- Ne oluyor? - Bilgisayar dondu.
Düzeltmek için harika bir yöntemim var.
Her defasında işe yarıyor.
Kapatıp tekrar açıyorsun ve çalışıyor.
Göreceksin.
Arkadaşına söyle çıksın oradan. Eller yukarıda.
Şimdi çıkmazsa buradan cesedi çıkar.
Hayır. Ateş etmeyin lütfen.
Erkek arkadaşım o.
Erkenden sevişmeye geldik.
Kimse olmaz sanıyorduk.
Kendi evimiz yok. Paris'te kiralar pahalı malum.
Kimsiniz siz?
Kimlikleri çıkarın. Çabuk!
- Oui, oui… - Hadi.
Silahı bırak. Zaten hapse gireceksiniz.
- İşini zorlaştırma. - Zorlaştıran kim?
Kim 20 yıl kodeste yatacak? Söyleyeyim mi? Sen!
Ya da tabutu boylarsın, diz çökmezsen tabii.
Hadi! Herkes çöksün!
Siktiğimin kasası nerede?
LA CASA DE PAPEL BERLİN
Niye 645 avro çaldığımızı sorabilir miyim?
Soygun gibi görünsün, onları yere yatırıp dosyanı silebilelim diye. Ondan gittik ya.
Bir an hapiste 20 yıl geçirdiğimi düşündüm.
Berlin bir şişe şampanyayla beni ziyarete gelmiş.
Müthiştin zekâ küpü. Beni kurtardın.
Alarm sökebildiğini biliyordum ama seni orada görünce…
Önce alarmı iptal ettin sonra birden gangstere dönüştün.
600 avroluk bahşiş bile aldın. Sen bir dâhisin.
Bana ikinci kez dâhi dedin. Sonunda buna inanacağım.
İnan. Seni tanıdıkça bu izlenimim gittikçe güçlendi.
Konuştuğumuz konuya gelirsek…
- Ne konuşmuştuk? - Biliyorsun.
Tıraşlı olma konusu. Daha doğrusu tıraşlı olmama konusu.
Bacaklarının arasındayken oradaki kabarıklığı gördüm.
- Ne oldu? - Olanlar film sahnesi gibiydi.
Tüm soygun kurallarını çiğnedik, dört kişiye silah çektik ve biri ölüyordu.
- Sen külotuma mı bakıyordun? - Yapma böyle. Espriydi.
Ne kadar korktum, biliyor musun?
Hapse girebileceğimi düşündün mü? Yoksa kasık kıllarımı mı sayıyordun?
Genelde senin gibi yüzeysel tiplere acırım
ama beni iğrendirmeyi başardın.
Binecek misin?
İlk önce bir araba çalacağız.
Biliyoruz. Alarmı olmayan eski bir araba.
Hayır, çokbilmiş hanım.
Bu kez bize okkalı bir şey lazım. Lüks bir şey.
Neyse ki şık bir mahalledeyiz. Tüm şaşaalı gece kulüpleri burada.
Arabanın alarmı ne olacak?
Anahtarı kontaktayken de araba çalınabilir.
İki vale var. Dikkat dağıtmamız gerek.
Planın cidden bu mu?
Demode.
Şu iki fedainin dikkati dağılmaz bence.
O zaman yaratıcı olmalıyız.
Beni takip et.
- İyi akşamlar. - İyi akşamlar.
Son birer içki içeceğiz.
Üzgünüm ama bugün tek renk giyme şartı var.
Kırmızı.
Kırmızı giyiyoruz.
Ama gözükmüyor.
Teşekkürler.
İyi geceler.
Hop, bela istemiyorsan o balonu bırak.
Teşekkürler.
Harika. Ezik bir şişe ve bir balon çaldık.
- Sırada lüks araba var. - Aynen öyle.
Layığıyla göze hitap etsin diye Avignon'lu Eleanor'un takısını taktım.
Onu neden buraya getirdin?
116 karatlık elmas takmak için tek şansımız bu.
Görünce takmayı o kadar çok istedim ki kendimi tutamadım.
Merak etme. Damián'a stresten ve aceleden filan
yanlışlıkla cebime koyduğumu söylerim.
Yakışmış, değil mi?
Şunları tak.
Eldiven falan ha?
İzimizi süremesinler diye. Tam bir ustasın.
Peki ya şimdi?
- Beni otopark çıkışında bekle. - Tamam.
Son durak hanımefendi.
Yürü be Roi! İşte bu!
Hadi Roi! Bas gaza!
- Cidden uçacak mıyız? - Sen kesin uçacaksın.
O kolyeyi çıkarmalısın.
Düşerse kötü olur.
Selam kızlar. İspanyolca bilen var mı?
N'aber?
Hey. Bu gece yarış var mı?
- Ne diyor bu? - Bilmem.
Dediğini anlamadım. Arkadaşlarla takılıyoruz.
Hava alıyoruz. Hem arkadaşın da değilim.
Olmak istemiyorum ki.
Beni aptal filan mı sandın?
Burada ne yaptığınızı biliyorum. Pistlerde bulundum.
İspanya, Belçika, Portekiz'de…
Ne istiyorsun?
Sıradaki yarışa katılmak.
Bahis 10.000 avro.
10.000 avrom yok. Ama arabam var.
Dört katı para eder.
Kızın ayak numarası kaç?
Otuz yedi.
İyi misin?
Hadi Roi! Gazla!
İyi misin Cameron?
Cameron!
İyiyim. Sen gazla!
Roi!
Ne oldu Cameron?
Roi!
Cameron!
Roi, dur!
Hey. Ne oldu?
Gidelim!
Cameron!
Resmen ağzına sıçtım!
Zavallı ağlak bebe.
Altına mı yaptın sen?
Vay anam…
Ne oldu?
İkile yoksa 30 saniye içinde öleceksin.
Cameron.
Sakin ol, tamam mı?
Geçti.
Üşüyorum Roi.
Çok üşüyorum.
Burada bekle.
Üşüyorum.
Çok üşüyorum.
Hey, geçti artık.
Seni buraya getirmemeliydim. Özür dilerim.
Senin suçun değil.
Acayip keyifliydi.
Ama telefonum çaldı.
Cameron, bana bak.
Arayan kimdi?
Eski sevgilim.
Birlikte olduğum tek erkek.
Ne kadar aptalım.
Belli ki onu unutamamışım.
Niye şimdi arıyor peki?
Çünkü daha önce onu aradım.
Neden bilmiyorum.
Soygundan sonra, ne bileyim, şey hissettim…
Hem mutlu hem üzgün hem de coşkulu…
Bunu biriyle paylaşmalıydım.
Telesekreterdeki mesajını dinledim.
Bunalıp telefonu kapattım.
Sonra sen geldin, bu yüzden o şeyleri söyledim.
Çünkü geri arayacağını biliyordum ve odadan çıkmak istedim.
Korktum.
Telefonu açarsam yine aklımı kaybedeceğimden korktum.
Bu adamla neler yaşadın sen?
- Canını mı yaktı? - Aksine.
Olağanüstüydü.
Peki sorun neydi?
Uzun uzadıya anlatmam gerekir.
Vaktimiz var.
Gecenin bu saatinde kimse bu uçağı uçurmaz, o yüzden…
Peki.
Bayıldığım bir müzik grubu vardı. 15 yaşındaki kızlar nasıldır bilirsin.
Şarkılarını defalarca dinlerdim.
Konserlerine girmek için saatlerce sıra beklerdim.
Ve bir gün,
bir hayran buluşmasında bana kulise giriş kartı verdi.
Grubun vokalistiyle çıktın yani.
Yatak odam posterleriyle doluydu
ve birdenbire çıkmaya başladık.
Okula servisle gitmeyi bıraktım.
Motosikletiyle giderdim.
Ağzım kulaklarımda tabii.
Okuldan sonra barda ödev yapardık.
Yardım ederdi.
Yemin ederim, hiç o kadar çok çalışmamıştım.
Okulu başarıyla bitirmek, sınavlarımı vermek,
yazı onunla geçirmek istiyordum.
Kafayı yemişsindir.
Şöhret, yolculuklar ve lüks oteller, değil mi?
Hayır, lüks yaşamıyorduk.
Yolculuklara çıkıyorduk
ama karayoluyla.
Beni öldüren Senin kedi gözlerin
Nefesimi kesen gözlerin
Babama, arkadaşımın köyüne ders çalışmaya gittiğimi söylerdim.
Ama bu doğru değildi. Onunla kaçardım.
Grubun minibüsüyle seyahat ederdik.
Konser başladığında onu kulisten izlerdim…
…ve gece boyunca uyumazdık.
Ertesi sabah birlikte güneşin doğuşunu izlerdik.
Kahvaltıda karides yemiştik.
- Karides mi? - Karides, evet.
İnanabiliyor musun?
Bana bir şarkı bile yazdı.
Onu konserlerinde çaldığında ve 10.000 kişi eşlik ettiğinde,
bana çaldığını bilirdim.
Beni öldüren
Senin kedi gözlerin…
O şarkıyı biliyorum.
İnsan âşık olunca
hayat bir şarkıya benziyor.
Ben de bir şarkıydım.
Ama şarkıların üç dakika sürdüğünü fark etmemişim.
JIMMY 13 ARAMA
Sonra çöküş başladı.
Ondan beş dakika bile ayrı kalamıyordum.
O ise günlerce kalabiliyordu.
Onu sürekli yanımda istiyordum.
Yanımda olmadığında, aslında istemese bile
hep daha fazlasını arayan bir bağımlı gibi ona gidiyordum.
Bir müzisyenden ayrılmanın fena yanı,
onu tamamen hayatından çıkaramaman.
Bir bara gidiyorsun, onun müziğini çalıyorlar.
Sokakta yürüyorsun, afişlerde onun yüzü var.
Radyoyu açıyorsun, yine orada.
Hiç durmadan, art arda tekrar eden bir nakarat gibi.
Arka planda sürekli çalan bir şarkı gibi.
Onu aklımdan çıkaramıyordum. Kâbus gibiydi.
İşte o zaman delilikler yapmaya başladım.
Bütün eşyalarını aldım.
Posterleri, disklerini, gitarını,
bana verdiği ceketi…
Hepsini yaktım.
İşin kötüsü, evimi de yaktım.
İşte o zaman babam, kendim ve çevremdeki herkes için
tehdit oluşturduğumu anladı.
Aşk beni delirtmişti.
Akıl hastanesine o zaman mı yatırıldın?
Bana bir sürü teşhis kondu.
"Paranoyak düşünceler ve sinir krizi."
"Duygusal disosiyasyon nöbetleri."
Hatta bir doktor erotomani teşhisi koydu.
Moral çöküntüsü geliyor.
Hey, bana bak.
Buna izin vermem, tamam mı?
Biraz adrenalinle düzeltiriz. İyi gelir.
Neden bahsediyorsun?
Moralin çöküyormuş ya? Onu tekrar yükselteceğiz.
Ne yapıyorsun? Bir saniye.
Delirdin mi? Uçurmayı biliyor musun?
Roi!
Uçurmayı bilmiyorum ama hareket eden her şeyi sürebilirim.
Ne söylüyorsun? Top Gun'ı izlediğini mi?
Bunu kendime doğru çekersem uçak kalkar. Filmlerde çok gördüm.
Tamam ama cidden, bunu daha önce yaptın mı?
- Hayır. Yapmadım. - Hayır mı?
- Yemin et. - Yemin ederim.
Saatte 80 kilometreyle gidiyoruz. Ya uçmazsa?
Yüz. 110.
Ya sonra indiremezsen?
Gülme!
Pist bitiyor. Çitlere çarpacağız.
Çek şunu da ne olacaksa olsun!
Çek!
Çek şunu Roi. Siktir! Çeksene!
Çek!
Bunu sakın bir daha yapma.
Moralin yükseldi, değil mi?
Şapşal.
Tımarhaneden erken çıkmamı sağlayabilirmişsin.
Burası Alfa 12.
Güneşi çıkarın artık. Tamam.
Pekâlâ, gitme vakti geldi sanırım.
- Tamam mı? - Tamam.
Roi.
Kolye yok.
Selam.
Yorgun görünüyorsun. Uyuyamadın mı?
Zor bir geceydi.
Seni düşünmeden duramadım.
Peki ne düşündün?
Koridorda, bir aşk üçgeninin köşesi olmak istemediğimi söylemiştim.
Bir karar ver.
Ya o ya ben.
Kasa kapısını açtıklarında ne olacak?
Sürpriz.
Tek bir mücevher olmayacak.
Kasaya zorla girme belirtisi olmadığı için
baş şüpheliyi başka yerde arayacaklar.
- Alo? - Odanda mısın?
- Polis Polignac'ın evinde. Gördün mü? - Evet.
Onu tutukladılar galiba.
Bugün itibarıyla baş şüpheli o.
Nakliyecilerle konuşmadan önce polislerin gittiğinden emin ol.
Tamam.
Polis ilk soruşturmasını başlatırken biz de tahliye planımızı başlatacağız.
İlk önce Bruce ve Keila ayrılacak, gezgin kılığında.
Doğruca otogara gideceksiniz.
Pireneler'den İspanya'ya üç kutu mücevherle geçeceksiniz.
Otobüsle mi?
Polisin bir otobüste pırlanta taç aradığını hiç gördünüz mü?
Hayır.
İki gezginin çantasını karıştırdıklarını hayal edebiliyor musunuz?
Yine hayır.
Sonra sıra Roi ve Cameron'a gelecek.
İspanya'dan getirdiğimiz karavanı alıp banliyöye park edeceksiniz.
Sonra beni alacaksınız ve mutlu bir aile gibi ayrılacağız.
González ailesi.
Martita,
José Luis
ve ailenin dul reisi.
Kalan kutularla ayrılacağım.
Şüphe uyandırmamak için iki sokak ötede buluşacağız.
Geminin kaptanı olarak otelden en son ben çıkacağım.
Berlin, soygun malzemelerinden kurtulacak.
Teleskoplar, monitörler, bilgisayarlar… Nakliye firması çağırıp onları aldıracak.
İspanya'ya trenle dönecek.
Hepsini Avustralya'ya, bir manastıra göndereceğiz.
Masraflar alıcıdan. Dinî bir bağış sonuçta.
Paris'e dönüyorum.
Kafamı toplamam lazım.
- Kahvaltıya kalmayacak mıydın? - Taksi çağırdım bile.
Sen bir kişiye âşıkken karar vermekte zorlanıyorsun,
iki kişi olduğunu düşün.
Ülkeden ayrılıyorum Camille.
İz bırakmadan kaybolmayı düşünüyordum ama artık bunu yapamam.
O yüzden bir karar verirsen diye telefonum birkaç gün açık olacak.
Giremezsiniz.
- Burada oturuyorum. - Geçiremem.
- Polignac'ın eşi o. - Geçiriyorum.
- Bırak geçsin. - Peki geçin.
Teşekkürler.
- Camille Polignac? - Evet.
Komiser Lavelle.
- Neler olduğunu söyler misiniz? - Arama iznim var.
Şu kasayı açmanızı istiyorum.
Şifreyi bilmiyorum.
Kocam işi için kullanıyor onu.
- Ne oldu? - O zaman zorla açmam gerekecek.
Lütfen, neler olduğunu öğrenmek istiyorum.
Deleceğiz.
Kocam nerede?
Kimse var mı?
Burada mağdur benim. Anlamıyor musunuz? Soyulan benim.
Bu karakolda personel var mı?
Sıçayım.
Lütfen oturun Bay Polignac.
Gecikme için özür dileriz.
Çok meşgul olduğumuzu tahmin edersiniz
zira prosedürler, olay yeri inceleme süreçleri vakit aldı.
Dün gece neredeydiniz?
Daha önce de dediğim gibi evdeydim. İki uyku hapı aldım ve sabaha dek uyudum.
Uyurgezerlik var mı peki?
Çünkü saat 01.05'te otoparka inmişsiniz.
Yok. Bu ben değilim.
Gerçi ceket aynı.
Sizinle aynı ceketi giyen adamın bindiği araba var ya?
- Tanıdık geldi mi? - Evet, araba benim. Çalınmış, Watson.
Güvenlik kameralarını kontrol ettik.
Arabanız N13'ten şehir dışına çıkarken birçok kamera tarafından kaydedilmiş.
- Aynı hırsızdır. - Telefonunuzu da çalmış herhâlde.
Sinyali takip ettik ve yine Chantilly güzergâhındaki
baz istasyonlarına bağlanıp durdu.
Ne yazık ki orada ikinci bir eviniz var. Doğru mu?
Niye soruyorsunuz? Her şeyi biliyorsunuz.
Arama izni çıkardık Bay Polignac.
Bu sabah evinizi aradık.
Olay yeri incelemedeki arkadaşlar bakın orada ne buldu.
Şu görmüş olduğunuz bir iplik örneği.
Bir şey görmüyorum.
Çalınan mücevherlerin üzerindeki etiket iplikleriyle aynı.
Galiba biri onları Chantilly'deki evinizin banyosunda yakmış.
Görüyor musunuz?
Klozetteki is kalıntıları.
KANIT
Ufak bir pırlanta.
Muhtemelen çalıntı bir mücevherden düşmüş.
Kanepenizin minderlerinin arasında bulduk.
Yine de kütük gibi uyuduğunuzu mu söyleyeceksiniz Bay Polignac?
CAMILLE GELEN ARAMA
- Camille? - Korkunç bir şey oldu.
Bana gelebilir misin?
Selam.
Olabildiğince hızlı geldim. Neler oluyor?
Gir.
Kocam bir müzayede evinin müdürü ve…
Dün 44 milyon avroluk bir mücevher koleksiyonu çalınmış.
Zavallı adam.
Yaşadığı duygusal çalkantıların üzerine bir de bu…
- Ağır bir darbe. - Durum çok daha ciddi.
Tutuklandı.
Baş şüpheli de o.
Ama kanıt var mı ki?
Görünüşe göre gecenin köründe dışarı çıkmış ve…
Polis, Chantilly'deki evimizde soyguna dair kanıt bulmuş.
Ufak bir pırlanta ve bilmem ne iplikleri.
Hâlâ inanamıyorum.
Bir saniye. Kocan hiç şaibeli tiplere bulaştı mı?
Para sıkıntısı var mıydı? Çok seyahat eder miydi?
Tabii ki çok seyahat ederdi. Ama bu onun işiydi.
Dünyayı dolaşır, müzayede parçalarını tasniflerdi.
Ama belki de adinin tekiydi ve soygunu Chapo Guzmán'la planladı.
Camille.
Hemen en kötüsünü düşünme.
Kocan bir suç çetesi üyesi olsaydı kesin fark ederdin.
Birkaç telefonu olurdu. İzin isteyip başka yerde konuşurdu.
Beklenmedik işleri çıkıverirdi.
Evet. Bunların hepsini yapardı.
Hatta şuradaki duvarda bir kasası bile var. Bak.
Gel.
Şifresini bilmediğim için polis onu pürmüz kullanarak açtı.
Kutular dolusu malzeme çıkardılar.
Tanımadığım bir adamla yaşıyormuşum.
Bir suçluyla.
Camille.
Hemen bir yargıya varmayalım yoksa kafayı yersin.
İlla bir açıklaması vardır.
Tüh ya.
Tam da çocuk sahibi olacaktınız.
POL 3.14 "BANA BAKMA"
Adını bile bilmiyorum
Neden davet ettiğimi de
Çok sessizdin
Sahnenin arkasında
Telefon ışıkları parlıyordu
Son şarkı çalıyordu
Sesini duydum sahneden
"Lütfen, bitirmeyin!"
Gözlerin ışıldıyordu
Senden başkası bana baksın istemedim
Beni öldüren Senin kedi gözlerin
Nefesimi kesen gözlerin
Ne zaman sana baksam Zaman durur
Kalbim küt küt atıyor Sanki kükrüyor
Patlayacak gibi bağırıyor
Sonsuza kadar benimle kalsan keşke
Geceleri yalnız geçiririm
Başka şehirlerde uyurken
Gözlerini düşünürsem eğer
Gerçeklik beni terk eder
Yanıyor her yer
Hiç bu kadar gerçek bir şey hissetmemiştim
Beni öldüren Senin kedi gözlerin
Nefesimi kesen gözlerin
Ne zaman sana baksam Zaman durur
Kalbim küt küt atıyor Sanki kükrüyor
Patlayacak gibi bağırıyor
Sonsuza kadar benimle kalsan keşke
Beni öldüren Senin kedi gözlerin
Nefesimi kesen gözlerin
Ne zaman sana baksam Zaman durur
Kalbim küt küt atıyor Sanki kükrüyor
Patlayacak gibi bağırıyor
Sonsuza kadar benimle kalsan keşke
Sonsuza kadar benimle
Alt yazı çevirmeni: Başak Çelikoğlu Arıkan