Co się stało?
Zwiesiło się.
Mam na to niezawodny sposób.
Zawsze działa.
Wystarczy wyłączyć i włączyć. I działa.
Zobaczysz.
Powiedz koledze, żeby wyszedł. Z rękami w górze.
Wyjdzie teraz albo skończy martwy.
Nie. Nie strzelaj, proszę.
To mój chłopak.
Przyszliśmy wcześniej na seks.
Nie wiedziałam, że ktoś tu będzie.
Nie mamy swojego mieszkania. Czynsz jest drogi w Paryżu.
Kim jesteście?
Dokumenty. I to już!
- Oui, oui… - Szybko.
- Rzuć broń. Wylądujesz w więzieniu. - Nie pogarszaj sprawy.
Kto pogarsza sprawę? Kto wyląduje w więzieniu?
Chcesz wiedzieć? Ty!
Albo w trumnie, jak nie padniesz na kolana.
Wszyscy na kolana! Już!
Gdzie jest, kurwa, sejf?
DOM Z PAPIERU BERLIN
Mogę zapytać, dlaczego ukradliśmy 645 euro?
Żeby to wyglądało na napad i żebym mogła usunąć twoje dane.
Po to poszliśmy, nie?
Już wyobrażałem sobie siebie w więzieniu.
Berlin przyszedłby na widzenie z butelką szampana.
Byłaś niesamowita. Uratowałaś mnie.
Myślałem, że umiesz tylko wyłączać alarmy, ale dzisiaj…
W jednej chwili hakerka, a w drugiej killerka z pistoletem.
Do tego wzięłaś 600 euro napiwku. Jesteś geniuszką.
Już dwa razy nazwałeś mnie geniuszką. Jeszcze w to uwierzę.
Uwierz. Poznałem cię lepiej i taką wyrobiłem o tobie opinię.
A co do tego, o czym mówiliśmy…
O czym mówiliśmy?
No wiesz.
O goleniu.
A właściwie niegoleniu.
Jak byłem między twoimi nogami, widziałem niezły dywanik.
- Co jest? - To było jak scena z filmu.
Złamaliśmy zasady, trzymaliśmy na muszce cztery osoby i prawie jedną zabiliśmy.
- A ty mi patrzyłeś na majtki? - Nie bądź taka. To żart.
Wiesz, jak się bałam?
Pomyślałeś, że też mogłam iść siedzieć?
Czy skupiłeś się na moich włosach?
Zwykle żal mi takich powierzchownych ludzi,
ale do ciebie czuję wstręt.
Wsiadasz czy co?
Zaczniemy od kradzieży samochodu.
Tak, tak. Starego, bez zabezpieczenia.
Nie, mądralo.
Tym razem potrzebujemy czegoś luksusowego.
Na szczęście jesteśmy w okolicy z ekskluzywnymi klubami.
A co z zabezpieczeniem?
Są sposoby, by ukraść samochód, gdy kluczyki są w stacyjce.
Dwóch parkingowych. Musimy zrobić zamieszanie.
To jest twój plan?
Mało oryginalny.
Goryle nie dadzą ci zrobić zamieszania.
To będzie wymagało kreatywności.
Idź za moim przykładem.
- Bonsoir. - Bonsoir.
Przyszliśmy na ostatniego drinka.
Przykro mi, ale obowiązuje dress code.
Czerwień.
Mam na sobie czerwień.
Ale tego nie widać.
Merci.
Dobranoc.
Zostaw balon, jeśli nie chcesz kłopotów.
Dziękuję.
Super. Ukradliśmy pogniecioną butelkę i balon.
Możemy brać auto.
Właśnie tak.
Założyłam kolię Eleonory Awiniońskiej. Zasługuje, by ją eksponować.
Dlaczego ją wzięłaś?
To jedyna okazja, by mieć na sobie 116 karatów.
Czułam, że muszę ją założyć. Nie mogłam się powstrzymać.
Nie martw się, powiem Damiánowi, że byłam w takim stresie i amoku,
że niechcący schowałam ją do kieszeni.
Pasuje mi, nie?
Załóż je.
Rękawiczki i w ogóle?
Żeby nas nie złapali. Jesteś profesjonalny.
Co teraz?
Zaczekaj przy wyjeździe z parkingu.
Dobra.
Koniec trasy.
Dawaj, Roi!
Jedź, Roi, szybciej!
- Naprawdę będziemy latać? - Ty na pewno.
Powinnaś zdjąć kolię.
Żeby nie odleciała.
Cześć, dziewczyny. Ktoś tu mówi po hiszpańsku?
Siema.
Są dziś wyścigi?
- O czym on mówi? - Nie wiem.
Nie wiem, o czym mówisz. Ja tu sobie stoję.
Na świeżym powietrzu z przyjaciółmi. Ty do nich nie należysz.
I, kurwa, nie chcę.
Masz mnie za głąba?
Wiem dobrze, co tu robicie. Bywałem na lotniskach.
W Hiszpanii, Belgii, w Portugalii.
Czego chcesz?
Chcę się ścigać.
Stawka to 10 000 euro.
Akurat nie mam 10 000 euro.
Ale mam ten samochód.
Jest wart 40 000.
Jaki ma rozmiar buta?
Trzydzieści siedem.
Wszystko dobrze?
Jedź, Roi! Dawaj!
Nic ci nie jest?
Cameron!
Nic mi nie jest. Jedź!
Roi!
Co się stało?
Roi!
Cameron!
Zatrzymaj się!
Co się stało?
Jedziemy!
Cameron!
Skopałem ci dupę!
Beksa-lala.
Narobiła w gacie.
Kurwa…
Co się stało?
Odejdź albo za 30 sekund będziesz martwy.
Cameron.
Spokojnie.
Już dobrze.
Zimno mi.
Bardzo mi zimno.
Zaczekaj tu.
Zimno.
Bardzo zimno.
Już dobrze.
Nie powinienem cię tu przyprowadzać. Przepraszam.
To nie twoja wina.
Było mi tam zajebiście.
Ale zadzwonił mój telefon.
Hej. Cameron. Spójrz na mnie.
Kto zadzwonił?
Mój były.
W całym życiu miałam tylko jednego.
Jestem taka głupia.
Wygląda, jakby mi nie przeszło.
Dlaczego zadzwonił teraz?
Zadzwoniłam do niego wcześniej.
Nie wiem dlaczego.
Po skoku poczułam
jednocześnie szczęście i smutek, euforię i…
Musiałam komuś o tym powiedzieć.
Usłyszałam jego pocztę głosową.
Wystraszyłam się i rozłączyłam.
Potem ty przyszedłeś. Dlatego mówiłam ci te wszystkie rzeczy.
Wiedziałam, że oddzwoni. Musiałam się stamtąd wydostać.
Bałam się.
Bałam się, że gdybym odebrała, znów straciłabym głowę.
Ale co się stało z tym kolesiem?
Skrzywdził cię?
Wręcz przeciwnie.
Był wspaniały.
Więc co?
Musiałabym ci zbyt dużo opowiedzieć, żebyś zrozumiał.
Mamy czas.
Raczej nikt nie będzie latał o tej porze.
Dobrze.
Miałam bzika na punkcie zespołu.
Typowe dla 15-latki.
W kółko słuchałam jego piosenek.
Stałam godzinami w kolejkach na koncerty.
Pewnego dnia…
gdy podpisywał płyty, dał mi wejściówkę na backstage.
Czyli spiknęłaś się z wokalistą.
Miałam jego plakaty w pokoju,
a potem nagle byliśmy razem.
Koniec z autobusem do szkoły.
Zawoził mnie na motorze.
Byłam zachwycona.
Odrabialiśmy lekcje w barze.
Pomagał mi.
Nigdy się tak nie przykładałam.
Chciałam skończyć klasę, mieć dobre oceny, zdać egzaminy
i spędzić z nim lato.
Pewnie byłaś podjarana.
Sławą, podróżami, luksusowymi hotelami.
Nasze życie nie było luksusowe.
Podróżowaliśmy,
ale samochodem.
Oczy masz jak u kota
Zaraz mnie zabiją
Nie mogę złapać tchu
Mówiłam tacie, że jadę na wieś do koleżanki, żeby się uczyć.
Ale to nie była prawda. Uciekałam z nim.
Jeździliśmy vanem zespołu.
Na koncertach obserwowałam go z backstage’u.
Nie spaliśmy całymi nocami.
Następnego ranka oglądaliśmy razem wschód słońca.
Jedliśmy krewetki na śniadanie.
- Krewetki? - Tak.
Wyobrażasz sobie?
Nawet napisał dla mnie piosenkę.
Gdy grał ją na koncertach i 10 000 osób śpiewało razem z nim,
wiedziałam, że to o mnie.
Oczy masz jak u kota
Zaraz mnie zabiją
Znam tę piosenkę.
Gdy się zakochujesz,
to jakbyś żył w piosence.
Ja byłam piosenką.
Ale nie wiedziałam, że piosenka trwa tylko trzy minuty.
13 POŁĄCZEŃ
Od tego zaczął się mój upadek.
Nie mogłam przeżyć bez niego nawet pięciu minut.
On beze mnie mógł przeżyć całe dnie.
Chciałam go mieć cały czas.
Gdy go nie miałam, byłam jak uzależniona,
która nie chce tego robić, ale ciągle wraca po więcej.
Najgorsze w rozstaniu z muzykiem?
Nie da się go zmieść z powierzchni ziemi.
Wchodzisz do baru i grają jego muzykę.
Idziesz ulicą i widzisz jego twarz na plakatach.
Włączasz radio i słyszysz jego głos.
Jak refren powtarzany bez przerwy, dniami i nocami.
W tle w kółko leciała ta sama piosenka.
Nie mogłam wyrzucić go z głowy.
To był koszmar.
Wtedy zaczęłam robić szalone rzeczy.
Zebrałam jego rzeczy.
Plakaty, płyty, gitarę.
Kurtkę, którą mi dał.
Spaliłam je.
Ale spaliłam też swój dom.
Wtedy tata zdał sobie sprawę,
że stanowię zagrożenie dla siebie i wszystkich wokół.
Oszalałam z miłości.
I trafiłaś do szpitala psychiatrycznego?
Usłyszałam tyle diagnoz…
„Epizod psychotyczny i myśli paranoiczne”.
„Epizody dysocjacji emocjonalnej”.
Według jednego lekarza to była erotomania.
Mam zjazd.
Spójrz na mnie.
Nie ma takiej opcji.
Okej?
Dam ci trochę adrenaliny. Dobrze ci zrobi.
O czym ty mówisz?
Mówisz, że masz zjazd.
To teraz będzie odjazd.
Co robisz?
Zaczekaj.
Oszalałeś? Umiesz tym latać?
Roi!
Tym nie. Ale umiem prowadzić wszystko, co się rusza.
Co ty gadasz? Naoglądałeś się Top Gun?
Jak to pociągnę, samolot się podniesie.
Widziałem to setki razy w filmach.
Ale tak na poważnie. Robiłeś to wcześniej?
- Nie. Nigdy. - Nie?
Przysięgnij.
Przysięgam.
Jedziemy 80 km/h. A jak nie podniesie dziobu?
Już 100. 110.
A jak nie wylądujesz?
Nie śmiej się!
Kończy się pas. Walniemy w ogrodzenie!
Podnieś go i niech się dzieje, co chce!
Podnieś go!
Podnieś go! Ja pierdolę, dawaj!
Podnieś go!
Nigdy więcej mi tak nie rób.
Ale już nie masz zjazdu.
Debil.
Z tobą mogłabym wyjść szybciej z psychiatryka.
Tu Alfa 12.
Wyciągnąć słońce.
Bez odbioru.
Chyba czas już iść.
- Okej? - Okej.
Roi.
Nie mam kolii.
Cześć.
Słabo wyglądasz.
Źle spałeś?
To była długa noc.
Ciągle o tobie myślałem.
I co myślałeś?
Mówiłem ci, że nie chcę być wierzchołkiem trójkąta miłosnego.
Musisz wybrać.
On albo ja.
Co się stanie, gdy otworzą drzwi do skarbca?
Niespodzianka.
Ani jednego klejnotu.
Jako że nie znajdą śladów po włamaniu,
będą musieli szukać podejrzanego gdzieś indziej.
- Słucham. - Jesteś u siebie?
Widzisz policję u Polignaca?
- Tak. - Wygląda, jakby go aresztowali.
Od dziś jest głównym podejrzanym.
Zanim wezwiesz firmą transportową, upewnij się, że nie ma policji.
Tak zrobię.
Gdy policja rozpocznie dochodzenie,
my zaczniemy realizować plan ewakuacji.
Bruce i Keila wyjadą jako pierwsi, przebrani za podróżników.
Pojedziecie na stację autobusową.
Potem do Hiszpanii przez Pireneje. Weźmiecie trzy puszki z klejnotami.
Do autobusu?
Widziałaś kiedyś, żeby policja szukała diamentowego diademu w autobusie?
Nie.
Wyobrażasz sobie policjantów grzebiących w plecakach podróżników?
Też nie.
Potem wyjdą Roi i Cameron.
Pójdziecie po kampera, którego zostawiliśmy na obrzeżach miasta.
Przyjedziecie po mnie i wyjedziemy jako szczęśliwa rodzina.
Rodzina Gonzálezów.
Martita,
José Luís
i głowa rodziny, wdowiec.
Wyjdę przedostatni z resztą puszek.
Spotkamy się dwie ulice stąd, by nie wzbudzać podejrzeń.
Ja, kapitan statku, jako ostatni opuszczę hotel.
Berlin pozbędzie się wszystkiego, czego użyliśmy.
Teleskopów, monitorów, komputerów.
Wezwie firmę transportową, która je odbierze.
Wróci do Hiszpanii pociągiem.
Wyślemy sprzęt do klasztoru w Australii.
Wszystko opłacimy. Taka chrześcijańska darowizna.
Wracam do Paryża.
Teraz ja muszę pomyśleć.
Nie miałaś zostać na śniadanie?
Już zamówiłam taksówkę.
Jeśli tobie jest ciężko podjąć decyzję, gdy kochasz jedną osobę,
wyobraź sobie kochać dwie.
Wyjeżdżam z kraju.
Chciałem zniknąć bez śladu, ale nie mogę tego zrobić.
Na wypadek gdybyś podjęła decyzję,
zostawię włączony telefon.
Nie może pani wejść.
- Mieszkam tu. - Nie może pani wejść.
- To żona Polignaca. Puść ją. - Dobrze.
- Proszę wejść. - Dziękuję.
- Camille Polignac? - Tak.
- Komisarz Lavelle. - Powie mi pani, co się dzieje?
Mam nakaz przeszukania.
Proszę otworzyć tamten sejf.
Nie znam kodu.
Mój mąż używa go do pracy.
Co się stało?
Będę musiała otworzyć go siłą.
Proszę mi powiedzieć, co się stało.
Wiercimy.
Gdzie jest mój mąż?
Jest tam kto?
To ja jestem ofiarą, nie widzicie? To mnie okradziono.
Pracuje ktoś na tym komisariacie?
Kurwa.
Proszę usiąść.
Proszę wybaczyć zwłokę.
Jak się pan domyśla, byliśmy zajęci
różnymi procedurami i wstępnymi wnioskami techników.
Gdzie był pan w nocy?
Jak już mówiłem, byłem w domu. Wziąłem dwie tabletki i spałem do rana.
Cierpi pan na somnambulizm?
Bo o 1.05 zszedł pan na parking.
Nie. To nie ja.
Mam taki płaszcz.
Mężczyzna w takim samym płaszczu odjechał tym samochodem.
- Poznaje pan go? - To moje auto. Ktoś je ukradł, Watsonie.
Sprawdziliśmy monitoring.
Kilka kamer zarejestrowało, jak to auto wyjeżdża z miasta drogą N13.
Ten sam złodziej.
Który zapewne ukradł też panu telefon.
Sygnał z tego telefonu został namierzony przez anteny
na trasie do Chantilly.
Ma pan tam drugą posiadłość. Zgadza się?
Po co pani pyta? Wie pani wszystko.
Zdobyliśmy nakaz, panie Polignac.
Dziś rano przeszukaliśmy pański dom.
Proszę zobaczyć, co znaleźli nasi koledzy technicy.
To, co pan tu widzi, to włókna.
Nic tu nie widzę.
Takie same jak te w etykietach przyczepionych do klejnotów.
Ktoś spalił je w łazience w pańskim domu w Chantilly.
Widzi pan to?
To resztki sadzy w toalecie.
To mały diament.
Prawdopodobnie odpadł od kradzionego klejnotu.
Znaleźliśmy go między poduszkami na pańskiej kanapie.
Nadal pan twierdzi,
że spał pan jak zabity, panie Polignac?
POŁĄCZENIE: CAMILLE
- Camille? - Stało się coś okropnego.
Możesz do mnie przyjść?
Cześć.
Przyszedłem najszybciej, jak mogłem. Co się dzieje?
Wejdź.
Mój mąż jest dyrektorem domu aukcyjnego.
Zeszłej nocy skradziono klejnoty warte 44 miliony euro.
Biedny facet.
Cały ten galimatias emocjonalny, a teraz to…
- Taki cios. - To poważniejsza sprawa.
Został aresztowany.
Jest głównym podejrzanym.
Ale… są jakieś dowody?
Podobno wyszedł w środku nocy.
Technicy znaleźli dowody kradzieży w naszym domu w Chantilly.
Mały diament i jakieś włókna.
Nie mogę w to uwierzyć.
Na spokojnie. Twój mąż robił interesy z podejrzanymi ludźmi?
Miał problemy finansowe? Dużo podróżował?
Oczywiście, że dużo podróżował.
Taką miał pracę.
Podróżował po całym świecie, by katalogować przedmioty.
Ale może był dupkiem, który planował kradzież z Chapo Guzmánem.
Camille.
Nie wyobrażaj sobie najgorszego.
Gdyby twój mąż należał do grupy przestępców,
zauważyłabyś coś.
Kilka telefonów.
Częste rozmowy na boku.
Nagłe spotkania.
Tak. Robił to wszystko.
Nawet ma swój sejf, tam w ścianie.
Zobacz.
Chodź.
Policjanci go otworzyli.
Palnikiem, bo nie znałam kodu.
Zaczęli wyciągać pudła pełne rzeczy.
Mieszkałam z mężczyzną, którego nie znałam.
Przestępcą.
Camille.
Przestań tak myśleć, bo zwariujesz.
Musi być jakieś wyjaśnienie.
Wielkie nieba.
Akurat gdy mieliście zostać rodzicami.
„NIE PATRZ NA MNIE” POL 3.14
Nie wiedziałem, jak ci na imię
Po co zaprosiłem cię
Byłaś taka cicha
Za sceną stojąc
Komórki świecą w tłumie
To ostatni numer już
Słyszę, jak prosisz cicho
Żebym nie przestawał grać
Widzę blask w oczach twych
Nie chcę innego wzroku czuć
Oczy masz jak u kota
Zaraz mnie zabiją
Nie mogę złapać tchu
Gdy patrzę na ciebie
Czas staje w miejscu
Serce wali jak młotem
Warczy i krzyczy
Wybuchnie za chwilę
Chciałbym, byś została Przy mnie już na zawsze
Spędzam tę noc samotnie
Nocuję gdzieś indziej
Myślę o twoich oczach
Zapominam o świecie
I jak benzyna płonę
Nie czułem w życiu szczerszego nic
Oczy masz jak u kota
Zaraz mnie zabiją
Nie mogę złapać tchu
Gdy patrzę na ciebie
Czas staje w miejscu
Serce wali jak młotem
Warczy i krzyczy
Wybuchnie za chwilę
Chciałbym, byś została Przy mnie już na zawsze
Oczy masz jak u kota
Zaraz mnie zabiją
Nie mogę złapać tchu
Gdy patrzę na ciebie
Czas staje w miejscu
Serce wali jak młotem
Warczy i krzyczy
Wybuchnie za chwilę
Chciałbym, byś została Przy mnie już na zawsze
Na zawsze przy mnie
Napisy: Sylwia Szymańska