwiał, ale dostał rykoszetem.
Przestało im się układać.
Bhagavan chciał ją kontrolować,
a ona była młoda, chciała próbować nowych rzeczy.
Kiedy wyjeżdżaliśmy na zlecenia, prasowe lub filmowe,
często robiłam za modelkę albo aktorkę.
Dostawałam oferty pracy jako modelka bez zwierząt,
nie pozwalał mi ich przyjmować, byłam wielce rozczarowana.
Zaczęła się buntować, nie robiła tego, co jej kazał.
Brała auto, kiedy chciała.
Byłyśmy nastolatkami.
Chciałam mieć prawo jazdy,
to kolejny krok ku dorosłości dla dziewczyny w moim wieku.
Ale zawsze miał wymówkę na to,
dlaczego nie możemy go mieć albo ćwiczyć jazdy autem.
Wzięłam sfałszowany dowód
i sama zrobiłam prawo jazdy.
Był niewyobrażalnie wściekły z tego powodu.
Zaczęłam rozumieć, że chodzi o kontrolę, nie o moje bezpieczeństwo.
Miał nadzieję, że weźmie sobie młódkę, którą ulepi, jak będzie chciał.
Chciał, żeby zmywała i sprzątała.
Nie znał mojej córki. Nie miała tego w planach.
Gdy zamieszkaliśmy razem po ślubie,
wyznał, że pociągałam go już, kiedy byłam młodsza.
Odkąd miałam 11 lat.
Poczułam się z tym bardzo nieswojo,
to zmieniło dynamikę naszego związku.
Przejrzałam na oczy i to, co zobaczyłam
przeraziło mnie.
Nie chciałam już być jego żoną ani kochanką.
Wielkie nieba. I żona… Fuj!
I żona pozwala ci się całować po pracy?
Wyjeżdżał na zlecenia. Nie towarzyszyłam mu.
Jemu to nie przeszkadzało, bo zaczął interesować się Dawn.
To Shankar, dwuletni samiec.
Radha zrobiła coś niezwykłego.
Niewiarygodnego. Byłam z niej dumna.
Rzuciła go, mając 17 lat.
Poczekała, aż wyjedzie na zlecenie z Dawn, żeby nie kręcili się w pobliżu.
Odebrałam telefon i usłyszałam: „Odchodzę od niego.
Wyjeżdżam stąd, razem z dziewczyną”.
Powiedziałam: „Okej, na co czekasz?”.
Pierwsze kroki skierowałam do banku,
zamknęłam wszystkie wspólne konta i wypłaciłam kasę.
To nie była żadna fortuna.
Ale na ucieczkę wystarczyło.
Pojechałyśmy z dziewczyną do zoo.
Podjechałam jak najbliżej i splądrowałam to miejsce
z wszystkich moich przedmiotów osobistych
i każdej cennej rzeczy.
Nie zależało mi na nich, ale potrzebowałam przewagi.
Widziałam, co robił po rozstaniach.
Potrzebowałam karty przetargowej.
Na szafce nocnej stały perfumy innej kobiety.
Był tam też wibrator, którego wcześniej nie widziałam.
Więc w trakcie mojej wielkiej ucieczki,
przyznaję, to było złośliwe,
wyciągnęłam wszystkie cudze ubrania,
rozlałam na nie wszystkie perfumy i tak je zostawiłam.
Włączyłam też wibrator i rzuciłam go na łóżko.
Kiedy odjechałyśmy wystarczająco daleko
i mogłam jaśniej myśleć, pomyślałam:
„Boże, niech te baterie będą dość silne,
bo chcę, żeby wrócił do domu i zobaczył,
że wszystko zabrałam
przy akompaniamencie wibratora”.
Ja i moja dziewczyna zmieniałyśmy się za kółkiem, jadąc z Wirginii do Kaliforni.
Czułyśmy taką adrenalinę i przerażenie,
że jechałyśmy za szybko i dotarłyśmy bez przerw.
Dojechałyśmy do Kalifornii z Wirginii w rekordowym czasie,
do tego stopnia, że gdy zadzwoniłam do niego z Kalifornii
i powiedziałam mu, gdzie jestem,
odparł, że to niemożliwe.
Pomyślałam, że rachunek za benzynę na karcie go przekona.
Nie zatrzymała się. Pojechała prosto do Kalifornii.
Wykazała się ogromną odwagą!
Zawsze ją za to podziwiałam.
Była jedną z niewielu kobiet, które dowaliły Bhagavanowi,
więc byłam z niej dumna.
Kici, kici, Radha.
Miłośnicy kotów cię uwielbiają! Absolutną miłością.
Jesteś świetną królową tygrysów.
Myślę, że jakaś część niego
była ze mnie niemalże dumna.
I myślę, że był wobec mnie dużo lepszy
niż w stosunku to wielu innych kobiet.
Tak.
Była ode mnie o wiele silniejsza,
ale mnie ocaliła mała Tilakam.
Z jakiegoś powodu cierpliwie znosiłam znęcanie się,
kłamstwa, manipulacje, które na mnie stosował.
Ale zrozumiałam, że nie chcę tego dla mojego dziecka.
Nie chciałam, żeby moje dziecko
dorastało z kimś, kto w gniewie dotyka innych.
Mówił: „Zabiję cię, jeśli odejdziesz”.
Ciągle to powtarzał.
Wiem dlaczego.
Nikt, kto znał jego tajemnice, nie mógł odejść żywy.
Zawsze czułam, że nie miałby problemu z zabiciem człowieka.
Uważam, że śmierć Marka Toppinga była bardzo podejrzana.
Powiedzmy, że była mu na rękę.
Wielokrotnie odmawiałem wam udzielenia wywiadu.
Robiłem to, ponieważ
przez całe życie próbuję zapomnieć o tych ludziach.
Ale nagle pomyślałem sobie, że jestem to winien Markowi.
Ktoś powinien przemówić w jego obronie i być jego głosem,
bo sam nie może już tego zrobić.
Dostałem SMS-a: „O Boże, zadzwoń, to pilne.
Widziałeś program Król Tygrysów?”. Odpisałem: „Nie. Co to za program?”.
Włączyłem odcinek i zacząłem przewijać, szukając Marka.
W 52 sekundzie 31 minuty pierwszego odcinka
były dwa tygrysy w jaccuzzi i Bhagavan.
Jeden z tygrysów wyskoczył
i pojawił się Mark,
na jakieś pół sekundy, żeby złapać tego tygrysa.
Byłam tak podekscytowana, widząc przyjaciela po tylu latach.
Od razu go rozpoznałam, a pokazaliście tylko jego profil.
Wyobraźcie sobie, że widzicie kogoś,
na kim tak bardzo wam zależało, po latach…
Od jego śmierci minęły 32 lata.
Zobacz, mamo, siedzę na wodzie!
Nigdy nie dowiedzieliśmy się, jak wyglądał ten dzień.
Ani co się stało.
Odezwałam się do was, licząc, że wy się dowiecie.
Poważnie się pokłócili. Następnego dnia Bhagavan był roztrzęsiony.
Od razu dało się zauważyć, że coś jest nie tak.
Spytałem: „Co się stało?”.
Powiedział, że Mark się poślizgnął, spadł ze skały,
uderzył się w głowę i natychmiast zmarł.
Czułem, że nie mówi mi prawdy.
I od 30 lat nie daje mi to spokoju.
Od dnia jego śmierci powtarzam,
że ta sprawa śmierdzi. Co się z nim stało?
Jeśli masz jeszcze jedną…
Napisy: Zuzanna Chojecka