Wielkie nieba.
Akurat gdy mieliście zostać rodzicami.
...gdy mieliście zostać rodzicami.
Akurat gdy mieliście zostać rodzicami.
Myślisz, że człowiek,
który chce mieć dziecko, próbowałby ukraść klejnoty?
Do tego klejnoty, z którymi tylko on miał styczność.
Ze skarbca, do którego tylko on miał dostęp.
Nie sądzisz, że to bez sensu? To byłby najgłupszy skok stulecia.
Tak. I najbardziej absurdalny. Ale życie nie...
A co ze wszystkimi dowodami, o których mówiłaś?
A jeśli ktoś się włamał?
Przecież na noc nie włączamy alarmu.
Ktoś mógł wejść, zabrać jego klucze, ubrania, samochód, wszystko!
Nie przeczę, że istnieją pokręceni złodzieje,
a nawet psychopaci.
Ale ciężko mi uwierzyć, że ktoś byłby na tyle...
osobliwy, żeby wrócić do domu ofiary po tym, jak ukradł jej 44 miliony euro.
Poza tym złodzieje z natury kradną i uciekają.
Nie.
Mój mąż nigdy nie zostawiłby włączonego telefonu
ani nie robiłby nic z łupem w naszym domu na wsi.
Uwielbia filmy o napadach, a to podręcznikowe błędy.
Ja też jestem fanem filmów o napadach.
Jestem z nim od ośmiu lat.
Wiem, że François jest bardzo dobrą osobą.
Policja może w to wątpić, ale ja nie.
Gdy wróciłam do Paryża, zdecydowałam, że zostawię męża dla ciebie.
Ale po wszystkim, co się stało,
nie mogę zostawić François samego, w więzieniu, niesłusznie oskarżonego.
DOM Z PAPIERU BERLIN
Mamy dość dowodów przeciwko panu,
by wysłać pana do więzienia na co najmniej 15 lat, rozumie pan?
Skrócę ten wyrok, jeśli będzie pan współpracował.
Byle szybko, abyśmy zdążyli aresztować pańskich wspólników.
Bardzo chciałbym pani pomóc, pani komisarz,
ale zupełnie nie rozumiem, co się dzieje.
Dobrze.
Zatem poproszę sędziego o tymczasowe aresztowanie.
Pańskie mienie zostanie zajęte, a konta bankowe zostaną zamrożone.
Zmusza mnie pan do rozpoczęcia akcji poszukiwawczej,
ale zapewniam pana, te klejnoty nie opuszczą Francji.
Zamykamy.
Rozłożyć kolczatkę.
Spokojnie.
- Co ty robisz? - Jak policja wejdzie, ucieknę.
Uspokójcie się. Nie zostawiliśmy żadnych śladów.
Nie wiesz tego. Wszystko mogło się posypać.
A jak nagrały nas kamery? A jak namierzyli kampera?
Co oni robią?
Przestań.
- Jak nas zatrzymają, skaczę. - Zobaczą cię, idioto!
Zamknij to, kurwa!
- Tam jest dom! Niech tam wysiądzie! - Ty też?
- Stać! - Odłóż puszki!
Jesteśmy rodziną na wakacjach!
Uważaj, potrącisz go!
Odbiło panu?
Chciał mnie pan przejechać?
Przepraszam, jesteśmy Hiszpanami, nie mówimy po francusku.
Prawie mnie zabiłeś.
Bardzo przepraszam. Nie widziałem pana.
Kłóciłem się z synem i...
O co się kłóciliście?
Chciał się zatrzymać.
Drugi raz w ciągu dwóch godzin.
Cholerne nastolatki.
Są jak piranie.
Pokaż dokumenty.
I otwórz drzwi.
Dobrze.
Martita, skarbie, podaj mi dokumenty
i otwórz drzwi.
Nie ruszać się.
- Skąd jedziesz? - Z Wersalu.
Byliśmy w Paryżu i wczoraj pojechaliśmy do Wersalu.
Masz jakiś dowód?
Poza papierem kanapkowym.
I pamiątkami.
Nie wiem...
Nie jestem pewien.
Spojrzę...
To nie...
Tu mam.
To chyba to.
Opuściłeś hotel o 14.40.
I co robi hiszpańska rodzina na francuskiej drodze w tym czasie?
Nie mają szkoły? To wakacje?
To nie do końca „wakacje”.
Oddajemy hołd
naszej matce.
To pożegnanie.
Zmarła trzy tygodnie temu.
Ta podróż była jej marzeniem, ale...
nie zdążyła go ziścić.
To będzie wasza matka.
We Francji przewóz prochów bez pozwolenia jest nielegalny.
Żaden glina nie będzie węszył obok konserw.
Żaden funkcjonariusz służb porządkowych
nie będzie nękał pogrążonej w żałobie rodziny.
Zostanie z nami aż do Pirenejów.
Potem też.
W tym kraju nie wolno rozsypywać prochów bez pozwolenia od sądu.
Nie wolno też przewozić prochów.
To kwestia środowiskowa.
W wyniku kremacji powstają zanieczyszczenia.
Metale z protez zębowych i endoprotez stawów.
Rozumiecie? Takie jest prawo. Nie można z tym podróżować.
Co to znaczy?
- Zabiorą nam mamę? - To absurdalne.
To nie jest kraj wolności?
- Równości i braterstwa? - Spokojnie.
Zamknij się, José Luis. Siadaj.
Siadaj!
Otwórz urnę.
I konserwy.
Zatrzymać ją!
Ręce do góry!
Na ziemię!
Puść to!
Proszę, nie...
Puść to!
Nie! Proszę...
Zostawcie ją! To dziecko!
To tylko dziecko!
- Już dobrze. - Mama.
Otwórzcie wszystko.
Przeszukajcie, co chcecie.
Ale zostawcie nas w spokoju. Strzeliliście do dziecka.
Dlaczego uciekła? Naraziła się na niebezpieczeństwo.
Proszę wrócić do kampera i kontynuować podróż.
To było świetne.
Godne Oscara.
Przebiłaś Penélope Cruz.
Zadzwoń do Keili.
Mimo zwiększonych działań policji
nadal oficjalnie nie potwierdzono napadu na dom aukcyjny Chez Viénot.
Starsze małżeństwo i zięć zostali zabici
podczas włamania w miejscowości Nevers.
Włamywacze, według świadków młoda para, oddali ponad 20 strzałów.
Tak?
Jesteście w autobusie? Odpowiedz monosylabami.
- Tak. - Policja rozpoczęła obławę.
Wprowadzili punkty kontrolne na trzech obszarach.
Jeden minęliśmy, ale lepiej się zatrzymać.
Wysiądźcie na następnym przystanku.
- Tak. - Wejdźcie na górę.
Jak się ściemni, rozstawcie namiot gdzieś na uboczu.
O świcie zbierzcie rzeczy i ruszajcie.
Idźcie z dala od szlaku, lasem.
- Przyjęłaś? - Tak.
Zostaniemy na tym kempingu trzy dni, aż sytuacja się uspokoi.
- Lepiej tu zostać? - Tak.
Zawsze lepiej się schować niż uciekać.
Będą szukać na drogach, nie nad jeziorem.
Dlatego tam pojedziemy.
Możesz mnie nienawidzić, ale czy musisz się nie odzywać?
Chyba widzę twój ząb.
Chciałaś się roześmiać.
Daj spokój. Możemy gadać podczas drogi.
Posłuchaj.
Ty i ja kończymy robotę.
Nie jesteśmy przyjaciółmi.
Nie musimy się umawiać na kawkę ani składać sobie życzeń świątecznych.
Nie musimy gadać podczas drogi.
Jak skończymy robotę, ciao.
Ja nie będę cicho.
Nie wiem, co powiedzieć.
To mnie rozjebało.
Lepiej nie będę się odzywał.
Stop!
Wy zajmiecie się majsterkowaniem, ja ogrodnictwem.
- Potrzebujesz pomocy? - Nie.
Rozejrzę się.
Zdecydowałam, że zostawię męża dla ciebie.
Wiem, że François jest bardzo dobrą osobą.
Dzień dobry. Jeśli wie pan, jak długo planuje pan zostać,
bardzo proszę o informację.
- Zostaję na czas nieokreślony. Dziękuję. - Chciałby pan, bym przysłał sprzątaczkę?
Potrzebuje pan zmiany pościeli?
Na drzwiach ciągle wisi: „Nie przeszkadzać”.
Pracuję i niczego mi nie potrzeba.
Przepraszam, ktoś dzwoni. Muszę odebrać. Dziękuję.
Policja rozpoczęła obławę. Punkty kontrolne na trzech obszarach.
Damián zdecydował, że zaczekamy 72 godziny,
aż sytuacja się uspokoi.
To dobra decyzja.
Jest pan w drodze do Madrytu?
Nie.
- Jest pan w Paryżu? - Tak. Nie przejmujcie się mną.
Jest coś, o czym pan nie wie. Mamy problem.
To moja wina. Zostawiłem sobie kolię Eleonory Awiniońskiej.
Wyszedłem z nią z hotelu. Ukradłem auto i wziąłem udział w wyścigu.
Gdzie jest kolia?
Przegrałem samochód.
Kolia była w środku.
Teraz jeździ po Paryżu.
Wysiadać! Już!
Naraziłem nas.
Jeśli pan chce, zniknę i oddam moją część łupu.
- Wiem, że popełniłem niewybaczalny błąd. - Niewybaczalny błąd.
Typowy dla bezmózgiej istoty, która nie wie, w co pogrywa.
Dlaczego to zrobiłeś?
Byłem wściekły.
Źle mnie pan potraktował.
Zabolało mnie, że nazwał mnie pan psem. Chciałem poczuć się jak dawniej.
Z tego bałaganu, w który nas wpakowałeś, wynikły dwie dobre rzeczy.
Po pierwsze, kolię mają ludzie organizujący nielegalne wyścigi.
To nie są ludzie, którzy...
oddaliby klejnot, żeby współpracować z władzami.
Po drugie, i co ważniejsze,
pokazałeś, że masz dumę,
godność
i jaja, żeby zmierzyć się z kimś, kto cię poniża.
Chcę cię przeprosić.
Ja także byłem oszołomiony i zraniony.
Dlatego obraziłem Damiána i ciebie.
- Kto pana zranił? - Camille.
Zdecydowała, że będzie ze mną.
Już miała zostawić tego durnia Polignaca.
Ale go nie było, bo wysłaliśmy go do więzienia.
- Pospieszyliśmy się z wrobieniem go. - Zgadza się.
Teraz nawet nie mogę go zabić.
Zmieść go z powierzchni ziemi.
Fiut jest bezpiecznie schowany.
Co gorsza, Camille mówi, że teraz nie może go zostawić.
Wierzy, że jest niewinny?
Mówi, że jest bardzo dobrą osobą. Wspaniałym człowiekiem.
Przez nas zyskał na wartości!
- Dasz wiarę? - Co pan zrobi?
Mam nowy plan.
Camille lubi dobre osoby? Świetnie.
Skoro ich konta zostały zamrożone, rzucę na stół plik banknotów,
żeby zatrudniła najlepszego prawnika w Paryżu.
Będę francuskim Gandhim.
A gdy wyjdzie z więzienia, Camille go zostawi
i wybierze mnie.
- To dużo pieniędzy. - Na najlepszego prawnika w Paryżu.
W gotówce, bo wiem, że macie zamrożone konta.
Inni cieszyliby się, że mój mąż jest w więzieniu.
Uznaliby go za przeciwnika wykluczonego z walki.
Ale ty mu pomagasz.
Simón, z jakiej bajki wyskoczyłeś?
Nie zrozum mnie źle, mała.
Mężczyzna musi znać swoje miejsce.
Mam kodeks honorowy.
Nie chcę wygrać, bo mój rywal się nie zjawił.
Chcę, żebyś poszedł ze mną do François.
Camille...
dla ciebie pójdę wszędzie.
Zamknąć?
- Śpisz na dworze? - Tak. Będziesz się lepiej czuła.
To prawda.
Gdzie jest reszta klejnotów?
Jakich klejnotów?
Nic nie wiem o klejnotach. W życiu nie widziałem tej kolii.
Co robiła w twoim aucie?
- To nie moje auto. - Wiem.
Jego właściciel zgłosił wczoraj kradzież.
W tym samym czasie skradziono bezcenne klejnoty.
Teraz chciałabym się dowiedzieć,
jak ta kolia trafiła do tego samochodu.
Nie wiedziałem, że auto było kradzione.
Wygrałem je w wyścigu.
Dobrze. Zagramy w grę.
Wyobraź sobie, że zrobiłeś skok stulecia.
Poszedłbyś się ścigać z częścią łupu?
I zostawiłbyś klejnot wart pięć milionów euro?
To nie jest zwykły wyścig.
Dziewczyna stoi na dachu samochodu.
Chodzi o czystą adrenalinę.
Może te osoby chciały się zabawić po gorączce skoku.
Proszę je znaleźć i zapytać.
Jak wyglądały te osoby?
Miały około 23 lat. Dziewczyna to długowłosa brunetka.
Chłopak miał rękawiczkę na lewej ręce.
Bez palców. Czarną.
Blizny, tatuaże, inne znaki szczególne?
Miał tatuaż na drugiej ręce.
Rogi jelenia czy coś w tym stylu.
- Francuzi? - Nie. Hiszpanie.
Na pewno?
Mieszkałem w Hiszpanii. Na pewno.
Byli Hiszpanami. Przysięgam.
Powiadom Europol w Hiszpanii.
Dokąd on idzie?
Problemy sercowe. Nie pytaj.
Roi. Chcę ci coś powiedzieć.
Znowu mnie kryłeś. Dzięki.
Słyszałam, jak rozmawiałeś z Berlinem przez telefon o kolii.
Masz u mnie dwa długi.
Za trzeci powiesz mi, dlaczego dołączyłaś do grupy.
I skąd znasz Berlina.
Pewnie.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Dobranoc.
Bruce!
Mocno pada. Zmokłeś?
Nie, spokojnie. Już się przejaśnia.
Przemokłeś!
Chodź tutaj. Idioci z nas.
- Nie, nie wejdę. - Bruce, chodź.
Jak zachorujesz, nie wywieziemy klejnotów. Misja jest najważniejsza.
Masz rację.
Chodź.
Jestem cały mokry.
WILK
Co?
Dobrze się pan czuje?
Moja żona
zmarła trzy tygodnie temu i nie mogę się z tym pogodzić.
Przykro mi.
Chce pan o tym porozmawiać?
To pewnie nie jest dobry moment. Przyniosę coś panu.
Limoncello.
Sycylijski przepis. Sama je przyrządzam.
Proszę spróbować.
Jest pyszne.
Możesz być miłością mojego życia, ale powinniśmy się rozstać.
POŁĄCZENIE: DAMIÁN
- Damián? - Cześć, Carmen.
Wszystko dobrze? Jest prawie druga w nocy.
Przepraszam za porę.
Muszę cię o coś zapytać.
Po naszej ostatniej rozmowie czułem się zagubiony. Muszę to wyjaśnić.
Słucham.
Poznałem kobietę.
Rozmawialiśmy całą noc.
Wypiliśmy butelkę limoncello.
Sama je robi, z sycylijskiego przepisu.
Chciałem wiedzieć, czy nie zmieniłaś zdania co do separacji.
Wiem, że mieliśmy ciężką rozmowę,
ale to była rozmowa przez telefon, pod wpływem emocji...
Tak nie można podejmować decyzji.
Nie podjęłam decyzji pod wpływem emocji.
Rozumiem.
Mówię ci to, bo...
odczuwam nieodparty pociąg do tej kobiety.
Silną chemię.
Ale na tym etapie jeszcze mogę to zatrzymać.
Na wypadek gdybyś żałowała swojej decyzji,
nie chciałbym być niewierny.
Nie chcę zranić ciebie ani jej.
Dlatego wolałem, mimo późnej pory,
zapytać, czy dajesz mi zielone światło.
To kwestia szacunku.
Jeśli robimy sobie przerwę,
jak długo będzie ona trwać?
I co możemy robić w trakcie?
Rozumiesz mnie?
Posłuchaj, nie wierzę, że jest z tobą jakaś kobieta.
Ale jeśli jest,
masz zielone światło z panią od limoncello i z każdą inną.
Jeśli masz taką okazję, wykorzystaj ją, bo ja żadnej nie przepuszczę.
Co? Teraz przelecisz wszystko, co się rusza?
To chcesz powiedzieć?
To żadna nowość!
Myślisz, że nie wiem o „chacalu” i emoji ognia?
Zakładałaś dla niego bikini i pareo na plaży przy matce.
Jesteś na tyle bezczelna, że zrobiłaś z niej świadka cudzołóstwa!
Zawiozłaś mnie na lotnisko, żeby upewnić się, że wyjadę,
a potem ocierałaś się o niego jeszcze z moją śliną w ustach!
Nie rozłączaj się, kurwa! Nie!
Ja pierdolę!
I co teraz?
Odpowiedz za to, co zrobiłaś! I co teraz?
Przepraszam.
Jestem pijany.
Nie poznaję siebie.
Proszę, zapomnij wszystko, co powiedziałem.
Nie.
Nie zapomnę. Masz rację.
Zdradziłam cię.
Nie zrobiłabym tego, gdybym się szaleńczo nie zakochała.
Nie szukałam tego, ale nie umiałam tego powstrzymać.
Nie chciałam tego.
Zwaliło mnie z nóg.
Damián?
Teraz rozumiem.
W końcu ma to sens.
Wiem, o czym mówisz.
Znam tę niepohamowaną siłę miłości.
Nie da się negocjować z tsunami.
Wiesz co?
Cieszę się, że tak to się stało,
bo przynajmniej...
to oznacza,
że nie jestem dla ciebie tak mało wart, by zostawić mnie dla miłostki.
Jak możesz tak mówić?
Kochanie, nigdy nie zostawiłabym cię dla miłostki.
Jesteś miłością mojego życia.
Wiem.
Ja też cię bardzo kocham.
Coś nie tak?
Nie. Idę do łazienki.
Znaczy do tego, co tam jest.
Siusiu. Idę siusiu.
- Nie chodzi o to drugie, tylko o siusiu. - Spoko.
- Co jest? - Ukąsił mnie wąż.
- Gdzie jest? - Nie wiem. Gdzieś tam. Bruce!
Tam!
- Cholera. - Co?
To żmija żebrowana.
To źle, prawda? Jak bardzo źle?
Połóż się na ziemi.
- Dlaczego? - Połóż się.
Co się dzieje?
- Gdzie cię ukąsił? - Tu, w nogę.
Co robisz?
- Co zrobisz? - Natnę skórę.
- Co? - Natnę skórę.
Ostatni szew.
Dobra.
W porządku?
Chyba tak.
Okej. Pokaż mi rękę.
Na co patrzysz?
Czy masz zaczerwienioną skórę.
Możesz oddychać?
Tak. Ale jest mi zimno.
Zaczekamy. Jak poczujesz, że ci puchnie gardło, mów.
Język mi chyba puchnie.
Pokaż.
Idziemy.
Co się dzieje?
Straszysz mnie.
Spokojnie. Musimy zejść do wioski.
Ukąsiła cię bardzo niebezpieczna żmija. To reakcja na jad. Okej?
Musimy iść. Wskakuj.
Dobrze. Ale tak niebezpieczna, że mogę umrzeć?
Nie. Przed tobą jeszcze dużo programowania.
Skoro nie jest tak niebezpieczna, czemu biegniesz?
Komisarz Marie Lavelle z jednostki ds. przestępczości zorganizowanej.
Alicia Sierra. Podinspektor z hiszpańskiego Europolu.
Proszę za mną. Mamy mało czasu i dużo do omówienia.
Nie.
Nie bez croissanta i kawy.
Żartuję.
Już idę.
Alex, przynieś kawę i croissanta.
Napisy: Sylwia Szymańska