ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΠΟΙΗΣΗΣ
Μη, περίμενε.
Μην τελειώσεις. Περίμενε.
Μη, περίμενε.
- Ναι. - Όχι, περίμενε. Όχι.
Όχι, περίμενε.
Μην τελειώσεις.
Περίμενε.
- Μαλάκα! - Συγγνώμη.
Συγγνώμη.
Είσαι μεγάλος μαλάκας.
- Συγγνώμη! - Σ' έχει φάει η μαλακία.
Συγγνώμη!
Το τρένο φταίει. Δεν το έχω ξανακάνει σε τρένο.
Ενώ εγώ πηδιέμαι κάθε φορά που παίρνω μετρό.
- Το κάνεις; - Ναι!
Η διαδρομή Όξφορντ Σέρκους-Μποντ Στριτ με καυλώνει απίστευτα.
- Αλήθεια; - Ναι!
- Οι υπάλληλοι γραφείου; - Θεέ μου, ναι. Κι οι γαμημένοι τουρίστες.
- Οι τουρίστες! Φυσικά. - Και το δάπεδο που κολλάει.
Είσαι μεγάλη τσούλα.
Ναι.
Εισιτήρια.
Δώσ' μου το... Γαμώτο.
- Τζόναθαν! - Σταμάτα.
Γαμώτο!
Το κέρατό μου!
Δεν το... Είχε καρφωθεί στα βυζιά μου!
- Κι εσύ τραβούσες την κουβέρτα! - Να μην έπιανα τα εισιτήρια;
- Δεν με νοιάζει. Γαμώτο. - Άσε που έχεις απίστευτα βυζιά.
Ναι, γαμάτα, αλλά δεν είναι για όλους.
- Γιατί όχι; Τι εγωίστρια. - Μαλάκα!
Προσοχή στο αφήγημα και τη φόρμα.
Η δύναμή τους μπορεί να μας φέρει πιο κοντά στην αλήθεια,
μα μπορούν να γίνουν και όπλο με μεγάλη δύναμη χειραγώγησης.
Με καριέρα σχεδόν 20 χρόνων, η παραλήπτρια του αποψινού βραβείου
έχει παρακάμψει αφηγήματα και φόρμα που μας αποσπούν από κρυφές αλήθειες
για να αναδείξει κάποια από τα δυσκολότερα σύγχρονα ζητήματα,
επιτρέποντάς μας μια αποφασιστική ματιά στα θέματά της όπως είναι πραγματικά.
Αυτή η αξιοθαύμαστη ντοκιμαντερίστρια έχει διαπεράσει το πέπλο
που από χρόνια προστάτευε προεξέχοντες θεσμούς
και τους συχνά χαρισματικούς αυτουργούς τους.
Μα, κυρίες και κύριοι, προσοχή.
Ενώ εκθέτει το θέμα της,
η Κάθριν επιδεικνύει ότι μπορούν να μας χειραγωγήσουν
μόνο εξαιτίας των δικών μας βαθύτατα ριζωμένων πεποιθήσεων
και των κρίσεων που κάνουμε.
Και έτσι, η Κάθριν αποκαλύπτει κάτι πιο προβληματικό και ουσιαστικό:
Τη δική μας συνέργεια σε κάποιες από τις σημερινές τοξικές κοινωνικές αμαρτίες.
Κι έτσι, με χαρά μου παρουσιάζω
το φετινό Βραβείο Εξαιρετικής Προσφοράς Τηλεοπτικής Δημοσιογραφίας
σε έναν φάρο αλήθειας.
- Είσαι καλά; - Ναι.
Μια γυναίκα που αποτελεί έμπνευση για όλους μας, την Κάθριν Ρέιβενσκροφτ.
Πραγματικά λυπήθηκα για ό,τι συνέβη. Στ' αλήθεια λυπήθηκα.
Άλλωστε, παιδί ήταν ακόμη.
Μα είχα κουραστεί. Είχα κουραστεί να διδάσκω.
Είχα κουραστεί να επαναλαμβάνω τα ίδια μαθήματα επί σχεδόν 50 χρόνια.
Μα πάνω απ' όλα,
είχα κουραστεί να υπομένω τη δόλια συμπεριφορά κακομαθημένων παλιόπαιδων.
- Κύριε Μπρίγκστοκ; - Ναι;
Σας θέλει ο κύριος Μπανκς.
- Τώρα; - Αν μπορείτε.
5.500 βαθμοί Κελσίου. Ακριβώς. Ο εξώτερος πυρήνας...
Δεν εξεπλάγην που με κάλεσε ο Τζάστιν.
Κύριε Μπανκς.
Το περίμενα.
Και πολύ άργησε.
Κύριε Μπρίγκστοκ.
Καθίστε, παρακαλώ.
Κύριε Μπρίγκστοκ, από δω η κα Πέμπερτον, η μητέρα του Τρίσταν.
Κυρία Πέμπερτον, χαίρομαι που σας βλέπω.
Η κα Πέμπερτον έχει σοβαρούς προβληματισμούς
αναφορικά με τα σχόλιά σας στην έκθεση του νεαρού Τρίσταν.
Κυρία Πέμπερτον, αν θέλετε να επαναλάβετε όσα μου είπατε.
Ευχαριστώ, Τζάστιν. Ναι.
Και χαίρομαι που το αποκαλείς "σοβαρούς προβληματισμούς", διότι αυτό είναι.
Προβληματίζομαι πολύ σοβαρά για όσα έχετε γράψει για τον γιο μου.
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποτε,
επί πολλά συναπτά έτη, ψηφιζόμουν Πιο Δημοφιλής Δάσκαλος της Χρονιάς.
Μα πάνε χρόνια από τότε.
Τότε ήμουν αφοσιωμένος. Νοιαζόμουν.
Έπρεπε να έχω συνταξιοδοτηθεί τότε,
όσο είχα ακόμη μια κάποια σπίθα να ερεθίζω νεαρά μυαλά.
- ...ότι τα γραπτά του... - Κα Πέμπερτον.
Κύριε Μπρίγκστοκ, ζητήστε συγγνώμη, παρακαλώ, για να κλείσει το θέμα.
Υποστηρίζω την αρχική μου αξιολόγηση.
Ορίστε;
Το ξέρω. Ας το αφήσουμε.
Όχι, Τζόναθαν. Θέλω να πάω σήμερα.
Είναι υπέροχη μέρα. Θα πάμε σήμερα... Γαμώτο! Ξέχασα το βρακί μου!
- Πάντα το ξεχνάς! - Τι κάνεις;
Δεν μπορείς αλλιώς!
- Δώσ' το μου! - Γαμώτο!
Είσαι καλά; Όλα εντάξει;
- Όχι. - Σίγουρα;
Έχω ακόμη το βρακί σου.
Θεέ μου! Τι λες τώρα! Είναι υπέροχα!
Πού σκατά πάμε;
Πάμε προς Κάμπο Σάντα Μαργκερίτα.
- Για φτηνό δωμάτιο. - Πάμε κολυμπώντας ή με μετρό;
Πήγαινε εσύ. Εγώ θα πάρω το... Λέγεται "βαπορέτο".
Είναι κάτι σαν το μετρό τους, νομίζω.
- Εκεί θα 'ναι. - Έγινε.
Περίμενε! Περίμενε μισό.
- Θες να βγούμε φωτογραφία! - Ναι.
- Άψογα. - Πάμε.
Και τα πλοία σε καυλώνουν;
Πλάκα κάνεις; Φυσικά, με τόσους ναύτες.
- Τσούλα. - Μαλάκα!
Είδες; Δεν ήταν χάλια. Υπέροχα ήταν.
- Ένα τελευταίο ποτό; - Ναι. Γιατί όχι;
Ίσως να άνοιξα κατά τύχη ένα Latour του '82 πριν φύγουμε.
Ρόμπερτ.
Το πέρασα για Ribena.
- Ειλικρινές λάθος. - Κακώς, αγάπη.
Δεν είναι αρκετά ξεχωριστή περίσταση.
- Όχι αρκετά... Μην ανησυχείς. - Αφού το λατρεύεις.
Μένουν δύο για όταν κερδίσεις...
Το κρασί είναι η αδυναμία του Ρόμπερτ. Ιδίως το καλό Bordeaux.
Άρχισε να ασχολείται τα τελευταία χρόνια.
Εσύ μετά βίας γεύεσαι τη διαφορά μεταξύ κόκκινου και λευκού κρασιού,
αλλά χαίρεσαι να μοιράζεσαι την απόλαυση του άντρα σου.
Δεν θα το παραδεχόταν,
μα εν μέρει το απολαμβάνει επειδή το σηκώνει η τσέπη του.
Μετά από τόση φθηνή σαμπάνια, δεν θα ξεχώριζα ούτε ένα ποτήρι ξύδι.
Αν η γυναίκα μου δεν κακομαθαίνει τον εαυτό της, το βάρος πέφτει σ' εμένα.
Μάτια.
Σε έναν φάρο αλήθειας.
Κάποια που με εμπνέει κάθε μέρα.
Ευχαριστώ, αγάπη. Χαζομάρες.
- Υπέροχο είναι. Τι είναι; Μπαχάρια; - Θεσπέσιο.
Σανδαλόξυλο.
Κασίς.
Μπανάνα.
- Κι αυτά. - Αυτά μόνο;
Ναι.
Επτά φούστες.
Ήταν της συζύγου μου.
Λυπάμαι. Πρόσφατο;
Επτά τσάντες.
- Πριν εννιά χρόνια. - Δέκα κασκόλ.
Ένα καπέλο.
Και τα παπούτσια.
- Ναι. Και τα παπούτσια. - Ναι, φυσικά.
- Ελάτε. - Είχε μια σταλιά πόδι.
Νούμερο 35.
Άρα, οκτώ ζευγάρια παπούτσια κι ένα ζευγάρι παντόφλες.
Αυτό ήταν.
Η ζωή της Νάνσι είχε καταλήξει σε μια λίστα αντικειμένων.
ΓΑΝΤΙΑ - ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ - ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ - ΚΑΛΤΣΕΣ
Σας ευχαριστώ.
Αυτή η στοίβα έχει σκώρο.
Δεν παίρνουμε ρούχα με σκώρο, μα ευχαρίστως να τα απορρίψουμε για εσάς.
- Ναι. Σας ευχαριστώ. - Πάρτε τα.
Όχι, περιμένετε.
Αυτή είναι η αγαπημένη ζακέτα της γυναίκας μου.
Κατάλαβα. Ευχαριστώ, κε Μπρίγκστοκ. Πολύ ευγενικό εκ μέρους σας.
Θυμάμαι τη Νάνσι να φοράει τη ζακέτα μες στη νύχτα,
όταν σηκωνόταν να ταΐσει τον Τζόναθαν.
Ποτέ δεν με άφησε να τη βοηθήσω.
Να συνεχίσουμε επάνω;
Ναι, ανεβαίνω αμέσως. Να δω λίγο την αλληλογραφία.
Μα μόλις ολοκλήρωσες ένα πρότζεκτ.
- Το ξέρω. Με ξέρεις δα. - Έλα. Το Latour.
- Ας το απολαύσουμε. - Απλώς έχω περιέργεια.
Ξέρεις, τι έπεται.
Κάτι συνταρακτικό όσο ποτέ.
- Θα περιμένει. Το ίδιο κι εγώ. - Σ' ευχαριστώ για απόψε.
Πάντα χαίρομαι να σε συνοδεύω.
Ο ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ Ε. ΤΖ. ΠΡΕΣΤΟΝ
ΣΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ, ΤΟΝ ΤΖΟΝΑΘΑΝ
ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΠΟΙΗΣΗΣ
ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΤΟΜΑ ΕΝ ΖΩΗ Ή ΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ.
Ναι.
Μείνε εκεί. Εκεί.
- Πανέμορφα! - Τράβα την!
Μείνε ακίνητη!
- Να σου δείξω το βρακί μου; - Δώσε.
- Και βυζιά τώρα. - Όχι. Σκάσε!
Θέλω να βγούμε μία μαζί.
Δεν πρέπει να τραγουδάει ενώ τραβάει κουπί;
Σάντα Λουτσία Σάντα Λουτσία
Κάτω απ' τη Γέφυρα των Στεναγμών,
να με φιλήσεις, όπως στο Μια Μικρή Ρομαντική Ιστορία.
Δεν το 'χω δει.
Πρέπει να με φιλήσεις για να κρατήσει παντοτινά η αγάπη μας.
Σου 'χω καλύτερο. Έχεις πηδηχτεί κάτω από γέφυρα;
- Φυσικά. Κάτω απ' τη γέφυρα Μπάτερσι. - Όχι.
Όχι, κάτσε. Και κάτω απ' τη Γουότερλου!
Εντυπωσιακό.
- Τσούλα. - Ναι. Είμαι. Μαλάκα.
Κάτσε, γιατί στρίβουμε;
Γιατί στρίβουμε;
Φίλε, όχι.
- Πάμε στη γέφυρα. - Νο. Φινίτο.
- Ναι στη Γέφυρα των... - Νο.
- Ρε φίλε, δίπλα είναι. Σε παρακαλώ. - Σαράντα ευρώ.
- Σαράντα, γαμώτο; Σου δώσαμε 50! - Σαράντα ή γυρνάμε.
- Δεν σου δίνω 40 γαμωευρώ! - Όχι.
- Κατεβείτε. - Με την καμία.
Σταμάτα, σε παρακαλώ.
Μαλάκα!
- Αγάπη μου, είσαι καλά; - Ναι. Όχι, μια χαρά. Όλα καλά.
Μάλλον ήπια πολύ, αγάπη μου. Σε παρακαλώ.
- Είσαι σίγουρη; - Απόλυτα. Ξανακοιμήσου.
Καλά είμαι.
Το έχεις ξαναδεί αυτό το πρόσωπο.
Ήλπιζες να μην το ξαναδείς ποτέ.
Η μάσκα σου έχει πέσει.
Υπέθεσα πως οι φωτογραφίες ήταν ενσταντανέ διακοπών.
Ήλπιζα πως θα έβρισκα και μερικές από τις διακοπές μας στην Κορνουάλη.
Περίμενα εικόνες που θα αναγνώριζα,
μα, όχι, δεν τις είχα ξαναδεί ποτέ αυτές τις φωτογραφίες.
Την ήξερα εκείνη τη γυναίκα.
Ήξερα το όνομά της χρόνια.
Μα μέχρι τότε, τη θεωρούσα μια αθώα παριστάμενη στην κατάρρευση της ζωής μου.
- Είσαι καλά; - Πρέπει να γυρίσω στο Λονδίνο.
Τι; Γιατί;
Η Ρόζι... Η αδελφή της μαμάς μου. Τη χτύπησε νταλίκα.
- Γαμώτο. - Ναι.
Ήταν με το ποδήλατο. Πάντα έτσι κυκλοφορεί. Η νταλίκα δεν την είδε.
Είναι καλά;
Όχι, την έκανε χαλκομανία. Πέθανε!
Γαμώτο, λυπάμαι πολύ.
Την είχα σαν...
Την είχα σαν μεγαλύτερη αδελφή.
Σ' εκείνη πήγα όταν μου ήρθε περίοδος.
Η μαμά μου έκλαιγε στο τηλέφωνο. Η Ρόζι ήταν η αδελφούλα της.
- Είναι τόσο φρικτό. - Το ξέρω. Έλα δω.
Λυπάμαι πολύ.
Λυπάμαι πάρα πολύ.
Μετά τον θάνατο του γιου μας,
η Νάνσι περνούσε τον χρόνο της κλειδωμένη στο δωμάτιό του, ανάμεσα στα πράγματά του.
Το διακόσμησε σαν να ήταν βωμός.
Ώσπου μια μέρα εγκαταστάθηκε εκεί μέσα
κι έβγαινε μόνο για τα γεύματά της.
Στην αρχή, μ' άφηνε να μπαίνω μέσα, αλλά μια μέρα μού ζήτησε να μην ξανάρθω.
Άκουγα μόνο τον ήχο της γραφομηχανής της.
Ποτέ δεν βρήκα τι ήταν αυτό που έγραφε.
Τα είχα αφήσει όλα όπως τα άφησε εκείνη όταν πέθανε.
Είχε κλειδώσει το επάνω συρτάρι κι αρνιόμουν να το παραβιάσω,
γιατί έπρεπε, έλεγα, να σεβαστώ την ιδιωτικότητά της.
Τώρα καταλαβαίνω γιατί δεν το άνοιξα ως τώρα.
Δεν το άνοιξα, γιατί φοβόμουν γι' αυτό που θα έβρισκα μέσα.
Η Νάνσι είχε γράψει ένα βιβλίο στα κρυφά, και ήξερα ότι έπρεπε να το διαβάσω.
Ο ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ 18η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2011
Παρότι φοβόμουν ότι οι λέξεις σ' εκείνες τις σελίδες ίσως με λύγιζαν.
ΣΤΟΝ ΓΙΟ ΜΟΥ, ΤΟΝ ΤΖΟΝΑΘΑΝ.
Τι κάνεις; Κάθριν;
Κάθριν! Σβήσ' το...
- Αφορά εμένα. - Γιατί καις το βιβλίο;
Το έστειλαν σ' εμένα και νομίζω ότι με τιμωρούν.
- Σε τιμωρούν; - Θεέ μου.
- Με τιμωρούν. - Το είπες, αγάπη μου.
- Ποιος σε τιμωρεί; - Δεν ξέρω!
- Όποιος το έστειλε! - Να σε τιμωρήσει από ποια άποψη;
Θεέ μου! Θα πεθάνω!
- Θα πεθάνω! - Σε απειλεί κάποιος;
Κάθριν, γιατί να θέλει κάποιος να σου κάνει κακό;
Κάθριν!
- Για κάτι που έγινε πριν χρόνια. - Τι; Τι σου συνέβη;
- Για κάποια ταινία σου είναι; - Όχι.
Αν το πιστεύεις, να ειδοποιήσουμε την αστυνομία.
- Κάθριν. - Όχι, τίποτα τέτοιο.
Γιατί να σε αφορά;
Θεέ μου. Αναγνωρίζω τον εαυτό μου.
- Σε κατονομάζουν; - Όχι.
Όχι, δεν με κατονομάζουν, αλλά με περιγράφουν.
Πώς σε περιγράφουν; Λευκή; Ξανθιά;
- Κούκλα, πανέμορφη, επιτυχημένη; - Σταμάτα. Όχι, είμαι απαίσια.
Δεν είμαι όλα αυτά, και κάτι στο βιβλίο μ' έκανε να με μισήσω ξανά.
Γιατί να σε μισείς; Εσύ δεν θα πείραζες μύγα.
- Είσαι καλός άνθρωπος. - Αλήθεια;
- Μα φυσικά, κοριτσάκι. Η αγία Αικατερίνη. - Όχι.
Δεν ξέρω αν είμαι καλός άνθρωπος.
Ρόμπι, δεν είμαι καλή σύζυγος και νιώθω ότι υπήρξα κάκιστη μητέρα.
Ανοησίες.
Όχι, δεν με αντέχω. Είμαι τόσο αποκομμένη απ' τον Νικ.
- Μα όχι να φαντάζεσαι φόνους, αγάπη μου. - Σε παρακαλώ!
Σε παρακαλώ, άκου! Συγγνώμη.
Απλώς είναι τόσο πολλά πράγματα που έπρεπε να σου έχω πει.
Πράγματα που στ' αλήθεια θέλω να ξέρεις, μα απλώς δεν ξέρω πώς να σου τα πω.
Από πού να ξεκινήσω!
Γι' αυτό που συνέβη με τον Νικ κι εμένα. Γι' αυτό που έκανα.
Ξέρω. Τα ξέρω όλα.
- Τα ξέρεις; - Ναι.
Ξέρω ότι ποτέ δεν ήταν εύκολο μ' εσένα και τον Νικ, αλλά σ' αγαπάει.
Σ' αγαπάει πάρα πολύ, το ξέρεις.
- Δεν είναι αυτό... - Όχι.
Επειδή σ' εκείνον κι εμένα βγαίνει τόσο αβίαστα η κουβέντα,
μην το παρερμηνεύεις ως σημάδι ότι δεν σε λατρεύει.
Σε λατρεύει.
Εκείνο το βιβλίο ήταν ένα έναυσμα, έτσι;
- Για τι πράγμα; Ενοχή; - Ναι.
Δεν έχεις κανέναν λόγο να νιώθεις ένοχη, Καθ.
Ο Νικ είναι 25 ετών.
Καιρός ήταν να μείνει μόνος. Εννοείται ότι πήρες τη σωστή απόφαση.
- Δεν ξέρω αν ήταν. - Ήταν. Και λυπάμαι που διαφώνησα.
Αν δεν πετύχει, θα ξαναγυρίσει εδώ. Κάτσε κάτω. Εντάξει.
Έχεις δικαίωμα να ζήσεις.
Ναι, ήσουν λίγο απούσα και απόμακρη,
αλλά υπήρξες απίστευτο παράδειγμα για τον γιο μας.
Κι ήρθε η ώρα να τον κάνεις έναν ανεξάρτητο ενήλικο, εντάξει;
Πάψε να βασανίζεις τον εαυτό σου.
Υπόσχεσαι;
Θα με βοηθήσεις;
Φυσικά. Μπορείς να μου πεις οτιδήποτε κι ορκίζομαι να μη σε κρίνω ποτέ μα ποτέ.
Το ξέρεις αυτό, έτσι;
Είναι κοντά σου όσο κανένας άλλος.
Ωστόσο, έχεις καταφέρει να τον κρατάς στο σκοτάδι τόσα χρόνια.
Και τώρα, η πράξη του να κρατάς μυστικό ένα μυστικό
έχει γίνει σχεδόν μεγαλύτερη από το ίδιο το μυστικό.
Θα καταλάβω αν δεν μπορείς, αλλά θα πάρω να δω πώς είσαι, εντάξει;
Αυτό είναι, υποθέτω.
Σ' ευχαριστώ.
Να μου πεις πώς πάει.
Σκατά θα πάει. Η μαμά μου θα 'ναι κουρέλι, έτσι;
Περίμενε.
Χαμογέλα.
- Πρέπει να φύγω. - Εντάξει, γεια.
Γεια.
- Σ' αγαπώ. - Κι εγώ σ' αγαπώ.
- Τράβα καμιά μαλακία για μένα. - Κι εσύ;
Θα πηδήξω κάποιον στη γραμμή Πικαντίλι.
Γεια.
- Τσούλα. - Μαλάκα.
Εδώ!
Να 'σαι καλά.
Το διάβασα.
Ναι.
Χάρηκα πολύ όταν είπες ότι είχες γράψει ένα μυθιστόρημα
κι εντυπωσιάστηκα πολύ με την ταχύτητά σου, φιλαράκο μου.
- Πώς σου φάνηκε; - Καλό είναι. Πολύ καλό!
Φιλαράκο μου, πρέπει να το εκδώσεις.
Είσαι πολύ ευγενικός,
αλλά δεν νομίζω ότι το βιβλιαράκι μου θα ενδιαφέρει έναν επαγγελματία.
Φιλαράκο μου, το εκδίδεις διαδικτυακά,
τυπώνεις εκατό αντίτυπα, τα οποία μπορείς να πουλήσεις εσύ, όλα διαδικτυακά.
Βλέπεις πώς θα πάει.
- Δεν θα ήξερα από πού να ξεκινήσω. - Θα σε βοηθήσω εγώ.
Πώς; Δεν είσαι απασχολημένος με τη διεύθυνση του σχολείου;
Βγαίνω στη σύνταξη, φίλε μου.
- Πότε; - Τώρα.
Παίρνεις πόδι; Εξαιτίας μου;
Όχι.
Εξαιτίας μου.
Επειδή είμαι γέρος.
Είμαστε γέροι.
Άρα, έχω λίγο χρόνο, και πιστεύω σ' εσένα.
Σ' ευχαριστώ, Τζάστιν.
Αλήθεια το θεωρείς τόσο καλό;
Ναι, αλήθεια, φιλαράκο μου! Αλήθεια το θεωρώ.
Συνειδητοποίησα πως η Νάνσι ήθελε να βρω το χειρόγραφό της,
όπως ήθελε να βρω και τις φωτογραφίες.
Ήξερα γιατί έπρεπε να γραφτεί αυτό το βιβλίο
και δεν είχα καμία αμφιβολία σε ποιον απευθυνόταν.
Πώς σου φάνηκε εκείνη;
Πιστεύεις ότι πήρε αυτό που της άξιζε;
Ήταν μια χειριστική κατσίκα
και, προφανώς, άδραξε την ευκαιρία να τη σκαπουλάρει, σωστά;
Ναι, αλλά δεν απάντησες στην ερώτηση.
Της άξιζε;
Δεν λυπήθηκα όταν συνέβη.
Οπότε, υποθέτω πως ναι, της άξιζε!
Εγώ ήμουν εκείνος που θα την κατέστρεφα στην αληθινή ζωή,
μα πρώτα έπρεπε να υποφέρει, όπως υποφέραμε η Νάνσι κι εγώ.
Στον Απολύτως Άγνωστο.
Πώς είναι το διαμέρισμα;
- Εντάξει. - Ωραία.
- Καλοί οι συγκάτοικοι; - Λίγο σπασίκλες.
Τι, όλοι;
Όλοι φοιτητές είναι.
Δηλαδή, διαβάζουν;
Μάλιστα.
- Προφανώς, είναι όλοι φοιτητές. - Ναι.
Σ' αρέσει η δουλειά όμως;
Καλά είναι, ναι.
Θα πάρω κι αυτό.
Ο Νίκολας δουλεύει στο τμήμα ηλεκτρικών πολυκαταστήματος.
Δεν είναι ακριβώς ό,τι είχατε φανταστεί εσύ κι ο Ρόμπερτ για τον γιο σας,
αλλά είσαι ανακουφισμένη που δουλεύει,
δεδομένου ότι υπήρξε μια περίοδος που αδυνατούσες
να τον φανταστείς να δεσμεύεται ποτέ σε οποιαδήποτε δουλειά.
Κι ο Σάντι;
Θυμάσαι, έτσι δεν είναι;
Τότε που δεν μπορούσες να κοιμηθείς χωρίς αυτόν αγκαλιά;
- Ο Σάντι. - Απλώς...
Καταλαβαίνεις, έτσι δεν είναι;
- Νίκολας. - Τι;
Σε παρακαλώ.
- Συγγνώμη. - Μη!
Απλώς θέλω να καταλάβεις για τη μετακόμιση.
Δεν χρειαζόμασταν πια τόσο μεγάλο σπίτι.
Κι εσύ πρέπει να ανεξαρτητοποιηθείς.
Δεν θες να είσαι ανεξάρτητος;
Εννοείται πως είμαστε εδώ αν, ξέρεις...
αν ζοριστείς πολύ, μα εγώ απλώς...
Είναι ώρα, Νικ.
Ναι; Δεν είναι;
Αν αυτό θες να λες στον εαυτό σου, μαμά.
Νικ! Έλα, αρχίζει το ματς!
Έλα, άντε.
- Έλα. - Έλα.
Ναι!
Ποτέ δεν κατάφερες να δεθείς με τον Νίκολας όπως ο Ρόμπερτ.
Κι αυτό σε πληγώνει.
Γεια.
Από πού είστε;
Άγγλοι;
Τσάο. Πώς πάει;
ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΙΖΑ
Αγαπητή μαμά...
ΙΤΑΛΙΑ
Η Βενετία κι η Φλωρεντία όντως ήταν τόσο μαγικές όσο λες.
Αλλά βαρέθηκα τα χαλάσματα, οπότε πάω προς παραλία.
Ευχαριστώ για τη Nikon που μου έδωσες.
Έχω τραβήξει άπειρες φωτογραφίες.
Με αγάπη, Τζόναθαν.
Υ.Γ.: Είμαι μόνος τώρα. Η Σάσα έπρεπε να γυρίσει στο Λονδίνο.
Τα Χριστούγεννα ήρθαν και πέρασαν. Ήταν μοναχικά για μένα.
Θα περίμενα μέχρι το τέλος Ιανουαρίου για τα αληθινά μου Χριστούγεννα,
που θα έφερναν νέα ξεκινήματα.
Ναι;
Τζάστιν.
Καλησπέρα, φιλαράκο μου. Συγγνώμη που δεν τηλεφώνησα.
Όχι. Χαίρομαι που σε βλέπω. Οποιαδήποτε στιγμή.
Ήθελα να σου κάνω έκπληξη.
Ήξερα ότι θα 'θελες να τα δεις μόλις ξεφουρνίστηκαν, όπως λένε.
Δεν καταλαβαίνω γιατί έβαλες ψευδώνυμο, πάντως εμένα με καθήλωσες.
Καλό δεν βγήκε;
- Εξαίσιο. - Χαίρομαι που σ' αρέσει.
Κι η ιδέα σου να βάλουμε εκείνη τη φωτογραφία; Βγήκε πολύ καλό.
Είναι τέλεια.
Μα δεν σου πρόσφερα τίποτα.
Θα βράσω νερό. Τσάι;
Ναι. Ελάχιστο γάλα, σκέτο.
Μίλησα με τον Τόμι. Είναι μαθητής μου, πρώην φοιτητής.
Να δω αν μπορεί να φτιάξει μια σελίδα για το βιβλίο,
ώστε να διαχειριζόμαστε τις παραγγελίες διαδικτυακά.
Θαυμάσια.
Λέει ότι θα είναι έτοιμος σε μερικές μέρες.
Εμείς αρκεί να ανοίξουμε έναν λογαριασμό στο PayPal
κι εσύ κι εγώ, φίλε μου, είμαστε πανέτοιμοι.
Επίσης, σκεφτόμουν,
τι λες για έναν διαγωνισμό ηλικιωμένων συγγραφέων που δεν έχουν εκδοθεί;
Και θα τους εκδίδουμε.
Τον φουκαρά.
Ονειρευόταν μελλοντικά τολμήματα κι ότι θα γινόταν ανεξάρτητος εκδότης.
Πού να ήξερε ότι δεν είχα καμία πρόθεση να περιμένω διαδικτυακές παραγγελίες.
...μα το θεωρώ σημαντικό...
Μόνο σε μία αναγνώστρια ήθελα να φτάσω.
Το βιβλίο θα την ξετρύπωνε απ' την κρυψώνα της
και θα την ξεμπρόστιαζε.
- Έφυγα. - Ναι. Μην ξεχάσεις τα πλυμένα.
Νωπά είναι ακόμη. Συγγνώμη, αγάπη μου.
Έχουν μείνει φαγητά.
Το 'χω διαβάσει αυτό. Μ' άρεσε.
- Το 'χεις διαβάσει κι εσύ; - Ναι, πολύ καλό.
- Τι, το 'χεις διαβάσει όλο; - Ναι, το τελείωσα. Ξέρω να διαβάζω.
- Όχι, δεν το εννοούσα... - Έλα τώρα, Νικ. Σε θαυμάζουμε, μεγάλε.
Εσύ μου το έστειλες;
Όχι.
- Σίγουρα; - Ναι, το δικό μου είναι στο σπίτι.
- Και πώς έτυχε να το διαβάσεις; - Κάθριν.
Όχι. Απλώς εννοούσα ότι είναι περίεργη σύμπτωση.
- Μου το έστειλαν και δεν ξέρω ποιος... - Ήταν δώρο.
- Δώρο; - Ναι.
Από ποιον;
Από έναν ευγνώμονα πελάτη. Το άφησαν στο όνομά μου.
- Υπέροχα, Νικ. Έτσι, Κάθριν; - Ναι.
Λοιπόν, ποιος ήταν;
- Κάποιος που εντυπωσίασε. - Βλέπω ένα εκατομμύριο πελάτες κάθε μέρα!
- Το ξέρω. - Τότε;
- Τι σημασία έχει; - Δεν έχει.
Όλα καλά! Συγγνώμη.
Λοιπόν... Σου άρεσε;
- Ναι. - Όλα καλά.
- Γιατί; - Γιατί;
- Γιατί θα 'ναι σκατά αν μ' αρέσει; - Όχι!
- Θέλω μόνο να ξέρω πώς σου φάνηκε. - Τι είναι αυτό; Εξετάσεις;
- Όχι. Η μητέρα σου θέλει... - Τα λέμε.
- Θα τηλεφωνηθούμε. - Μπορείς να μου πεις;
Έλεος! Πεθαίνει!
Και το απόλαυσα κιόλας. Της άξιζε. Ήταν μια εγωίστρια σκρόφα.
Δεν αφορά εσένα.
Γύρνα πίσω, Νίκολας!
- Μανούλα, κοίτα με! - Νίκολας, μην απομακρύνεσαι.
- Μέτρα μαζί μου. Τρία, δύο, ένα. - Τρία, δύο, ένα, πηδάω!
Τρία, δύο, ένα, πήδα!
Κοίτα με, μανούλα!
Νίκολας, πιο κοντά.
Δεν με πιάνεις!
ΔΗΛΩΣΗ ΑΠΟΠΟΙΗΣΗΣ
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΡΕΝΕ ΝΑΪΤ
ΣΑΝΤΙ ΣΑΝΤΙ ΣΑΝΤΙ
Υποτιτλισμός: Εύα Τανταλίδου