Wstrzymać ogień!
Wycofać się.
Mówi komisarz Lavelle. Odłóżcie broń i wyjdźcie z rękami w górze.
Nie złożymy broni.
Dlaczego nie wejdziecie po klejnoty?
Dlatego, że ich nie mam, i jestem wam potrzebny żywy.
A jeśli tu wejdziecie, zginiemy - zabierając ze sobą troje albo czworo z
was.
Mam bardzo mało do stracenia, więc ponegocjujmy.
Co takiego chcesz negocjować?
Daj mi parę minut, zastanowię się.
Na razie chcę, żeby wycofali się czterej agenci zza furgonetki.
Trójka, cofnijcie się.
SOR
Proszę opuścić korytarz. To nie są ćwiczenia.
Powtarzam.
Proszę opuścić korytarz. To nie są ćwiczenia.
Dalej, odsuńcie się.
Bruce…
Chodź, jedziemy.
Pilnuj tych dwóch.
Anestezjolog.
Konfiskuję te środki.
Trzymajcie się.
Bruce?
Spadamy.
Ile czasu minęło?
Bo ja wiem? Trzy minuty, trzy i pół.
Pięć minut dobiegło końca!
Musicie zrobić coś w dowód dobrej woli.
Dobrze. Powiem wam, gdzie jest połowa łupu.
W skrzynce pocztowej na Rue Maxime Girald 33, w Paryżu.
Sprawdźcie ją.
Wyślijcie zespół pod ten adres.
Tak jest.
Widziałaś, że megafon wyjeżdża powoli z tego samego miejsca?
Też zwróciłam uwagę.
Cholera, wchodzą!
Nieważne! Wiej!
Jaki piękny kukiełkowy teatrzyk.
To ślepaki.
Mam was.
Tędy.
Tam jest sklep. Idź kupić pistolet na klej do mocowania wykładzin. Z nikim nie
gadaj. Idź.
Przeszliśmy jakieś 400 metrów. Idziemy dalej.
Jest jeden tunel.
Tu komisarz Lavelle.
Znaleźliśmy coś.
Zbadaliśmy podejrzane otwory w całym mieszkaniu Polignaca.
W tym jeden w pniu palmy. Mają dziewięć milimetrów średnicy i były dobrze ukryte.
Co to może znaczyć?
Z raportu wynika, że w mieszkaniu mogły być rozmieszczone kamery.
Jeśli sprawcy podglądali kierownika domu aukcyjnego, można go pewnie wykluczyć jako
podejrzanego.
Dzięki.
Rozmówiłam się z paroma kolegami z Hiszpanii.
Na rynku jest tylko jedna 9-milimetrowa kamera, przesyłająca bezprzewodowo dźwięk
i obraz.
Jej zasięg wynosi 100 metrów.
Czyli Polignaca szpiegowano z tego samego budynku.
Lepiej: z tego naprzeciwko.
Hotel Gioconda: idealne miejsce na kryjówkę, bo nikt nie pyta, dokąd
wychodzisz.
Są nagrania z monitoringu. Czekam na miejscu.
Trójka i piątka - wyjdźcie na górę.
Wsuń nogi pod drążek, a tego trzymaj się rękami.
Powiesz mi, co robimy?
Plandekową kanapkę.
Co?
Masz silne mięśnie brzucha?
Nie.
Oddychaj powoli, żeby obniżyć tętno.
Przed nami długa droga.
Simon to złodziej.
Co widziałaś?
Obserwował dom przez lunety.
Ma makietę domu aukcyjnego.
Zdjęcia klejnotów… i pistolet.
Boże. Co zrobisz?
Co zrobię? Wezwę policję.
Policja, słucham.
Dzień dobry, mówi Camille Polignac.
Chcę rozmawiać z komisarz Lavelle o kradzieży klejnotów.
Chwileczkę.
Ślepo ufałam Simonowi, Susi.
Zwracamy dokumenty i przedmioty pani męża.
- Proszę otworzyć sejf. - Nie znam kombinacji.
Nie znałam człowieka, z którym mieszkałam.
Od kilku dni mówiłam to za często.
Gdzie to wszystko trzymał?
W sejfie w gabinecie.
Policja go rozpruła, bo nie znałam kombinacji.
Pani Polignac?
Tak, jestem.
Mówi inspektor Laurent. Pani komisarz jest w terenie.
Wezwaliśmy ją. Proszę czekać.
Dobrze.
Ma nieślubne dziecko.
A ja proszę go od ośmiu lat.
Nie zasłużyłaś sobie na to.
A to kto?
Chyba jego teściowa. Druga teściowa.
Chłopak wygląda jak Francois.
Jak ten sukinsyn Francois.
Mówi komisarz Lavelle.
Przerwało, oddzwoń.
Tak jest.
Dziękuję.
Ukradła ci klucz do pokoju. Co według ciebie teraz robi?
Nieważne, mamy duplikat. Śpieszmy się.
Dzwoni na policję, by wyciągnąć męża z paki.
Nie wiem, czy to zrobi, ale na pewno będzie się zastanawiać. Dając nam szansę
na ucieczkę.
Dziesięć minut, góra kwadrans.
No nie wiem. Popełniamy duży błąd.
Trzeba spadać z Paryża.
Nie ma sensu, nie zatarłszy śladów.
Zapewnimy sobie wolność tylko, jeśli nie zostanie żaden dowód naszej winy.
Pani komisarz, mamy dwójkę podejrzanych.
Para 30-letnich Hiszpanów ukradła radiowóz i porwała dwóch policjantów w
Nevers.
Mamy zdjęcia?
Nie.
Zamknąć wszystkie drogi w promieniu 30 kilometrów i wysłać śmigłowiec patrolowy.
Do wszystkich jednostek. Szukamy radiowozu 224-R.
Porwano dwóch funkcjonariuszy. Ostatni raz widziano go na trasie A77 w kierunku
Saint-Eloi.
Szuka nas cała francuska policja.
Zmienimy wóz.
Skręć, ukradniemy łódkę.
Trzymaj spluwy.
Jazda.
Właźcie.
Luzik, wiem, co robię.
Osiem miligramów Propofolu i tyle samo Diazepamu na głowę.
Jak przed operacją na otwartym sercu.
Prześpicie się spokojnie dziesięć godzin, jak niemowlaki.
Dziękuję. Gdyby panowie nie stanęli, mogłabym teraz nie żyć.
Liczę, że wypoczniecie i nie fundujemy wam zespołu stresu pourazowego. Żegnam.
Spróbuję gwizdnąć łódkę.
A ja pozbędę się wozu. Masz.
Oby był ubezpieczony.
No, pewnie.
Ruszyliśmy.
Zgasić silnik.
Co jest?
Proszę wysiąść i otworzyć tył.
Nie wiozę towaru.
Otworzą drzwi. Złap za drążek i oprzyj na nim głowę.
Na mój znak wygnij się do góry.
Już.
Nic nie ma.
Dobrze, zamykamy.
Dzięki.
Wchodzą na górę. Teraz złap i się opuść.
Już.
Nie mogę.
Możesz.
Czysto.
Może pan jechać.
Znów odpalił.
Gotowe, chodź.
Czekaj. Przyjechała policja.
Dopiero przyjechałam.
Dwa radiowozy.
Doniosła na nas.
Nie, to dobre wieści. Gdyby doniosła, byłoby ich dziesięć, nie dwa.
Ale złe wieści są takie, że czegoś szukają i sprawdzą nagrania z monitoringu.
Na razie nie możemy wyjść.
Berlin?
Musisz się włamać do hotelowego monitoringu.
Wszystko usunęłam.
Gliny są w recepcji. Trzeba wyłączyć kamerę w korytarzu i usunąć nagrania z
ostatnich kilku godzin, w tym z wesela.
Nie mogę. Uciekamy motorówką przed policją.
Masz niecałe cztery minuty, bo będzie po nas.
Co jest?
Mam za słaby zasięg.
Komisarz Lavelle, wydział kryminalny. Szukamy dwójki ludzi, którzy nocowali tu w
zeszłym tygodniu, może dłużej.
Nie wiemy, ilu ich jest, jednak to Hiszpanie.
Mogą być naszymi gośćmi, ale nie jestem pewna.
Zaraz.
Ta dziewczyna nocowała chyba pod 313.
Już sprawdzam.
Robi się.
Dziwne, dane tych gości usunięto. Tylko członków tej grupy.
Kilku gości z Hiszpanii spędziło u nas 17 dni.
Piątka wymeldowała się parę dni temu, a jeden dziś wrócił. Jest teraz w pokoju z
ostatnim.
Nieco dziwnym panem, który nie pozwolił u siebie sprzątnąć. Na górze, pod 503.
Wezwij posiłki. Fred? Nikt nie może wyjść.
Nikt.
Możemy gdzieś obejrzeć nagranie z kamer monitoringu?
Tak.
Zajmę się kamerami. Za mną.
Proszę wziąć klucz.
Keila, na litość boską, co jest?
Mam za słaby zasięg! Trzeba wypłynąć z kanionu! Da się szybciej?
Szybciej już nie!
Wy dwaj, na górę!
Przepraszamy, to ważna sprawa.
Co jest?
Zaraz wypłyniemy z kanionu! Bruce, gazu!
To wszystkie państwa kamery?
Wypływamy! Powinnaś mieć sygnał!
Już działa!
Andres, prędzej.
Weszłam na serwer z nagraniami.
Ale muszę usunąć tylko nagrania z wami, by nie budzić podejrzeń.
Usuń wszystko i odłącz kamerę na korytarzu.
Już. Teraz kamery.
Nie wiem, która to korytarz. Mają tylko numery.
Załatw wszystkie!
Przykro nam, to ważne.
Ktoś właśnie odłącza kamery.
Główny klucz.
Śpieszcie się!
Ostatnia kamera odłączona.
Chodź.
Nadjeżdżamy.
Policja! Otwierać!
Kurwa mać, zwiali.
Wciąż są w hotelu.
Zamknąć cały obiekt, wliczając parking!
Nie ma po nich śladu.
Kurna.
Słuchaj, milczałam z szacunku i dlatego, że każdy może żyć, jak chce.
Twój mąż nie jest gangsterem jak Simon, ale to taki sam oszust.
Nie porównujesz go chyba do złodzieja, który mnie podglądał?
Skądże znowu. Ale też wmówił ci, że to współczesna historia miłosna.
Że wychodziłaś w nocy, spotykać się z cyganerią, bo byłaś wolna. Wcale nie
byłaś.
Byłaś samotna, podczas gdy on - pływał po Nilu z inną kobietą, ich synem i drugą
teściową.
Chcesz wyciągnąć z pudła jednego drania i zamknąć drugiego? Nie.
Czuję się taka głupia. I taka winna.
Tylko nie winna. Spójrz na mnie.
Ukradłaś coś?
Nie, skąd.
Zapomniałaś przypadkiem wspomnieć, że masz dziecko?
Nie, ale miałam romans.
Na litość boską, to co innego.
Coś ci wyjaśnię. W tej historii jest dwoje przegranych. Ty to główna przegrana,
ze wszystkimi honorami.
A drugi to twój mąż. Natomiast zwycięzca jest jeden: Simon. Powinnaś teraz obrócić
to w swoją wygraną i ich porażkę.
A jak mam to zrobić?
Odbierz mu, co ceni najbardziej: pieniądze.
Nie. Zwariowałaś.
Camille, pomyśl.
Zwariowałaś. Mam walczyć z kimś, kto mógł planować ten skok całymi latami? Kto może
należeć do większej szajki?
Pal sześć, skąd się wziął. Znasz tożsamość człowieka, którego szuka pół
świata.
Wykonaj jeden telefon, a zamkną go na 20 lat. Tylko że co byśmy z tego miały? Nic.
Czy na miejscu Simona nie oddałabyś części łupu, by uniknąć odsiadki?
Jakiej części?
Mogłybyśmy ugrać ponad 20%… ale 60 to zbyt wielkie ryzyko. Stańmy więc na 40.
Mam zawroty głowy.
Gdybym zgodziła się na to szaleństwo, jak znajdziemy Simona?
To najtrudniejsza część.
Na razie.
Widzimy się o 11.
Cześć, jesteśmy z programu "Zdecydowanie jest złotem". Macie dziesięć sekund na
decyzję. Proponuję…
15 tysięcy euro za wasze skutery. Zgoda? Zaczynamy odliczać… w tej chwili.
Tak się ulotniliśmy. Ludziom wydaje się, że trzeba pędzić ile sił, jednak więzienia
są pełne takich szybkich.
Trzeba odwołać się do mistrzów, jak Houdini czy Copperfield.
Którzy znikają nam sprzed oczu, zostawiając nas z pytaniem… "Jak on to
zrobił"?
Roi i Cameron odjechali na przykład pod osłoną nocy i plandeki.
Niezwykła sztuczka sprawiła, że policja nie miała szans ich znaleźć.
Pokonali w ten sposób 645 kilometrów, niczym w wagonie sypialnym.
Patrząc w gwiazdy.
To już Hiszpania. Widać Pireneje.
Gdzie?
Tam.
Po co nosisz rękawiczkę?
Mam ją, odkąd miałem 13 lat. Matka zmarła przy porodzie, a ojciec kiepsko to zniósł.
Musiał mnie utrzymać i wychować. Gościa, który zabił mu żonę.
Obaj czuliśmy się wydymani przez życie.
Dlatego, że ja straciłem matkę, a on żonę, i przez to mnie nie znosił.
Było we mnie dużo gniewu. Nie mogłem wysiedzieć w szkole i wychodziłem z niej
koło południa.
Dokąd?
Na pole. Ze zgrają innych urwisów.
Tłukliśmy się z byle powodu. O piłkę, o rower… o dziewczyny.
W domu okazywało się, że dzwonili ze szkoły.
Ojciec sadzał mnie na krześle… i mówił jak twardziel:
Nauczę cię siedzieć na lekcjach.
„To się nazywa 'samokontrola”.
To się nazywa „ samokontrola”. Nauczę cię, jak się nie bić i nie robić, co ci
się podoba.
Dawaj rękę.
Jak to nie?
I parzył mnie w dłoń…
papierosem.
Sukinsyn się nie śpieszył.
Umiesz siedzieć, widzisz?
Dlatego zwiałem z domu. I zacząłem kraść w wieku 13 lat.
A ponieważ się na tym nie znałem, do 17-ki miałem już trzy rozprawy.
Chodziłem do poprawczaka jak do kręgielni, aż poznałem Berlina.
Przepraszam.
Za co?
Że gadałam ci o swoich bzdurach, gdy sam tyle przeżyłeś.
Koza też jest z tamtych czasów?
Berlin na nią wpadł.
Tak?
Powiedział: „W obu nas drzemie diabeł”.
Gdy więc poczujesz jego zew… zanim rozbijesz komuś łeb i zostawisz go na
chodniku na śmierć…
spójrz na swój tatuaż i go wyprzedź".
Pamiętasz tego z wyścigu?
Nakopałem mu do dupy!
Kiedy indziej wyjąłbym z bagażnika klucz i walnąłbym go w łeb.
Ale dzięki Berlinowi spojrzałem na kozę… i wygrałem.
Szykuj się, stajemy.
Złaź.
Bruce i Keila przepłynęli 130 mil motorówką o mocy 300 koni i porzucili ją
koło Angouleme.
Przejechali wiejskimi drogami kolejnych 190 kilometrów, aż dotarli do kolejnej
rzeki: Dordogne.
Trop urywał się przy każdej zmianie kierunku, więc wybitnie trudno było ich
namierzyć.
Keila wymyśliła, jak bezpiecznie dopłynąć do Żyrondy.
Dobry wieczór. Mają państwo jakieś plany na jutro?
Od Hiszpanii dzieliło ich kilka mil morskich.
Potencjalnie szaleńcza ucieczka zmieniła się w spokojny rejs.
Czy jest coś bardziej romantycznego, niż rejs francuskimi
rzekami?
Chcę ci coś powiedzieć.
Jasne, wal.
Nie wiem, jak… Po prostu… dzięki za ratunek.
O to mi chodzi. Za akcję ze żmiją, szpitalem i całą resztę.
Nie ma za co.
Też chcę coś powiedzieć.
Gdy niosłem cię przez las i czułem, jak słabniesz i się zsuwasz…
albo później, gdy trzymałaś mnie za rękę w radiowozie i ledwie czuło się twój puls…
myślałem, że kipniesz.
I… dotarło do mnie, jak by mnie to zabolało.
Że jeśli cię uratuję, po tym skoku nie wystarczy mi spotkanie przy kawie.
Albo życzenia gwiazdkowe przez telefon.
Wiem, że mogę cię podrywać resztę życia,
ale ktoś taki jak ty w życiu mnie nie polubi.
Nie mam pojęcia, co będzie jutro, więc lepiej powiem to teraz.
Zaczynam się w tobie zakochiwać. I to mocno.
Tu się rozdzielamy.
Każde ze swoimi puszkami.
Wiesz, jak dotrzeć do Turka?
Tak, nazywa się Burak.
Mój to też Turek. Ercan.
Do zobaczenia za trzy dni.
Uważaj.
Ty też.
Obiecaj, że już mnie nie zostawisz.
Proszę, daj mi słowo.
Bo nie zdołam cię zatrzymać.
Obiecuję.
Tymczasem 60 kilometrów za Paryżem rozstawiono kolejną blokadę.
Kwestia wyjazdu ogromnie się skomplikowała.
Przeistoczyliśmy się więc w dwóch sportowców, których widzi się z podziwem
na szczytach gór, myśląc: „Ludzie bywają tacy odważni”.
Przemierzenie francuskich szczytów zajęło nam cztery dni.
Najmniej przyjaznymi trasami.
Nie opuszczając gór.
Dojechaliśmy ostatni.
Zaszyliśmy się w pięknym miejscu do czasu, aż sprawa przycichła.
Aż prasa przestała o nas mówić i byliśmy pewni, że policji urwały się wszystkie
tropy.
Mogła do nas dotrzeć tylko pewna inna osoba.
Chcę się wybrać na południe Argentyny.
Spodobałoby ci się tam.
Tyle tam pięknej natury… Gdzie jesteś?
Spędziliśmy razem całą noc, ale byłeś przy mnie raptem dziesięć minut.
Szczerze mówiąc, cierpię przez nieudany romans.
Widząc cię wczoraj w barze, pomyślałem, że tej nocy zaczyna się nowy etap w moim
życiu.
Ale rankiem czułem tę samą pustkę.
Lepiej już stąd wyjdźmy.
Tak, zgadzam się.
Ukrywałam się tam tydzień.
W kawiarni, o której mówiłeś.
Zawsze, gdy jestem w Madrycie, odwiedzam kawiarnię Buenos Aires.
Wczoraj cię zobaczyłam.
W gniewie chciałam cię wydać. Odpłacić ci za wszystko, co mi zrobiłeś.
Ale byłeś z tamtą kobietą i… przyśpieszyło mi tętno.
Pojęłam, że oszukiwałam się z tą żądzą zemsty.
Chciałam cię zobaczyć.
Tylko tego pragnęłam.
Też bez przerwy o tobie myślałem. Tamta kobieta…
miała mi pomóc o tobie zapomnieć.
Ale nie umiałem.
Jak mam ci ufać? Widziałam cały twój pokój.
Te lunety, makietę… nawet pistolet.
Jednak jestem taka naiwna, że gdybyś teraz powiedział, że nie jesteś
złodziejem, uwierzyłabym ci.
Nie powiem, bo wtedy bym skłamał. W istocie nazywam się Andres de Fonollosa.
Brawo!
Okłamałem cię wiele razy, jednak nie miałem innego wyjścia.
Zrządzeniem losu… zakochałem się w tobie, szpiegując twojego męża. Bez
pamięci.
Tak! Dostaniesz 20 lat. Mamy cię.
Widziałem, jak wstajesz w nocy, czytasz ze smutkiem, tańczysz…
wychodzisz i żyjesz z psem pełną piersią.
I tak jak ten pies, chciałem być przy tobie resztę życia.
I przez to byłem całkiem rozdarty. Nie mogłem przecież wyznać ci prawdy.
A tym bardziej zrezygnować ze skoku.
Nie mogę. Muszę iść do łazienki.
Jest tam.
Do diabła z tym.
Oczywiście, że mogę.
Spadajmy stąd.
Witam.
Młodsze panie inspektor, co panie sprowadza?
Nie odmawia się wycieczki do Paryża.
Chcemy spytać o postępy.
Już mówię. Skatalogowaliśmy próbki DNA, znalezione w pokoju hotelowym i
kempingowozie.
W sumie wyodrębniono ponad 2580 różnych próbek.
Zupełnie jakby rozsypano tam biologiczne ślady wszystkich ras ze
wszystkich kontynentów.
I, rzecz jasna, żadna osoba nie figuruje w kartotece.
To wszystko, co mamy.
Portrety sporządzone z różnymi świadkami.
Może wygrali tę bitwę…
ale znów uderzą. I wtedy będziemy na nich czekały.
Musimy ci coś powiedzieć.
Żadna kwota nie wynagrodzi tego, jak mnie skrzywdziłeś.
Nie mówiąc już o moim zniszczonym małżeństwie. Przejdę do rzeczy.
W zamian za milczenie chcemy 40% łupu. Z informacji, które posiadam, może
skorzystać pół światowych służb.
Mianowicie z jakich informacji?
Nie muszę ci chyba mówić, że mamy kilka kopii.
Tu są pozostałe trzy kasety: jedna z pokoju, druga z sejfu i trzecia ze schowka
w samochodzie.
Rzecz jasna wyczyszczone. Nie zapominajmy też o wskazówce, którą
zostawiłaś w łazience: kawałku taśmy z odciskiem kabla od mikrofonu.
Też coś ci powiem.
Powinnaś być mi wdzięczna za te „szkody”, o których mówisz.
Nie zniszczyłem twojej relacji z Francois. Ten statek był już dawno na dnie, gdy się
zjawiłem.
Był raczej współlokatorem, niż miłością. Mógł cię kochać na swój kulawy sposób,
jednak nie potrafił cię uszczęśliwić.
To ja przypomniałem ci, czym jest prawdziwe szczęście. A ty mnie.
Po drugie: nie mówimy wcale o przelotnym romansie. To prawdziwa, szczera miłość.
Przetrwała mimo wszystkich tych miesięcy rozłąki, mimo ryzyka, odległości…
i cierpenia.
Dlaczego nie mogliśmy się powstrzymać wczoraj, gdy przyszłaś wyłudzić ode mnie
pieniądze, a ja to wyczułem?
Bo łączy nas coś szczerego i niepowstrzymanego, czego nie sposób
zignorować. Słoń w składzie porcelany.
Słoń stanowiący gatunek na wymarciu, ponieważ większość ludzi umiera, nigdy się
o niego nie otarłszy.
Oszukałeś mnie. Wykorzystałeś.
Nie, Camille. Nic bym nie zyskał, zadając się z tobą. Przeciwnie, mogłem
tylko stracić. Jednak wciąż zaryzykowałbym wszystko tysiąc razy, żeby
znów móc cię poznać.
I wreszcie po trzecie: skoro nie masz mnie już czym zaszantażować… zgadzam się.
Należy jednak zaznaczyć, iż cała biżuteria i kamienie szlachetne są właśnie
przerabiane na nowe, na terenie Turcji.
Dbamy tak o to, żeby nie złapano nas z obciążającymi dowodami.
To pierwsza płatność, którą otrzymałem z Ankary: trzy miliony 800 tysięcy euro.
Resztę przyślę, gdy tylko do mnie dotrze. Zgadzacie się?
Tak… Zgadzamy się.
Kto chce wygodnej miłości?
Niekiedy nie mamy wyboru. Ale raczej zgodzicie się, że zakazana miłość jest
znacznie bardziej porywająca.
Sekretne schadzki, ryzykowanie całego dotychczasowego życia, stawianie
wszystkiego na jedną kartę i istna kolejka górska pożądania i cierpienia.
Aby czuć coś najdłużej, jak się da, do grobowej deski.
Miłość to jedyne, dla czego warto żyć. Pamiętajcie.
Wskutek paru komplikacji straciłem swoją dolę.
Trzeba urządzić kolejny skok.
Całe szczęście. Urlop już zaczynał mi się dłużyć.