Camille!
Ależ niesamowity zbieg okoliczności.
Zatrzymałem się w tym hotelu.
Cały dzień myślałem o naszej rozmowie.
Może uznała mnie pani za impertynenta, bo nie dałem pani skończyć myśli.
Ale mogę to wyjaśnić, jeśli mi pani pozwoli.
Właśnie się rozwiodłem i obiecałem sobie…
Chętnie bym o tym posłuchała. Nie chcę być niegrzeczna…
- Wsiada pani? - Tak.
Bardzo się spieszę. Spóźnię się na koncert.
Mógłbym z panią pojechać i opowiedzieć to pani w drodze.
Wchodź.
Masz motor?
Kluczyki.
Dokąd jedziesz?
Muszę coś zrobić dla Berlina.
Daj kluczyki.
Dokąd jedziesz?
Jadę odzyskać kielich.
Zostań tu i obserwuj monitory.
Nikogo nie ma w domu, dupku.
- Mogą wrócić. - Jak zamierzasz odzyskać kielich?
Zaczekam, aż ksiądz wyjdzie. Odpalę motor.
Podjadę do księdza, wyrwę mu kielich i ciao.
Kapujesz?
Którą ręką wyrwiesz kielich? Bo musisz prowadzić motor, zahamować…
A kielich sporo waży. Zrewolucjonizujesz kradzież torebki?
Jadę z tobą i kropka. Poza tym jestem królową motorów.
Jak by to pani powiedzieć…
Obiecałem sobie,
że nie będę poznawał kobiet przez pewien czas.
Mogłabym się przy panu przebrać? Wzięłam ubranie na zmianę.
Oczywiście.
Przyjechałem tu, by nacieszyć się samotnością i spokojem stanu wolnego.
Mojemu sercu brakowało wytchnienia.
- Nie sądzi pan, że to mizoginiczne? - Nie, bynajmniej.
Zapewniam panią, że to jedynie kwestia samoobrony.
Ale po naszym ostatnim spotkaniu nagle uświadomiłem sobie:
„Karzesz się za poniesienie porażki.
Odmawiasz sobie możliwości poznania niezwykłej kobiety.
Kobiety wyjątkowej”.
Na świecie są cztery miliardy kobiet.
Szanse na poznanie kobiety, która cię fascynuje, są znikome.
Nie powinno się marnować szans.
Dlatego wybiegłem jak szaleniec, gdy panią ujrzałem.
Była pani akurat przy moim… Mogę się odwrócić?
- Tak. - Tak?
Dlatego tu jestem.
DOM Z PAPIERU BERLIN
Jedź.
Zatrzymaj się!
Więźniowie.
Taxi!
Teraz!
Kurwa, nie puszcza!
- Kielich! - Bierz torbę!
Mój kielich!
Victor!
Biegnij, kurwa!
Z drogi!
Z drogi, kurwa!
Roi!
Jedź!
Kurwa!
Wjedziesz w stół!
Kurwa!
Ja pierdolę, zamknij się!
Uważaj!
Wesele i pogrzeb. Jak w filmie.
Parking.
Jeśli się ruszymy, usłyszą nas.
Chyba że coś zrobi hałas.
Spotkamy się przy miejscu 123. Idź tamtędy.
Rób to, co ja.
- Hej! - Kurwa!
- Cześć. - Co teraz?
Kradniemy jakieś stare auto i spadamy.
Takie, które nie ma zabezpieczenia. Jak tamto.
Idziemy?
- Cholera! - Odpalaj, kurwa!
Nie mogę. Włączyła się jebana blokada.
- Co robimy? - Idą.
Na tylne siedzenie! Dawaj!
Nie wiedziałam, czy będziesz tu pasował.
Ale odnalazłeś się.
Przez muszkę?
Do marketu też ubieram się elegancko.
Nie wyglądasz na kogoś, kto chodzi do marketu.
Wyglądasz na kogoś, kto mieszka w hotelach.
Podróżuje po świecie, chodzi do muzeów.
Pije wino w winnicach.
Założę się, że pierwszy raz pijesz piwo z butelki.
Zgadza się.
Nienawidzę pić z butelek, które przechodzą przez magazyny, tiry
i dziesiątki rąk, zanim do mnie trafią.
Ale ta smakuje bosko.
Za boskość.
Poszli sobie?
Nie widzę ich. Nie będziemy czekać, żeby to sprawdzić.
Spróbujemy z tamtym autem.
Zajebiście!
Odpalaj, kurwa!
Ma siekierę! Jedź!
Uważaj!
Kurwa.
Cholera.
Chodź.
To był bajeczny wieczór.
I wyjątkowy.
Mam nadzieję, że uda się go powtórzyć, gdy wrócę do Paryża.
Zabiorę cię gdzieś, gdzie się pije z kryształowych kieliszków.
Musiałabyś mnie poprosić o numer.
Ale nie mam długopisu.
Śpij dobrze.
Idziemy nurkować?
- Myślałam, że to Cameron. - Szukam jej. Dałem jej motor.
Właśnie wyszła.
- A mój motor? - Nie wiem. Pewnie go wzięła.
To na razie.
Czekaj. Nie powiesz mi, co to za okulary?
Do wirtualnej rzeczywistości.
Ale bajer. To jakaś gra?
Nie, to symulacja.
Nie skończyłam jej programować. Nie ruszaj.
- Ostrożnie. - Wymyśliłaś to, co się tam widzi?
- Tak. - Nie wierzę. Teraz musisz mi je pokazać.
- Nie. - Nie wyjdę. Przykuję się do łóżka.
No weź. Proszę.
Pięć sekund.
Ale zarąbiste.
Ja pierdolę, ale widok.
Morze ma superkolor. Co to?
- Zanzibar. - Kozak.
- Czemu się nie ruszam? - Bo nie masz czujników.
Czekaj.
Nie wiem, po co kradniesz.
Powinnaś pracować dla NASA. Jesteś mózgiem.
- Dobra… - Co to robi?
Wykrywa ruch.
Co?
Muszę przyczepić ci czujniki do brzucha i do pleców.
Spoko.
Dobrze.
Nie trzyma się.
To przez oliwkę.
I po problemie.
Tak.
- Dobra. Odwróć się. - Okej.
I tu…
Już.
- Gotowe? - Tak.
Teraz to rozumiem. Patrz, mam ciary.
- Dotknij. - Widzę, włoski ci stanęły.
Ja pierdzielę.
Ta dziewczyna to ty?
Dobra, wystarczy.
Minęło więcej niż pięć sekund.
To ty, prawda?
Mój awatar.
Patrzyłeś w lustro.
Pewnie to błąd, bo ciągle nad tym pracujesz,
ale suteczki ci wystawały w tej kiecce na kilka centymetrów.
Widzisz? Jak nie mówisz o włosach, to o sutkach. Odwróć się.
Co powiedziałem?
Idź. Jak Cameron wróci, powiem jej, żeby do ciebie zadzwoniła. Pa.
Sorry za to, co palnąłem.
Mam pytanie. Do czego służy twój wynalazek?
To równoległa rzeczywistość.
Ludzie nie zawsze mogą jechać na wakacje do pięknego miejsca z przyjaciółmi.
Sama nie wiem. Co lubisz? Dyskoteki?
Jestem królem parkietu.
To mógłbyś tańczyć w najfajniejszych dyskotekach.
Możesz doświadczyć tego wszystkimi zmysłami.
- To nieprawdziwe. Siedzisz tutaj. - Mózg przetwarza to jak coś prawdziwego.
Tańczysz, rozmawiasz i pijesz z ludźmi z różnych krajów.
Emocje, które czujesz, są prawdziwe.
Tworzysz niesamowity świat, móżdżku.
Jesteś geniuszką.
- Zbieram się do krypty, okej? - Okej.
Kiedy zamierzaliście mi powiedzieć?
Berlin dał nam tę misję. Nie musieliśmy ci mówić.
Całą noc do niego dzwoniliśmy, ale nie odbierał.
Raz wyszedłeś na miasto i zrobiłeś syf.
Nie mówię o wtargnięciu do domu Polignaca,
ale o napadzie na księdza, którego ciągnęliście po ziemi,
kradzieży rozbójniczej w trakcie ślubu,
napaści na więźnia,
zniszczeniu licznych pojazdów na parkingu…
Włączyło się 26 alarmów.
I przyszliście na croissanta i café au lait jakby nigdy nic.
To wina nas obojga.
Ale nie było łatwo ukraść kielich, bo ksiądz miał goryli.
Super. To zamówmy sobie jajka po benedyktyńsku i zrelaksujmy się.
Monsieur!
Gdyby nie zdarzył się cud, bylibyśmy teraz w więzieniu o zaostrzonym rygorze.
Wygląda znajomo?
Jak go zdobyłeś?
O północy przyszedł do mnie, o lasce, obsrany ksiądz.
Powiedział, że nigdzie nie jedzie. Mieliśmy rację, że to niebezpieczne.
Jacyś barbarzyńcy próbowali go okraść. Teraz ma lumbago.
Mamy kontynuować wykopaliska.
Wziął zwolnienie na tydzień, bo nie jest w stanie odprawiać mszy.
Dobra wiadomość jest taka, że mamy siedem dni na wykopanie tunelu.
Obudzisz Berlina.
Teraz.
Jak się masz?
Dobrze.
Potrzebowałam adrenaliny.
Nie musisz tu być.
Powiedziałam Berlinowi, że zostanę do końca. Tak zrobię.
- Słucham? - Cześć.
Tu Camille.
Wiesz, że od razu po przebudzeniu zaczęłam się śmiać?
Nie codziennie widzi się pana w muszce niosącego wokalistę na koncercie punkowym.
Dziękuję, że podarowałeś mi ten widok.
Nie ma za co. Dla ciebie włożyłbym frak na strajk robotników.
Wystarczy, że poprosisz.
Jestem na balkonie i patrzę na twój hotel.
Zastanawiam się, czy wciąż tam jesteś.
Jestem.
Pójdziesz ze mną na śniadanie?
Zanim odpowiem, muszę ci coś powiedzieć. Mam męża.
Od ośmiu lat.
Ale wczoraj
poczułam z tobą taką więź, która w życiu zdarza się rzadko.
Mówiłeś o czterech miliardach kobiet, ale są też cztery miliardy mężczyzn.
Niełatwo jest spotkać takiego, którego chce się bliżej poznać.
I chcieć zgłębić życie z tą osobą.
Najpierw mówisz, że masz męża, a potem, że chcesz mnie zgłębić.
Nie chciałbym tego źle zrozumieć.
Mogę to lepiej wytłumaczyć.
Do kiedy jesteś w Paryżu?
Do jutra.
Przykro mi, że mamy tak mało czasu.
Tak! Ultimatum!
Dzień dobry.
Roi, przegapiłeś epicką chwilę.
Chodź tu. Napijemy się.
Troszkę dla ciebie i troszkę więcej dla mnie.
- Za odzyskany kielich? - Nie. Za nią.
Roi.
Ona do mnie zadzwoniła.
- Żona Polignaca? - Nie czepiaj się detali, na litość boską!
Najważniejsze, że zaczęło się odliczanie.
Zaszachowałem ją.
Teraz zobaczymy, jaki ruch wykona.
W ciągu trzech godzin do mnie zadzwoni.
Nie no, trzech godzin? Maksymalnie półtorej godziny.
To ja, Camille.
Mogę wejść?
Myślę, że lepiej nie.
Powiedziałaś mi, że masz męża.
Jak wejdziesz przez te drzwi, wypuszczę cię dopiero po świętach.
Camille…
Nie chcę drobnej miłości.
Szukam czegoś wyjątkowego.
To niekompatybilne z byciem wierzchołkiem trójkąta niewierności.
Czym jest drobna miłość?
Ty wiesz? Bo ja nie.
Staram się przeżyć wszystko, co możliwe.
Czasem nie mogę spać w nocy.
Wstaję i idę do baru.
Odbywam tysiące rozmów, piję tequilę, tańczę jak szalona.
A gdy wracam do domu,
zasypiam szczęśliwa.
Bo przeżyłam coś nieprzewidzianego.
Wiele osób zostaje w łóżku, przewraca się z boku na bok.
A ja wychodzę i żyję pełnią życia.
Jak można leżeć i patrzeć w sufit,
kiedy takie osoby jak ty
nagle się pojawiają?
W każdym razie
zrozumiem, jeśli mnie odrzucisz.
Podoba mi się to, bo to świadczy o twojej uczciwości.
Au revoir.
Liczę, że jeszcze kiedyś się spotkamy.
Postąpił pan słusznie.
Ta pani musi się zdecydować.
Roi.
Jest tu pełno kamer i teleskopów. Obserwujemy jej dom.
Dlatego ją odrzuciłem.
Jasne.
Odrzuciłem ją.
Camille, zaczekaj!
Twoja kolej.
- Coś się stało? - Tak.
Muszę o tym porozmawiać z osobą mojej płci.
Mów.
Zawsze wiedziałam, co mi się podoba, a co nie.
Lubię klasyki literatury i nie znoszę bestsellerów.
Uwielbiam musakę i nie znoszę smażonych potraw.
Podobają mi się dobrze wychowani, inteligentni mężczyźni.
Nie znoszę wulgarnych typów rzucających sprośne teksty.
Powierzchownych kolesi,
którzy robią fotki swoim nagim torsom i motorom, rozumiesz?
- Mniej więcej. - Wszystko się porypało.
Ten prostacki, obleśny, źle wychowany osobnik
aktywował jakąś część mojego mózgu i układu nerwowego.
- Nie wiem, jakiś instynkt. - Ale kto?
- Bruce. - Podoba ci się Bruce?
- Nie. - Podoba ci się Bruce.
Wcale mi się nie podoba.
Nie, po prostu…
gdy widzę go brudnego i spoconego, doświadczam uderzeń gorąca.
Czuję, że przyspiesza mi tętno i występują u mnie duszności.
Rozumiesz? To uczucie, jakby do płuc docierało za mało tlenu.
Zdarzyło ci się to już?
Nie aż tak.
Jak zamykam oczy,
widzę go w katakumbach, jak polewa się wodą.
Widzę, jak woda spływa po jego ciele.
Nosi taki łańcuszek z kotwicą.
Gdy Bruce się rusza, ta kotwica uderza o jego klatkę piersiową
i robi „brzdęk, brzdęk”.
Mam ten obraz na zapętleniu. Jak GIF.
Jakby mnie wzywała. „Brzdęk, brzdęk. Jest tam kto?”.
Masz więcej takich obrazów?
Jego majtki.
Jak to?
Widziałam, jak mu wystawały ze spodni.
Biała gumka.
Teraz ciągle widzę tę markę.
- Jaką markę? - Wilk.
Powtórzoną milion razy na gumce. Wilk…
A teraz stało się coś nieoczekiwanego.
- Klepnął cię w tyłek. - Nie, głupia.
No…
uzależniłam się od jego zapachu.
- Jak to? - Wącham go.
Gdy się do mnie zbliża albo przechodzi obok, wącham go.
- Co czujesz, jego wodę kolońską? - Nie, chyba nie używa.
To bardziej zapach…
mężczyzny.
Taki pierwotny. Jakby feromony.
- Sama nie wiem. - To pewnie pot.
Pewnie tak, ale pot mnie zawsze brzydził.
A teraz mijam Bruce’a i…
wdycham.
Wdychasz.
- Użył tego ręcznika. - Keila.
Miałam go wyprać, ale go zostawiłam. Nie wiem, co robię.
To bardzo dziwne. Nie wiem, co się dzieje.
Kobieto, nie dramatyzuj.
- Co jest złego w tym, że lubisz Bruce’a? - Nie wiem.
Jest dzieckiem.
Ile ma lat? 24? Ja mam 36.
Co mam zrobić?
No…
jeśli chcesz się z nim przespać, zrób to.
Ale potem o nim zapomnij. Nie angażuj się.
Seks jest fajny, ale miłość nie bardzo.
Dlaczego tak mówisz?
Bo…
to choroba, która ma kilka stadiów.
Pragnienie znalezienia jej. Lęk przed jej utratą.
I depresja, gdy cię opuści.
Wiesz, co robię, jak mnie coś tak mocno dręczy?
- Co? - Tańczę.
Dlaczego?
Wstawaj, zrobimy sobie imprezę.
- Dawaj. - Nie.
- No chodź, Kei-Kei. - Nie.
- Nie lubię alkoholu. - Jasne. Otwórz buzię.
- No ładnie. Co tu tak głośno? - Już idziemy spać.
Bruce!
Houston, mamy problem.
Zajmę się tym.
KLASA, ELEGANCJA
- Nie. Bierz. - Zostań.
Roi!
- Dobra, ale tylko na jedną. - Wchodź.
Dobrze się czujesz?
Troszkę mi się chce wymiotować.
Kei-Kei.
Jak wam idzie?
Skończyliśmy!
Skończymy tunel, gdy zobaczymy ceglany mur,
który doprowadzi nas do celu.
Do domu aukcyjnego.
I co to za mur?
To mur oporowy.
Zrobimy w nim dziurę, żeby wejść.
Nie wejdziemy do skarbca przez drzwi pancerne.
Wejdziemy od tyłu. Tam się nas nie spodziewają.
Żeby mieć dostęp do tylnej części skarbca,
najpierw wejdziemy do pomieszczenia serwisowego,
gdzie są rurociągi, tablice rozdzielcze, złącza elektryczne i kanalizacja.
Tam znajdziemy mur złożony z betonowych bloków,
który strzeże przedsionka skarbca.
Przetniemy żelazne łączenia między blokami.
Ale jeszcze nie wyciągniemy tego bloku. Dlaczego?
Bo w tym przedsionku są dwie kamery transmitujące obraz
do monitorów strażników.
Dwaj strażnicy będą znudzeni jak zwykle, gdy nie ma aukcji.
Jeden będzie siedział w recepcji,
a drugi w piwnicy, przed skarbcem.
W tym momencie pokażemy wybitność naszego skoku.
Otworzymy pusty skarbiec. Czyż to nie fenomenalny pomysł?
To zwiększy nasze szanse.
Musimy odciągnąć strażników od monitorów na trzy minuty.
To minimum, którego potrzebuję, żeby przejąć kamery.
Jak to zrobimy?
Odwrócimy ich uwagę.
W tym celu musimy dobrze poznać naszych przyjaciół, panów strażników.
Zbadamy każdy ruch tych dwóch panów.
Przede wszystkim to, co stanowi podstawę życia każdego strażnika.
Jedzenie.
Chciałbym zamówić dwie duże pizze z pepperoni.
O ósmej zamawiają jedzenie z telefonu w recepcji.
- Tak? - Co zamówiłeś?
Pepperoni.
Głównie pizza.
W pomieszczeniu serwisowym są kable od telefonu,
pod które podepnie się Keila.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Chciałbym zamówić dwie duże pizze z pepperoni.
- I dwa piwa. - Poproszę adres.
Dom aukcyjny Chez Viénot,
14 Rue de Turenne.
Dziękuję. Do widzenia.
Dziękuję.
Wtedy rozpoczniemy show.
Przygotujemy sobie „czystą strefę”.
Tam zostawimy ubrania brudne od gruzu, śmieci i pyłu
i włożymy kombinezony.
Nikt nie wchodzi do przedsionka i skarbca bez kombinezonu i rękawiczek.
Jeśli zostawicie jakikolwiek odcisk, drobinkę brudu czy rzęsę,
nasz plan weźmie w łeb.
W tym czasie się przygotujemy.
Ale też…
Półtorej godziny?
…wkurzymy strażników.
Zimne jedzenie.
Są z bakłażanem. A do tego zimne.
Złe zamówienie.
Dlaczego nie są duże?
Lemoniada?
To bardzo irytujące, gdy jesteśmy głodni.
Nie zapłacę za to.
Nie zapłacisz?
Zapłacisz mi, a potem wrócisz do zoo.
Słyszysz, szczurku?
Jeśli dostawca nie mówi dobrze w jego języku, jest bezczelnym cwaniakiem
i wygląda na wariata…
- Quoi? - „Quoi? Quoi?”
Co ty, kaczka?
…strażnik wezwie kolegę, a właśnie tego potrzebujemy.
Chodź tu. Mamy problem.
Jaki problem?
Gdy strażnik opuści swoje stanowisko, rozpoczniemy drugi akt naszego spektaklu.
Gotowi.
Będziemy mieli trzy minuty na wykonanie akcji.
To mało czasu. To ryzykowne.
Ty widzisz ryzyko, a ja emocje i adrenalinę, droga Keilo.
Dobrze. Już idę.
- Już. - Robot wyciągnie blok betonu jak puzzla.
- Wejdziemy do przedsionka. - Kamery zarejestrują waszą wizytę.
A Bruce…
Szympans będzie cię bronił?
…w roli dostawcy-chama zadba, by strażnicy was nie zobaczyli.
Nie dotykaj mnie.
Rozumiesz mnie czy mam parlać po szympansiemu?
Tam są drzwi.
Tak. To nasza pięta Achillesa. Jak ktoś je otworzy, będziemy w dupie.
Nie da się kontrolować każdego aspektu skoku.
Macie 2 minuty i 30 sekund.
Musisz zyskać jak najwięcej czasu.
Masz ich doprowadzić do białej gorączki.
Alain.
Zostaw to.
Gdy Bruce będzie grał na zwłokę, Keila i ja zneutralizujemy kamery.
Keilo, zdradź nam szczegóły techniczne.
W przedsionku znajduje się dysk twardy z systemem bezpieczeństwa domu aukcyjnego.
Przejmę cztery kamery.
Tę w recepcji.
To co? Teraz zapłacicie?
W przedsionku.
BRAK SYGNAŁU
- Szukasz kłopotów? - Nie warto.
Uspokój się.
Zostało 90 sekund.
Przed skarbcem.
- Alain! - Zapłaćcie mi.
I w skarbcu.
Nie widziałam tego kabla.
Właśnie wyłączyłaś wszystkie kamery.
Nic ci nie jest?
Gdy w końcu zasłużenie oberwiesz,
ugryziesz musującą pastylkę
i zaczniesz się pienić jak wściekłe zwierzę.
- A jak wezwą karetkę? - Albo policję?
I co powiedzą? „Pobiliśmy dostawcę, bo przywiózł zimne jedzenie.
Dostał napadu padaczki pourazowej”.
Najpierw będą go reanimować.
Alain! Przynieś poduszkę! Szybko!
Minuta i 15 sekund.
Wywołałam zwarcie.
Spokojnie. Znajdź bezpiecznik i wymień go.
Nie widzę go!
Otwórz czarną skrzynkę! Znajdź przepalony bezpiecznik.
Minuta.
- Tu jest! - Za dużo bezpieczników. Musimy iść!
Jak wyjdziemy, złapią nas. Nie działa żadna kamera.
Daj łyżkę!
Dawajcie.
Otwórz. No dalej.
Zostało 50 sekund.
Dawaj.
Już 30 sekund.
Dawaj.
To ten.
Wody!
No dawaj.
Zostało 15 sekund. Kurwa, ruchy.
Dawaj, wstawaj.
Super. Wstawaj!
- No już. - Wstawaj.
Pięć sekund. Musicie wyjść.
Zamknij się!
Już!
Proszę.
- Za pizzę. - Tak.
No już.
- Skończył wam się czas. - Musicie wyjść.
- Idź, ja skończę. - Dam radę.
Gdy przejmiecie kontrolę nad monitorami,
musicie jak najszybciej wyjść.
Idź!
Dziękuję.
Do widzenia.
Nie wierzę. Ale afera…
Szybko!
Robot wstawi blok betonu na swoje miejsce.
Jeśli wszystko się uda,
Keila będzie miała kontrolę nad monitoringiem.
Wtedy będziemy gotowi
na drugi akt naszej wspaniałej sztuczki.
Jak otworzyć skarbiec ze ścianami ze stali o grubości 25 cm?
Tak, żeby nas nikt nie zauważył
i żebyśmy mogli wejść, jakby to były drzwi obrotowe w hotelu.
To dzieło godne Davida Copperfielda.
Napisy: Sylwia Szymańska