Kom nog niet klaar. Wacht.
Nee, wacht.
Nee, wacht. Nee, wacht.
Nee, wacht. Nee, wacht. Wacht.
Kom nog niet klaar. Wacht.
Wacht.
- Eikel. - Sorry.
Je bent echt 'n eikel.
- Sorry. - Je trekt je te veel af.
Ik heb het nooit eerder in een trein gedaan.
- Ik wel zeker, in de metro of zo? - O ja?
Tussen Oxford Circus en Bond Street word ik altijd heel geil.
Echt waar? Van de kantoorlui?
O, mijn god. Dat, ja. En die vreselijke toeristen.
- De toeristen, natuurlijk. - En de plakkerige vloeren.
Wat een slet.
Kaartjes.
Geef de... Kut. Geef die...
- Jonathan. - Stop.
Kut.
Verdomme.
Ik kan niet... Hij staarde naar m'n tieten...
- ...en jij trok de deken weg. - Om de kaartjes.
- Nou en? Verdomme. - Je hebt prachtige tieten.
Maar niet iedereen mag ze zien.
- Wat egoïstisch. - Eikel.
Verhaal en vorm brengen ons dichter bij de waarheid...
...maar ze kunnen ook een heel goed wapen zijn om ons te manipuleren.
In een carrière van bijna 20 jaar heeft de ontvanger van deze onderscheiding...
...achter verhalen en vormen de verborgen waarheden naar voren gehaald...
...omtrent de moeilijkste huidige problemen...
...waardoor we haar onderwerpen echt duidelijk kunnen zien.
Deze ongelooflijke documentairemaker is door de sluier heen gebroken...
...die bescherming bood aan vooraanstaande instellingen...
...en hun vaak charismatische wetsovertreders.
Maar, dames en heren, pas op. Door haar onderwerp bloot te stellen...
...laat Catherine zien dat ze ons kunnen manipuleren...
...alleen dankzij de dingen waar we zelf heilig in geloven...
...en de oordelen die we vellen.
Daardoor onthult Catherine iets wat problematischer en diepgewortelder is:
ons eigen aandeel in de giftige sociale wantoestanden van tegenwoordig.
Met veel plezier overhandig ik...
...de RTS Television Journalism Outstanding Achievement Award...
- ...aan een baken van waarheid... - Gaat het?
...een vrouw die een inspiratie voor ons allen is: Catherine Ravenscroft.
Ik vond het rot wat er was gebeurd. Echt.
Het was tenslotte maar een kind.
Maar ik was moe. Ik was het lesgeven zat.
Ik was het bijna 50 jaar lang herhalen van dezelfde lessen zat.
Maar ik was vooral...
...het eeuwig nare gedrag van verwende, arrogante snotneuzen zat.
Mr Brigstocke?
Mr Banks wil u spreken.
- Nu? - Graag.
5500 graden Celsius. Precies. De buitenkern...
Natuurlijk wilde Justin me zien.
Mr Banks.
Ik had het verwacht.
Eerder al zelfs.
Mr Brigstocke.
Ga zitten.
Mr Brigstocke, dit is Mrs Pemberton, de moeder van Tristan.
Ja. Mrs Pemberton, fijn u te zien.
Mrs Pemberton heeft haar ernstige zorgen geuit...
...over uw beoordeling van Tristans opstel.
- Herhaalt u wat u net tegen mij zei. - Dank je, Justin. Graag.
En ik vind 't fijn dat je het ernstige zorgen noemt, want dat zijn het ook.
Ik maak me ernstige zorgen over de dingen die u over m'n zoon hebt geschreven.
Het is ongelooflijk...
...dat ik jarenlang tot de Meest Populaire Leraar werd verkozen.
Maar dat was jaren eerder.
Toen zette ik me in. Ik gaf erom. Ik had toen moeten ophouden...
...toen ik nog de geestdrift had om de jonge kinderen aan te sporen.
- ...schrijft... - Mrs Pemberton.
Mr Brigstocke, biedt u uw excuses aan, dan kunnen we dit achter ons laten.
Ik blijf bij mijn mening.
- Ja. Laat maar. - Nee, Jonathan. Ik wil vandaag gaan.
Het is een mooie dag. Shit. M'n onderbroek.
- Die vergeet je altijd. - Wat doe je nou?
- Hé. - Elke keer weer.
Geef terug.
Gaat het?
- Nee. - Zeker weten?
Je onderbroek.
O, mijn god. Kolere. Wat gaaf. Waar gaan we heen?
Laten we naar Campo Santa Margherita gaan.
- Dat is goedkoop. - Zwemmen we of pakken we de metro?
Ga jij maar zwemmen, Ik neem de... Het heet 'vaporetto'.
- Dat is zeker hun metro. Daar. - Goed.
Wacht, wacht. Wacht nou even.
- Neem je een foto? - Ja.
- Cool. - Kom mee.
Word je ook geil van boten?
Nou en of. Door al die zeelui, natuurlijk.
- Slet. - Eikel.
Nou, het was eigenlijk geweldig.
- Slaapmutsje? - Goed. Waarom niet?
Ik heb per ongeluk een fles Latour uit '82 geopend.
- Robert. - Sorry, ik dacht dat het Ribena was.
- Echt, hoor. - Had dat niet gedaan.
Zo bijzonder is deze gelegenheid niet. Je bent er dol op.
Er zijn nog twee flessen...
Robert houdt van wijn, vooral een goede Bordeaux.
Dat is iets van de laatste jaren.
Al proef jij zelf amper het verschil tussen rode en witte wijn...
...je gaat er graag met je man in mee.
Hij zou het niet toegeven, maar hij vindt het ook leuk omdat hij het kan betalen.
Na al die goedkope champagne zou zelfs azijn lekker smaken.
Als mijn vrouw zichzelf nooit verwent, moet ik het maar doen.
Kijk me aan.
Op een baken van waarheid, iemand die me elke dag inspireert.
Bedankt, schat. Mallerd.
- Lekker. Zitten er kruiden in? - Heerlijk.
Sandelhout.
Cassis.
Banaan.
- En deze ook. - Is dat alles?
Zeven rokken.
Die waren van m'n vrouw.
- Wat erg. Kortgeleden? - Zeven handtasjes.
- Negen jaar geleden. - Tien sjaals.
Eén hoed.
En de schoenen.
- Ja. - Natuurlijk.
Ze had kleine voeten.
Maat 36.
Dus acht paar schoenen en één paar pantoffels.
Dat was het.
Nancy's leven teruggebracht tot een lijst voorwerpen.
Dank u.
Hier zitten motten in.
Die kunnen we niet aannemen, maar wel voor u wegdoen.
- Graag. - Neem maar mee.
Nee, wacht.
Dit was het lievelingsvest van m'n vrouw.
Juist. Dank u, Mr Brigstocke. Dat is erg aardig van u.
Nancy droeg dat midden in de nacht als ze Jonathan de borst gaf.
Ik mocht haar nooit helpen.
Mee naar boven?
Ja. Ik kom zo. Even de post doornemen.
- Maar je hebt net een project afgerond. - Weet ik. Je kent me.
- Kom mee, de Latour roept je. - Ik ben gewoon nieuwsgierig...
- ...naar wat er nu gaat komen. - Weer iets revolutionairs.
- Hij wacht, en ik ook. - Bedankt voor vanavond.
Ik ben graag de extra gast.
DE VOLSLAGEN VREEMDE E.J. PRESTON
VOOR MIJN ZOON, JONATHAN
ELKE GELIJKENIS MET PERSONAGES, LEVEND OF DOOD IS GEEN TOEVAL.
Blijf daar.
- Prachtig. - Neem dan.
Zit stil.
- Wil je m'n onderbroek zien? - Ja.
- Nu je tieten. - Nee. Hou op.
Nu eentje met jou.
Moet hij hier niet bij zingen?
Onder de Brug der Zuchten moet je me kussen, net als in A Little Romance.
Ken ik niet.
Dat moet, dan duurt onze liefde voor altijd.
- Heb jij weleens geneukt onder een brug? - Natuurlijk.
De Battersea Bridge. O, nee, dat was Waterloo Bridge.
Knap hoor.
- Ja. Ben ik. Eikel. - Slet.
Draaien we om?
Waarom?
- O, nee. We willen naar de brug. - Nee. Finito.
- De Brug der... - Nee.
- Toe nou. We zijn er bijna. - Voor 40 euro.
- Nog 40? - Zoveel?
- Het kostte al 50. - Dan gaan we terug.
Dat betaal ik niet.
- Eruit. - Mooi niet.
Eikel.
- Gaat het, schat? - Ja. Nee, prima. Echt.
Ik heb zeker te veel op. Laat maar.
- Zeker weten? - Jawel. Ga slapen.
Heus.
Je kent dat gezicht.
Je hoopte het nooit meer te zien.
Je masker is af.
Ik dacht dat het vakantiefoto's waren.
En foto's van de vakantie in Cornwall, hoopte ik.
Ik dacht dat ik ze zou herkennen, maar nee, ik had deze foto's nog nooit gezien.
Ik kende die vrouw. Ik wist al jaren hoe ze heette.
Maar ik dacht dat ze maar een toeschouwer was in de ondergang van m'n leven.
- Hé. Gaat het? - Ik moet terug naar Londen.
Wat? Waarom?
Rosie, de zus van m'n moeder, is geschept.
- O, kut. - Bij het fietsen.
Ze fietst altijd. De vrachtwagen zag haar niet.
Is ze in orde?
Nee, ze is doodgereden.
Kut, sorry. Wat erg.
Ze was net een oudere zus voor me.
Ik ging naar haar toen ik voor het eerst ongesteld werd.
M'n moeder snikte maar. Rosie was haar kleine zusje.
- Het is vreselijk. - Ja. Kom hier.
Wat erg.
Wat naar.
Toen onze zoon stierf...
...zat Nancy meestal in Jonathans kamer, tussen zijn spullen.
Alsof het een heiligdom was.
Tot ze er helemaal woonde, en er alleen uit kwam om te eten.
Eerst mocht ik binnenkomen, maar op 'n dag vroeg ze of ik dat niet meer wilde doen.
Ik hoorde alleen het geluid van haar typemachine.
Ik kwam er nooit achter wat ze typte.
De kamer was nog hoe hij was toen ze stierf.
Ze had de bovenste la op slot gedaan en ik wilde hem niet openmaken...
...omdat ik haar privacy wilde respecteren.
Nu weet ik waarom ik hem niet eerder had opengemaakt.
Omdat ik bang was voor wat ik daar zou vinden.
Nancy had in het geheim 'n boek geschreven en ik wist dat ik het moest lezen...
...al was ik bang dat de woorden op die pagina's me kapot zouden maken.
Wat doe je? Catherine. Leg neer. Catherine. Leg neer...
- Het gaat over mij. - Waarom verbrand je het?
Iemand heeft het me toegestuurd, ik denk om me te straffen.
- Hoezo? - O, god.
- Ik word gestraft. - Dat zei je al.
- Door wie? - Weet ik niet. Door de afzender.
- Hoe wil hij je straffen? - O, god. Ik ga dood.
- Dood. - Bedreigt iemand je?
Catherine, waarom zou iemand dat doen?
- Om iets van jaren geleden. - Wat dan?
Om een film van je?
- Laten we de politie bellen. - Nee, zo zit het niet.
- Waarom gaat het over jou? - O, god. Ik herken mezelf.
- Staat je naam erin? - Dat niet, maar ik word erin beschreven.
Hoe dan? Wit? Blond?
- Mooi, beeldschoon, succesvol? - Nee, als een heks.
En door iets in dat boek haat ik mezelf weer.
Waarom? Je doet geen vlieg kwaad.
Je bent een goed mens.
- Natuurlijk wel. De goedheid zelve. - Dat weet ik zo net nog niet.
Ik ben geen goede echtgenote en een vreselijke moeder.
Wat een onzin.
Ik ben moeilijk, en zo afstandelijk naar Nick.
- Daarom word je nog niet vermoord. - Nee. Echt, schat.
Toe, luister nou.
Maar er zijn gewoon zoveel dingen die ik je had moeten vertellen.
Ik wil echt dat je die dingen weet, maar ik weet niet hoe ik ze moet vertellen.
Waar ik moet beginnen. Wat er is gebeurd met Nick en mij. Wat ik heb gedaan.
Weet ik. Ik weet alles.
O ja?
Jullie hebben nooit een goede band gehad, maar Nick houdt wel van je.
Heel veel, dat weet je.
- Ja. Dat is niet... - Nee. Tussen hem en mij klikt het beter...
...maar toch is hij dol op je. Echt.
Dat boek heeft iets in je losgemaakt.
Waar gaat het over? Schuldgevoel?
Je hoeft je nergens schuldig over te voelen.
Nick is 25. Hij moet echt op zichzelf gaan wonen.
Je hebt de juiste beslissing genomen.
- Dat weet ik niet. - Jawel, en sorry dat ik ertegen was.
Als het niet lukt, komt hij weer terug. Ga zitten.
Je hebt het recht om te leven, hoor. Jawel.
Ja, je bent wat afwezig en afstandelijk, maar je bent 'n groot voorbeeld voor hem.
Hij moet nu zelfstandig en volwassen worden.
Dus martel jezelf niet zo.
Beloofd?
- Help je me? - Natuurlijk.
Je kunt me alles vertellen, ik zal nooit over je oordelen.
Dat weet je toch?
Hij kent je door en door.
Toch heb je dit altijd verborgen gehouden.
En nu is het geheimhouden van dat geheim...
...groter geworden dan het geheim zelf.
Je krijgt het zeker druk, maar ik bel om te kijken hoe het gaat.
Dat was het dan.
Dank je.
Laat maar weten hoe het gaat.
Het wordt kut. M'n moeder is er kapot van.
Wacht.
Lachen.
Ik moet echt gaan.
- Hou van je. - Ik van jou.
Denk aan mij als je je aftrekt.
- En jij dan? - Ik neuk wel iemand in de metro.
- Slet. - Eikel.
Ik ben hier.
Proost.
Ik heb het gelezen.
Ik was heel blij toen je zei dat je een roman had geschreven...
...en ik sta ervan te kijken hoe snel je dat hebt gedaan.
- Wat vind je ervan? - Ik vind het een heel goed boek.
Je moet het uitgeven, man.
Dat is heel aardig van je, maar...
...ik denk niet dat een uitgever er interesse in zal hebben.
Je geeft 't online uit en drukt 100 exemplaren af die je zelf online verkoopt.
- Kijk hoe het gaat. - Waar moet ik beginnen?
Ik help je wel.
Hoe dan? Je hebt die school toch te besturen?
Ik ga met pensioen, mijn vriend.
- Wanneer? - Nu.
- Ontslaan ze je? Om mij? - Nee.
Om mij.
Omdat ik oud ben.
We zijn oud.
Dus ik heb tijd genoeg en ik geloof in je.
Dank je, Justin.
- Vind je het echt zo goed? - Ja, dat vind ik echt, man.
Ik zag in dat Nancy wilde dat ik haar manuscript en de foto's vond.
Ik wist waarom het boek geschreven moest worden en ik wist ook precies voor wie.
Wat vond je van haar?
Kreeg ze wat ze verdiende?
Het was een manipulatief rotwijf en ze greep de kans om ermee weg te komen, toch?
Ja, maar dat is geen antwoord op mijn vraag.
Verdiende ze het?
Ik vond het niet erg toen het gebeurde. Dus, ja. Ik denk wel dat ze het verdiende.
Ik ging haar kapotmaken in het echt...
...maar eerst moest ze lijden, zoals Nancy en ik.
- Op De volslagen vreemde. - De volslagen vreemde.
Hoe is de flat?
- Goed. - Mooi.
- En de huisgenoten? - Beetje nerdy.
- Wat, allemaal? - Het zijn allemaal studenten.
Dus ze lezen, zeker?
- Juist. - Natuurlijk, het zijn studenten.
- Vind je je werk nog leuk? - Och, jawel.
Ik neem dit mee.
Nicholas verkoopt elektrische apparaten.
Dat is niet wat Robert en jij wilden voor jullie zoon...
...maar je bent wel opgelucht dat hij werkt, omdat je een tijd lang dacht...
...dat hij nergens een baan zou vinden.
En Sandy?
Dat weet je toch nog wel? Je kon niet in slaap komen zonder hem vast te houden.
- Sandy. - Weg.
Je begrijpt het toch wel?
- Nicholas. Toe nou. - Niet doen.
Ik wil dat je begrijpt waarom we verhuizen.
We hebben gewoon geen groot huis meer nodig.
En jij moet zelfstandig worden.
Wil je dat soms niet?
We zijn er natuurlijk voor je als je echt problemen hebt, maar ik...
Het is tijd, Nick.
Toch? Niet?
Als je dat jezelf wijs wilt maken.
Nick. Kom, de wedstrijd begint.
Kom op. Geef door.
- Hup. - Kom op.
Je hebt nooit de band met Nicholas gehad die Robert heeft.
En dat doet je pijn.
- Ciao. - Waar komen jullie vandaan?
Engels?
Ciao. Hoe gaat het?
GROETEN UIT PISA
Lieve mama...
ITALIË
...Venetië en Florence zijn echt zo betoverend als jij zei.
Maar ik ben de ruïnes zat, dus nu ga ik naar het strand.
Nog bedankt voor die Nikon.
Ik maak er honderden foto's mee.
Liefs, Jonathan.
P.S. Ik ben nu alleen. Sasha moest terug naar Londen.
Kerstmis was alweer voorbij. Een eenzame Kerst.
Ik moest tot eind januari wachten voor m'n echte Kerstmis...
...die een nieuw begin zou aankondigen.
Goedemiddag. Sorry dat ik niet gebeld heb.
Nee. Ik ben altijd blij je te zien.
Ik wilde je verrassen. Kijk eens. Vers van de pers, zoals ze zeggen.
Ik snap niet waarom je een nom de plume wilt gebruiken, maar goed.
Dat ziet er goed uit, hè?
- Wat mooi. - Fijn dat je dat vindt.
Dat idee van jou om die foto te gebruiken? Dat is prima gelukt.
Perfect.
Ik heb je niets aangeboden.
- Ik zet de ketel op. Gewone thee? - Ja, graag. Een beetje melk, geen suiker.
Ik heb Tommy gesproken. Dat was een student van me.
Hij kan een pagina voor het boek maken, om bestellingen aan te nemen.
Geweldig.
Hij zegt dat hij het over een paar dagen af heeft.
Dan hoeven we alleen maar een PayPal-rekening te openen...
...en dan, mijn vriend, zijn we er helemaal klaar voor.
Trouwens, wat dacht je van een wedstrijd voor oude, ongepubliceerde schrijvers?
Om ze te publiceren.
Arme Justin.
Hij fantaseerde over nieuwe ondernemingen als onafhankelijke uitgever.
Hij wist niet dat ik helemaal niet wachtte op online bestellingen.
...maar het is belangrijk...
Ik wilde maar één lezer bereiken.
Dat boek zou haar uit haar schuilplek halen en naar buiten jagen.
- Ik ga. - Vergeet je was niet.
Hij is nog wat vochtig. Sorry, schat.
- Wil je eten mee? - Ik heb dit gelezen. Mooi.
- Jij ook? - Ja, het is leuk.
- Helemaal? - Ja. Ik lees weleens, hoor.
- Dat bedoelde ik niet. - We bewonderen je, vent.
Heb jij het naar mij gestuurd?
- Zeker weten? - Die van mij ligt thuis.
Hoe kom jij er dan aan? Ik wil alleen maar zeggen dat het toeval is.
- Ik kreeg het toegestuurd... - Het was een cadeau.
Een cadeau?
Van wie?
- Een dankbare klant. M'n naam stond erop. - Wat fijn.
- Toch, Catherine? - Ja. Dus wie was dat?
- Een tevreden klant. - Geen idee. Ik heb zoveel klanten.
- Weet ik. - Wat is er?
- Wat doet het ertoe? - Niets. Het is prima.
Vond je het een goed boek?
- Ja. - Zie je wel.
Waarom?
- Is het dan soms slecht? - Ik wil gewoon weten...
- ...wat jij ervan vindt. - Is dit een examen?
- Nee. Ze wil... - Tot gauw.
- Ik bel van de week. - Zeg het gewoon.
Jezus. Ze gaat dood.
Wat best leuk was. Ze verdiende het. Die egoïstische trut.
Het gaat niet over jou.
Kom, Nicholas.
- Mama, kijk. - Nicholas, blijf hier.
Tel maar.
- Drie, twee, één. - Drie, twee, één, springen.
Drie, twee, één, springen.
Kijk, mama.
Nicholas, blijf hier.
Pak me dan.
NAAR DE ROMAN VAN RENÉE KNIGHT
Vertaling: Marc de Jongh