Hayır, bekle.
Gelme. Bekle.
Hayır, bekle.
Hayır, bekle. Hayır.
Hayır, bekle. Bekle.
Daha gelme.
Bekle.
- Otuz birci. - Üzgünüm.
Üzgünüm.
Ciddiyim. Çok adisin.
- Üzgünüm. - Sürekli mastürbasyon yapan tipler gibi.
Üzgünüm. Trenden. Daha önce hiç trende yapmamıştım.
Tabii, ben de hep Piccadilly metrosunda sevişirim.
- Öyle mi? - Evet.
Oxford Circus'la Bond Caddesi arasında gidip gelirken azarım.
- Ciddi misin? - Evet.
Ofis çalışanları?
Tanrım. Ofis çalışanları, bir de şu lanet turistler.
- Turistler tabii. - Ve yapış yapış zemin.
Tam bir sürtüksün.
Evet.
Biletler.
Şeyi ver... Siktir. Lanet şeyi...
- Jonathan. Jonathan! - Dur.
Siktir.
İçine sıçayım.
Böyle işin... Yapamam... Adam gözlerini memelerime dikmiş,
sen yorganı çekiştiriyorsun.
Evet de biletleri almalıydım.
- Bana ne? İçine sıçayım. - Hem memelerin muhteşem.
Evet, inanılmazlar ama herkese değil.
- Neden? Çok bencilsin. - Otuz birci.
Anlatı ve forma dikkat edin.
Güçleri bizi gerçeğe de yaklaştırabilir,
büyük manipülasyon gücüne sahip bir silah da olabilir.
Neredeyse 20 yıla yayılan kariyerinde
bu akşamki ödülün sahibi
günümüzün en zor sorunlarından bazılarına dikkat çekmek için
bizi saklı gerçeklerden uzaklaştıran anlatı ve formu sadeleştirip
gündeme getirdiği konulara oldukları gibi cesaretle bakmamızı sağladı.
Bu olağanüstü belgeselci, uzun süre korunmuş, önde gelen kurumların
ve karizmatik sanıklarının üzerindeki
bu sır perdesini kaldırdı
ama bayanlar ve baylar, dikkat edin. Ele aldığı konuyu teşhir ederken
Catherine, sırf kendi içimize kök salmış inançlarımız
ve yargılarımız yüzünden bizi manipüle edebileceklerinin de
ispatını ortaya koyuyor
ve böylece, Catherine daha tartışmalı ve derin bir konuyu ortaya çıkarıyor:
Günümüzün bazı, daha zehirleyici toplumsal suçlarına suç ortağı olduğumuzu.
Bu nedenle bu takdimi yapmak bir zevktir.
Bu yılki RTS Televizyon Gazeteciliği Üstün Başarı Ödülü, gerçeğin aydınlatıcısı...
- İyi misin? - Evet.
...hepimizin ilham kaynağı olan bir kadının, Catherine Ravenscroft.
KRALİYET TELEVİZYON CEMİYETİ
Olanlar için üzüldüm.
Gerçekten.
Ne de olsa daha çocuktu
ama yorulmuştum.
Öğretmekten yorulmuştum.
Neredeyse 50 yıl boyunca aynı dersleri tekrarlamaktan yorulmuştum
ama her şeyden çok,
şımarık, her şeyi hakları sayan veletlerin sinsiliklerine katlanmaktan yorulmuştum.
Bay Brigstocke?
Evet?
Bay Banks sizi odasına bekliyor.
- Şimdi mi? - Mümkünse.
5.500 santigrat. Aynen öyle. Şimdi, dış çekirdek...
Justin odasına çağırınca şaşırmamıştım.
Bay Banks.
Bunu bekliyordum.
Tahminimden uzun sürmüştü.
Bay Brigstocke.
Lütfen oturun.
Bay Brigstocke, bu Bayan Pemberton, Tristan'ın annesi.
Evet. Bayan Pemberton, görüşmek güzel.
Bay Brigstocke, Bayan Pemberton ciddi endişeleri olduğunu dile getirdi.
Konu, genç Tristan'ın ödevi hakkındaki yorumlarınız.
Bayan Pemberton, bana söylediklerinizi tekrarlar mısınız?
Sağ ol Justin. Tabii
ve yorum yaptığın dile...
Ciddi endişeler demene sevindim çünkü durum tam olarak bu.
Oğlum hakkında yazdığınız şeyler beni cidden endişelendirdi.
Bir zamanlar, birkaç yıl üst üste
Yılın En Popüler Öğretmeni seçildiğime inanmak zor
ama bu, yıllar önceydi.
O zamanlar kendimi adamıştım. Umursuyordum.
O zaman emekli olmalıydım,
gençlerin zihinlerini aydınlatmak için içimdeki kor daha sönmemişken.
- ...ödeve yazdığı... - Bayan Pemberton.
Bay Brigstocke, sizden ricam özür dilemeniz ki
meseleyi kapatıp devam edebilelim.
Asıl değerlendirmemin arkasındayım.
Anlamadım?
Bence de. Boş ver.
Hayır, Jonathan. Bugün gidelim.
Güzel bir gün. Bugün gidiyoruz... Hasiktir. Donumu unutmuşum.
- Hep unutuyorsun. - Ne yapıyorsun?
Elinde değil.
- Geri ver. - Siktir.
İyi misin? İyi misin?
- Hayır. - Emin misin?
Donun hâlâ bende.
Tanrım. Vay be. Muhteşem.
Nereye gidiyoruz?
Campo Santa Margherita'ya gidelim.
- Ucuz otel vardır. - Yüzecek miyiz,
Londra metrosuna mı bineceğiz?
Sen bin. Ben şeye binerim... "Vaporetto" deniyor.
Onların metrosu olmalı.
- Şuradadır. - Tamam.
Dur, dur. Dur biraz.
- Fotoğraf çekeceksin. - Evet.
- Çok iyi. - Güzel.
Tekne de azdırır mı?
Şaka mı bu? Elbette, tüm denizciler adına.
- Sürtük. - Otuz birci.
Hiç de kötü değildi işte.
Hatta harikaydı.
- Son bir kadeh? - Tabii. Neden olmasın?
Çıkmadan, kazara bir şişe 82 Latour açmış olabilirim.
Robert.
Üzgünüm. Ribena sandım.
- Masum bir hata. - Açmamalıydın aşkım.
- Bence bu o kadar da özel bir olay değil. - O kadar özel değil...
- Üzülme... - Onu seversin.
İki şişe daha var, şeyden...
Şarap, Robert'ın olayı, özellikle iyi Bordeaux.
Son yıllarda merak saldığı bir şey.
Kırmızı ve beyaz şarap arasındaki farkı zor anlarsın
ama kocanın keyfini paylaşmak keyiflidir.
Bunu kabul etmez
ama keyfinin bir kısmı almaya gücünün yetmesinden gelir.
Onca ucuz şampanyadan sonra sirke versen fark etmem.
Karım kendini şımartmıyorsa ki
şımartamıyor, o zaman bu görev bana düşer.
Gözler.
Gerçeğin aydınlatıcısına, bana ilham veren birine, her gün.
Sağ ol hayatım. Şaşkın.
- Güzel. Ne bu? Baharatlı mı? - Enfes.
Sandal ağacı.
Kuş üzümü.
Muz.
Bir de bunlar.
Hepsi bu mu?
Evet.
Yedi etek.
Karımındı.
Üzüldüm. Yeni mi oldu?
Yedi el çantası.
Dokuz yıl önce.
On eşarp.
Bir şapka.
Bir de ayakkabılar.
- Evet, onlar. - Evet, tabii.
Hadi.
Ayakları küçüktü.
Otuz altı numara.
Toplam sekiz çift ayakkabı, bir çift de terlik.
Bu kadardı.
Nancy'nin yaşamı, bir eşya listesine indirgenmişti.
ELDİVEN - AYAKKABI - TERLİK - ÇORAP
Sağ olun.
Bu yığında güve var.
Güveli kıyafet almıyoruz ama memnuniyetle sizin adınıza atarız.
- Olur. Sağ olun. - Götürün.
Hayır, durun.
Karımın en sevdiği hırkasıydı bu.
Anlıyorum. Sağ olun Bay Brigstocke.
Çok naziksiniz.
Nancy, gece yarısı Jonathan'ı beslemek için kalktığında
bu hırkayı giyerdi, hatırlıyorum.
Yardım etmeme izin vermezdi.
Yukarı çıkaralım mı?
Evet, hemen geliyorum. Postaları kontrol edeceğim.
İyi de daha yeni proje bitirdin.
Biliyorum. Beni bilirsin.
Hadi, Latour bu,
- keyfini çıkaralım. - Merak ediyorum işte,
- bilirsin, şimdi ne olacak diye. - Dünyayı değiştirecek bir şey tabii.
- Seni bekliyor, ben de öyle. - Bu akşam için teşekkür ederim.
Eşlikçin olmak hep mutluluktur.
KUSURSUZ YABANCI E.J. PRESTON
OĞLUM JONATHAN'A
TEKZİP
YAŞAYANLARLA YA DA ÖLÜLERLE BENZERLİKLER TESADÜF DEĞİLDİR.
Evet.
Orada kal.
- Güzel! - Çek o zaman.
Yine de dur.
- Donuma bakacak mısın? - Göster.
- Peki, şimdi memeler. - Hayır. Kapa çeneni.
Ben seni çekeceğim.
Şarkı söylemesi de gerekmiyor mu?
Santa Lucia Santa Lucia
Ahlar Köprüsü'ne gittiğimizde
altında beni öp, Küçük Bir Sevda'daki gibi.
Hiç izlemedim.
Altında öpeceksin ki aşkımız sonsuza dek sürsün.
Daha iyisi, hiç köprü altında seviştin mi?
Seviştim tabii.
- Battersea'nin altında. - Yalan.
Hayır, dur, Waterloo'nun altında da.
Etkileyici.
- Evet. Öyleyimdir. Otuz birci. - Sürtük.
Dur, neden dönüyoruz?
Neden dönüyoruz?
Dostum, hayır.
- Köprüye gidelim. - Hayır. Finito.
- Evet, köprü... - Hayır.
- Yapma. Şuracıkta. Lütfen. - Kırk avro ver.
- Kırk mı? - Kırk?
- Elli verdik ya. - Kırk avro yoksa döneriz.
- Kırk avro vermiyorum. - Hayır.
- İnin. - Hayır.
Kes. Lütfen kes.
Otuz birci.
- Canım, iyi misin? - Evet. Hayır, iyiyim. Kesinlikle.
Sadece... Galiba çok içtim canım, lütfen.
- Emin misin? - Evet. Kesinlikle. Uyu.
İyiyim.
Bu yüzü daha önce görmüştün.
Bir daha görmemeyi umuyordun.
Masken düştü.
Bunlar, tatil fotoğrafları sanmıştım.
Cornwall tatilimizden de birkaç tane olmasını ummuştum.
Tanıdık görüntüler beklemiştim
ama hayır, bu fotoğrafları hiç görmemiştim.
O kadını tanıyordum.
Adı, yıllarca aklımdaydı
ama o zamana dek, hayatım mahvolurken bunu gören masum bir seyirci sanmıştım.
- İyi misin? - Londra'ya dönmeliyim.
Ne? Neden?
Rosie,
annemin kardeşi, kamyon çarpmış.
- Siktir. - Evet.
Bisikletteymiş.
- Hep biner. - Evet.
- Kamyon onu görmemiş. - İyi mi?
Hayır, kamyon onu ezmiş. Ölmüş.
Siktir, üzgünüm. Çok üzgünüm.
Şey gibiydi...
O, ablam gibiydi.
İlk aybaşımda ona gittim.
Annem telefonda ağlıyor.
Rosie ondan küçüktü.
- Korkunç bir şey. - Evet. Gel.
Çok üzgünüm.
Çok, çok üzgünüm.
Oğlumuz ölünce
Nancy vaktinin çoğunu, eşyaları arasında, Jonathan'ın odasında kilitli geçirmişti.
Odasını bir mabede dönüştürmüştü.
Sonra bir gün tamamen oraya taşınmıştı,
sadece yemek için çıkıyordu.
Başta girmeme izin vermişti
ama bir gün artık girmememi rica etmişti.
Sadece daktilosunun sesini duyuyordum.
Yazdıklarını bulamamıştım.
Odayı öldüğü zamanki gibi bırakmıştım.
Üst çekmeceyi kilitlemişti ve ben zorla açmayı reddetmiştim.
Kendime mahremine saygı duymalısın diyordum.
Neden daha önce açmadığımı şimdi anlıyorum.
Açmamıştım çünkü içinde bulacaklarımdan korkmuştum.
Nancy, gizlice kitap yazmıştı ve okumam gerektiğini biliyordum...
KUSURSUZ YABANCI 18 EYLÜL 2011
...o sayfalarda yazanların ağır gelebileceğinden korksam da.
OĞLUM JONATHAN'A.
Ne oluyor? Catherine?
Catherine! Bırak onu! Catherine. Bırak...
- Beni yazıyor. - Kitabı niye yakıyorsun?
Bana gönderilmiş. Cezalandırılıyorum galiba.
- Cezalandırılmak mı? - Tanrım.
- Tanrım. Cezalandırılıyorum. - Onu dedin canım.
- Kim peki? - Bilmem.
- Kitabı gönderen. - Nasıl cezalandırıyor canım?
Tanrım. Öleceğim.
- Öleceğim. - Tehdit mi var?
Catherine, biri sana niye zarar vermek istesin?
Catherine!
- Yıllar önce olan bir şey yüzünden. - Ne? Ne oldu?
- Filmlerin yüzünden mi? - Hayır.
Bu konuda ciddiysen polise başvurmalıyız.
- Catherine. - Hayır, öyle değil.
- Neden seni anlatıyor diye düşünüyorsun? - Tanrım. Kendimi tanıyorum.
- Adını vermişler mi? - Hayır.
Hayır, adımı vermemişler ama beni tarif etmişler.
Nasıl tarif etmişler? Beyaz? Sarışın?
- Güzel, muhteşem, başarılı? - Kes.
Hayır, berbatım.
Hiçbiri değilim ve kitaptaki bir şey yine kendimden nefret ettirdi.
O neden? Sen karıncayı bile incitmezsin.
- İyi birisin. - Öyle mi?
Elbette miniğim.
- Azize Catherine'sin. - Hayır, iyi biri miyim, bilmiyorum.
Robbie, iyi bir eş değilim ve bana göre berbat bir anneyim.
Tam bir saçmalık.
Hayır, kendime zor katlanıyorum. Nick'e çok mesafeliyim.
Bu, cinayet nedeni değildir,
- değil mi? - Hayır. Lütfen.
Lütfen. Lütfen, dinle. Üzgünüm.
Sadece, sana anlatmış olmam gereken çok fazla şey var.
Bilmeni çok istediğim şeyler
ama nasıl anlatacağımı bilmiyorum.
Nereden başlayacağımı.
Nick’le aramızda geçenler. Yaptıklarım.
- Biliyorum. Her şeyi biliyorum. - Ben...
- Öyle mi? - Evet.
Biliyorum, Nick'le aranızda hep bir sorun var ama seni seviyor.
Seni çok seviyor, bunu biliyorsun.
- Evet. O değil... - Hayır,
sırf ikimiz daha iyi anlaşıyoruz diye
buna yanlış bir anlam yükleyip sana tapmadığını sanma.
Tapıyor.
O kitap bir şeyi tetikledi, değil mi?
- Sorun ne? Suçluluk mu? - Evet.
Suçluluk duyacağın bir şey yok Cath.
Nick 25 yaşında.
Kendi evine taşınma vaktiydi.
Kesinlikle doğru karar verdin.
- Emin değilim. - Evet, doğruydu,
karşı çıktığım için üzgünüm, tamam mı?
Tamam. Yürümezse hemen geri taşınır.
Otur. Tamam.
Biliyorsun, hayatını yaşamak hakkın. Hayatını yaşamak hakkın.
Evet, biraz yalnız bıraktın ve uzaktın
ama oğlumuza inanılmaz bir örnek oldun
ve bağımsız bir birey olmasını sağlama vaktin gelmişti, tamam mı?
Kendine işkence etmeyi bırak, lütfen.
Söz mü?
Yardım eder misin?
Ederim tabii.
Bana her şeyi anlatabilirsin, yargılamayacağıma söz veririm.
Bunu biliyorsun, değil mi?
Sana herkesten daha yakın
ama yine de onu yıllarca karanlıkta bırakmayı sürdürdün.
Şimdi de bir sırrı, sır olarak tutmaya devam edince
neredeyse sırrın kendinden daha önemli bir hâl aldı.
Anlıyorum, uygun olmayabilirsin ama arayıp kontrol edeceğim, tamam mı?
İşte geldik.
Sağ ol.
Gelişmeleri haber ver.
Boktan olacak.
Annem enkaza dönecek, değil mi?
Dur.
Peynir de.
- Cidden gitmeliyim. - Güle güle.
Güle güle.
- Seni seviyorum. - Ben de seni.
- Beni düşünüp 31 çekebilirsin. - Peki ya sen?
Piccadilly hattında biriyle yatarım.
Güle güle.
- Sürtük. - Otuz birci.
Buraya.
Şerefe.
Okudum.
Evet.
Roman yazdığını söylediğinde epey mutlu oldum
ve bu kadar hızlı yazmandan çok etkilendim dostum.
- Nasıl buldun? - İyi. Çok iyi.
Dostum, bence yayımlamalısın.
Çok naziksin
ama bence küçük kitabım bir profesyonelin ilgisini çekmez.
Dostum, çevrim içi yayınla,
kendin 100 kopya basıp satabilirsin, hepsini çevrim içi yaparsın.
Sonucu bir gör.
Nasıl başlarım bilmem ki.
Ben yardım edebilirim.
Nasıl?
Okul yönetmekle uğraşmıyor musun?
Emekli oluyorum arkadaşım.
- Ne zaman? - Şimdi.
Seni kovuyorlar mı? Benim yüzünden mi?
Hayır.
Benim yüzünden.
Yaşlı olduğum için.
Yaşlıyız.
Yani vaktim var ve sana inanıyorum.
Sağ ol Justin.
Sence cidden o kadar iyi mi?
Evet, cidden dostum. Cidden.
Anlamaya başlamıştım, Nancy taslağı bulmamı istemişti,
tıpkı fotoğrafları bulmamı istediği gibi.
Kitap neden yazılmalıydı, biliyordum
ve kime yazıldığı konusunda en ufak şüphem yoktu.
Kadın için ne düşündün?
- Sence hak ettiğini bulmuş mu? - Çıkarcı, rahatsız edici bir tipmiş
ve galiba yanına kâr kalması için bir fırsat yakalamış, değil mi?
Evet ama sorumu cevaplamadın.
Bunu hak etmiş mi?
Olay için üzülmedim.
Yani galiba, evet. Bunu hak etmiş.
Gerçek hayatta hayatını mahvedecek olan bendim
ama önce acı çekmesi gerekiyordu, Nancy'le benim gibi.
Kusursuz Yabancı'ya.
Kusursuz Yabancı.
Daire nasıl?
- İyi. - Güzel.
- Ev arkadaşların iyi mi? - Biraz inekler.
Ne? Hepsi mi?
Hepsi öğrenci.
Okuyorlar, değil mi?
Evet.
- Sonuçta hepsi öğrenci. - Evet.
- Ama çalışmaktan hâlâ keyif alıyorsun. - İyi, evet.
Bunu götürüyorum.
Nicholas, büyük bir mağazanın elektronik bölümünde çalışıyor.
Robert'la oğlunuz için hayal ettiğiniz bu değil
ama çalışıyor olması sizi rahatlatıyor,
özellikle herhangi bir işte çalışabileceğine
inanamadığınız zamanlar olduğu düşünülürse.
Sandy de mi?
Hatırlıyorsun, değil mi? Bir zamanlar ona sarılmadan uyuyamıyordun.
- Sandy. - Koy...
Anlıyorsun, değil mi?
- Nicholas. - Ne?
Hadi, lütfen.
- Böyle olmaz. - Üzgünüm.
Taşınma meselesini anla istiyorum.
Artık büyük bir yere ihtiyacımız yoktu.
Değil mi? Sen de bağımsız olmalısın.
Bağımsız olmak istemiyor musun?
Tabii, şey olursa, bilirsin...
Gerçekten başın derde girerse ama ben sadece...
Vakti geldi Nick.
Değil mi? Gelmedi mi?
Kendine böyle demek istiyorsan anne.
Nick! Hadi, maç başlıyor!
Hadi. Hadi, acele et.
- Hadi. - Hadi.
Evet!
Nicholas'la hiç bağ kuramadınız,
Robert'ın kurduğu gibi olmadı
ve bu, canını yakıyor.
Nerelisiniz?
İngiliz mi?
Ciao. Nasıl gidiyor?
PISA'DAN SELAMLAR
Canım annem...
İTALYA
...Venedik ve Floransa, söylediğin gibi cidden büyüleyici yerlerdi
ama kalıntılardan sıkıldım, o yüzden kumsala gidiyorum.
Nikon'unu verdiğin için sağ ol.
Tonlarca fotoğraf çekiyorum.
Sevgilerimle, Jonathan.
Not: Artık yalnızım. Sasha'nın Londra'ya dönmesi gerekti.
Noel gelip geçmişti. Ben yalnız geçirmiştim.
Asıl Noel'im için Ocak'ın sonuna kadar bekleyecektim,
yeni başlangıçlar sağlayacaktı.
Evet.
Justin.
İyi günler dostum. Üzgünüm, telefon etmedim.
Hayır. Seni görmek güzel. Her zaman.
Sürpriz yaptım.
Fırından çıkar çıkmaz görmek isteyeceğini biliyordum, öyle derler ya.
Neden mahlas kullandığını anlamıyorum ama beni çarptı.
İyi basmışlar, değil mi?
- Olağanüstü. - Beğenmene sevindim.
Bilirsin ve o fotoğrafı kullanma fikrin var ya?
Çok iyi sonuç verdi.
Mükemmel.
Bir şey ikram etmedim.
Su ıstayım. Builder's çayı?
Evet, lütfen. Bir damla süt, şeker olmasın.
Tommy'yle konuştum... Öğrencim, eski üniversiteden, şimdi...
Kitap için sayfa yapabilir mi diye.
Böylece çevrim içi sipariş alabiliriz.
Harika.
Birkaç güne hazır olurmuş.
Bize düşen sadece PayPal hesabı açmak,
sonra seninle ben arkadaşım işe koyuluyoruz.
Evet, şunu da düşündüm,
yaşlı, yayımlanmamış yazarlar arası bir yarışmaya ne dersin?
Sonra da o kitapları yayımlarız.
Zavallı Justin.
Gelecek yatırımların ve bağımsız yayımcı olmanın hayalini kurmuş.
Çevrim içi sipariş beklemeye niyetim olmadığını bilseydi keşke.
...bence cidden önemli...
Ulaşmak istediğim yalnızca bir okuyucu vardı.
Kitap, onu saklandığı yerde bulacak
ve açığa çıkmasına neden olacaktı.
- Ben çıktım. - Tamam. Çamaşırını unutma.
Hâlâ biraz nemli. Üzgünüm canım.
Artanlar var.
Bunu okudum. Beğendim.
- Sen de mi? - Evet, çok iyi.
Ne? Tamamını mı okudun?
Evet, bitirdim. Okuyabiliyorum ya.
- Hayır. Öyle demek... - Evet, yapma Nick.
Sana hayranız dostum.
Bana sen mi gönderdin?
Hayır.
- Emin misin? - Evet, benimki evde.
Peki, nasıl okudun?
- Yani... - Catherine.
Hayır. Demek istediğim... Tuhaf bir tesadüf.
Biri gönderdi,
- kim, bilmiyorum... - Benimki hediye.
Hediye mi?
Evet.
Kimden?
Memnun bir müşteri. Üstüne adımı yazıp kasaya bırakmış.
Bu harika Nick.
- Değil mi Catherine? - Evet.
Kimmiş?
- Biri Nick'ten etkilenmiş. - Bilmem.
Her gün bir sürü müşteri görüyorum.
- Biliyorum. - Sorun ne?
- Neden önemli? - Değil.
Sorun değil. Üzgünüm.
Peki, ne... Beğendin mi?
- Evet, beğendim. - İyi.
- Niye? - Niye mi?
- Beğendiysem boktan mıdır? - Hayır.
Bilmek istiyorum işte.
- Ne düşünüyorsun? - Bu ne? Sınav mı?
- Hayır. Annen... - Görüşürüz.
- Hafta içi ararım. - Söyler misin?
Tanrım. Kadın ölüyor!
Bundan da çok keyif aldım. Hak etti. Bencil sürtüğün tekiydi.
Konusu sen değilsin.
Geri gel Nicholas.
- Anne, bana bak. - Nicholas, yakın dur.
Sen de say.
- Üç, iki, bir. - Üç, iki, bir, zıpla.
Üç, iki, bir, zıpla.
Bana bak anne.
Nicholas, yakınıma gel.
Beni yakalayamazsın.
RENÉE KNIGHT'IN ROMANINDAN ESİNLENİLMİŞTİR
BARIŞ BARIŞ BARIŞ
Alt yazı çevirmeni: Murat Lü