SPROSTOWANIE
Nie, czekaj.
Nie dochodź. Zaczekaj.
Nie, czekaj.
Czekaj.
Zaczekaj. Nie.
Nie, zaczekaj.
Nie dochodź jeszcze. Czekaj.
Czekaj.
- Ty kutasie. - Przepraszam.
Przepraszam.
Nie tylko jesteś kutasem.
- Sorry. - Za dużo się kutasem bawisz.
Przepraszam.
To dlatego, że nigdy tego nie robiłem w pociągu.
Bo ja akurat zawsze się pukam w metrze.
- Tak? - Tak.
Między Oxford Circus a Bond Street robię się ostro napalona.
- Serio? - Tak.
- Pracownicy biurowi? - O Boże, tak. I ci cholerni turyści.
- Turyści, no jasne. - I lepka podłoga.
Ale z ciebie zdzira.
Tak.
Bilety.
Daj mi... Kurwa. Daj mi to.
- Jonathan. - Przestań.
Kurwa.
Ja pierdolę.
Kurwa... No nie mogę... Gapił mi się na cycki,
a ty ciągnąłeś za koc.
Musiałem wziąć bilety.
- Wali mnie to. Kurwa mać. - Poza tym masz ekstra cycki.
Są zajebiste, ale nie dla każdego.
- Dlaczego? Egoistka. - Kutas.
Uważajcie na narrację i formę.
Mają moc, żeby zbliżyć nas do prawdy,
ale mogą być też potężną bronią, która służy do manipulacji.
Na przestrzeni niemal 20-letniej kariery
laureatka dzisiejszej nagrody
przedzierała się przez narracje i formy, które odrywają nas od ukrytych prawd,
poświęcając uwagę najtrudniejszym problemom współczesności
i bezlitośnie obnażając prawdziwe oblicze swoich bohaterów.
Ta niezwykła dokumentalistka przedostała się za zasłonę,
która przez długi czas chroniła znamienite instytucje
oraz nierzadko charyzmatycznych sprawców.
Ale, panie i panowie, wiedzcie,
że demaskując swoich bohaterów,
Catherine wykazuje, że mogą nami manipulować
tylko dzięki naszym własnym głęboko zakorzenionym przekonaniom
i osądom, jakich dokonujemy.
W ten sposób Catherine odsłania coś trudniejszego i głębszego:
nasz współudział w toksycznych grzechach współczesnego społeczeństwa.
Z przyjemnością ogłaszam,
że nagrodę Royal Television Society za wyjątkowe zasługi otrzymuje
orędowniczka prawdy...
- W porządku? - Tak.
...kobieta, która inspiruje nas wszystkich, Catherine Ravenscroft.
Żałowałem tego, co się stało.
Szczerze.
W końcu był tylko dzieckiem.
Ale byłem zmęczony.
Zmęczony uczeniem.
Zmęczony powtarzaniem tych samych lekcji od niemal 50 lat.
Ale przede wszystkim
byłem zmęczony cwaniactwem rozpieszczonych, roszczeniowych bachorów.
Panie Brigstocke?
Tak?
Pan Banks prosi pana do siebie.
- Teraz? - Bardzo proszę.
5500 stopni Celsjusza. Właśnie. Natomiast jądro zewnętrzne...
Wezwanie Justina mnie nie zdziwiło.
Proszę pana.
Czekałem na nie. Zajęło to dłużej, niż się spodziewałem.
Panie Brigstocke.
Proszę usiąść.
Proszę pana, to jest pani Pemberton, mama Tristana.
Tak. Miło panią widzieć.
Pani Pemberton zgłosiła poważne zastrzeżenia
co do pańskiego komentarza o rozprawce Tristana.
Mogłaby pani powtórzyć to, co mówiła mi wcześniej?
Dziękuję. Dobrze.
Cieszę się, że nazwałeś je
poważnymi zastrzeżeniami, bo tym właśnie są.
Mam poważne zastrzeżenia co do tego, co napisał pan na temat mojego syna.
Trudno uwierzyć, że kiedyś
kilka razy przyznano mi tytuł najbardziej lubianego nauczyciela roku.
Ale to było lata temu.
Wtedy się angażowałem. Zależało mi.
Powinienem był odejść,
kiedy miałem w sobie jeszcze żar, żeby rozpalać młode umysły.
- ...że jego praca... - Proszę pani.
Proszę po prostu przeprosić, panie Brigstocke,
i będziemy mogli zostawić to za sobą.
Podtrzymuję swoją pierwotną ocenę.
Słucham?
Wiem. Zostawmy to.
Nie, Jonathan. Chcę iść dzisiaj.
Mamy piękny dzień. Idziemy dzisiaj... O kurde. Zapomniałam majtek.
- Jak zawsze. - Ej! Co ty robisz?
- Ej! - Typowe.
- Oddawaj! - O kurde. Hej!
Jesteś cała?
- Nie. - Na pewno?
- Wciąż mam twoje majtki. - Ej!
O Boże. Ja pierdolę. Ale cudownie.
Dokąd idziemy?
Chodźmy na Campo Santa Margherita.
- Tam są tanie hotele. - Płyniemy czy jedziemy metrem?
Możesz popłynąć. Ja pojadę... czymś, co nazywa się „vaporetto”.
- To chyba takie ich metro. Jest tam. - Dobra.
Czekaj, czekaj. Poczekaj chwilę.
- Chcesz zrobić fotkę. - Tak.
- Chodź. - Spoko.
Na łódkach też się napalasz?
Żartujesz? No jasne. Przez marynarzy.
- Zdzira. - Kutas.
Wcale nie było strasznie.
Było cudownie.
- Napijemy się przed snem? - Jasne. Czemu nie?
Niechcący otworzyłem przed wyjściem butelkę Latoura, rocznik ’82.
Robert.
Myślałem, że to Ribena.
- Nie trzeba było. - Pomyliłem się.
To chyba nie jest aż tak specjalna okazja.
- Nie? Spokojnie... - Kochasz to wino.
...zostały dwie butelki...
Wino to specjalność Roberta. Zwłaszcza dobre bordeaux.
W ostatnich latach się nim zainteresował.
Ty ledwo wyczuwasz różnicę w smaku między czerwonym a białym winem,
ale lubisz dzielić przyjemność męża.
Nie przyznałby tego,
ale częściowo bierze się ona z faktu, że go na nie stać.
Po tamtym tanim szampanie
nie zauważyłabym, gdybyś nalał mi octu.
Jeśli moja żona nie może się rozpieszczać, to obowiązek ten spada na mnie.
Oczy.
Za orędowniczkę prawdy,
która inspiruje mnie każdego dnia.
Dziękuję, głuptasie.
- Pyszne. Co to? Przyprawy? - Wyborne.
Sandałowiec.
Cassis.
Banan.
I jeszcze to.
To wszystko?
Tak.
Siedem spódnic.
To mojej żony.
Przykro mi. Dawno zmarła?
Siedem torebek.
Dziewięć lat temu.
Dziesięć szali.
Jeden kapelusz.
I jeszcze buty.
- Tak. Buty. - Oczywiście.
Chodźcie.
Miała małe stopy.
Rozmiar 35.
Czyli mamy osiem par butów i jedną parę kapci.
No i to tyle.
Życie Nancy zredukowane do listy rzeczy.
Dziękuję.
Ta sterta ma mole.
Nie możemy wziąć takich ubrań, ale chętnie je za pana wyrzucimy.
- Dobrze. Dziękuję. - Weźcie to.
Nie, zaczekajcie.
To był ulubiony sweter mojej żony.
Rozumiem. Dziękuję. To bardzo miłe z pana strony.
Pamiętam, jak Nancy zakładała go w nocy,
kiedy wstawała nakarmić Jonathana.
Nigdy nie pozwalała mi pomóc.
Bierzemy je na górę?
Tak. Zaraz przyjdę. Sprawdzę tylko pocztę.
Ale dopiero co skończyłaś projekt.
Wiem. Ale znasz mnie.
Chodź. Mamy Latour.
- Nacieszmy się nim. - Jestem po prostu ciekawa,
co będzie następne.
Coś, co znowu zmieni świat.
- Wino będzie czekać. Ja też. - Dziękuję ci za dzisiaj.
Zawsze lubię ci towarzyszyć.
IDEALNY NIEZNAJOMY E.J. PRESTON
DLA MOJEGO SYNA, JONATHANA
SPROSTOWANIE
WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO ŻYJĄCYCH LUB ZMARŁYCH NIE JEST PRZYPADKOWE.
Tak.
Zostań tam.
- Piękna! - No rób.
Nie ruszaj się.
- Pokazać ci majtki? - Dawaj.
- Teraz pokaż cycki. - Nie. Zamknij się.
- Chcę mieć zdjęcie z tobą. - Hej.
Nie powinien przy tym śpiewać?
Santa Lucia
Pod Mostem Westchnień
musisz mnie pocałować, jak w Małym romansie.
Nie widziałem tego.
Musisz, żeby nasza miłość była wieczna.
Ważniejsze jest, czy pukałaś się już pod mostem.
- No pewnie. Pod Battersea. - No nie.
Nie, czekaj. Pod Waterloo też.
Jestem w szoku.
- Powinieneś. Kutas. - Zdzira.
Czemu zawracamy?
- Nie. Chcemy przepłynąć pod mostem. - Nie. Finito.
- Tak, pod Mostem... - Nie.
- To zaraz obok. Proszę. - Dajcie mi 40 euro.
- Co? - Czterdzieści?
- Zapłaciliśmy już 50. - To wracamy.
- Nie dam ci 40 euro. - Nie.
- Wysiadajcie. - Akurat.
Hej. Przestań, proszę.
Kutas.
- Skarbie, wszystko w porządku? - Tak. Jak najbardziej.
Chyba po prostu za dużo wypiłam, kochanie.
- Na pewno? - Tak. Wracaj do łóżka.
Nic mi nie jest.
Widziałaś już tę twarz.
Liczyłaś na to, że już jej nie zobaczysz.
Twoja maska opadła.
Założyłem, że to zdjęcia z wakacji.
Liczyłem nawet na fotki z naszego wyjazdu do Kornwalii.
Spodziewałem się widoków, które znam,
ale nie, tych zdjęć nie widziałem nigdy.
Znałem tę kobietę.
Od lat wiedziałem, jak się nazywa.
Ale do teraz myślałem, że jest tylko niewinną świadkinią końca mojego życia.
- Hej. Wszystko w porządku? - Muszę wracać do Londynu.
Co? Dlaczego?
Rosie, siostrę mojej mamy, potrąciła ciężarówka.
- Kurwa. - Tak.
Jechała rowerem.
Jak zawsze. Ciężarówka jej nie widziała.
Nic jej nie jest?
Przygniotła ją. Nie żyje.
Kurwa. Tak mi przykro.
Była dla mnie...
Była dla mnie jak starsza siostra.
Jako pierwsza wiedziała, że dostałam okres.
Mama płakała przez telefon.
Rosie była jej młodszą siostrą.
- To straszne. - Wiem. Chodź tutaj.
Bardzo mi przykro.
Naprawdę bardzo.
Po śmierci naszego syna
Nancy spędzała większość czasu w jego pokoju, wśród jego rzeczy.
Ozdabiała go jak sanktuarium.
Aż pewnego dnia się tam wprowadziła
i wychodziła tylko na posiłki.
Na początku pozwalała mi wchodzić, ale potem poprosiła, żebym przestał.
Słyszałem tylko, jak pisze na maszynie.
Nigdy się nie dowiedziałem, co pisała.
Zostawiłem pokój w stanie, w jakim był, kiedy umarła.
Zamknęła górną szufladę, a ja nie chciałem otwierać jej na siłę,
tłumacząc to chęcią uszanowania jej prywatności.
Teraz rozumiem, czemu wcześniej jej nie otworzyłem.
Nie zrobiłem tego, bo bałem się, co znajdę w środku.
Nancy napisała w tajemnicy książkę i wiedziałem, że muszę ją przeczytać...
IDEALNY NIEZNAJOMY 18 WRZEŚNIA 2011
...nawet jeśli obawiałem się, że jej treść może mnie zniszczyć.
DLA MOJEGO SYNA, JONATHANA.
Co robisz? Catherine?
Catherine! Odłóż to! Catherine. Odłóż...
To o mnie.
- Czemu palisz tę książkę? - Dostałam ją. Myślę, że ktoś mnie karze.
- Karze? - O Boże.
- O Boże. Ktoś mnie karze. - Słyszałem.
- Kto chce cię ukarać? - Nie wiem. Ten, kto ją wysłał.
W jakim sensie cię karze?
O Boże. Zaraz umrę.
- Umrę. - Ktoś ci grozi?
Catherine, czemu ktoś chciałby cię skrzywdzić?
- Catherine! - Przez wydarzenie sprzed lat.
Jakie? Co się stało?
- Przez jakiś twój film? - Nie.
Skoro tak myślisz, to zadzwońmy na policję.
- Catherine. - To nie tak.
- Dlaczego myślisz, że to o tobie? - Boże. Rozpoznałam się.
- Padło twoje nazwisko? - Nie.
Nie padło moje nazwisko, ale jestem opisana.
Jak opisana? Biała? Blondynka?
- Piękna, atrakcyjna, spełniona? - Przestań. Jestem ohydna.
Nie taka, jak mówisz.
Przez tę książkę znowu się znienawidziłam.
Dlaczego? Nie skrzywdziłabyś nawet muchy.
- Jesteś dobra. - Tak?
Oczywiście, złotko.
- Jesteś święta. - Nie. Nie wiem, czy jestem dobra.
Nie jestem dobrą żoną i czuję, że jestem okropną matką.
To bzdura.
Nie umiem ze sobą żyć. Nie mam więzi z Nickiem.
To jeszcze nie powód, żeby wyobrażać sobie mordercze spiski.
Proszę, posłuchaj. Przepraszam.
Po prostu... jest mnóstwo rzeczy, które powinnam ci była powiedzieć.
Rzeczy, które chcę, żebyś wiedział.
Ale nie wiem, jak ci je powiedzieć.
Nie wiem, od czego zacząć.
O tym, co stało się z Nickiem i ze mną. O tym, co zrobiłam.
Wiem. Wiem o wszystkim.
- Wiesz? - Tak.
Wiem, że między wami nigdy nie było łatwo, ale on cię kocha.
Bardzo cię kocha. Wiesz o tym.
- Wiem, ale... - Nie.
Fakt, że łatwo nam się ze sobą rozmawia,
nie znaczy jeszcze, że cię nie uwielbia.
Uwielbia cię.
Ta książka coś obudziła, prawda?
- O czym jest? O poczuciu winy? - Tak.
Nie jesteś niczemu winna, Cath.
Nick ma 25 lat. Już czas, żeby się wyprowadził.
Podjęłaś zdecydowanie dobrą decyzję.
- Nie wiem. - Naprawdę.
Przepraszam, że się sprzeciwiałem.
Jeśli się nie uda, wprowadzi się z powrotem.
Usiądź. Już dobrze.
Masz prawo żyć, wiesz?
Tak, byłaś trochę nieobecna,
ale jesteś wspaniałym przykładem dla naszego syna.
Już czas, żeby stał się niezależnym dorosłym, tak?
Proszę, przestań się torturować.
Obiecujesz?
Pomożesz mi?
Oczywiście.
Możesz powiedzieć mi wszystko i przysięgam, że nie będę cię osądzać.
Wiesz o tym, prawda?
Jest ci bliższy niż ktokolwiek inny.
A jednak przez wszystkie te lata udawało ci się to przed nim ukrywać.
A teraz samo skrywanie tajemnicy
stało się prawie ważniejsze niż sama tajemnica.
Wiem, że możesz nie być dostępna, ale i tak zadzwonię, dobra?
To chyba już.
Dziękuję.
Daj mi znać, jak pójdzie.
Będzie do dupy.
Mama będzie strzępem człowieka.
Czekaj.
Uśmiech.
- Muszę lecieć. - Dobra, pa.
Pa.
- Kocham cię. - I ja ciebie.
- Możesz walić konia, myśląc o mnie. - A ty?
Przelecę kogoś w metrze.
Pa.
- Zdzira. - Kutas.
Tutaj.
Dzięki.
Przeczytałem ją.
Tak.
Ucieszyłem się, kiedy powiedziałeś, że napisałeś książkę,
i byłem pod wrażeniem, że tak szybko ci poszło.
- Co o niej myślisz? - Jest dobra. Bardzo dobra.
Stary, myślę, że powinieneś ją wydać.
Jesteś bardzo miły, ale...
nie sądzę, żeby moja książeczka zainteresowała profesjonalistów.
Stary, opublikuj ją w sieci
i wydrukuj sto egzemplarzy, które sam możesz sprzedać przez internet.
Zobaczymy.
Nie wiem, od czego zacząć.
Mogę ci pomóc.
Jak?
Nie masz na głowie szkoły?
Odchodzę na emeryturę.
- Kiedy? - Teraz.
Wyrzucają cię? Przeze mnie?
Nie.
Przeze mnie.
Bo jestem stary.
Jesteśmy starzy.
Więc mam trochę czasu i wierzę w ciebie.
Dziękuję, Justin.
Naprawdę myślisz, że jest dobra?
Naprawdę, stary. Naprawdę.
Zrozumiałem, że Nancy chciała, bym znalazł manuskrypt,
tak samo, jak chciała, żebym znalazł tamte zdjęcia.
Wiedziałem, czemu należało napisać tę książkę
i nie wątpiłem, dla kogo była przeznaczona.
Co sądzisz o bohaterce?
Myślisz, że dostała za swoje?
Była cwanym babskiem
i skorzystała z szansy, żeby jej się upiekło, nie?
Tak, ale nie odpowiedziałeś na pytanie.
Zasługiwała na to?
No, nie było mi przykro, kiedy to się stało.
Więc chyba tak. Zasługiwała na to.
To ja miałem zniszczyć ją w rzeczywistości,
ale najpierw musiała wycierpieć swoje, tak jak Nancy i ja.
Za Idealnego nieznajomego.
Jak mieszkanie?
- W porządku. - To dobrze.
- A współlokatorzy? - Trochę takie nerdy.
Wszyscy?
To sami studenci.
Czyli czytają, prawda?
No jasne.
W końcu studiują.
No tak.
Ale w pracy nadal ci się podoba?
Jest w porządku.
Wezmę to ze sobą.
Nicholas pracuje w dziale RTV domu handlowego.
Nie do końca tam wyobrażaliście sobie swojego syna,
ale czujesz ulgę, że pracuje,
bo był taki okres, kiedy nie byłaś w stanie
wyobrazić sobie, że będzie zdolny utrzymać jakąkolwiek posadę.
A Sandy?
Pamiętasz, prawda?
Kiedy nie mogłeś zasnąć, jeśli go nie przytulałeś?
- Sandy. - Weź...
Rozumiesz, prawda?
- Nicholas. - Co?
Proszę.
- Nie rób tak. - Wybacz.
Chcę tylko, żebyś zrozumiał tę decyzję.
Nie potrzebowaliśmy już takiego dużego domu.
A ty musisz być niezależny.
Nie chcesz być niezależny?
Oczywiście, jesteśmy tutaj,
gdybyś miał jakiekolwiek poważne problemy, ale...
Już czas, Nick.
Tak? Prawda?
Jeśli tak to sobie tłumaczysz.
Nick! Chodź, zaczyna się mecz!
Hej. No chodź tutaj.
- Już. - Chodź.
Nigdy nie umiałaś nawiązać z Nicholasem
takiej więzi jak Robert.
I sprawia ci to ból.
Skąd jesteście?
Angielski?
Ciao. Jak leci?
POZDROWIENIA Z PIZY
Droga mamo,
Wenecja i Florencja faktycznie były tak magiczne, jak mówisz.
Ale na razie znudziły mi się ruiny, więc idę na plażę.
I dzięki za tego Nikona.
Robię mnóstwo zdjęć.
Całuję, Jonathan.
PS. Teraz jestem sam. Sasha musiała wrócić do Londynu.
Święta przeszły bez echa. Spędziłem je sam.
Musiałem czekać na koniec stycznia na moje prawdziwe święta,
które przyniosą ze sobą nowy początek.
Tak.
Justin.
Cześć, stary. Wybacz, że nie zadzwoniłem.
Nie, nie. Miło cię widzieć. Jak zawsze.
Chciałem cię zaskoczyć.
Wiedziałem, że będziesz chciał zobaczyć je prosto spod igły.
Nie rozumiem, po co ci pseudonim, ale mnie wciągnęła.
Wyszło nieźle, nie?
- Niesamowicie. - Cieszę się, że się podoba.
Ten twój pomysł ze zdjęciem?
Świetnie się sprawdził.
Jest idealnie.
Gdzie moje maniery?
Zaparzę herbatę. Mocną?
Tak, poproszę. Trochę mleka, bez cukru.
Pytałem Tommy’ego, mojego byłego ucznia,
czy może stworzyć stronę książki,
żebyśmy mogli sprzedawać ją online.
Wspaniale.
Powiedział, że za parę dni będzie gotowa.
Musimy tylko założyć konto na PayPalu
i możemy działać, przyjacielu.
Zastanawiałem się też
nad konkursem dla starych, niepublikowanych jeszcze pisarzy.
Moglibyśmy ich wydawać.
Biedny Justin.
Fantazjował o przyszłych przedsięwzięciach i statusie niezależnego wydawcy.
Gdyby tylko wiedział, że nie zamierzałem czekać na zamówienia online.
...myślę, że to ważne...
Chciałem dotrzeć tylko do jednej czytelniczki.
Książka wykurzy ją z kryjówki
i wystawi na światło dzienne.
- Idę już. - Nie zapomnij prania.
Wciąż jest trochę wilgotne. Przepraszam, skarbie.
Są resztki.
Czytałem to. Podobało mi się.
- Też to czytałeś? - Jest niezłe.
- Przeczytałeś całą książkę? - Tak. Czytam, wiesz?
- Nie chodziło mi o... - No weź.
Podziwiamy cię.
To ty mi ją wysłałeś?
Nie.
- Na pewno? - Tak. Mam swoją u siebie.
Ale dlaczego ją przeczytałeś?
Catherine.
Chodzi mi tylko o to, że to dziwny przypadek.
- Ja ją dostałam i nie wiem... - To był prezent.
Prezent?
Tak.
Od kogo?
Wdzięcznego klienta. Zostawił ją w sklepie.
To świetnie, Nick.
- Prawda? - Tak.
A kto to był?
- Ktoś zachwycony. - Nie wiem. Codziennie mam masę klientów.
- Wiem. - To o co chodzi?
- Co to za różnica? - Żadna.
Wszystko gra. Przepraszam.
Czyli co, podobała ci się?
- Tak. - Widzisz?
- Czemu? - Czemu?
- Bo to znaczy, że jest do dupy? - Nie. Chcę tylko wiedzieć,
- co o niej myślisz. - Co to, kurwa, egzamin?
- Nie, mama tylko... - Na razie.
- Zadzwonię. - Możesz mi powiedzieć?
Jezu. Bohaterka umiera!
To też mi się podobało. Dostała za swoje. Była samolubną suką.
Nie bierz tego do siebie.
Wracaj, Nicholas.
- Mamusiu, patrz na mnie. - Nicholas, nie odchodź.
Licz ze mną.
- Trzy, dwa, jeden. - Trzy, dwa, jeden, skok.
Trzy, dwa, jeden, skok.
Patrz na mnie, mamusiu.
Nicholas, chodź bliżej.
Nie złapiesz mnie.
SPROSTOWANIE
NA PODSTAWIE POWIEŚCI RENÉE KNIGHT
ŚANTI ŚANTI ŚANTI
Napisy: Marzena Falkowska