SPROSTOWANIE
- Hej, mamo. - Cześć, żabko.
Dzięki, że pozwalasz mi zostać. Jestem ci wdzięczna.
Jak się masz?
O Boże. Wszędzie panuje straszny bałagan.
No wiesz, z budowlańcami i Robertem.
Robert znowu jest w Ameryce?
Tak. Znowu jest w Ameryce.
Przynieść ci coś do jedzenia?
Nie, dzięki. Nie jestem głodna. Trochę mi niedobrze.
Już prawie 20.00. Powinnaś coś zjeść.
Chyba dopada mnie migrena.
Mogę się na chwilę położyć?
W twoim wieku też miewałam bóle głowy.
Tak.
Twoja matka ma demencję.
Jej poczucie czasu i przestrzeni przestało być liniowe.
Czujesz dziwną mieszankę zapachów
i sztuczne wonie kwiatowe, które mają ją zamaskować.
Zapach domu starszej osoby.
Nie pamiętasz, kiedy ostatnio spałaś na łóżku matki.
Tym samym, w którym spał kiedyś twój ojciec.
Myślisz, że jeśli uda ci się pospać, może odzyskasz jasność umysłu.
Może zaczniesz rozumieć, co dzieje się z twoim życiem.
Dziękuję, mamo.
Tommy, były uczeń Justina, pomógł mi wskrzesić Jonathana.
Wyjaśnił mi, że tylko starzy ludzie używają Facebooka,
więc wybraliśmy Instagram.
...ale nic się nie dzieje.
Użyj ekranu. To klawiatura. Dotknij ekranu.
Rozumiem.
Zdjęcia są stare, ale nałożyłem filtr i wyglądają dobrze.
Niesamowite.
Dzięki. Powinniśmy napisać coś o jego ulubionej muzyce.
Czego słucha? Wiesz?
Nie. Może Kylie Minogue.
Kylie. Tak. Sexy.
Dodajmy coś więcej.
Może Drake i Tyler, the Creator. Post Malone. Takie rzeczy.
Prześlę mu jakieś swoje posty.
Jasne. A książki?
Książki?
Ma 18 lat, więc może Demian?
- Hermann Hesse. - No tak... nie znam ich.
Może Harry Potter,
ale osobiście nie pisałbym o książkach.
To ty się znasz.
Tak.
Popracujmy teraz nad komentarzami.
Jonathan pozostał nastolatkiem.
Jest wiecznie młody, zawsze w trakcie swojej rocznej podróży
przed pójściem na uniwersytet.
Teraz nasz syn ma przyszłość.
Robert jest zazdrosny o zmarłego chłopaka,
który miał romans z jego żoną i uratował jego dziecko.
Zastanawia się, jak często Catherine o nim myślała,
kiedy byli razem.
Jak często porównywała seks?
Symulowała z nim?
Czasami? Zawsze?
Nicholas wie, że powinien pomóc ojcu posprzątać po kolacji,
ale nie chce tego robić.
Oszaleje, jeśli ojciec będzie nadal się przekomarzał.
Wie, że mieszkanie z nim nie będzie łatwe...
ale się opłaca.
Odkłada pieniądze.
Wie, że ojciec nie czuje dymu, który leci w dół,
ale nawet gdyby czuł, raczej by nic nie powiedział.
Bałby się, że naruszy ich wyjątkową więź.
Domyśla się, że między rodzicami coś się dzieje.
Wcześniej tego dnia współczuł matce,
a nie pamięta, żeby kiedykolwiek jej współczuł.
Widok wychodzącej matki przypomniał mu dzieciństwo,
kiedy wyjeżdżała służbowo.
A potem, kiedy wracała,
przymilała się do niego, mówiąc, że bardzo za nim tęskniła.
Ignorował ją przez kilka dni, bo zawsze czuł, że nie jest szczera.
Dobranoc.
Masz jutro pracę?
Tak.
- Wcześnie? - Później.
To do zobaczenia przy kolacji.
Tak.
No to dobranoc.
Dobranoc.
Rodzice nic o nim nie wiedzą.
Studiujesz twarz matki
i domyślasz się, że tak będzie wyglądać po śmierci.
Przytłacza cię smutek utraty.
Twojego dzieciństwa i dzieciństwa twojego dziecka.
Siły twojej matki
i twojej wiary, że wchłonęłaś tę siłę do swoich kości.
Że miłość twojej matki dała ci moc, żeby pokonać wszystko.
Wiesz, że twoja matka ma na imię Helen
i że Helen musiała doświadczyć udręki, samotności i bólu.
Ale tak naprawdę o nich nie wiesz,
bo dla ciebie Helen zawsze była mamą.
Mamo.
Mamo, coś się stało.
Nie jestem tu przez budowlańców.
Pewnie tego nie pamiętasz, ale dawno temu...
przed około 20 laty,
bo Nick miał pięć lat,
pojechaliśmy na wakacje do Włoch
i naprawdę chciałam...
Mówisz matce wszystko, czego nie mogłaś powiedzieć Robertowi.
Wszystko.
O wstydzie i poczuciu winy.
Matka przez cały czas jest cicho
i zastanawiasz się, czy cokolwiek słyszy.
Czy twoje słowa wślizgną się do jej snów
i będzie potem częściowo je pamiętać.
- Joł. - Szukam Elvisa.
- Kim jesteś? - Nicholas. Byłem tu już.
Dobra.
- Co chcesz? - Dwie paczki.
Zostajesz? Jeszcze piątak.
Dostanę 15, nie?
- Bo wyłożyłem. - Daj spokój.
Raz-dwa.
Nicholas był tu wcześniej tylko parę razy.
Nie chce, żeby weszło mu to w nawyk
i jest pewien, że świetnie sobie z tym radzi.
Tylko odrobina raz na jakiś czas, żeby się odprężyć,
ale nigdy za wiele.
Wyjawiłaś wszystko, kiedy matka spokojnie pochrapywała.
Pod koniec poczułaś się wycieńczona
i zapadłaś w głęboki sen.
Ubranie twojej historii w słowa
było jak dźganie jądra nowotworu złośliwego,
który przyniósł ci tyle bólu.
A teraz, jak już wiesz, również innym.
Rano przyszedłem przed otwarciem biura
i czekałem na tamtą azjatycką dziewczynę.
Chyba coś się dzieje.
Musiała być jej podwładną.
Widziałem, jak wychodzi z Catherine Ravenscroft,
wyraźnie zaszczycona, że zaprosiła ją na wspólny lunch.
Dzisiaj chyba...
Przepraszam panią.
Przepraszam. Pani...
Pani pracuje z Catherine Ravenscroft.
- Prawda? - Tak.
Pozwoli pani, że zajmę chwilkę?
- Proszę zostawić paczki na recepcji. - O nie, mam dość ważną sprawę.
Możesz wejść. Jak się pan nazywa?
No tak.
Przepraszam.
Nazywam się Stephen Brigstocke.
A ja Jisoo Kim.
Może wejdziemy na górę i porozmawiamy?
O nie. Wolałbym zostać tutaj.
Dobrze. To może pan tam usiądzie?
W porządku.
Jest pani pewna, że za chwilę nie przyjdzie?
Catherine?
Dzwoniła. Nie przyjdzie dzisiaj.
Tu jesteś. Hej, Jisoo. Jak się masz?
- Ten email... - Dobrze.
Pokazałaś go już Catherine?
- Dasz mi chwilkę? - Sorry.
- Jesteś zajęta. - Tak.
W porządku?
- To bardzo ważne. - Wiem.
Załatwisz to dzisiaj?
Smrodu ambicji nie da ukryć,
a Jisoo Kim nim cuchnęła.
Zwąchała szansę na świetny temat,
który może katapultować jej karierę.
Było widać, że od dawna pracuje z Catherine Ravenscroft,
bo próbowała na mnie jej sztuczek, żebym się otworzył.
O co chodzi, proszę pana?
To trudne. Nie wiem, czy powinienem tu być.
Jest pan tu bezpieczny. Może pan ze mną rozmawiać.
Albo dam panu swój numer i zadzwoni pan o dowolnej porze.
Catherine Ravenscroft mnie nęka.
Przykro mi to słyszeć.
Powie pan coś więcej?
Ciągle mi grozi.
Dlaczego panu grozi?
Przez to, co napisałem.
Co pan napisał?
Książkę?
Jest pan pisarzem?
Nie, ale musiałem powiedzieć światu prawdę.
Wydałem ją sam, własnym kosztem, pod pseudonimem.
Przyniosłem kilka egzemplarzy dla pani i innych pracowników.
Świat musi poznać prawdziwą Catherine Ravenscroft.
Próbuje mnie powstrzymać przed dystrybucją tej książki.
To straszne.
Przykro mi to słyszeć.
Zostawia mi groźby na automatycznej sekretarce.
Ale dlaczego Catherine próbuje zatrzymać pańską książkę?
Bo opowiada o tym, co stało się lata temu.
Co stało się lata temu? Może mi pan powiedzieć?
Była z kimś związana, a kiedy zaczął jej sprawiać kłopoty...
pozwoliła mu umrzeć.
To okropne.
- Ale jak... - Lepiej już pójdę.
A jeśli...
Ona...
Wszystko jest w książce.
- Proszę zaczekać. - Pójdę już.
Może mi pan powiedzieć?
Cóż za rozkoszny, przewidywalny i żałosny widok.
Najbliżsi sojusznicy i wielbiciele Catherine Ravenscroft
tak chętnie zdradzają ją przy najbliższej okazji.
Ponownie odtwarzasz w głowie swoje nocne wyznanie.
Zastanawiasz się, czy cokolwiek do matki dotarło.
Rano nic nie powiedziała
i wzrusza cię myśl, że wie i cię nie osądza.
Nicholas planował wstać i się ubrać,
kiedy ojciec zejdzie na śniadanie.
Nie mógł się obudzić.
Ale to nieważne.
Wie, że jeśli ojciec spyta,
to wymyśli jakąś historyjkę, w którą ten uwierzy.
- Halo. - Nicholas. Jak się czujesz?
Dobrze. Czego chcesz?
Przeglądałam internet i zobaczyłam, że wydają książkę
z komiksami, które czytałeś.
Pamiętasz? Hellboy?
Chcesz może, żebym ci ją kupiła?
- Nie. - Na pewno?
Wygląda naprawdę fajnie.
Nie chcę. Jestem zajęty.
Tak, wiem, że jesteś zajęty.
Dobra, pa.
- Zaczekaj, Nick. - Co?
Nie pamiętasz, jak byliśmy razem na wycieczce we Włoszech,
- kiedy byłeś mały? - Czekaj.
FABRYKA ORZECHOWYCH M&M'S
O TAK
- Co? - No właśnie.
Nie pamiętasz, jak byliśmy we Włoszech, kiedy byłeś mały?
- Nie. - Miałeś pięć lat.
- Nie pamiętasz? - Nie.
Miałeś dmuchaną łódkę
- i te kąpielówki... - Kurwa. Przestaniecie z tatą?
Tata z tobą o tym rozmawiał?
Nie mam na to czasu. Mam ważne sprawy. Pa.
Wiem. Przepraszam, kocha...
Przepraszam.
ZACZĄŁ CIĘ OBSERWOWAĆ
OBSERWUJ
WIADOMOŚĆ
FAJNY FEED
AHAHA TY
Kiedy usłyszałem to piknięcie, serce mi stanęło.
Nigdy wcześniej nie dostałem powiadomienia.
AHAHA TY
Ryba wzięła.
Haczyk został połknięty.
Musiałem działać delikatnie. Bardzo delikatnie.
Nigdy nie rozumiałem obsesji młodego pokolenia
na punkcie redukowania słów do skrótowców.
TY = THANK YOU
Na szczęście Tommy zostawił mi słowniczek.
Powiedział mi też, żebym nie stosował kropek,
przecinków ani znaków zapytania.
TEŻ ICH NIE ZNOSZĘ
WYŚWIETLONO
AHAHAH SĄ OKROPNE
BYŁEŚ W KALIFORNII WIDZIAŁEM FOTY
Podróżowałem.
NO PODRÓŻOWAŁEM PO STANACH
Nicholas nigdy nie podróżował po Stanach.
Dwa lata temu
jego ojciec poleciał do Los Angeles na konferencję o prawach człowieka
i zabrał go ze sobą.
Spędzili tam pięć dni. Byli w Universal Studios i Disneylandzie.
SAMOCHODEM?
TA
Dobrze życzę im i tak
A w piosence dzwonki mam
HOT LASKI?
Nicholasowi podoba się szacunek i podziw,
jaki wzbudził w młodym nieznajomym, którego właśnie poznał online.
Cześć, Jodie.
Dzień dobry.
Cześć.
Musimy porozmawiać.
Oczywiście.
Przyszedł Stephen Brigstocke. Przyniósł książki.
- Był tutaj? - Tę książkę.
Jisoo przyszła do mnie, bo nie wiedziała, co robić.
Powiedziała, że prosiłaś ją,
- żeby zostawiła ten temat. - Tak.
Zastanawiam się, czemu tak nalegałaś.
- To nie ma z wami nic wspólnego. - Myślę, że ma.
Wolałbym, żeby nie,
ale kiedy młodsza stażem pracowniczka prosi mnie o radę, to już moja sprawa.
Młodsza stażem pracowniczka, Simon? Daj spokój.
Powiedziałaś jej, że to pedofil
i poprosiłaś, żeby go znalazła.
A potem kazałaś jej o tym zapomnieć.
Zastanawiam się dlaczego.
Nie muszę tłumaczyć się ani tobie, ani tobie, Jisoo.
To sprawa osobista,
która nie ma nic wspólnego z pracą.
To czemu poprosiłaś mnie o jego adres i telefon?
- Nie muszę się wam tłumaczyć. - Musisz.
Posłuchaj. Nie wiem, co jest w tej książce.
Jeszcze jej nie czytałem, ale facet, którego podejrzewasz o pedofilię,
przyszedł tu ze swoją książką
i powiedział Jisoo, że w niej jesteś
i że mu groziłaś.
Co w niej jest?
Jakieś wyznanie?
- Kłamiesz. - Co?
Nigdy nie powiedziałam, że jest pedofilem.
- Prosiłam... - Nie poprawiłaś mnie.
...żebyś go wyszukała...
Kłamię?
...i tyle. Przepraszam, poprosiłam cię, bo ci ufałam.
Nie czepiaj się jej. Nie ona musi się bronić.
Cieszysz się, co?
Mogliśmy porozmawiać w sali zebrań, ale chciałeś pokazać wszystkim tę farsę.
- Cathy... - Catherine.
Sama stworzyłaś tę sytuację.
Nie byłaś z nami szczera.
To mnie martwi.
- Szkodzi reputacji całego zespołu. - Tak!
- Podstawą tej firmy jest uczciwość. - Za kogo ty się masz?
Pan Brigstocke przyszedł do nas, bo się bał.
Okłamałaś Jisoo.
Kazałaś jej zdobyć jego adres i telefon i wysyłałaś mu groźby.
- Cathy... - Nie dotykaj mnie.
To on mnie prześladuje.
To on mi grozi.
To czemu nie poszłaś na policję?
Bo to prywatna sprawa. Nie dociera to do ciebie?
Dobrze. Postaraj się uspokoić...
Nie każ mi się uspokoić!
- Nie masz prawa mnie o to pytać. - Słuchaj.
- Cathy... - Nie!
Czy ja cię pytam o prywatne życie?
- Jakie narkotyki brałeś? - Dość.
Jakie strony oglądałeś?
- Ponosi cię. - Żebyś wiedział.
Cokolwiek ukrywasz, lepiej będzie się do tego przyznać.
Łapy precz!
O kurde!
Tak nie można.
Cathy, co masz do powiedzenia?
Że sam się o to prosiłeś.
Mam na imię Catherine!
Skancelują cię, Catherine.
- W porządku, Simon? - Tak.
- Zaatakowała go. - Tak.
Wariatka.
- Niech pani uważa. - Sorry.
Nicholas pisał z Jonathanem przez większość dnia.
Chętnie rozmawiał i udzielał rad,
myśląc, że Jonathan chłonie każde jego słowo.
Wzruszyło mnie, jak się przed nim otworzył.
Sierota.
Zwierzał się chłopakowi młodszemu o sześć lat,
który nie żył od prawie 20.
Praca w szkole nauczyła mnie
zauważać chłopców, w których ziała czarna dziura.
Kiedyś może i współczułbym temu chłopcu.
Kiedyś może próbowałbym mu pomóc.
Ale Nicholas nie był chłopcem.
Był 25-letnim mężczyzną.
I ile by się nie przechwalał przed moją 19-letnią wersją,
nie mógł ukryć swojej drżącej, skurczonej duszy
przed człowiekiem z moim doświadczeniem.
Był zdesperowany. Spragniony rozmowy.
Nadszedł czas, żeby nawinąć żyłkę.
Zacząłem kazać mu na siebie czekać.
Nie więcej niż dziesięć minut, żeby utrzymać jego zainteresowanie.
...łapy precz.
MARK CIĘ OZNACZYŁ
Tak nie można.
MELVIN CIĘ OZNACZYŁ ALE KOSZMAR
Co mam powiedzieć?
Zasłużyłeś na to.
Wiesz, że na szali jest twoja reputacja.
Przez lata motywowała cię twoja wiarygodność.
Teraz widzisz, że prawdopodobnie czeka cię publiczne ośmieszenie.
Nigdy nie będziesz już osobą, za którą uchodziłaś.
Ale teraz liczy się dla ciebie
tylko to, żeby ochronić Nicholasa.
Ustrzec go przed tą sytuacją.
EJ MORDO GDZIE JESTEŚ
Nicholas poświęcił Jonathanowi pełną uwagę.
Czuje, że to tylko dzieciak, który go podziwia
i chłonie każde jego słowo.
Mają ze sobą wiele wspólnego, nawet mimo różnicy wieku.
Jonathan znał nawet pierwszą książkę, którą od lat czytał Nicholas.
SORRY MAMA SIĘ CZEPIA O UNIWEREK
UNI DLA LAMERÓW
MYŚLISZ?
SZKODA MARNOWAĆ ŻYCIA
ZOBACZ ŚWIAT. NA IBIZIE SĄ NAJLEPSZE LASKI
Czemu?
CYCKI NA WIERZCHU
PRZECZYTAŁEM ZNOWU TE ROZDZIAŁY CO MÓWIŁEŚ
I co myślisz?
NUDNE OBCZAJ TO
LEPSZE NIŻ JEBANA KSIĄŻKA
RUCHAŁEŚ DUŻO DZIEWCZYN
KILKA
No tak.
Halo? Proszę pana.
Może pan otworzyć? Tu Catherine Ravenscroft.
Proszę otworzyć.
Musimy porozmawiać.
Proszę. Wiem, że pan tam jest.
Mąż mnie zostawił i prawdopodobnie mnie zwolnią.
Wygrał pan. Słyszy mnie pan? Wygrał pan.
Może pan przynajmniej popatrzeć mi w oczy i mnie wysłuchać.
Stephen.
Otwórz, proszę.
Wiem, że tam jesteś. Musisz mnie wysłuchać.
Mam do tego prawo.
To się musi skończyć.
Nic, co zrobisz mnie ani mojej rodzinie nie zwróci ci syna.
Tu numer 020 7946 0534.
Ani Stephen, ani Nancy nie mogą teraz odebrać,
ale proszę zostawić wiadomość
z datą, godziną i numerem telefonu, a postaramy się oddzwonić.
Życzymy miłego dnia.
To ja.
Chcę porozmawiać o Jonathanie.
Wiem, że masz mój numer.
Zadzwoń...
i tym razem się odezwij.
Chciała, żebym posłuchał.
Chciała porozmawiać.
Powiedziała, że ma coś do powiedzenia.
Cóż, na to już za późno.
Ale żmija się zbliżała.
Czas starannie wszystko zakończyć.
Ryba była gotowa, żeby ją złowić. Przyszła pora na ostatnie szarpnięcie.
GDZIE JESTEŚ?
Ta sierota otworzyła przed Jonathanem serce,
ale to ja w nie wkroczyłem.
JESTEM
CO ROBIŁEŚ
PAMIĘTASZ KSIĄŻKĘ?
WALIŁEŚ KONIA?
Niewiele było trzeba, żeby doprowadzić tę ofiarę losu na skraj.
Musiałem tylko podsycić jego lęki, zagrodzić mu drogę odwrotu...
i zostawić go na krawędzi przepaści.
PAMIĘTASZ
...jak matka zostawiła dziecko same w morzu?
MAŁEGO CHŁOPCA, KTÓRY NIE UMIAŁ PŁYWAĆ?
PODŁĄCZ ŁADOWARKĘ! ZOSTAŁO 5%
NAPALONA SUKA ZASNĘŁA
CZEMU NIE POMOGŁA SWOJEMU DZIECKU?
DZIWKA
Nie chciała, żeby Jonathan ryzykował życiem.
CHCIAŁA SIĘ DALEJ RUCHAĆ
Pragnęła Jonathana bardziej
niż kochała własne dziecko?
NIENAWIDZĘ TEJ KURWY
Co do chuja?
SKĄD MASZ TO ZDJĘCIE
PAMIĘTASZ
...tego chłopaka, który uratował dziecko w książce?
TAK. JONATHAN.
JONATHAN BRIGSTOCKE. ZGINĄŁ.
OK NO I?
KU PAMIĘCI
IDEALNY NIEZNAJOMY KTÓRY ZGINĄŁ RATUJĄC CIEBIE.
TO TY. NIE ROZUMIEM
GŁUPI JESTEŚ?
JONATHAN ZMARŁ LATA TEMU.
JESTEŚ TYM DZIECKIEM KTÓRE URATOWAŁ.
NIE WKURWIAJ MNIE
Wysyłam ci trochę zdjęć.
Porównaj je ze stronami...
...Idealnego nieznajomego.
Nie było już odwrotu.
Wyruszyłem na misję.
Nie było szans, że nie rozpozna jej albo siebie.
Nikt nie powinien widzieć tak swojej matki.
Ale to było konieczne.
„A TERAZ ŚCIŚNIJ SUTEK”. ŚCISNĘŁA SWÓJ SUTEK.
TA KOBIETA, TA DZIWKA, TO TWOJA MATKA.
JONATHAN NIE ŻYJE BO PRÓBOWAŁ CIĘ URATOWAĆ.
MAMUSIA NAJWYRAŹNIEJ NIGDY CIĘ NIE KOCHAŁA.
Kurwa.
Czułem się, jakbym włożył kocię do worka
i wrzucił je do rzeki.
Słyszałem, że miauczy,
ale nie mogłem go uratować.
To od niego zależało, czy się utopi, czy wypłynie.
Mogłem zostać w kuchni i czekać na odpowiedź,
ale musiałem wyjść.
Byłem umówiony na ważną kolację.
O tak. Świetnie. Właśnie tak.
- Cześć, Catherine. - Cześć, Aleena.
- Teraz pod spodem. - W porządku?
Jesteś przemoczona.
- Tak. - Tak lepiej, prawda?
- Jejku, ten dywan potrzebuje dobrego... - Jestem.
Wiesz, czego ci trzeba, Catherine?
Czegoś ciepłego do picia. Zrobię ci kawy.
- Albo herbaty. - Ja zrobię.
Wolisz herbatę czy kawę?
- O, jest. - Tak.
Lubisz go, Helen, prawda?
To ta pora roku.
DZIAŁ KADR - MOŻEMY POROZMAWIAĆ? NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Obraz matki uprawiającej seks z 19-latkiem
wstrząsnął Nicholasem.
Ale najbardziej poruszył go widok
czerwono-żółtego pontonu odbijającego się o krawędź świata.
Nienawidzę cię, kurwa!
Wie, że został ocalony, choć powinien był zginąć.
Wyobraża sobie dla matki inną historię.
Historię tragicznej bohaterki, która straciła na morzu jedynego syna.
Pozbierałaby się po tej stracie.
Dobrze odegrałaby tę rolę.
Pasowałaby do niej lepiej niż rola matki
niczym się niewyróżniającego, miernego, bezwartościowego gnojka.
Nicholas.
Wszystko gra?
Tak.
Umyj się, gościu.
Robert Ravenscroft zrobił się uciążliwy.
Zaczął zostawiać wiadomości na stronie książki.
Desperacko chciał nadrobić stracony czas, spotkać się z nami.
Wierzył, że wciąż jest nas dwoje.
Wciąż państwo Brigstocke.
Na początku nie chciałem go widzieć,
ale potem zrozumiałem, że mogę wbić sztylet głębiej,
wepchnąć go dalej, skoro jest już w środku.
Restauracja śmierdziała biznesmenami i politykami.
Najmocniej przepraszam, że musiał pan czekać.
Miło mi.
Przepraszam.
Nie, to nie pańska wina.
To przez artretyzm.
Wcześniej byłem sprawny.
Bardzo dziękuję, że pan przyszedł.
Liczyłem, że pańska żona też będzie.
Niestety, zmarła wiele lat temu, proszę pana.
Bardzo mi przykro. Proszę, może pan mi mówić Robert?
Przepraszam panów. Szampana? Kir Royale?
Przeczytałem książkę i...
chcę powiedzieć jasno, że moja żona zachowała się podle.
Absolutnie podle.
Jonathan był naszym jedynym dzieckiem.
Nancy nigdy potem do siebie nie doszła.
To straszne.
Chciała tylko poznać waszego syna.
Zobaczyć, że nasz syn oddał swoje życie po coś.
Żeby wasz mógł oddychać i rosnąć.
Pańska żona nie pozwoliła.
Zagroziła Nancy, żeby nigdy już się z nią nie kontaktowała.
Postawię sprawę jasno.
Uważam, że postępowanie mojej żony, tak w przeszłości, jak i obecnie,
jest całkowicie niewybaczalne.
Dobrze wiem, że zachowała się haniebnie i okrutnie.
Nie mieszkamy już razem.
Bardzo przykro mi to słyszeć.
I przepraszam za ból i szok,
jakie z pewnością wywołało otrzymanie tej książki i zdjęć.
Nie trzeba. Czuję ulgę, że w końcu znam prawdę.
Minęło tyle lat.
Cóż...
Dziękuję panu.
Jedyne...
Jedyne, czego teraz chcę, na co mam nadzieję,
to jakiś rodzaj pojednania, przebaczenia,
dla Nicholasa i dla mnie.
Tak jak pan i pańska rodzina,
my też ucierpieliśmy przez straszne okrucieństwo mojej żony.
Oczywiście, proszę pana.
Dziękuję.
Oczywiście.
Godny pożałowania człowiek.
Myślę, że dobrze wiedział,
że w książce jest tylko postacią poboczną.
A teraz wystąpił przeciw własnej żonie.
Nick?
Nicholas, kochanie. Co się dzieje?
Nicholas.
Powiedz.
Gdzie jesteś?
Cholera.
Boże.
Witamy w poczcie głosowej O2.
Osoba, do której...
O Boże. Nie rób mi tego.
Witamy w poczcie głosowej O2.
Osoba, do której dzwonisz...
Nienawidzę cię! Ty pi...
DZWONI MAMA
Nicholas nie chce się ruszać.
Musi tylko zamknąć oczy.
Nie chce stąd nigdy wychodzić.
Wie, że to tutaj może być najlepszą wersją siebie.
SPROSTOWANIE
NA PODSTAWIE POWIEŚCI RENÉE KNIGHT
ŚANTI ŚANTI ŚANTI
Napisy: Marzena Falkowska