(องก์ที่หนึ่ง)
อย่าเพิ่งสิ
อย่าเพิ่ง รอก่อน
อย่าเพิ่ง
- เฮ้อ - อย่าเพิ่งนะ รอก่อน
อย่าเพิ่ง อย่าเพิ่ง รอ
เฮอะ
อึดไว้ก่อน
รอฉันก่อน
รอหน่อย
- โอ๊ย ไอ้ขี้เอา - โทษทีๆ
โทษทีๆ
พูดจริงนะ โคตรขี้เอา
- ขอโทษๆ - แบบชักว่าวบ่อยเกิน
ขอโทษนะ
ขอโทษ เพราะอยู่ในรถไฟน่ะ ไม่เคยเอาบนรถไฟมาก่อน
เออ เหมือนฉันชอบเอาคน เวลาขึ้นใต้ดินสายพิคคาดิลลี่
- เอาจริง - จริง
นั่งผ่านระหว่างสถานีอ็อกซฟอร์ดเซอร์คัส กับบอนด์สตรีทแล้วงึดจัดทุกที
- เอาจริง - จริง
เจอพนักงานออฟฟิศงี้
โอ้โห พนักงานออฟฟิศกับไอ้พวกนักท่องเที่ยว
- อ๋อ นักท่องเที่ยว แน่สินะ - แถมพื้นเหนียวหนับ
โคตรร่านเลย
ฮา อ่าฮะ
ตรวจตั๋ว
เอามา... เชี่ย เอามาก่อน...
- โจนาธาน โจนาธาน! - อย่าดึงสิ
เชี่ยแม่ง
ไอ้ห่านี่
ฉันแม่ง... ไม่ไหว... มันจ้องนมฉันตลอดเลย
แล้วนายก็ดึงผ้าห่มอยู่ได้
เออ แต่ฉันต้องเอื้อมหยิบตั๋วไงโว้ย
- ฉันไม่สน ไอ้ห่า - สนทําไม นมเธอสวยจะตาย
เออ ฉันรู้ว่านมฉันสวย แต่ไม่ได้มีไว้ให้ทุกคนมอง
- ทําไมล่ะ เห็นแก่ตัวจัง - ไอ้ขี้เอา
พึงระวังสํานวนและรูปแบบเรื่องเล่า
พลังของมันอาจทําให้เราเข้าใจความจริงมากขึ้น
แต่ขณะเดียวกันก็อาจเป็นอาวุธทรงพลัง ที่จะชักใยยึดโยงความคิด
ตลอดอาชีพซึ่งยาวนานเกือบ 20 ปีของเธอ
บุคคลซึ่งจะขึ้นรับรางวัลในคืนนี้
มองทะลุผ่านสํานวนและรูปแบบการใช้คํา ที่ดึงความสนใจเราจากความจริงในนั้น
และสามารถเขียนถึง ปัญหาสังคมปัจจุบันที่สลับซับซ้อนที่สุดหลายเรื่อง
ทําให้เราได้เห็นภาพชัดตามที่เป็นจริง ของทุกหัวข้อที่เธอเขียนถึง
ผู้ผลิตสารคดีผู้นี้แหวกม่านบังตา
ที่คอยกางกั้นป้องกันสถาบันใหญ่ๆ ต่างๆ มานาน
พร้อมกับเหล่าผู้กระทําผิดที่มักมีเสน่ห์เหลือล้น
แต่... ท่านผู้มีเกียรติ พึงระวัง
ขณะที่เธอกําลังเปิดโปงเป้าหมายทั้งหลายนั้น
แคเธอรีนทําให้เห็นว่า คนเหล่านั้นสามารถปั่นความคิดเรา
โดยใช้เพียงความเชื่อที่ฝังตัวอยู่ลึกในใจเราเอง
กับธรรมชาติที่เรามักด่วนตัดสินเรื่องต่างๆ
ด้วยวิธีนี้ แคเธอรีนจึงเผยให้เห็น ความจริงที่รบกวนจิตใจแต่สําคัญยิ่ง
เราทุกคนมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องผิดบาปร้ายแรง หลายเรื่องในสังคมทุกวันนี้
ดังนั้น ถือเป็นเกียรติที่ฉันจะได้มอบ
รางวัลวารสารศาสตร์ยอดเยี่ยม ของสมาคมโทรทัศน์แห่งชาติปีนี้
ให้กับผู้นําพาความจริง...
- โอเคไหม - โอเค
สตรีซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้เราทุกคน แคเธอรีน เรเวนสครอฟท์
(สมาคมโทรทัศน์แห่งชาติ)
ผมก็เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
เสียใจจริงๆ
เพราะถึงอย่างไรเขาก็ยังเด็กนัก
แต่ตอนนั้นผมเหนื่อยหน่าย
หน่ายกับการเป็นครู
หน่ายกับการสอนเรื่องเดิมซ้ําๆ มาเกือบ 50 ปี
แต่ที่ยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด
ผมหน่ายกับการต้องทนพฤติกรรมเลวทราม ของเด็กเปรตที่โดนตามใจจนเสียนิสัย
อาจารย์บริกสตอคคะ
อะไร
อาจารย์แบงคส์เรียกพบที่ห้องทํางานค่ะ
- เดี๋ยวนี้เหรอ - รบกวนด้วยค่ะ
ตั้ง 5,500 องศาเซลเซียส ใช่แล้ว ทีนี้ แกนโลกส่วนนอก...
ผมไม่แปลกใจเลย ตอนที่จัสตินเรียกไปพบในห้องทํางาน
อาจารย์แบงคส์คะ
ผมรอเขาเรียกอยู่เลยทีเดียว
ใช้เวลานานกว่าที่คิดเสียอีก
อาจารย์บริกสตอค
เชิญนั่งก่อน
อาจารย์บริกสตอคครับ นี่คือคุณนายเพมเบอร์ตัน คุณแม่ของทริสตัน
ครับ คุณนายเพมเบอร์ตัน ยินดีที่รู้จัก
อาจารย์บริกสตอค คุณนายเพมเบอร์ตัน มาร้องเรียนในเรื่องที่ร้ายแรง
เกี่ยวกับคําที่คุณใช้วิจารณ์เรียงความของทริสตัน
คุณนายเพมเบอร์ตัน ทวนคําที่คุณบอกผมอีกครั้งได้ไหมครับ
ขอบคุณค่ะ จัสติน ทวนได้ค่ะ
และฉันก็ดีใจที่คุณ...
ที่คุณบอกว่าเป็นเรื่องร้ายแรง เพราะมันร้ายแรงมากจริงๆ
ฉันกังวลใจอย่างแรง กับคําที่คุณเขียนต่อว่าลูกชายของฉัน
ไม่อยากเชื่อว่ากาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
ผมเคยได้รับเลือก เป็นครูสุดที่รักแห่งปีหลายปีติดต่อกัน
แต่นั่นก็ผ่านมานานแล้ว
สมัยนั้นผมยังทุ่มเท ยังใส่ใจ
น่าจะเกษียณตั้งแต่ตอนนั้น
ตอนยังมีไฟที่จะจุดประกายในหัวเยาวชนทั้งหลาย
- เรียงความของเขา... - คุณนายเพมเบอร์ตัน
อาจารย์บริกสตอค คุณแค่ขอโทษเขาเสียดีกว่า
จะได้จบเรื่องนี้แล้วไปทําอย่างอื่นกัน
ผมขอยืนยันคําวิจารณ์งานนั้น
อะไรนะคะ
เข้าใจ เอาไว้วันหลัง
ไม่ได้ โจนาธาน ฉันอยากไปวันนี้
วันนี้อากาศดี ไปกันวันนี้แหละ... เวร ลืมกางเกงใน
- ลืมตลอด - เฮ้ย ทําอะไรน่ะ
- นี่! - ถอดทิ้งถอดขว้าง
- เอาคืนมานะ - อ้าวเวร เอ้า
ไหวรึเปล่าเนี่ย โอเคไหม
- ไม่ - แน่ใจนะ
- กกน.เธอยังอยู่นี่ - เฮ้ย!
โอ้โหเฮ้ย ให้ตาย สวยชิบหาย
เราไปไหนกันก่อนดี
เอ่อ ไปที่แคมโปซานต้ามาร์การิตา
- หาโรงแรมถูกๆ ง่ายสุด - แล้วว่ายน้ําไปเหรอ
หรือขึ้นใต้ดินสายเบเคอร์ลูหรือเซอร์เคิลดี
จะไปทางนั้นก็ไป แต่ฉันจะขึ้น... มันชื่อ "วาปอเรตโต"
ใต้ดินของที่นี่เรียกงั้นมั้งนะ
- น่าจะตรงนั้น - โอเค เข้าใจ
เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อนสิ
- นายอยากจะถ่ายรูป - ใช่แล้ว
- มาเร็ว - เจ๋ง
งั้นขึ้นเรือแล้วงึดด้วยมะ
ถามได้ แหงอยู่แล้ว กะลาสีนายเรือหล่อล่ําเบอร์นั้น
- ร่าน - ขี้เอา
เห็นไหม งานจริงก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
เรียกว่างานดีมากได้เลยล่ะ
- ดื่มก่อนนอนไหม - เอาสิ ไม่มีอะไรจะเสีย
ผมอาจเผลอเปิดไวน์ลาตูร์ปี 82 รอไว้ ก่อนเราออกจากบ้าน
แหม โรเบิร์ต
ขอโทษนะ นึกว่าหยิบไรบีน่ามาเปิด
- แหม ไม่น่าต้องลําบากเลยค่ะ คุณ - พลาดโดยสุจริตจริงๆ
ฉันว่างานนี้ไม่ใช่วาระพิเศษอะไรขนาดนั้น
ไม่ใช่วาระพิเศษอะไร...
- ไม่ต้องห่วง เรา... - คุณชอบไวน์ขวดนั้น
ยังเหลืออีกสองขวดเอาไว้ตอนคุณได้...
ไวน์เป็นของชอบโรเบิร์ต โดยเฉพาะไวน์บอร์โดซ์ดีๆ
เป็นสิ่งที่เขาเพิ่งหันมาสนใจจริงจังไม่กี่ปีมานี้
เธอแทบแยกความแตกต่าง ระหว่างไวน์ขาวกับไวน์แดงไม่ออก
แต่เธอก็พอใจที่จะได้ร่วมดื่มด่ําความสุขของสามี
เขาไม่ยอมรับตรงๆ หรอก
แต่ความสุขใจส่วนหนึ่งมาจากการมีเงินจ่ายไหว
ทนดื่มแชมเปญถูกๆ นั่นมาทั้งคืน
ต่อให้คุณรินน้ําส้มสายชูให้ฉันยังไม่รู้เลยมั้ง
เอ้า ถ้าภรรยาผมตามใจตัวเองไม่ได้
ซึ่งเธอก็ทําไม่เป็นจริงๆ หน้าที่นั้นจึงตกเป็นของผม
มองตากันก่อน
แด่ผู้นําพาความจริง
คนที่สร้างแรงบันดาลใจให้ผมในทุกวัน
ขอบคุณค่ะ ที่รัก เว่อร์จริงๆ
- ของดีจริง กลิ่นอะไรนะ สไปซ์เหรอ - เยี่ยมมาก
กลิ่นไม้จันทน์
แบล็คคอร์เรนท์
กล้วย
มีพวกนี้อีก
ตรงนี้สุดท้ายแล้วใช่ไหมคะ
ใช่
กระโปรงเจ็ดตัว
พวกนี้ของภรรยาผม
เสียใจด้วยนะคะ เพิ่งจากไปเหรอ
กระเป๋าถือเจ็ดใบ
เสียตั้งแต่เก้าปีก่อน
ผ้าพันคอสิบผืน
หมวกหนึ่งใบ
เอารองเท้าไปด้วย
- ค่ะ รองเท้าด้วย - ได้เลย
ให้ไว
เท้าเธอเล็กมาก
เบอร์สามเท่านั้น
นั่นคือรองเท้าแปดคู่ รองเท้าแตะอีกหนึ่ง
แล้วก็เหลือแค่นั้น
ทั้งชีวิตของแนนซี่ กลายเป็นรายการสิ่งของหน้าเดียว
(ถุงมือ รองเท้า รองเท้าแตะ ถุงเท้า)
ขอบคุณค่ะ
เสื้อผ้ากองนี้ถูกแมงกิน
เรารับบริจาคเสื้อผ้าที่ถูกแมงกินไม่ได้ แต่ยินดีจะนําไปทิ้งให้
- ดีครับ ขอบคุณ - เอาไปเลย
อย่าเพิ่ง เดี๋ยวๆ
นั่นเสื้อคาร์ดิแกนตัวโปรดของเมียผม
เข้าใจแล้ว ขอบคุณค่ะ คุณบริกสตอค
คุณใจดีมากจริงๆ
จําได้ว่าแนนซี่ใส่คาร์ดิแกนตัวนี้ตอนดึกๆ
เวลาที่ลุกขึ้นมาให้นมโจนาธาน
เธอไม่เคยยอมให้ผมช่วย
ขึ้นข้างบนกันไหม
ได้ๆ อีกเดี๋ยวฉันตามไป แค่อยากเปิดจดหมายดูก่อน
แต่คุณเพิ่งทํางานชิ้นใหญ่เสร็จไป
ฉันรู้ แต่คุณก็รู้นิสัยฉัน
ไม่เอาน่า ไวน์ลาตูร์เลยนะ
- ดื่มให้ชื่นใจ - ฉันแค่อยากรู้
ว่าต่อจากนี้จะมีอะไรรออยู่
ก็เรื่องพลิกโลกเหมือนเคยนั่นแหละ
- ไวน์รออยู่นะ ผมก็รอเหมือนกัน - คืนนี้ขอบคุณนะ
ยินดีที่ได้เป็นคู่ควงของคุณเสมอ
(คนแปลกหน้าไม่รู้ใจ) (อี.เจ. เพรสตัน)
(อุทิศแด่ลูกชาย โจนาธาน)
(คําชี้แจงสําคัญ)
(สถานการณ์ซึ่งตรงกับบุคคลใด ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย)
( "ไม่ใช่" เรื่องบังเอิญ)
เยี่ยม
นิ่งไว้ ตรงนั้นแหละ
- สวยมาก! - ก็ถ่ายสิ
ยืนนิ่งๆ สิ
- เปิดกระโปรงให้ดูเอามั้ย - จัดมาเลย
- โอเค ทีนี้เปิดนมด้วย - ไม่เปิด หุบปากไปเลย
- ฉันอยากถ่ายรูปคู่กับนาย - เอ้า โอ๊ะๆ
เขาควรจะพายเรือไปร้องเพลงไปไม่ใช่เหรอ
ซานต้าลูเชีย ซานต้าลูเชีย
ใช่ๆ ตอนลอดใต้สะพานแห่งเสียงทอดถอนใจ
เธอต้องจูบฉันใต้สะพาน เหมือนอย่างในเรื่อง "อะลิตเติ้ลโรมานซ์"
ไม่เคยดู
เธอต้องจูบฉันใต้สะพาน รักของเราจะได้คงอยู่ไปตลอดกาล
คําถามที่ดีกว่านั้น เธอเคยเอาใต้สะพานยัง
ก็ต้องเคยแล้วสิ
- ใต้สะพานแบทเทอร์ซีเลย - ไม่จริง
อ้าว ไม่ใช่ ใต้สะพานวอเตอร์ลูต่างหาก
สุดยอด
- ใช่สิ ฉันสุดตลอด ไอ้ขี้เอา - อีร่าน
เดี๋ยว เลี้ยวทําไม
เลี้ยวทําไมน่ะ
เอ่อ ไม่ได้สิ
- เราอยากตรงไปที่สะพานเลย - ไม่ๆ ฟินิโต้
- ใช่ สะพานแห่ง... - ไม่ๆ
ไม่เอาน่ะ อยู่ตรงนั้นเอง ช่วยหน่อย
เอามา 40 ยูโร
- แม่งจะเอาอีก 40 ยูโรน่ะนะ - สี่สิบเลย
- เราจ่ายไป 50 แล้วนะ - เอามา 40 ไม่งั้นก็กลับเลย
- ฉันไม่จ่ายอีก 40 ยูโรหรอกโว้ย - ไม่
- ขึ้นเลย ขึ้นไป - แม่ง ไม่นะ
นี่ อย่าสิ หยุดเลย ขอเลย หยุด
ไอ้ขี้เอา
- ที่รัก เป็นอะไรรึเปล่า - ไม่เป็นไร ปกติดีทุกอย่าง
ก็แค่... อาจจะดื่มมากไปหน่อยน่ะ ที่รัก ไม่ต้อง
- แน่ใจนะ - แน่ใจ กลับไปนอนเถอะ
ฉันไม่เป็นอะไร
เธอเคยเห็นสีหน้านี้
เธอเคยหวังว่าจะไม่ต้องเห็นอีก
หน้ากากถูกกระชากออกแล้ว
ผมคิดว่าภาพถ่ายเหล่านั้น จะเป็นภาพความทรงจําจากการไปเที่ยว
แอบหวังด้วยซ้ําว่าอาจมีภาพ ช่วงที่เราไปเที่ยวคอร์นวอลล์ด้วยกัน
หวังไว้ว่าจะเห็นภาพที่ผมคุ้นตา
แต่ไม่เลย ผมไม่เคยเห็นภาพเหล่านี้มาก่อน
ผมรู้จักผู้หญิงคนนั้น
รู้ชื่อหล่อนมานานหลายปี
แต่ก่อนหน้านั้นผมคิดว่าหล่อนเป็นเพียง คนธรรมดาที่บังเอิญผ่านมาอยู่ในหายนะของชีวิต
- อ้าว เป็นอะไรรึเปล่า - ฉันต้องกลับลอนดอน
อะไรนะ ทําไมล่ะ
- เอ่อ น้าโรซี่... - อ่าฮะ
น้องแม่ฉันโดนรถบรรทุกชน
ฉิบหาย
น้าขี่จักรยาน
- น้าก็ขี่จักรยานตลอดแหละ - ฮื่อ
รถบรรทุกไม่ทันเห็น
แล้วเป็นอะไรมากไหม
เป็นสิ รถบรรทุกทับไปเลย น้าตายแล้ว
เวร เสียใจด้วย ฉันเสียใจด้วย
น้าเหมือน... เป็น...
เป็นเหมือนพี่สาวของฉัน
เป็นคนที่ฉันไปปรึกษาตอนมีประจําเดือนครั้งแรก
เมื่อกี้ในโทรศัพท์แม่ร้องไห้สะอึกสะอื้นเลย
โรซี่เป็นน้องรัก
- มันเลวร้ายมาก - ฉันเข้าใจ มานี่ๆ
เสียใจด้วยจริงๆ
เสียใจด้วยนะ
หลังจากลูกเราตายไป
แนนซี่เอาแต่หมกตัว อยู่ในห้องโจนาธานกับของของลูก
ตกแต่งห้องนั้นจนเหมือนแท่นบูชา
จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอก็ย้ายเข้าไปอยู่ในนั้นเสียเลย
ออกมาเฉพาะเวลาอาหารเท่านั้น
ตอนแรกๆ เธอยังยอมให้ผมเข้าไปบ้าง
แต่วันหนึ่งเธอก็ขอไม่ให้ผมเข้าไปอีก
ผมได้ยินแต่เสียงเครื่องพิมพ์ดีดจากในห้อง
แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเธอเขียนเรื่องอะไรอยู่
ผมปล่อยห้องนั้นไว้เป็นเหมือนตอนที่เธอตาย
เธอใส่กลอนลิ้นชักโต๊ะเอาไว้ ผมก็ไม่คิดจะกระชากเปิด
บอกตัวเองว่าเราจะต้อง เคารพความเป็นส่วนตัวของเธอ
ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทําไมก่อนหน้านี้ไม่คิดเปิด
ผมไม่คิดเปิดเพราะกลัวสิ่งที่จะพบอยู่ในนั้น
แนนซี่แอบเขียนหนังสือทั้งเล่ม แล้วผมก็รู้ว่าจําเป็นต้องอ่าน...
(คนแปลกหน้าไม่รู้ใจ) (18 กันยายน 2011)
ต่อให้กลัวว่าคําบนหน้ากระดาษเหล่านั้น จะทําให้ผมใจสลายได้จริงๆ
(แต่ลูกชาย โจนาธาน)
ทําอะไรน่ะ แคเธอรีน
แคเธอรีน! วางเลย! แคเธอรีน วางสิ...
นั่นเรื่องของฉัน
เผาหนังสือเล่มนี้ทําไม
เขาส่งมาถึงฉัน ฉันรู้สึกว่ากําลังโดนลงโทษ
- ลงโทษเหรอ - ตายแล้ว
- ตายละ ฉันกําลังโดนลงโทษ - คุณพูดไปแล้ว ที่รัก
- ใครจะลงโทษคุณ - ฉันไม่รู้ๆ
คนที่ส่งหนังสือเล่มนั้นมา
ลงโทษแบบไหนกัน ที่รัก
ตายละ ฉันกําลังจะตาย
- ฉันจะตาย - มีใครข่มขู่อะไรคุณเหรอ
แคเธอรีน ใครจะอยากทําร้ายคุณทําไม
แคเธอรีน!
เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งนานมาแล้ว
อะไร เกิดอะไรขึ้นกับคุณ
- เป็นเพราะหนังที่คุณทําเหรอ - ไม่ใช่ๆ
ถ้าคุณคิดอย่างนั้นจริงๆ เราก็ควรแจ้งตํารวจ
- แคเธอรีน - ไม่ มันไม่ใช่เรื่องแบบนั้น
ทําไมถึงคิดว่าหนังสือเป็นเรื่องของคุณ
ให้ตาย ฉันอ่านแล้วรู้ตัว
- เขาใช้ชื่อคุณเหรอ - เปล่า
เปล่า เขาไม่ได้ใช้ชื่อฉัน แต่บรรยายตัวฉัน
บรรยายยังไง เป็นคนขาวผมทองอย่างนี้เหรอ
- สวยสง่า ประสบความสําเร็จงี้ - พอเลย
ไม่ ฉันอัปลักษณ์
ไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่ว่าเลย
ที่เขาเขียนในหนังสือเล่มนั้น ทําให้ฉันกลับมาเกลียดตัวเองอีก
คุณจะเกลียดตัวเองทําไมกัน แค่จะตบยุงคุณยังไม่ทําเลย
- คุณเป็นคนดี - จริงเหรอ
ใช่สิ คุณเป็นคนดี ที่รัก
- เป็นนักบุญแคเธอรีนชัดๆ - ไม่ๆ
ฉันไม่รู้ว่าฉันดีจริงไหม
ร็อบบี้ ฉันไม่ใช่เมียที่ดี แล้วก็รู้สึกว่าเป็นแม่ที่แย่มาก
พูดอะไรไร้สาระที่สุด
ไม่ ฉันทนตัวเองไม่ค่อยได้จริงๆ ช่วงหลังฉันห่างเหินกับนิคมาก
แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุให้ใครวางแผนฆ่าคุณ
- ใช่ไหมล่ะ ที่รัก - อย่า ขอร้องล่ะ ที่รัก
ขอที หยุด ฟังฉันก่อน ขอโทษนะ
มันแค่... มีอะไรตั้งเยอะที่ฉันควรบอก
เรื่องที่ฉันอยากให้รู้จริงๆ
แต่แค่ไม่รู้จะบอกยังไง
ไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหนด้วยซ้ํา
กับเรื่องที่เกิดขึ้นกับนิคและฉัน สิ่งที่ฉันทําลงไป
- ผมรู้ ผมรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว - ฉัน...
- รู้เหรอ - ใช่สิ
ผมรู้ว่าช่วงนี้คุณกับลูกเข้ากันไม่ได้ แต่นิคก็รักคุณนะ
ลูกรักคุณมาก คุณรู้นี่
- ฉันรู้ ไม่ใช่เรื่องนั้น... - ไม่ต้องเลย
แค่เพราะเขาสะดวกใจที่จะคุยกับผมมากกว่า
อย่าตีความว่านั่นแปลว่าเขาไม่ได้รักคุณ
เพราะเขารัก
หนังสือเล่มนั้น มันทริกเกอร์ความรู้สึกอะไรขึ้นมาสินะ
- ความรู้สึกอะไร รู้สึกผิดเหรอ - ใช่
คุณไม่มีอะไรที่ต้องรู้สึกผิดเลย แคธ
นิคอายุ 25 แล้ว
ถึงเวลาที่เขาควรย้ายไปอยู่ที่ของตัวเอง
คุณตัดสินใจถูกต้องที่สุด
- ฉันไม่มั่นใจว่าคิดถูก - แต่คุณคิดถูก
แล้วผมก็ขอโทษที่ตอนแรกคิดจะค้าน
โอเคนะ ถ้าออกไปแล้วไม่เวิร์ค ก็ให้ลูกย้ายกลับมาอยู่กับเราได้เลย
นั่งก่อนๆ โอเค
คุณมีสิทธิ์ที่จะใช้ชีวิต คุณมีสิทธิ์ทุกอย่าง
ก็จริง ช่วงหลังคุณหายไปจากชีวิตลูก และห่างเหินกับเขา
แต่คุณก็เป็นตัวอย่างที่ยอดเยี่ยมให้ลูก
และถึงเวลาที่คุณจะต้องสอนให้เขา เป็นผู้ใหญ่ที่อยู่ด้วยตัวเองได้ โอเคนะ
เพราะงั้นเลิกทําโทษตัวเองเสียที
สัญญาสิ
คุณจะช่วยฉันได้ไหม
ผมก็ต้องช่วยสิ
คุณบอกผมได้ทุกเรื่อง สาบานว่าผมจะไม่มีวันตัดสินคุณ
คุณรู้ใช่ไหม โถ
เขาใกล้ชิดเธอมากกว่าใครๆ
ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังปิดความจริงจากเขามาตลอดหลายปี
และตอนนี้ การปิดความลับไว้เป็นความลับ
แทบจะเป็นความผิดหนักหนากว่าความลับเอง
ฉันเข้าใจถ้าเธอจะไม่ว่างอะไรงั้น
แต่ฉันจะโทรไปถามข่าวคราวเรื่อยๆ โอเคนะ
งั้นก็ต้องไปละ
ขอบคุณนะ
บอกฉันด้วยว่าเรื่องเป็นไง
มันก็ต้องห่วยแตกอยู่แล้ว
แม่ฉันต้องใจพังแน่ๆ
เดี๋ยวก่อน
ยิ้มหน่อย
- โอเค ฉันต้องไปจริงๆ ละ - โอเค บาย
บาย
- รักนะ - รักเหมือนกัน
ชักว่าวไปคิดถึงฉันไปก็ได้นะ
แล้วเธอล่ะ
ฉันก็แค่ไปหาคนเอาบนรถใต้ดินสายพิคคาดิลลี่
บาย
- อีร่าน - ไอ้ขี้เอา
ทางนี้
ดื่ม
อ่านจบแล้ว
- เหรอ - ใช่
ฉันดีใจมากตอนนายบอกว่า เขียนนิยายไว้เรื่องหนึ่ง
แล้วก็ประทับใจมากที่เขียนจบอย่างรวดเร็ว
- คิดว่าเป็นยังไง - เขียนดีนะ ดีมากเลย
เพื่อน ฉันว่าควรส่งไปตีพิมพ์
แหม... ก็ยอกันเกินไป แต่...
ฉันว่าพวกมืออาชีพเขาไม่สนใจ หนังสือกระจอกๆ แบบนั้นหรอก
เพื่อนเอ๊ย ตีพิมพ์ออนไลน์ก็ได้
พิมพ์แค่ร้อยเล่มแล้วก็ขายเอง ทุกอย่างออนไลน์
แล้วค่อยดูว่าเป็นยังไง
ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนด้วยซ้ํา
ฉันช่วยได้
ช่วยยังไง
นายมีงานต้องบริหารโรงเรียนไม่ใช่เหรอ
ฉันกําลังจะเกษียณนะเพื่อน
- เมื่อไหร่ - ตอนนี้เลย
เขาไล่นายออกเหรอ เพราะฉันรึเปล่า
เปล่าๆ
เพราะฉันเองนี่แหละ
เพราะฉันแก่แล้ว
เราแก่แล้ว
แปลว่าฉันมีเวลาเหลือเฟือแล้วฉันก็เชื่อในตัวนาย
ขอบใจนะ จัสติน
นายคิดว่าหนังสือมันดีขนาดนั้นจริงสิ
ใช่ คิดจริงๆ เพื่อน คิดว่าดีจริง
ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่า แนนซี่อยากให้ผมเจอต้นฉบับเรื่องนั้น
เช่นเดียวกับที่อยากให้ผมเจอภาพถ่ายเหล่านั้น
ผมรู้ว่าทําไมจึงจําเป็นต้องเขียนหนังสือเล่มนี้
และไม่เคยสงสัยเลยว่า ตั้งใจเขียนให้ใครกันแน่
นายคิดยังไงกับหล่อน
คิดว่าควรต้องรับกรรมขนาดนั้นรึเปล่า
โห แม่นั่นเป็นนังไก่แก่แม่ปลาช่อนหลอกเด็ก
แล้วก็ฉวยโอกาสลอยนวลหน้าตาเฉยใช่ไหมล่ะ
ใช่ แต่นายยังไม่ได้ตอบคําถามฉัน
หล่อนสมควรโดนรึเปล่า
เอ่อ โดนเข้าไปแบบนั้นฉันก็ไม่สงสารนะ
เพราะงั้น ใช่ สมควรโดนแล้ว
ผมคือคนที่จะทําลายหล่อนในชีวิตจริง
แต่ก่อนอื่น หล่อนต้องทรมานเหมือนที่แนนซี่กับผมเจอมา
แด่ "คนแปลกหน้าไม่รู้ใจ"
คนแปลกหน้าไม่รู้ใจ
ห้องเป็นยังไงบ้าง
- ก็ใช้ได้ - ดีจ้ะ
- เพื่อนร่วมหอโอเคไหม - ก็เนิร์ดๆ หน่อย
อะไร ทุกคนเลยเหรอ
ก็ทุกคนเป็นนักศึกษา
แปลว่าอ่านหนังสือกันหนักสินะ
อ้อ
แหงสิ ก็ยังเป็นนักศึกษาอยู่
จ้ะ
แต่ลูกยังสนุกกับการทํางานใช่ไหม
ก็พอได้อยู่
ผมจะเอานี่ไป
นิโคลัสทํางานแผนกเครื่องใช้ไฟฟ้าในห้าง
นี่ไม่ใช่ชีวิตที่เธอกับโรเบิร์ตฝันเอาไว้ให้ลูก
แต่เธอก็ยังเบาใจที่อย่างน้อยเขาก็ทํางาน
เมื่อคิดไปว่ามีช่วงหนึ่งที่เธอไม่สามารถ
นึกภาพเขาสามารถตั้งใจทํางานอะไรได้เลย
แซนดี้
จําได้ใช่ไหมลูก
เมื่อก่อนถ้าไม่กอดแซนดี้จะนอนไม่ได้เลย
- แซนดี้ - แค่...
แต่ลูกเข้าใจใช่ไหม
- นิโคลัส - อะไร
ไม่เอาน่ะ ขอที
- ทําแบบนั้นไม่ได้นะ - แม่ขอโทษ
มันแค่... แม่อยากให้เข้าใจเรื่องย้ายบ้าน
เราแค่ไม่จําเป็นต้องอยู่บ้านใหญ่ขนาดนั้นแล้ว
แล้วลูกก็ต้องหัดอยู่ด้วยตัวเอง
ไม่อยากเป็นตัวของตัวเองเหรอ
แต่แน่นอน เรายังอยู่ตรงนี้ถ้า... คือ...
ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา แต่แม่ก็...
ถึงเวลาแล้ว นิค
ใช่ไหมจ๊ะ
อยากหลอกตัวเองว่ายังไงก็เอาเถอะ แม่
นิค! มาเร็ว บอลจะเริ่มแล้ว
มาเลย เร็วๆ เข้า
- สู้เขา - เข้าไป
อ้าว เยส!
เธอไม่เคยผูกพันกับนิโคลัสได้สนิท
ในแบบที่โรเบิร์ตทําได้
แล้วนั่นทําให้เธอปวดใจ
หวัดดี
พวกเธอมาจากไหน
พูดอังกฤษได้ไหม
เชา เป็นไงบ้าง
(ทักทายจากหอเอนปิซา)
คุณแม่ที่รัก...
(อิตาลี)
เวนิสกับฟลอเรนซ์มีมนตร์ขลังอย่างที่แม่ว่าจริงๆ
แต่ผมเบื่อเมืองโบราณละ จะไปเมืองชายหาด
ขอบคุณที่ซื้อกล้องนิค่อนให้ผมนะ
ผมถ่ายรูปไว้เยอะมาก
รัก โจนาธาน
ป.ล. ตอนนี้ผมเที่ยวคนเดียวแล้ว ซาช่าต้องกลับลอนดอน
คริสต์มาสผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เป็นเทศกาลที่เดียวดายสําหรับผม
ผมต้องรอจนถึงปลายเดือนมกราคม กว่าจะได้ฉลองอย่างแท้จริง
แบบที่จะประกาศการเริ่มต้นใหม่
อะไร
จัสติน
สวัสดียามบ่าย เพื่อนยาก ขอโทษที่ไม่ได้โทรมาก่อน
ไม่เป็นไร ดีใจที่ได้เจอ มาได้เสมอ
อยากมาเซอร์ไพรส์
รู้ว่านายจะอยากเห็น เพิ่งออกมาจากแท่นพิมพ์ร้อนๆ เลย
ไม่เข้าใจว่าทําไมต้องใช้นามปากกา แต่ก็ดึงความสนใจได้อยู่หมัด
ออกมาดูดีไม่ใช่เล่นใช่ไหมล่ะ
- ยอดเยี่ยมที่สุด - ดีใจนะที่นายชอบ
แล้วที่นายคิดจะใช้ภาพถ่ายภาพนั้น
ออกมาดูดีมาก
เพอร์เฟกต์
แต่ยังไม่ได้หาน้ําหาท่าให้กินเลย
ขอต้มน้ําก่อน ชาดําเข้มๆ เนอะ
ดีเลย ใส่นมนิดเดียว ไม่ต้องใส่น้ําตาล
ฉันได้คุยกับทอมมี่ ลูกศิษย์ฉันที่จบมหาลัยแล้ว...
ถามว่าเขาช่วยทําเพจหนังสือนี่ให้หน่อยได้ไหม
เราจะได้จัดการออเดอร์ออนไลน์ได้
เยี่ยมเลย
เขาบอกว่าจะทําให้ในอีกสองสามวัน
ทางเราก็แค่ต้องสร้างแอคเคานท์เพย์พาล
แล้วเราสองคนก็พร้อมรับมือละ
แล้วฉันก็คิดด้วยว่า
ลองส่งไปประกวด นักเขียนอาวุโสที่ไม่เคยตีพิมพ์อะไรดีไหม
แล้วจะได้ตีพิมพ์วงกว้าง
จัสตินเอ๊ย
ฝันหวานถึงกิจการในอนาคต ที่จะได้กลายเป็นเจ้าของสํานักพิมพ์อิสระ
ถ้าเพียงแต่เขาจะรู้ว่า ผมไม่คิดจะรอคําสั่งซื้อออนไลน์อะไรเลย
แต่ฉันคิดว่ามันสําคัญจริงๆ...
ผมอยากให้หนังสือไปถึงมือผู้อ่านคนเดียว
หนังสือจะล่อให้หล่อนออกมาจากที่ซ่อน
จนกระทั่งต้องถูกเปิดโปง
- ผมไปแล้วนะ - ได้ อย่าลืมเสื้อผ้าที่ซักไว้
ยังชื้นอยู่หน่อยๆ ขอโทษทีนะลูก
มีอาหารเหลือ
เล่มนี้ผมได้อ่านนะ สนุกดี
- ได้อ่านเหมือนกันเหรอ - ใช่ ก็น่าสนใจเลย
อะไร อ่านทั้งเล่มเลยเหรอ
ใช่ อ่านจนจบเลย ผมอ่านหนังสือเหมือนกันนะ
- ไม่ๆ แม่ไม่ได้ตั้งใจจะว่า... - ใช่ ไม่เอาน่ะ นิค
เรานับถือในตัวลูกนะ
ลูกเป็นคนส่งมาให้แม่รึเปล่า
เปล่า
- แน่ใจนะ - แน่สิ ของผมยังอยู่ที่ห้อง
งั้นลูกเลือกอ่านเล่มนี้ได้ไง
- คือว่า... - แคเธอรีน
ไม่ๆ ฉันก็แค่คิดว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญประหลาดแท้
มีคนส่งหนังสือเล่มนี้มาให้
- โดยที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร... - ของผมเป็นของขวัญ
ของขวัญเหรอ
ใช่
จากใคร
ลูกค้าที่ชอบใจ วางไว้ให้ที่เคาน์เตอร์จ่ายเงินเขียนว่าให้ผม
เยี่ยมมากเลย นิค
- เยี่ยมเนอะ แคเธอรีน - ค่ะๆ
งั้นคือ... เขาเป็นใคร
- คนที่นิคทําให้ประทับใจน่ะสิ - ไม่รู้หรอก
วันๆ ผมเจอลูกค้าเป็นล้านคน
- แม่รู้ - แล้วมีปัญหาอะไรนักหนา
- มันสําคัญตรงไหน - ไม่สําคัญ
ไม่มีอะไร ขอโทษจ้ะๆ
งั้น คือ... อ่านแล้วชอบรึเปล่า
- ใช่ ชอบ - เห็นมั้ย ไม่เห็นมีอะไร
- ทําไม - ทําไมอะไร
- เพราะถ้าผมชอบแปลว่าหนังสือห่วยเหรอ - เปล่าๆ
แม่แค่อยากรู้น่ะจ้ะ
- ว่าลูกคิดยังไงกับเล่มนี้ - อะไรเนี่ย สอบวัดระดับเอเลเว่ลเหรอ
- ไม่ๆ แม่เขาแค่อยากจะ... - แล้วเจอกัน
- แล้วพ่อจะโทรไปหา - แค่บอกแม่มาได้ไหม
แม่งเอ๊ย นางตาย!
แล้วมันก็สะใจดีด้วยนะ ควรโดนแล้ว อีนั่นแม่งโคตรเห็นแก่ตัว
มันไม่เกี่ยวกับคุณนะ
กลับมาก่อน นิโคลัส
- แม่ฮะ ดูผมสิ - นิโคลัสอย่าไปไกล
มากับแม่เร็ว
- สาม สอง หนึ่ง - สาม สอง หนึ่ง โดด
สาม สอง หนึ่ง โดด
ดูสิฮะ แม่
นิโคลัสมาอยู่ใกล้ๆ แม่จ้ะ
จับไม่ได้หรอก
(สร้างจากนวนิยายโดยเรเน่ ไนท์)
(สันติ สันติ สันติ)
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์