Chciałabym cię pocałować.
Mam straszną gorączkę. Nie mogę oddychać.
Ale zapominam o tym, czując twoje włosy.
Jak ci wyjaśnić, że choćbym miała umrzeć, zostałabym tu na zawsze… by czuć
twoje ciepło?
Wiem, że to halucynacje. Majaki umierającej.
Ale może i miłość. Tak sądzę. Zakochałam się w tobie, Bruce.
Nie wiem, jak nazywasz się naprawdę. Co za bzdura.
Spuchły mi migdałki i się duszę, ale myślę tylko o tym, że nie wyznałam ci
prawdy.
Że cię kocham.
Że do tej pory kochałam się tylko na ekranie, w wirtualnym świecie.
Pij.
Miałeś rację, że to nic niewarte.
Nie ma tam twojego zapachu. Nie ma pieszczot ani ciarek, które mnie teraz
przechodzą.
Może jestem ostatnią dziewicą na Zachodzie, ale chcę, żebyś to zmienił.
Żebyś mnie uratował i tarzał się ze mną w błocie aż do zmierzchu.
Obyś to zrobił.
Znaleźliście coś?
Wszystkie odciski należą do obsługi.
Chwileczkę.
Weszli, zgarnęli klejnoty warte 44 miliony, i rozpłynęli się w powietrzu.
Hiszpanie bywają czasem genialni.
Przypominam, że plan obmyślił Francuz.
Tak, tak.
Wywyższacie się nawet w takiej sprawie.
Znacie strategię starej krowy?
Starej krowy?
Nie wiem, czy używacie tego określenia.
Nie, pierwsze słyszę.
Gdy rolnicy znak Orinoko muszą przekroczyć rzekę pełną piranii,
puszczają przodem najstarszą krowę.
A podczas gdy piranie ją pożerają, reszta stada idzie w górę rzeki.
Ciekawe. Tutaj nazywamy to „zmyłką”.
Jeśli piranie to my, a złodzieje to stado, kto jest starą krową?
Młodzi Hiszpanie.
Oczywiście, że zostawili nam fałszywy trop. Nie ma sensu włamywać się do jednego
z najlepiej zabezpieczonych miejsc w Paryżu,
a potem iść na dyskotekę, kraść samochód i ścigać się z młodocianymi przestępcami.
Te młodziaki i naszyjnik, który znaleźliśmy, mają nas zmylić.
Umknął pani jeden detal: że strategia opiera się na poświęceniu najsłabszego
ogniwa.
Naszyjnik jest wart… cztery miliony. To trzecia najcenniejsza pozycja w kolekcji.
Nie…
To nie była zmyłka.
Moi drodzy rodacy dokonali skoku, mając przebłyski geniuszu,
a następnie, pod wpływem adrenaliny, uczcili to, biorąc udział w nielegalnym
wyścigu.
Ponieważ Hiszpanie mają talent do świętowania.
To co pani myśli?
Że krowa to Polignac. Wypuśćcie go.
Jak się masz, kochanie?
Dobrze. Mam celę na wyłączność. Jest jak w hoteliku.
Przyszłam z Simonem, bo chcemy powiedzieć coś ważnego.
Pożyczy nam pieniądze na adwokata.
Nie mogę ich przyjąć.
Zastanów się, dobrze?
Zamrozili konta i zajęli mieszkanie. Potrzebny ci dobry prawnik.
Według ciebie to nie poniżające, przyjąć jego pieniądze?
Camille, mógłbym? Dzięki.
Witaj, Francois. Rozumiem, dlaczego mi nie ufasz. Chcę coś zaznaczyć.
Nie mam zamiaru cię poniżać. Ale fakt, że żaden ze mnie filantrop. Robię to dla
niej.
Jest załamana, bo wierzy w twoją niewinność.
Łączy nas w tym momencie miłość do jednej kobiety. Jeśli ona ci ufa, ja
także.
Ty ufałbyś mnie?
Przyjmę pieniądze pod jednym warunkiem.
Że będą pożyczką.
Świetnie. Wspaniale, zuch chłopak.
Nie szukaj kolegów i nie dekoruj celi, bo zaraz z niej wyjdziesz.
Dziękuję. Zdaję się na was dwoje.
Pomożemy ci.
To także nasza cela. I wydostaniemy się z niej razem, jak drużyna wioślarska.
Tak jest, jak drużyna wioślarska.
Jeden za wszystkich, wszyscy za jednego.
Stój! Stój, kurwa!
Cześć. Wszedłbyś?
Nie chcę się narzucać. Przyszedłem oddać dzban.
Naprawdę? Długo męczyłeś się z ostatnią cytryną?
Pływała w nim kilka miesięcy.
Nie za długo.
Pół godziny.
Wiesz, dlaczego ci go przyniosłam?
Bo widząc, jak przyjechałeś z dziećmi, kopałeś dołki i wbijałeś śledzie
w koszuli drwala i ze spoconymi włosami, pomyślałam: "Wreszcie, facet typu Cz-T".
"Cz-T"…? Oczytany?
Nie. Czuły, ale z testosteronem.
Osobnik męski, ale wrażliwy. Takiego ze świecą szukać.
Potem zobaczyłam, jak płaczesz…
i pomyślałam, że chcesz pogadać. Dlatego przyniosłam dzbanek.
Wycofałam się, słysząc, że jesteś wdowcem.
Ale skłamałeś, urwisie.
Poszłam umyć zęby i słyszałam twoją rozmowę z żoną.
Wydawało mi się, że była mowa o mnie… i moim limoncello.
Odpuść, proszę. Tak się wstydzę, że aż mi gorąco.
Na swoją obronę powiem, że przez to limoncello i nagły rozwód… nieco straciłem
głowę.
Ale wybrnąłeś z tego rozsądnie i z klasą.
Ciekawi mnie jedno: czy była żona dała zielone światło, czy nie?
Chyba mnie nie podrywasz?
Cóż, ja też wyczułam między nami tamtą „wyraźną chemię”, o której wspomniałeś.
Lepiej już pójdę.
Bo zazwyczaj jestem uległy. Cześć.
Miłego dnia.
"Facet Cz-T".
Można?
Wyglądam z tym jak mażoretka!
Wieziemy 36-latkę ukąszoną w nogę, w szoku anafilaktycznym. Będziemy za sześć minut.
Syreny policyjne.
Policjanci… węże… złodzieje, konserwy z klejnotami.
Akurat gdy postanawiam stracić dziewictwo, sprawa strasznie się gmatwa. O tym myślę,
ukochany.
Łowiłaś ryby w poprzednim życiu?
Rekiny.
A ty co? Masz nieco weselszą historię miłosną ode mnie?
Nie przeżyłem ich zbyt wiele.
Jedna dała mi mocno w kość. Prawie nie mogliśmy się całować.
Była zakonnicą?
Wiem: dziewczyną kolegi z piaskownicy.
Prawie.
Zamknęli ją w moim zakładzie dla nieletnich.
Była w żeńskim skrzydle, a ja w męskim.
To jak się poznaliście?
Byliśmy w chórze.
Stawaliśmy z tyłu i udawaliśmy, że upuszczamy nuty.
Żeby kucnąć i całować się jak wariaci.
A reszta śpiewała "Przybądźcie wierni".
Kręciło was, że mogliście wpaść?
Tak lubisz zakazane owoce?
Trochę tak.
Szczerze mówiąc, chętnie wstąpiłabym do chóru.
Co robisz?
Oni nie mieli być rodzeństwem?
Przepraszam.
To jedyny prawdziwy trop.
A te to co?
Portrety pamięciowe? W dodatku dość kiepskie?
Abstrakt tego, co ktoś widział.
Sporządzony przez losowego rysownika z posterunku, a ci zwykle rysują, co im się
żywnie podoba, i mają w dupie, co im się mówi.
Jedyny trop to ta koza. Miejmy nadzieję, że facet był notowany.
Chcę rozmawiać z hiszpańskim wywiadem kryminalnym.
Teraz.
Wie pani, co oznacza ta rogata koza? Diabła. Zło.
Jak na jednym obrazie Goyi. Kojarzy pani?
Teraz sobie nie przypominam.
Jasne. Pewnie dlatego, że nie wisi w Luwrze. My mamy Prado.
Przyznam, że Mona Lisa wygląda bardzo tajemniczo, ale Panny Dworskie… są
ładniejsze.
Gusta i guściki.
Ma pani tatuaże?
Proszę nie odpowiadać.
Tak?
Młodsza inspektor Sierra z Europolu. Z kim rozmawiam?
Alicia Sierra. Kopę lat.
Tylko nie mów, że masz jakiś romans.
Murillo! Skąd. Chciałam spytać, czy masz seksowne ciuchy.
Bo urządzam w Paryżu babski wieczór.
Brzmi świetnie.
Francuska koleżanka chce, żeby ją zabrać.
Trzy wariatki na tropie, przesłuchujące ludzi do świtu…
W jakiej sprawie?
Skradziono klejnoty warte 44 miliony. To chyba Hiszpanie.
Kiedy?
Wczoraj.
Złapię pierwszy samolot.
Gites. Przyślemy wóz.
Zaczynamy bal.
Boże! To Susi. Obiecałam zająć się jej synem, gdy pójdzie na casting.
Znów się ubrudziłeś. Jak leci? Wiadomo, co z Francois?
Nie, jeszcze nie.
Wszystko gra? Mogę zostawić go na dwie godziny w barze.
Nie, nie ma sprawy.
Pamiętasz Hiszpana z baru?
Przespałam się z nim.
I jest tutaj?
Tak.
Jestem miłością.
A co z Francois?
Rozmawialiśmy z nim w areszcie.
I… się zgodził.
Żebyś to widziała. Staliśmy we trójkę, z rękami na szybie.
Tak się wzruszyłam.
Wyobrażam sobie.
Ale to dziwne, że chciał odwiedzić Francois.
Nie, sama go prosiłam.
Simon dał nam pożyczkę na najlepszego adwokata.
200 tysięcy euro w gotówce.
Rety, jaki szczodry.
Nieprawdaż?
Jak to wszystko się stało? I to tak szybko?
Nie szybko, a równocześnie.
Nie wiem. To istna lawina.
Lawina, jasne.
Dojechaliśmy do szpitala. Dziewczyna jest nieprzytomna.
- Wezmę ją. Prędko. - Przyjąłem.
Tylko spokojnie.
Wsiądź powolutku.
Na obecną chwilę, patrząc na zgromadzone dowody, sądzę, że najlepiej będzie, jeśli
pani mąż się przyzna.
Dlaczego, skoro jest niewinny?
Jeśli weźmie winę na siebie, wynegocjujemy krótszy wyrok.
Claude, tak?
Tak.
Bądźmy dobrej myśli. Camille i ja wierzymy, że jest niewinny.
A pan to kto?
Jej kochanek, ale mniejsza z tym. Grunt, że oboje chcemy mu pomóc.
Ja również jestem tu w tym celu. Dlatego tłumaczę, jak się sprawy mają.
Jeśli chce pan pomóc, proszę się postarać uwolnić mojego męża.
W porządku. Zacznijmy.
Gdzie była pani tamtej nocy?
W Château Rêve d'Or.
Razem z mężem?
Z nim.
Kiedy ostatnio rozmawiała pani z mężem przed napadem?
Wieczorem.
O czym?
Zadzwonił, gdy odkrył nasz romans.
A czy to odkrycie mogło rzutować na jego zachowanie?
Czy mógł być przez to rozchwiany emocjonalnie?
Albo przeprowadzić ten napad, by wynieść się z dala od pani i pani
kochanka?
Skradzione klejnoty należą do najbardziej wpływowych europejskich rodów.
44 kancelarie prawnicze starają się pociągnąć pana Polignaca do
odpowiedzialności.
Wszystkie będą zabiegały o to, aby dom aukcyjny wypłacił ich klientom
odszkodowanie równe pełnej wartości klejnotów.
A gdy dopną swego, będzie pani wdzięczna za to, że pani mąż odsiaduje 10 lat, nie
20.
Dlatego właśnie należy rozważyć przyjęcie mojej strategii i przyznanie
się.
Muszę sobie dolać wody.
Claude. Nazywasz się jak najbliższy przyjaciel mojej babci.
Przejdźmy na "ty", dobrze?
Czytaj, co mówię, z ruchu moich ust, bo lepiej zapadnie ci to w pamięć.
Wrócisz teraz do domu i przestudiujesz dowody.
A jutro oznajmisz Camille, że wyciągniesz jej męża z aresztu.
Bo inaczej…
pewnej nocy włamię się do twojego domu, uśpię cię chloroformem, wsunę ci do gardła
lejek i wleję do niego szklaneczkę kwasu solnego.
Sprawi, że w kilka sekund rozpuści ci się język i zęby.
Nie będziesz się więcej cieszył smakiem wina ani sera, ani, rzecz jasna, prowadził
dalszej działalności.
Pozwoli pan, że odprowadzę go do drzwi?
Tak.
Jest tam kto?
Dzięki. Nie wiesz, jak bardzo mi pomogłaś.
Camille.
Zamknij drzwi.
Proszę, wyjdź.
Posłuchaj.
Adwokaci zawsze są ostrożni. Zobaczysz, że do jutra przyjdzie z asem wyjętym z
rękawa.
Wyjdź.
Pani Polignac?
Zwracamy skonfiskowane dokumenty i przedmioty pani męża.
Sędzia rozpatrujący sprawę sporządził kopie.
Zaczęli wstępne śledztwo.
A ja nie mogę nawet zeznać na korzyść męża…
bo byłam w łóżku z kimś innym i chciałam go zostawić, gdy jego wtrącali do aresztu.
Rozumiesz, jak się czuję?
Przez to… brzydzę się własną osobą. I to wszystko psuje.
Piękna historia, która trwała kilka godzin temu… się zepsuła.
Zmieniła się w rozmowę o… adwokatach, zdradzie i pieniądzach.
I się tego wstydzę.
Chcesz się rozstać?
Tak, proszę. Chcę, żebyś stąd wyszedł.
Co się stało, Camille?
Nic a nic, kochanie.
Mam pewien pomysł. Pójdę z Pablem na spacer.
Jeśli chcesz w ten sposób mieć wymówkę, żeby tu wrócić, wiedz, że nie zmienię
zdania.
Co się gapisz?
Co robisz? Nie masz szans uciec stąd razem z koleżanką.
Jeśli ją zostawisz, też cię złapiemy. Rusz głową.
Opuść i zabezpiecz broń. Tylko pogarszasz swoją sytuację.
Myślisz, że może być gorsza? Sprzątnąłem troje ludzi w willi.
Nie oglądałeś dzisiaj wiadomości? Słucham. Może być gorzej?
Puść muzykę. Puść muzykę.
Znam tę nutę.
Co tam gadasz, sukinkocie? Śpiewajcie ze mną.
Wy zaśpiewacie refren. Jazda!
Przepięknie.
Podajcie bronchodylator.
Dobrze.
Tętno?
138.
Podajcie do kroplówki 500 miligramów adrenaliny.
Już się robi.
Nie zasypiaj.
Chcesz tu zostać? Chodź.
Dla mnie negroni, a dla kolegi - San Francisco.
Chcę siusiu.
Gdzie byliście?
Łowiliśmy ryby.
Coś się stało?
Nie.
Byli tu tamci gliniarze z blokady.
Kurwa. Muszę ci coś powiedzieć.
Tuż po napadzie poszliśmy się ścigać i zgubiliśmy jeden klejnot.
Zadzwoniłem do Berlina w Paryżu i się nie gniewał…
Wciąż był w Paryżu?
Kiedy?
Wczoraj.
Obawiam się, że nie wyjedzie. Oszalał na jej punkcie.
Tak.
Gdzie jesteś?
W paryskim barze.
Poradzisz sobie?
Tak jest.
Chodź, tędy.
- Andres? - Tutaj.
Nie.
Wolisz w kabinie? Chodź.
Z kim ty gadasz?
Wyszedłem z synem koleżanki Camille.
Oszalałeś? Nie jesteś w Madrycie?
Byłem zajęty rujnowaniem planu.
Straciłem Camille. Jestem w tej historii wielkim przegranym.
Damian…
Szedłem na całość, odkąd ją poznałem.
Stawiałem wszystko i grałem jak prawdziwy dżentelmen, ale i jak łotr.
I przegrałem. Uczyniłem moją kochaną bardzo nieszczęśliwą.
Promieniała niczym słońce, a ja ją przyćmiłem.
Nie ma odwrotu.
Po co opowiadasz mi o Camille? Szuka cię każdy glina w Europie, a ty wciąż tam
jesteś?
Ja do ciebie o miłości, a ty o gliniarzach.
Jakże ten świat schodzi na psy.
W porządku. Idź do recepcji i się stamtąd nie ruszaj.
Przyjadę po ciebie.
Będę czekał.
Słuchaj, jadę po Berlina. Zetrzyjcie wszystkie odciski w wozie.
Wdrażam plan Surykatka.
Sytuacja może być krytyczna.
- Raquel Murillo. - Alicia.
Młodsza inspektor wywiadu kryminalnego i największa złośnica w
akademii.
Komisarz Lavelle z Narodowego Biura Śledczego.
Miło mi.
Witam.
Zła wiadomość: w kartotece nie ma nikogo z tatuażem rogów na knykciach.
Jesteście pewne, że to Hiszpanie, a nie Latynosi?
Nie, zeznało tak sześciu świadków.
Strażnicy sprzed klubu, właściciele wozu i tamci z wyścigów.
To jebani Hiszpanie.
Opublikowano portrety pamięciowe i szkic tatuażu?
Nie chcemy, żeby złodzieje wiedzieli o postępach w śledztwie.
Kto tego nie chce? Agencja czy okradzione rody?
Dobrze pani zgaduje.
Jasne. Nie chcą, by wydało się, że są przyparci do muru i wyprzedają swoje
rodowe klejnoty.
Trzeba opublikować te rysunki. Znajdziemy ich szybciej z pomocą całej Francji, niż
we trójkę.
W takich śledztwach najlepiej zdać się na obywateli.
Dobrze. Na razie rozesłałam rysunki do innych posterunków policji. Jeśli to nic
nie da, wręczymy je prasie.
Chcę dogłębnie zbadać sprawę. Raporty, zdjęcia i zgromadzone dowody. Wszystko, co
macie.
Leżą na tym stole.
Patrzcie ją. Masz nitroglicerynowy okres.
Jeszcze jaki.
Coś nowego?
Wygląda znajomo?
Kurwa.
A ich poznajesz?
Jak poszedł casting?
Okropnie. Nie umiałam się skupić.
Jak się masz?
Źle. Fatalnie.
Według prawnika wyciągnięcie Francois jest niemal niemożliwe.
Wciąż głowię się nad tym, kto go wrobił.
Jakich może mieć wrogów? To zwykły człowiek.
Cóż.
W filmach to zwykle kochanek.
Gdzie Simon?
Zostawiłam go.
A mój syn?
Zabrał go do parku.
Co?
Mamo.
Pablo, jak się masz? Chodź do kuchni, przegryziemy coś.
Obyś kiedyś zrozumiał.
Co mi da zrozumienie?
Chciałbym pójść z tobą na całość.
To klucz do jego pokoju.
Cześć.
- Jak leci? - Dobrze.
Znów jestem wolny.
Coś jeszcze dla pana?
Pewnie nam się śpieszy?
Nie ma żadnego pośpiechu.
Zadzwoń do szpitala i spytaj, co z moją koleżanką.
Tu radiowóz. W jakim stanie jest pacjenta ukąszona przez węża?
Stabilnym. Wypuścimy ją za pięć minut.
Przyjąłem.
Czyli za pięć minut zaczynamy. Teraz wyjmij powoli kajdanki.
Dawaj.
Trzech chłopaków, mundury, kajdanki… Zabawimy się.
Tak… Czekaj, muszę ci coś powiedzieć.
Chcę cię przeprosić za… Nie, słuchaj mnie.
Przepraszam za te wszystkie głupoty, które nagadałem ci wtedy w skarbcu.
Nie przepraszaj, bo miałeś rację.
Najpiękniejsze historie potrafią się rozegrać w jeden wieczór.
Historie o czystej, 24-karatowej miłości… z obcą osobą.
No co ty.
Tak!
Niby kiedy?
Dzisiaj. Dzisiaj!
Zdrowie.
Rozumiem już, co wtedy mówiłeś.
Co?
Że ponieważ uczucie kiedyś pryśnie, nie wolno odpuszczać nawet na chwilę.
- Nie… - Tak, słusznie.
Absolutnie się z tobą nie zgadzam!
- Jak to nie? - Nie. Dziękuję.
To ty miałeś całkowitą rację.
- Nie gadaj. - Tak. Jestem teraz miłosnym wyrzutkiem.
Szczerze mówiąc, chciałbym teraz czegoś trwałego.
Ty?
Ty, trwałego?
Tak.
Nudnej miłości?
Tak, ale w moim przypadku uczucie… z czasem topnieje.
Mogę bronić tylko tego, co znam najlepiej: jego początków. Ale na Boga…
Nie masz pojęcia, jak chciałbym poznać historię, która nie dobiega końca.
Każda się kończy.
Posłuchaj. Pamiętasz Carmen?
Pewnie, do cholery.
Rzuciła mnie.
Wygląda na to, że nasze uczucie się wypaliło. Była ze mną, bo dotąd nie
pojawił się nikt inny.
A teraz go znalazła.
Dobrze.
Jak się czujesz?
Doskwiera mi melancholia i rozkojarzenie, towarzyszące temu, że zaraz
znów będę wolny.
Spójrz na tamtych dwoje…
szczęśliwców.
Wiesz, co ci powiem? Biorąc pod uwagę, ile obaj wiemy o miłości… nie wypada milczeć.
Chodźmy.
Racja.
Czy można?
Jesteśmy turystami z Hiszpanii.
Widzieliśmy, jak z radością weszli państwo na salę, i chcieliśmy państwu
pogratulować.
W ramach prezentu, chcemy się podzielić odkryciem na temat miłości, dokonanym po
latach obserwacji.
Gniewasz się?
Nie.
Słuchaj.
Seks zawsze gryzie się z pracą.
Sam mówiłeś tak pierwszego dnia, pamiętasz?
Tu nie chodzi o seks.
W tym całusie nie chodziło o seks.
Tylko o uczucie.
Wiesz o tym.
Gdyby tak nie było…
Gdybyś czuła, że chciałem się tylko z tobą przespać,
też byś mnie pocałowała, prawda? Jak tylko sprawdziłabyś datę ważności na
czole.
25. października.
I byśmy się bzyknęli.
Przestań.
Szaleję za tobą, wiesz?
Od samego początku.
Odkąd zobaczyłem twój tatuaż. Ale miałem związane ręce.
Raz, że nie wiedziałem, co oznacza.
A dwa, że Berlin mi zabronił. Gdy jednak się zdecydowałem…
okazało się, że to ty nie możesz. Bo jesteś przerażona.
Przejebane.
Pojawiłem się za późno.
Poznałaś mnie po Jimmym i teraz boisz się zrobić kolejny krok.
Doskonale wiesz, że gdyby nie on, teraz bylibyśmy razem.
To już drugi raz w moim życiu, kiedy się spóźniłem.
Skąd wiesz, że byłabym z tobą, gdyby nie Jimmy?
Nie wiesz tego.
Przepraszam.
Nikogo nie ma.
Czyli są tu gliny.