- Mam wszystko, o co prosiłaś. - Dziękuję.
Tylko dwie rzeczy mogą sprawić, że fatalny dzień stanie się wspaniały.
Pierwsza to miłość.
To nie był ten przypadek.
Moja trzecia żona właśnie mnie zostawiła.
Druga to łup wynoszący ponad 10 milionów euro.
Ale to też nie było to.
Mieliśmy ukraść przepustkę do większego skoku.
Zadanie było proste.
Ale zły dzień może skończyć się tym,
że jakiś biedak pada na kolana i celujesz mu w głowę.
To moja ekipa. Jedna z trzech, z którymi kradłem.
Ale ta jest wyjątkowa. To była moja złota era.
Jeszcze nie wiedziałem o chorobie
i moje życie nie wisiało na włosku w Narodowej Mennicy Hiszpanii.
To jest Keila.
Ekspertka od inżynierii elektronicznej. Skończyła studia z wyróżnieniem.
Większa od jej mózgu jest tylko jej patologiczna nieśmiałość.
Roi.
Ma talent do otwierania zamków i lądowania w więzieniu.
Nienawidził swojego życia na tyle, że zaczął widzieć we mnie ojca.
Ja widzę w nim wiernego psa. To była miłość od pierwszego wejrzenia.
Damián.
Ma kilka zawodów.
Jest profesorem za dnia i przestępcą w wolnym czasie.
Jak wszyscy geniusze jest dość roztargniony.
Bruce. Nasz człowiek od wszystkiego.
Obsłuży każdy sprzęt. Broń, żurawie samojezdne, lance tlenowe.
Gdyby się założyć, że nie ma ani jednej szarej komórki...
przegrałoby się.
Dziękuję.
Co my tu mamy...
Pan Antonio Vals?
To ja.
Mam tu nakaz sądowy. Proszę pójść ze mną.
O co jestem oskarżony?
Wywłaszczenie dziedzictwa historycznego, przemyt antyków, ukrywanie majątku.
Grozi panu ponad dziewięć lat więzienia.
Nie są z policji.
Coś mi tu śmierdzi.
Proszę otworzyć drzwi.
Proszę otworzyć tę gablotę.
Przepraszam. Nie jesteś z policji, prawda?
Ty też nie.
Co tu się dzieje?
Poważnie. Co tu się dzieje?
Już sobie pan wyobraża rozmowy pod prysznicem o sztuce etruskiej,
z mydełkiem w ręce...
Mam dla pana dobre wieści. Nie jestem z policji.
W nagrodę za to, że na pana nie doniosę, wezmę sobie ten kieliszek.
To będzie nasz sekret.
- Żądam rozmowy... - Proszę usiąść.
Pan mnie nie dotyka.
Proszę pokazać odznakę i legitymację. Kto tu dowodzi?
Kto podniósł głos?
Ja.
Co tu robicie? Nie macie prawa tu wchodzić.
Znam komisarza Morána. Powiem mu o tym.
Dobrze. Proszę wyjąć telefon. Porozmawiamy z nim na głośniku.
Dobrze.
Proszę położyć go na stole.
Ja go odblokuję.
Cisza.
Nie ma zasięgu.
Chciał pan zobaczyć odznakę?
Proszę bardzo. Beretta, kaliber 9 mm.
To moja druga odznaka.
Parabellum, osiem naboi.
Mam panu pokazać kolejną odznakę?
Nie. Nie trzeba, proszę pana.
Cmentarze są pełne debili, którzy wybrali zły dzień,
by zgrywać bohatera.
Gdyby kogoś korciło, by donieść o tym ekscytującym wieczorze,
proszę pokazać swoje dowody, zapiszemy państwa adresy.
Teraz.
A ty pójdziesz z nami.
- Teraz zacznie ci się kręcić w głowie. - Nie!
Czujesz, jak cię ściska w żołądku? Zaschło ci w ustach?
Tak.
Mogłeś nie traktować mnie jak gówno, żeby zgrywać bohatera...
- Przed kim? Twoją żoną? - Nie.
Nie, przed...
dziewczyną?
Nie chciałem podnosić głosu. Zestresowałem się.
- Przysięgam. - Długo ją znasz?
Kilka miesięcy.
Zdajesz sobie sprawę, co zrobiłeś?
Nie.
Miłość jest wspaniała, bo wyciąga z nas to, co najlepsze.
Nawet z takich szumowin jak ty, które błagają na kolanach.
Przed chwilą krzyczałeś na mnie jak bohater.
Ale miłość się kończy, kretynie.
Miłość się kończy.
Nie warto przez nią tracić życia.
DOM Z PAPIERU BERLIN
PROSZĘ NIE PRZESZKADZAĆ
Mamy nową dziewczynę w ekipie.
Mówiłeś, że będzie nas piątka. Co ona umie?
Nic. Ma się przyglądać i siedzieć cicho. To jak praktyki złodziejskie.
To jest... Przepraszam. Jakie imię sobie wybrałaś?
Cameron.
Jeździ i żyje ekstremalnie. Jest czystą adrenaliną.
Ale nie przywiodły jej do nas te zdolności.
Przywiodło ją coś bardziej bolesnego.
Usiądziesz ze swoimi nowymi wspólnikami?
Pewnie zastanawiacie się, co robimy w tym paryskim hotelu.
Co robimy w tym niezwykłym miejscu...
NIE PATRZ NA MNIE
Jesteśmy tu, żeby przygotować się do skoku, który zaszachuje całą Europę.
Wszystko zaczęło się 10 dni temu, gdy ukradliśmy to.
Kielich z IV wieku.
Skarb francuskiej sztuki sakralnej. Jest wart około 40 000 euro.
Ale sprawimy, że będzie wart 44 miliony.
Damián?
To nasza przepustka do kradzieży klejnotów wartych 44 miliony.
To będzie nasza wielka sztuczka.
Jak zamienić ten kielich w 63 klejnoty
należące do rodzin królewskich i rozrzucone po 34 miastach na świecie?
Zurych, Wiedeń, Mediolan, Petersburg...
Napady w 34 miastach zajmą trochę czasu.
A dokładniej jedno popołudnie.
Ale najpierw musimy postarzyć ten relikt z brązu
chlorkiem amonu.
Ojcze Toureaux,
profesor Santana z Politechniki w Salamance.
Profesor Vázquez, znawca francuskiej sztuki sakralnej.
Pozostali są specjalistami od georadaru i wykopalisk.
Miło mi.
- Zna ojciec hiszpański? - Mama jest Hiszpanką.
- Cudnie. - Wiem, kim jesteście.
Wyszukałem was w Internecie.
Znajdzie ponad 650 wyników na temat naszej pracy archeologicznej.
Wykopaliska, książki,
publikacje w czasopismach naukowych, odkrycia, nagrody...
- Chodźcie ze mną. - Z przyjemnością.
Dzień dobry. Wykonujecie niesamowitą pracę.
Możecie nas na chwilę zostawić?
Pomagamy więźniom w reintegracji. Są na przepustce.
Dajemy im pracę, która pozwala im zmierzyć się z powrotem do społeczeństwa.
- Wspaniała działalność. - Tak. I bardzo zbożna.
W archiwach katedry w Santiago znaleźliśmy
dokumenty ze wzmiankami o starym kościele, który się tu znajdował.
Ta sama wzmianka pojawia się w kodeksie benedyktynów.
Przytłoczymy go dokumentami i łaciną. Nie zdąży nawet pomyśleć.
W kodeksie z Saint-Martin-des-Champs.
Tutaj jest napisane: „Agnus Dei, qui tollis peccata mundi”.
Nie rozumiem.
To kodeks z V wieku,
ale mój kościół został zbudowany w 1240 roku.
Jeśli nasze odkrycia są poprawne,
najstarszy kościół w Paryżu to nie St-Germain-des-Prés...
tylko ten pod nami.
Co się stanie, gdy powie się księdzu zakochanemu w swoim kościele,
że ma pod stopami bezcenny skarb?
Napali się jak dzik na żołędzie.
Skoro macie ze sobą georadar, może zejdziemy z nim do krypty?
Co myślicie?
Czekaj.
Georadar wykrył fundamenty.
Zaletą georadaru jest to,
że ludzie ni w ząb nie rozumieją, co się dzieje na ekranie.
Na głębokości pięciu metrów.
Ojciec Toureaux będzie patrzył i próbował zrozumieć, co się dzieje.
Zobaczy nasze błyszczące oczy. Tłumioną ekscytację.
Poczuje, że jest świadkiem historycznej chwili.
To wygląda na ciosy.
To może być łuk sklepienny.
I kiedy poczuje słodki smak nadziei...
odbierzemy mu ją.
To niejasne.
Co jest niejasne?
To, że georadar coś wykrył, nie znaczy, że są tam fundamenty.
Potrzebujemy więcej dowodów.
Potrzebujemy jego niezachwianej wiary.
Nie możemy rozpocząć wykopalisk tylko na bazie jego ekscytacji.
Potrzebujemy czegoś namacalnego.
A po co nam wykopaliska w krypcie?
Ta krypta ma ukryte przejście...
Do paryskich katakumb.
Aż 300 kilometrów tuneli 20 metrów pod ziemią.
Prowadzą do każdego miejsca w mieście.
My
chcemy dotrzeć dokładnie...
tu.
To 45 metrów od krypty.
Każda arystokratyczna rodzina w Europie wyśle tam swoje klejnoty,
a wujek Berlin je zgarnie.
Co tam jest? Skarbiec banku?
- Nie. - Muzeum?
Nie.
Jeden z najważniejszych domów aukcyjnych w Paryżu.
Jest tylko jeden problem.
Jaki?
Klejnoty nie zostaną wysłane naraz.
Będą powoli napływać z 34 miast.
To jak mamy je ukraść w jedno popołudnie?
Dowiemy się, kiedy będzie ostatnia dostawa. Po to tu jesteśmy.
W tym hotelu.
Dyrektor domu aukcyjnego, pan Polignac, mieszka naprzeciwko.
Tylko on zna dokładną datę.
- Zrobisz coś innego z włosami? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
Musimy się ubrać jak na wesele?
Wiele złodziei ma głupi zwyczaj ubierania się jak złodzieje
albo w coś wygodnego.
Jak ludzie noszący dresy w samolocie.
Ale jeśli chcesz otworzyć drzwi w luksusowej paryskiej kamienicy,
musisz być ubrana na galowo.
Nie sądzicie?
Macie ciasto. Nikt nie uzna was za złodziei.
Masz wstążkę?
Roi.
Zaskoczy cię to, co ci powiem. Nawet w miłości są granice.
Zauważyłem, jak ci oczy błyszczały, gdy patrzyłeś na Cameron.
Wcale nie.
Ona patrzyła. Ja odwróciłem wzrok.
Świetnie. Ona na ciebie patrzy, ty odwracasz wzrok. Zrozumiałeś.
Ta dziewczyna ma za sobą litanię dramatów. Teraz nie będziemy o tym mówić.
Ale jednym z tych dramatów był pobyt na oddziale psychiatrycznym.
Ja słabo odgrywam ojca,
więc ty to zrobisz.
Zaopiekuj się nią.
Ale nie patrz na jej tatuaże
i zachowaj przezorny, pełen szacunku dystans.
Rozumiesz, o co mi chodzi?
Tak jest.
Świetnie.
Uwaga.
Wychodzą z domu.
Musimy się spieszyć.
Jedź za nimi, żeby nas nie zaskoczyli.
Wyglądacie sztywno.
Jesteście parą, która idzie do znajomych, a nie do kostnicy.
Opierasz się na mnie. Nie sięgam.
Kryję cię. Idą dwie osoby.
Nie sięgam.
Próbuję wsadzić wytrych do 11-milimetrowej dziury.
Co ty odwalasz?
Może teraz sięgniesz.
Otwarte.
Twoja kolej, Keila.
Sprawdź schody, Roi.
Są trzy zamki.
Uwaga. Sąsiad wchodzi na klatkę.
Szybko!
Tutaj.
Już.
Pierwszy.
Drugi.
Cameron.
Kod to 6578.
Otwarte.
Masz sygnał?
Mam cię.
Dobra. Masz?
Mam.
Okej.
Mamy 12 kamer. Wychodźcie.
Idziemy.
Ukryj się.
Kurwa. Ktoś idzie.
Alarm.
Quentin!
Chodź, Milo.
Poszukamy Quentina. Quentin! Gdzie jesteś?
Spokojnie.
Tu jesteś. Masz. Chcesz się pobawić?
Chodź tu. Milo!
- Spadaj. - Do mnie. Idziemy.
Chodź.
Do mnie.
Chodź tu.
Chodź. Idziemy.
Poszedł.
Co to za buty, muszkieterko?
Koleś jest na ulicy. Możecie wyjść.
Możemy pogadać?
- Jasne. Wejdź. - Nie. Wolę tu zostać.
- Słucham. - Nie chciałem tego mówić przy innych.
Gdy otwierałem zamek i złapałaś mnie za tyłek,
przekroczyłaś granicę.
Nie mam nic do ciebie. Nie o to chodzi.
Po prostu wolę mieć z tobą profesjonalną relację.
Była profesjonalna. Pomogłam ci otworzyć zamek.
Ale spokojnie, rozumiem. Au revoir.
I widziałem w lustrze, że na mnie patrzyłaś.
To było dziwne, nie?
Próbowałam zapamiętać sugestywny obraz.
Czasem budzę się w nocy
i masturbuję się,
żeby móc zasnąć.
Są na to tabletki u zielarza.
Tak?
Na bezsenność.
Super. Zapamiętam sobie.
Coś jeszcze?
Żeby nie było nieporozumień.
Jakich?
Próby stworzenia związku lub założenia, że moglibyśmy go stworzyć.
Jasne.
Mój ostatni związek
był moim pierwszym.
Jak patrzę na facetów, z którymi sypiam, widzę tylko ich datę ważności.
Tu, na czole.
25 października.
Nie martw się. Nie będzie nieporozumień.
- Więc wszystko jasne. - Jasne.
Może skoczysz na dół po shake’a?
Wyglądasz tak elegancko w tych okularkach.
To zerówki.
Dobrze w nich wyglądam.
- Berlin mi je dał. - Berlin.
Przyjaźnimy się od dawna. Jestem jego porucznikiem.
Robisz wszystko, co ci każe?
Kazał ci wyjaśnić sprawę ze mną?
Jesteś taki posłuszny.
Tak. I poprosił mnie o coś jeszcze. Żebym był twoją niańką.
Bo podobno masz nie po kolei w głowie.
Więc zachowuj się. Dobra?
Bo nie dostaniesz shake’a.
Dobranoc, panie poruczniku.
Coś nowego?
Śpią. Dlaczego wstałeś?
Nie mogę spać.
Odzywała się?
Wysłała mi adres prawnika i numer konta.
Trzeci rozwód jest trudniejszy niż pierwszy.
Skup się na pozytywach.
Może to musiało się skończyć, bo nie było dobre.
Jestem z żoną od 24 lat.
Przed nią miałem dwie gówniane relacje.
- Na miłość życia trzeba zaczekać. - Nie mów tak, proszę.
„Miłość życia” to bujda.
Przykro mi, że ci to mówię, ale...
miłość zanika.
Ma sens tylko na początku.
Wtedy jest wspaniale.
Każda piosenka kojarzy ci się z nią.
Nie możesz się powstrzymać i opowiadasz jej wszystko przy kolacji,
nie przestając się uśmiechać.
Nie. Miłość to to, co jest później.
Gdy skończy się zauroczenie.
Gdy możecie siedzieć w ciszy przy kolacji, bo czujecie spokój.
I potraficie czytać sobie w myślach.
Jak możesz kochać kogoś, kogo nie znasz?
Nie znałem zbyt dobrze trzeciej żony.
Moje trzecie małżeństwo było piekłem. Nie dlatego czuję się chujowo.
Przyjechaliśmy do Paryża, żebym nacieszył się wolnością.
Ale...
Ale smutno jest spać samemu w tak dużym łóżku.
Bez żadnych planów,
bez kogoś,
o kim mógłbym myśleć
obsesyjnie.
Energia miłości.
Tego mi brakuje.
Prześpij się. Ja zostanę.
Zdrzemnę się w twoim łóżku.
- Dlaczego w moim łóżku? - A co?
To, że ludzkie ciała nie przestają wydzielać toksyn.
Woskowina, naskórek, zapach, pot.
- Włosy! - Od kiedy jesteś taki wrażliwy?
Mamy się dzielić łóżkami w pięciogwiazdkowym hotelu?
Wal się. Prześpię się kilka godzin i wrócę.
CHARLES DUPOND O RAJU
ANTOLOGIA POEZJI VINICIUSA
Chciałabym, żebyście posłuchali, jak śpiewa moja przyjaciółka.
Camille.
Podajcie jej gitarę.
To mój pies.
W tamtej chwili,
po wielu bezsennych nocach...
zasnąłem.
Dociśnijmy.
Dobra. Podaj mi gumowy młotek.
Co robisz?
Nic.
Widziałam.
- Nie lubisz, jak ktoś patrzy ci na tyłek? - Nie. To obleśne.
Ja lubię, jak ludzie na mnie patrzą, gdy rozbieram się na plaży.
To nie jest obleśne. Wiesz, co jest obleśne?
Jak ktoś zdejmie koszulkę i wyskoczy mu owłosiony bęben.
Zdradzę ci sekret.
Jak wychodzę z domu, smaruję całe ciało oliwką.
Jeśli będę musiał się rozebrać na plaży, będę cały lśniący.
Pewnie dzięki temu zaliczasz dużo lasek.
A co, seksu też nie lubisz?
Co? Pytasz, jakby to było jakieś hobby.
Jak łowienie albo tenis.
To rzeczy, które się lubi albo nie.
Ja uwielbiam seks.
Zwłaszcza na początku, bo wtedy...
odkrywasz to, tamto, różne rzeczy.
Co znaczy „to” i „tamto”?
Jak facet poznaje dziewczynę, to wyobraża sobie rzeczy. To nieuniknione.
Wtedy odkrywa, na jaki kolor maluje paznokcie u stóp,
jaką nosi bieliznę, czy się goli.
Goście tacy jak ty są zagrożonym gatunkiem.
Nie zauważyłeś, że już nikt nie rzuca sprośnych tekstów?
Już się nie mówi: „Ale jędrna dupeczka”.
Dobrze. Już nic nie mówię. Zamykam dziób.
Już.
Myślałeś o mnie w ten sposób?
Jak mówiłem, gdy facet poznaje dziewczynę, to sobie wyobraża rzeczy.
Co sobie o mnie wyobrażałeś?
Nosisz białą, bawełnianą bieliznę, trochę sportową. Nie golisz się.
Dobra, koniec tematu.
Co jest?
Powiedziałem coś nie tak? To nic, jeśli masz busz. Ja to lubię.
Zawsze rzucasz takie teksty.
O seksie, włosach i bieliźnie.
Nigdy się nie zrozumiemy. Jesteś płytki. Załóż kask.
- Zakopaliście go? - Tak.
Dobrze.
Roi, Cameron, oznaczymy ten obszar, jakbyśmy już tu kopali.
Dzień dobry!
Damián.
Jest 12. Gdzie byłeś?
Zaspałem.
Poznałem w nocy kobietę.
W barze pełnym dymu i ludzi, którzy nie chcieli wracać do domów.
Ona weszła na scenę, żeby zaśpiewać. Z psem.
Chciałem zamieszkać wśród tych ludzi. Chciałem być tym psem.
Mam prośbę. Musisz iść ze mną.
- Z tobą? - Tak. Żeby z nią porozmawiać.
Znasz to uczucie, kiedy jesteś kimś tak zafascynowany,
że musisz wiedzieć wszystko: kim jest, jak mówi...
Ale się śmiała. Szkoda, że nie widziałeś jej śmiechu.
Taki świetlisty!
Wróciłem wczoraj do pokoju, ale cię nie było.
Pani Polignac też nie było w domu, na żadnej z kamer.
I tak się zastanawiam... To może zabrzmieć absurdalnie.
Ale czy ta fascynująca kobieta to nie żona Polignaca?
Tak, to ona. Ale co ma jedno do drugiego?
Jesteśmy w środku akcji. Robimy tu cholerne wykopaliska.
Zrzucimy księdzu na głowę młoty hydrauliczne i roboty gąsienicowe.
A ty chcesz iść na kawkę z żoną typa, którego chcemy okraść?
Masz rację.
Tak bardzo chcę poznać kogoś, że naraziłem plan na niebezpieczeństwo.
Naraziłem was.
Andrés, na świecie są cztery miliardy kobiet.
Nie musisz komplikować spraw z żoną typa, którego okradamy.
Ksiądz idzie.
Doktorze, coś tu jest.
Sygnał jest silny.
To przedmiot z brązu.
To kielich!
Wygląda na bizantyjski, prawda?
Potrzebujemy więcej czasu, ojcze.
Co najmniej trzech tygodni. I musimy sprowadzić sprzęt.
Załatwię pozwolenie, żebyście mogli parkować furgonetki.
Na co tu czekamy?
Widziałeś kiedyś kobietę w metrze albo w pociągu
i czułeś, że chcesz wiedzieć o niej więcej?
Tak, oczywiście.
Mnie przydarzyło się to wczoraj w tym barze.
Czekam, aż wróci, żeby zacząć z nią rozmowę.
Dwie minuty. Tylko tyle.
Dwie minuty? Lepsza byłaby godzina. Można poznać się lepiej przy kawie.
Właśnie w tym rzecz. Dwie minuty.
Gdy jesteś kimś zafascynowany, zaczynasz mieć obsesję.
A wtedy masz przejebane, bo stajesz się słaby.
Zamieniasz się w kolejnego śliniącego się głupca,
który próbuje ją rozśmieszyć i żebrze o randkę.
Trzeba robić odwrotnie.
- Czyli jak? - Stosując taktykę wojskową.
Zwiad, atak, ucieczka.
Zbliżyć się, nawiązać krótką rozmowę i oddalić się.
Zaskoczyć ją byciem pierwszym mężczyzną od lat,
który nie myśli tylko o kochaniu się z nią.
Rozumiem. Inteligentna taktyka.
Już idzie.
Wejdź i przywitaj się ze mną, jakbyśmy się nie widzieli od lat.
Za dokładnie dwie minuty.
Książka! Daj mi książkę.
Dziękuję, Bastian.
Chciałabyś croissanta i sok pomarańczowy?
- Tak, poproszę. - Dobrze.
Dziękuję.
Dzień dobry.
- Co podać? - Kawę z mlekiem.
- Dobrze. - Dziękuję.
Przepraszam.
Pani Camille?
Tak. Znamy się?
Nie.
- Dziękuję. - Jestem w Paryżu na wakacjach.
Nazywam się Simón.
Wczoraj miałem przyjemność usłyszeć pani śpiew.
Byłem pod wrażeniem.
Mówię po hiszpańsku. Jestem Meksykanką.
Camila.
Tutaj mówią na mnie Camille. Mieszkam w Paryżu od ośmiu lat.
Dziękuję za komplement, ale żadna ze mnie piosenkarka.
CHARLES DUPOND O RAJU
Lubi pan Duponda?
Też go pani lubi?
Ciężko się go czyta.
Jest nudziarzem!
Prawda?
Noszę ją ze sobą, żeby szybciej skończyć. A nuż ją zgubię.
- Mógł pan podejść wczoraj. - Nie chciałem przeszkadzać.
Gdy pani śpiewała,
nie mogłem przestać myśleć, co mogłoby być na pani playliście.
Wymyśliłem jakieś 20 czy 30 piosenek.
Nie mam Spotify’a, ale mam kilka płyt.
Proszę spróbować. Może pan trafi.
Spróbuję zgadnąć dwóch artystów.
Jeśli trafię, musi mnie pani zabrać w jakieś wyjątkowe dla pani miejsce.
Na „V”.
Vanessa Paradis.
I Vinicius de Moraes.
Bardzo dobrze!
Teraz mam dla pani dobrą wiadomość.
Nie musi mnie pani nigdzie zabierać. Umówiłem się z przyjacielem...
Właśnie przyszedł.
Kopę lat. Jak się masz?
Kopę lat!
- Jak się masz? - Dobrze.
Może wpadnę któregoś dnia i uda mi się jeszcze pani posłuchać.
- Dobrze. Enchantée. - Enchanté.
- Miłego pobytu w Paryżu. - Dziękuję. Uwielbiam Paryż.
Spokojnie. Chodź tutaj.
Teraz tu usiądziemy.
Blisko drzwi.
Zobaczymy, czy udało się zasiać ziarno zainteresowania.
- Skąd będziemy wiedzieć? - To proste.
Jeśli spojrzy na nas albo się uśmiechnie,
to wyszło dobrze.
Ale nie patrz na nią.
- Opowiedz mi coś. Jak tam twoja babcia? - Moja babcia?
Idzie. Mów do mnie.
Babcia ma się dobrze. Jest w domu, jak zawsze.
Jak ją odwiedzamy...
Kurwa.
Co się stało?
Nawet nie spojrzała.
Na pewno pan o tym wie, ale ta kobieta to żona pana Polignaca.
Może to się stało. Ma męża.
Nie.
Nie poświęciłem jej uwagi.
Nie straciłem dla niej głowy jak wszyscy inni mężczyźni.
Może jest taką egocentryczką, że pomyślała, że jesteśmy gejami.
Widziała, co odwaliłeś. Zachowałeś się, jakbyś zobaczył Madonnę.
Mieliśmy być starymi przyjaciółmi.
O co chodziło z tymi trzema całusami?
Tak się tu witają.
Czy my jesteśmy Francuzami? To dziwne, gdy dwóch Hiszpanów się obcałowuje!
- Jasne. - Zasialiśmy pluton.
Zniszczyliśmy tę relację.
Zostawił pan książkę przy barze.
Wyglądam, jakbym lubił Duponda?
Oznacz tunele. Niektórzy ludzie nigdy z nich nie wyszli.
SZCZĄTKI Z CMENTARZA NIEWINIĄTEK PRZENIESIONE W KWIETNIU 1786 R.
Tędy.
Tędy?
Nie.
Tędy.
To...
dokładnie tutaj.
Wykopiemy 14-metrowy tunel pod kątem 27 stopni,
żeby dostać się do muru oporowego w piwnicy domu aukcyjnego.
Musimy kopać zgodnie z kierunkiem lasera.
WYKŁAD NA SORBONIE
Tak?
Spóźnię się, kochanie.
Weź moje ubrania i znieś je na dół, bo spóźnimy się na koncert.
Jaki koncert?
Mówiłam ci trzy dni temu.
Przepraszam, zapomniałem. Mam kolację we włoskiej ambasadzie za 30 minut.
To dla mnie ważne. Grają moi przyjaciele.
Awantura w domu Francuzów.
Zapomniał o wyjściu do Opéry. Jest zła.
Nigdy cię o nic nie proszę. Chodzę na twoje imprezy.
Słońce, nie mogę teraz zmienić protokołu.
Mogłaś mi przypomnieć o tym rano.
Ja mam ci przypominać, co mi obiecałeś?
Nieważne. Pójdę sama na koncert.
Ma mu przypominać o jego planach? Imbecyl!
Potrzebuję smokingu.
Dokąd pan idzie?
Do opery.
Leć na korytarz, wyczyść mi buty. Szybko.
Profesorze?
Tak, ojcze?
Przyniosłem wam coś do picia i jedzenia.
Nie trzeba było.
Poza tym mam prośbę.
Da mi pan kielich?
Kielich?
A po co?
Jadę do Hiszpanii i pomyślałem, że wpadnę na wasz uniwersytet
i pokażę kielich rektorowi.
Nie przekazujemy informacji o wykopaliskach na tak wczesnym etapie.
Mamy swoje powody, ale głównie chodzi o bezpieczeństwo.
Ale rektor musi wiedzieć.
To słuszne.
Jak może nie wiedzieć, że znaleźliśmy kielich z IV wieku
i prawdopodobnie najstarszy kościół w Paryżu?
To nie jest właściwy moment.
Rozumiem, że sami chcecie mu powiedzieć,
ale to mój kościół i to ja mu o tym powiem.
Gdzie jest kielich?
Dlaczego nie może wziąć kielicha?
To jego kościół.
To jego kielich.
Weźmie go.
UWAGA, ZŁY PIES
Dziękuję, profesorze.
Idę spakować walizkę. Mam lot o 8.30.
Do widzenia!
- Damián? - Ksiądz wziął kielich.
Pokaże go służbom celnym i rektorowi.
Za 12 godzin ujawnią nasz szwindel i będzie tu policja.
Skok, który planowaliśmy miesiącami bez snu i w euforii,
miała obrócić wniwecz próżność księdza.
Powinienem mu przypomnieć, że pycha to grzech główny
i że ceną za to przewinienie jest piekło.
Ale ona była po drugiej stronie ulicy. Nieświadoma, że na mnie czeka.
Że razem moglibyśmy stworzyć najlepszą historię miłosną.
Gwiazdy nam sprzyjały. Dały nam szansę, bym to ja mógł jej towarzyszyć w operze.
Byłem na rozdrożu. Musiałem wybrać jedną z rzeczy, które napędzają świat.
Pieniądze czy miłość.
Słuchaj, Roi.
Musimy przejąć ten kielich.
Rób, co musisz, żeby go odzyskać.
Nawet gdybyś miał powiesić księdza w kiblu.
Nie wracaj bez kielicha.
Miłość może się kończyć albo zanikać.
Ale tylko dla niej warto żyć.
Camille!
DOM Z PAPIERU BERLIN
Napisy: Sylwia Szymańska