Wstrzymać ogień!
Wycofać się.
Tutaj komisarz Lavelle.
Opuśćcie broń i wyjdźcie z rękami w górze.
Nie rzucimy broni.
Szukacie klejnotów? To dlaczego nie wejdziecie?
Nie wejdziecie, bo ich nie mam, a potrzebujecie mnie żywego.
Ale to nie wszystko.
My możemy umrzeć, ale troje czy czworo z was też.
Mam mało do stracenia, a wy wiele do wygrania. Więc negocjujmy.
Co chcecie negocjować?
Daj mi pięć minut, żeby pomyśleć.
Na razie widzę czterech gości za kamperem. Mają zniknąć.
Grupa trzecia, opuścić pozycje.
Zrobić przejście. To nie są ćwiczenia. To nagły wypadek. Rozejść się.
Powtarzam.
Zrobić przejście. To nagły wypadek. Spokojnie się rozejść.
Szybko! Z drogi!
Bruce…
Chodźmy stąd.
Pilnuj ich.
Anestezjolog?
Konfiskuję to.
Trzymaj się.
- Bruce? - Spadamy.
Ile czasu minęło?
Bo ja wiem?
Trzy minuty.
Trzy i pół.
Minęło już pięć minut.
Chcę, żebyście pokazali, że zamierzacie współpracować.
Dobrze. Powiem wam, gdzie jest połowa klejnotów.
W skrzynce pocztowej numer 33 przy ulicy Maxime Girald w Paryżu.
Sprawdźcie to i wrócimy do rozmów.
- Natychmiast wyślij tam ludzi. - Już się robi.
Zauważyłaś, że megafon porusza się cały czas tak samo?
Akurat myślałam o tym samym.
Cholera, zaraz wejdą.
Nieważne! Biegnij!
Cudownie. Zmontowali dla nas przedstawienie.
Ślepe naboje.
Voilà…
DOM Z PAPIERU BERLIN
Tak, jak ja cię kocham
Zapomnij
Nikt cię nie pokocha
Nikt, bo ja cię kocham z siłą mórz
Ja cię kocham z impetem wiatru
Ja cię kocham poprzez odległość i czas
Ja cię kocham całą duszą i całym ciałem
Ja cię kocham jak dziecko swoją przyszłość
Ja cię kocham Jak mężczyzna swoje wspomnienia
Ja cię kocham
Tędy.
NAJLEPSZE OWOCE Z WALENCJI
Widzisz ten sklep?
Idź kupić pistolet do kleju do wykładzin.
Z nikim nie rozmawiaj. Okej?
Idź.
Przeszliśmy 400 metrów w kanałach. Idziemy dalej. Jest tylko jeden tunel.
- Tak? - Pani komisarz.
Znaleźliśmy coś.
Technicy znaleźli kilka podejrzanych dziur w mieszkaniu Polignaca.
Jedna z nich była w pniu palmy.
Ktoś je starannie ukrył. Wszystkie mają po dziewięć milimetrów.
Co to znaczy?
Według raportu w dziurach mogły być kamery.
Jeśli ktoś monitorował dyrektora domu aukcyjnego,
to może wykluczać go jako podejrzanego.
Dziękuję.
Rozmawiałam z technikami w Hiszpanii.
Na rynku jest jedna dziewięciomilimetrowa kamera,
która może bezprzewodowo rejestrować obraz i dźwięk.
Ma maksymalny zasięg 100 metrów.
Ludzie śledzący Polignaca byli w tym samym budynku.
Nie, lepiej.
W budynku naprzeciwko.
W hotelu Gioconda.
To idealne miejsce do obserwacji. Nikt nie pyta, co i kiedy robisz.
Mają tam monitoring.
Zaczekam na was w hotelu.
Grupa trzecia i piąta, wychodzicie.
Oprzyj tu stopy i złap się tam rękami.
- Co robimy? - Kanapkę z plandeki.
Co?
- Jak twoje mięśnie brzucha? - Słabo.
Oddychaj powoli. Musimy obniżyć tętno.
Czeka nas długa droga.
Simón jest złodziejem.
Co znalazłaś?
Ma teleskopy wymierzone w mój dom.
Ma model domu aukcyjnego.
Zdjęcia klejnotów i… pistolet.
O mój Boże.
Co zrobisz?
Co zrobię?
Zadzwonię na policję.
Policja, słucham.
Dzień dobry. Nazywam się Camille Polignac.
Muszę porozmawiać z komisarz Lavelle w sprawie kradzieży klejnotów.
Proszę zaczekać.
Poszłabym w ogień za Simónem.
Zwracamy dokumenty i urządzenia pani męża.
- Proszę otworzyć sejf. - Nie znam kodu.
Mieszkałam z mężczyzną, którego nie znałam. Nawet nie znałam kodu.
Powiedziałam to zbyt wiele razy w ostatnich dniach.
DOKUMENTY POUFNE
NIE ZAPOMNIJ O MNIE
Gdzie to trzymał?
W sejfie w gabinecie.
Policja go rozwaliła, bo nie znałam kodu.
W OSTATNI WIECZÓR, GDY CIĘ WIDZIAŁAM,
SŁUCHAŁAM W KÓŁKO „YOU KNOW I’M NO GOOD” - SOPHIE
Pani Polignac?
Tak, jestem.
Mówi inspektor Laurent.
Komisarz jest w terenie. Próbujemy ją zlokalizować. Proszę czekać.
Dobrze.
François zdradził cię i miał syna.
A ja prosiłam go o dziecko od ośmiu lat.
Nie zasługujesz na to.
Kim jest ta pani?
Wygląda na jego teściową.
Drugą teściową.
Chłopiec wygląda jak François.
Ten sukinsyn François.
Mówi komisarz Lavelle.
- Rozłączyła się. Oddzwoń. - Oczywiście.
Dziękuję.
Ukradła ci klucz do pokoju. Jak myślisz, co teraz robi?
Nieważne, mamy kopię. Musimy się spieszyć.
Pewnie dzwoni na policję, żeby wyciągnąć męża z więzienia.
Nie wiem, czy to zrobi. Wiem, że to rozważy.
Dzięki temu może uda nam się stąd wyjść.
Dziesięć minut.
Góra piętnaście.
Nie wiem.
Popełniamy duży błąd. Powinniśmy już wyjeżdżać z Paryża.
Nie ma sensu uciekać, jeśli zostawimy ślady.
Nie zamkną nas tylko wtedy, gdy nie znajdą nic, co nas z tym powiąże.
CHLOREK AMONU
Namierzyliśmy dwoje podejrzanych.
Mężczyzna i kobieta. Hiszpanie, 30 lat. Ukradli radiowóz ze szpitala.
Porwali dwóch funkcjonariuszy.
- Jakieś zdjęcia? - Nie.
Zamknąć wszystkie drogi w promieniu 30 kilometrów.
Helikopter ma przeszukiwać teren.
Uwaga, wszystkie jednostki. Szukamy radiowozu 224-R.
Porwano dwóch funkcjonariuszy.
Pojazd widziano ostatnio na A77. Jechał w kierunku Saint-Éloi.
Szuka nas cała francuska policja.
Musimy zmienić auto.
PORT RZECZNY
- Skręć tu. Może ukradniemy łódź. - Trzymaj broń.
PORT ZAMKNIĘTY
Do środka. Już!
Spokojnie. Wiem, co robię.
Osiem miligramów propofolu i osiem miligramów diazepamu na osobę.
Ta sama dawka co przy operacji na otwartym sercu.
Będziecie spać spokojnie przez dziesięć godzin.
Jak dzieci.
Dziękuję.
Gdybyście się nie zatrzymali, mogłabym nie żyć.
Mam nadzieję, że odpoczniecie i nie będziecie mieć stresu pourazowego.
Au revoir.
Spróbuję ukraść motorówkę.
Ja pozbędę się auta. Masz.
Oby mieli pełne ubezpieczenie.
Jasne.
Ruszył.
Wyłączyć silnik.
Co się dzieje?
Opuścić pojazd i otworzyć tylne drzwi.
Nie wiozę żadnego towaru.
Otworzą drzwi. Złap się rękami i oprzyj głowę.
Kiedy powiem, podniesiesz ciało.
Teraz.
Nie mam towaru.
Można zamknąć.
Dobrze, dziękuję.
Cholera, wchodzą. Teraz na odwrót. Złap się i opuść ciało.
Już.
Nie mogę.
Możesz, Cameron.
Czysto.
Może pan jechać.
Włączył silnik.
- Gotowe. Jedźmy. - Stój.
Przyjechała policja.
Właśnie przyjechałam.
Na razie tylko dwa auta.
- Twoja kochanka na nas doniosła. - Nie.
To dobre wieści.
Gdyby to zrobiła, byłoby dziesięć aut, a nie dwa.
Mają jakiś trop. Złe wieści są takie, że sprawdzą monitoring.
Nie możemy wyjść z tego pokoju.
- Berlin? - Zhakuj monitoring w hotelu.
- Już wszystko usunęłam. - Policja tu jest.
Musisz wyłączyć kamerę w korytarzu i usunąć dzisiejsze nagrania,
w tym te z sali weselnej.
Nie mogę. Jesteśmy na rzece. Uciekamy przed policją.
Masz cztery minuty, inaczej będziemy martwi.
Co jest?
Potrzebuję zasięgu!
Komisarz Lavelle. Jednostka kryminalna.
Szukamy dwóch osób, które przebywały tu w zeszłym tygodniu lub wcześniej.
Nie wiemy, ile ich jest, ale to Hiszpanie.
To mogą być nasi goście, ale nie jestem pewna.
Chwileczkę.
Ta dziewczyna chyba była w pokoju 313.
Już sprawdzam.
Mam słaby zasięg.
Przyspieszysz? Może złapię sygnał skądś indziej.
Pewnie, że tak.
Dziwne. Dane tych gości zostały usunięte.
I z tego, co widzę, tylko tych gości.
Przepraszam. Grupa Hiszpanów gościła u nas od 17 dni.
Pięcioro wyjechało kilka dni temu.
Jedna osoba wróciła dziś.
Jest w pokoju z pozostałym gościem.
Trochę dziwny człowiek. Przez cały pobyt nie wpuszczał sprzątaczy.
Jest na górze w pokoju 503.
Wezwij posiłki.
- Fred! Nikt nie opuszcza hotelu. - Nikt.
- Możemy zobaczyć nagrania z monitoringu? - Tak.
Zajmę się kamerami.
Za mną.
Proszę wziąć klucz.
Co się dzieje, na Boga?
Wolno idzie. Nie ma zasięgu.
Musimy wypłynąć z kanionu. Możesz szybciej?
Nie da się!
Idźcie schodami. Już!
Przepraszam. To nagły wypadek.
- Co się dzieje? - Zaraz wypłyniemy z kanionu.
Szybciej!
To wszystkie kamery monitorujące?
Powinnaś mieć już zasięg.
Już! Działa.
Kurwa, Andrés, idziemy.
Mam dostęp do serwera.
Muszę wybrać nagrania, na których jesteście,
żeby nie było podejrzeń.
Usuń wszystko! I wyłącz kamerę na korytarzu.
USUWANIE
Gotowe. Teraz kamery.
Nie wiem, która jest koło was. Nie mają nazw.
Rozwal wszystkie!
To nagły wypadek.
BRAK SYGNAŁU
Ktoś wyłącza kamery.
Klucz.
Pospieszcie się.
OSTATNIA KAMERA USUNIĘTA
Kamery wyłączone!
Idziemy.
Prawie jesteśmy.
Policja. Otwierać!
Ja pierdolę, nie ma ich.
Są nadal w hotelu.
Zamknąć cały hotel, wyjścia awaryjne i parking.
Nie ma po nich śladu.
Cholera.
Słuchaj, nic nie mówiłam z szacunku.
Bo każdy może żyć, jak chce.
Twój mąż może nie jest gangsterem jak Simón,
ale też jest oszustem.
Porównujesz mojego męża do złodzieja, który mnie śledzi?
Oczywiście, że nie.
Ale przekonał cię, że mieliście nowoczesny związek.
Że wychodziłaś w nocy, by żyć pełnią życia, bo byłaś wolna.
Ale nie byłaś wolna.
Byłaś sama. A w tym czasie on…
podróżował po Nilu.
Z inną kobietą, dzieckiem niespodzianką i zastępczą teściową.
Chcesz wyciągnąć jednego dupka z więzienia i wsadzić tam drugiego?
Czuję się taka głupia.
I taka winna.
Co to to nie.
Spójrz na mnie. Ukradłaś coś?
Nie.
Masz dziecko, o którym, z jakiejś przyczyny,
zapomniałaś wspomnieć?
- Nie, ale miałam romans. - Nie porównuj tego.
Powiem to jasno. W tej historii jest dwoje przegranych.
Ty jesteś przegraną numer jeden, z wyróżnieniem.
Twój mąż to drugi przegrany. Zwycięzca jest jeden.
Simón.
Musimy zrobić tak, żebyś to ty była zwyciężczynią,
a oni przegranymi.
I jak mam to zrobić?
Odbierz mu to, co kocha.
Pieniądze.
Nie. Oszalałaś.
- Camille, przemyśl to. - Odbiło ci.
Ten człowiek mógł planować to od lat. Nikt nie wie, jak tu wszedł.
- Może być z mafii. - No i niech sobie będzie.
Ty znasz tożsamość mężczyzny, którego szuka pół świata.
Jeden twój telefon i pójdzie siedzieć na 20 lat.
Ale co na tym zyskamy?
Nic.
Powiedz mi coś.
Na jego miejscu
nie oddałabyś części łupu, żeby uniknąć więzienia?
Czyli ile?
Biorąc 20%, nie rozegrałybyśmy tego dobrze.
A za 60% mogłybyśmy mieć kłopoty.
Odpowiednia kwota to 40%.
Robi mi się słabo.
Gdybym zgodziła się na to szaleństwo, jak znalazłybyśmy Simóna?
To trudna część planu.
Spoko. Widzimy się o 11.
Dzień dobry. Jesteśmy z programu Wybór jest złotem.
Macie dziesięć sekund na podjęcie decyzji.
Proponuję wam
15 000 euro za wasze skutery. Bierzecie czy nie?
Zaczynamy liczyć czas… teraz.
Tak oto uciekliśmy.
Ludzie myślą, że należy uciekać jak najszybciej,
ale więzienia są pełne szybkich typów.
Trzeba wzorować się na mistrzach:
na Houdinim, Copperfieldzie…
Tych, którzy znikają na naszych oczach, zostawiając nas z pytaniem:
„Jak to zrobili?”.
Roi i Cameron podróżowali zwinięci pod plandeką.
Była to cudowna iluzja.
Policja mogła się przyglądać, ale nigdy ich nie zobaczyła.
W ten sposób przejechali 645 kilometrów niczym w wagonie sypialnym…
i patrzyli na gwiazdy.
Jesteśmy już w Hiszpanii. Widać Pireneje.
- Gdzie? - Tam.
Czemu zawsze nosisz mitenkę?
Noszę ją od 13. roku życia.
Mama zmarła podczas porodu.
Ojciec źle to zniósł.
Musiał mnie wychowywać.
Gościa, który zabił jego żonę.
Byliśmy dwoma typami wkurwionymi na świat.
Ja, bo nie miałem matki i ojciec mnie nienawidził.
A on, bo nie miał żony i nienawidził syna.
Miałem w sobie dużo złości.
Nie mogłem wysiedzieć długo w szkole.
Dlatego koło południa zrywałem się z lekcji.
I dokąd szedłeś?
Na podwórko.
Z najlepszymi dzieciakami z okolicy.
Napierdalaliśmy się o wszystko.
O piłkę, o rower… o dziewczynę.
I jak wracałem do domu,
dzwonili już ze szkoły.
Ojciec kazał mi usiąść.
Mówił surowym głosem…
Nauczę cię, jak wysiedzieć na lekcji.
„To się nazywa samokontrola”.
To się nazywa samokontrola. Oduczy cię to wdawać się w bójki.
I robić, co ci się żywnie podoba.
Połóż tu rękę.
Jak to „nie”?
Potem przypalał mi knykcie.
Papierosem.
Nie spieszył się, sukinsyn.
Widzisz? Umiesz wysiedzieć.
Dlatego uciekłem z domu.
Zacząłem karierę złodzieja, mając 13 lat.
Ale nie znałem się na sztuce przestępczej.
Do 17. roku życia miałem trzy sprawy.
I ciągle wracałem do poprawczaka.
Potem poznałem Berlina.
Przykro mi.
Dlaczego?
Opowiadałam tylko o sobie, a ty przeżyłeś tyle dramatów.
Kozioł też jest z tamtego okresu?
To był pomysł Berlina.
Tak?
Powiedział mi:
„Obaj mamy w sobie diabła.
Następnym razem, gdy wezwie cię diabeł…
i będziesz chciał rozwalić komuś czaszkę…
spojrzysz na tatuaż
i wygrasz z diabłem”.
Pamiętasz kolesia na wyścigu?
Skopałem ci dupę!
Kiedyś złapałbym klucz nastawny i przywalił mu w łeb.
Dzięki Berlinowi spojrzałem na kozła
i wygrałem.
Hamuje. Przygotuj się.
Chodź.
Bruce i Keila przepłynęli 130 mil na motorówce o mocy 300 KM.
Porzucili ją niedaleko Angoulême.
Przejechali kolejne 190 kilometrów wiejskimi drogami,
aż dotarli do kolejnej rzeki, Dordogne.
Każda zmiana trasy była zaporą sieciową.
Śledzenie ich zaczynało być skomplikowane.
Keila miała pomysł, jak bezpiecznie dopłynąć do Żyrondy.
Bonne nuit.
Przepraszam, mają państwo plany na jutro?
Od Hiszpanii dzieliło ich tylko kilka mil.
To, co mogło być paniczną ucieczką,
zamieniło się w rejs.
Jest coś bardziej romantycznego niż rejs po rzekach Francji?
Chcę ci coś powiedzieć.
Jasne. O co chodzi?
Nie wiem, jak…
Znaczy…
Dziękuję za ratunek.
O to mi chodziło.
Za tę sprawę z wężem, szpital i to wszystko. Dziękuję.
Nie ma za co.
Też muszę coś powiedzieć.
Gdy…
Gdy cię niosłem i spadałaś mi z pleców, bo nie miałaś siły się trzymać…
I później,
gdy złapałaś mnie za rękę w radiowozie i ledwo czułem twoje tętno.
Myślałem, że umierasz.
Zrozumiałem, jak bardzo bym cierpiał, gdybym cię stracił.
I że jeśli cię uratuję,
nie wystarczy mi umawianie się na kawkę
ani składanie sobie życzeń świątecznych.
I jasne, mógłbym cię podrywać do końca życia.
Bo ktoś taki jak ty nie dostrzega takich jak ja.
Ale nie wiem, co się jutro stanie.
Więc wolę ci powiedzieć.
Zacząłem cię trochę kochać.
Trochę bardzo.
Tu się rozdzielamy.
Każdy ze swoimi puszkami.
Wiesz, jak znaleźć kontakt w Turcji?
Tak. Nazywa się Burak.
Mój też jest Turkiem. Ercan.
Pewnie zobaczymy się za trzy dni.
Dbaj o siebie.
Ty też.
Powiedz, że to się nie powtórzy.
Proszę, obiecaj mi to. Przysięgnij.
Nie mogę tego dłużej powstrzymywać.
Obiecuję.
Tymczasem na przedmieściach Paryża
ustawili czwarty punkt kontrolny 60 kilometrów od stolicy.
Poruszanie się drogą robiło się bardzo trudne.
Zamieniliśmy się w tych sportowców,
których inni podziwiają na szczycie góry i mówią:
„Ależ ludzie mają rezon”.
Cztery dni jechaliśmy przez Francję od szczytu do szczytu.
Przez najbardziej nieprzyjazne miejsca.
Nigdy nie opuszczaliśmy gór.
I dotarliśmy ostatni.
Czekaliśmy w cudownym, ustronnym miejscu, aż wody się uspokoją.
Aż nie będziemy pojawiać się w wiadomościach.
Aż policja nie będzie miała ani jednego tropu.
Jedyny trop miała inna osoba.
KAWIARNIA BUENOS AIRES
MADRYT PIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Planuję wycieczkę na południe Argentyny.
Myślę, że by ci się spodobało. Jest dużo pięknej przyrody…
Gdzie jesteś?
Spędziliśmy razem całą noc, ale byłeś obecny może dziesięć minut.
Próbuję dojść do siebie po porażce miłosnej.
Gdy cię ujrzałem, pomyślałem: „To może być ostatnia noc mojego starego życia.
I pierwsza noc nowego”.
Ale dziś rano znów poczułem tę samą pustkę.
Myślę, że powinniśmy iść.
Tak. Też tak myślę.
Siedem dni się tam ukrywałam.
W kawiarni, o której mi opowiadałeś.
W Madrycie zawsze chodzę do tego samego lokalu,
do kawiarni Buenos Aires.
Wczoraj w końcu cię zobaczyłam.
Byłam wściekła. Chciałam cię wydać. Zranić cię tak, jak ty zraniłeś mnie.
Ale byłeś z kobietą.
I serce mi podeszło do gardła.
Uświadomiłam sobie,
że oszukiwałam się co do zemsty.
Chciałam cię zobaczyć.
Tylko tego chciałam.
Ja też nie przestałem o tobie myśleć.
Z tą kobietą
próbowałem o tobie zapomnieć.
Ale nie mogłem.
Jak mam ci wierzyć? Byłam w twoim pokoju.
Widziałam teleskopy, model domu aukcyjnego,
nawet broń.
Ale jestem taka głupia,
że gdybyś mi powiedział, że nie jesteś złodziejem,
uwierzyłabym ci.
Nie powiem tego, bo to nieprawda.
Nazywam się Andrés.
Andrés de Fonollosa.
- Brawo! - Zbyt wiele kłamałem.
Ale wiedz, że nie miałem wyboru.
Los tak chciał, że…
obserwując François, zakochałem się w tobie.
Bezpowrotnie.
Tak jest!
Za to dostaniesz 20 lat. Mamy cię.
Widziałem, jak wstajesz w nocy.
Czytasz z melancholią. Tańczysz.
Żyjesz pełnią życia ze swoim psem.
Chciałem być tym psem,
żeby móc być u twego boku do końca życia.
Ale nie mogłem zrezygnować z ciebie ani ze skoku.
Zrozum. Nie mogłem powiedzieć ci prawdy.
I nie mogłem powstrzymać skoku.
Nie, nie mogę.
Nie mogę. Muszę do łazienki.
Tam jest.
Walić to.
Mogę. Oczywiście, że mogę.
Jedźmy stąd.
Bonjour.
Panie podinspektor. Co was sprowadza?
Nigdy nie odmawiam wycieczki do Paryża.
Wysłali nas po raport o postępach w sprawie.
Streszczę się.
Technicy zanalizowali i skatalogowali
próbki DNA z pokoju hotelowego i kampera.
Znaleźli ponad 2580 różnych próbek.
Wszędzie zostały rozrzucone
ślady biologiczne osób różnych ras i z różnych kontynentów.
I oczywiście żadna z tych osób nie widnieje w naszych bazach danych.
To wszystko, co mamy.
Portrety pamięciowe od różnych świadków.
Może wygrali tę bitwę,
ale jeszcze coś ukradną.
A my będziemy czekać.
Musimy ci powiedzieć coś ważnego.
Żadna ilość pieniędzy nie wynagrodzi tego, jak mnie poniżyłeś.
Nie mówiąc o szkodach ubocznych. Zatopiłeś moje małżeństwo.
Przejdę do rzeczy.
Chcemy 40% łupu w zamian za moje milczenie.
Mam o tobie informacje, których szuka cała policja.
Jakie dokładnie masz informacje?
Nie muszę tłumaczyć takiemu zawodowcowi, że mamy kopie taśmy.
To pozostałe trzy taśmy.
Z pokoju, z sejfu i ze schowka w samochodzie.
Nagrań już nie ma.
I żebym nie zapomniał.
To jest wskazówka, którą zostawiłaś w łazience.
Plaster ze śladem po kablu od podsłuchu.
Dlatego ja też muszę coś powiedzieć.
Powinnaś być mi wdzięczna za te wszystkie szkody uboczne.
Nie zatopiłem twojego związku z François. Gdy się pojawiłem, był już na dnie morza.
On był twoim współlokatorem, a nie twoją miłością.
Może cię kochał na swój przeciętny sposób, ale nie był w stanie cię uszczęśliwić.
Ja przypomniałem ci, jak można być szczęśliwym.
A ty mnie.
Po drugie,
to, co nas łączyło, to nie była zwykła przygoda.
To coś prawdziwego. Prawdziwa miłość.
Przetrwała mimo tylu miesięcy rozłąki,
mimo ryzyka,
mimo odległości.
Mimo bólu.
Nie mogliśmy się wczoraj powstrzymać.
Ty przyszłaś mnie szantażować,
a ja wyczułem, po co przyszłaś.
To coś prawdziwego. I nie da się tego powstrzymać.
Nie możesz tego zignorować.
To słoń w salonie.
Słoń zagrożony wyginięciem.
Większość ludzi umiera, nigdy nie musnąwszy takiego uczucia.
Oszukałeś mnie.
- Wykorzystałeś mnie. - Nie.
Nic nie zyskałem, będąc z tobą. Miałem wiele do stracenia.
Ale mimo to
rzuciłbym wszystko na szalę jeszcze raz,
byleby cię poznać.
A po trzecie,
choć nie masz już dowodów i podstaw do szantażu,
przyjmuję go.
Powinnaś wiedzieć,
że wszystkie klejnoty i kamienie szlachetne
są przekształcane w nowe sztuki w Turcji.
Trzeba przetworzyć materiał,
żeby nas nie przyłapali z obciążającymi dowodami.
To pierwsza płatność, która właśnie przyszła z Ankary.
Trzy miliony osiemset tysięcy euro.
Wyślę ci resztę, jak tylko do mnie dotrze.
- Odpowiada ci to? - Tak.
Odpowiada nam to.
FRANCJA
Kto chce komfortowej miłości?
Czasem nie mamy wyboru.
Ale zgodzicie się ze mną, że obłęd niestosownej miłości
jest bardziej ekscytujący.
Ukrywanie się.
Ryzykowanie własnym życiem.
Pójście na całość.
Jazda na kolejce górskiej pragnienia i bólu.
23 CZERWCA, SINGAPUR
Poddanie się uczuciom bez lęku, choćby tylko na chwilę.
Tylko miłość sprawia, że warto żyć.
Pamiętajcie o tym.
Napotkałem pewne przeszkody. Straciłem swoją część łupu.
Musimy znowu coś ukraść.
Świetnie.
Wakacje zaczęły mi się dłużyć.
Napisy: Sylwia Szymańska