LEE SI-AN
CHUNG YOU-JIN
KIM MIN-SEOL
BAE JI-YEON
KIM HYE-JIN
KIM A-RIN
PARK HAE-LIN
KIM TE-HWAN
KOOK DONG-HO
JANG THEO
KIM JEONG-SU
YUK JUN-SEO
AN JONG-HOON
PIEKŁO SINGLI
Kto to?
Kto jest pierwszy?
Ty, co tam?
Boże…
„Ty, co tam?”
Ty, co tam?
Boże…
Nie mogę z ciebie.
Jun-seo pierwszy raz przyszedł po mnie do pokoju.
Chodźmy.
Dokąd?
Na zewnątrz.
Ale gdzie?
Znam fajne miejsce.
Śmiesznie, że tak zapukał.
Na koniec wszyscy się spieszą.
Rany.
Jedno pytanko, a serce znów jej mocniej bije.
Tym razem miał miły ton.
Mimo tego „ty”.
Ale ona się zaśmiała.
Tak.
- Była zachwycona. - Ale jest remis?
Tak myślę.
A może nie.
Jun-seo może prowadzić.
60 do 40.
Nieźle.
Jun-seo 60%, a Jeong-su 40%.
Sześćdziesiąt?
Jun-seo poszedł chyba pogadać z Si-an.
Dużo rozmyślał.
- Co? - Był zamyślony.
Nic dziwnego.
Wczoraj chyba podjął decyzję.
- Wczoraj? - Głównie.
Myślę, że się zdecydował.
Nie może tak myśleć.
To nie czas, żeby się poddać.
Co w ciebie wstąpiło?
- We mnie? - Przyszedłeś po mnie.
Dawno tego nie robiłem. A może nawet nigdy.
Zaskoczyłeś mnie.
Serio?
Miało być dziś wspaniale.
Co zrobiłeś? Czemu się dziś tak uśmiechasz?
Skąd taki uśmiech?
Bo miło cię widzieć.
- Wczoraj… - Co robiłeś?
Wczoraj…
Wiedziałem, że mnie nie wybierzesz.
Wiedziałeś?
Czułem, że weźmiesz innego.
Ale…
Gdy to się stało…
To mnie zabolało.
To wszystko mnie zaskoczyło.
To, co czuję.
Moje emocje.
Dużo razy byłem w Raju, więc nie żałuję wczoraj.
Ale wczoraj niebo w Piekle wyglądało naprawdę pięknie.
Więc…
Szkoda, że nie mogliśmy razem go oglądać.
Kurde.
- Co z tobą? - Co?
To koniec!
„Serio to powiedział?”
To pewnie pomyślała.
To jej spojrzenie.
To było urocze.
Kurde.
Co z tobą?
Mówię, jak było.
Nie rozmawialiśmy z nikim sam na sam.
Siedzieliśmy razem na zewnątrz.
I szybko poszliśmy spać, koło 23.
To wcześnie.
Wyspałem się,
więc dziś mi lepiej.
- Tak? - Tak.
To dobrze.
Tak właśnie było.
Byliśmy razem w Raju dwa razy.
Myślałem o tym,
jak się zachowałem za drugim razem.
„Już postanowiłem”.
Tak pomyślałem przed snem.
Wszystko już wiesz?
Tak.
Powiedziałem to Min-seol.
Zrobiłem to.
Rozumiem.
Zrobiłem, co trzeba.
- Owszem. - Zamknąłem sprawy.
I wyraźnie pokazałem, co czuję.
Nie chcę się skupiać na niczym innym.
To zostało ci być bardziej uroczym.
Jasne.
Postaram się.
Bądź łagodniejszy.
Wystarczy nieco więcej słodyczy.
I mów mi po imieniu.
Si-an.
Muszę poćwiczyć.
- Nie „Ty, Si-an”. - Bez „ty”.
To nie moje imię.
Tylko Si-an.
Dobra.
Chce się zmienić.
Ujarzmiła bestię.
Nie wierzę, że to ostatni dzień.
Jakimś trafem
aż tyle razy byliśmy w Raju.
I spędziliśmy dużo czasu razem.
Nie żałuję tego.
Często byliśmy razem.
Owszem.
To, co czułam…
Gdy rozmawialiśmy podczas pierwszego pobytu w Raju,
wyrzuciłam to z siebie.
Uczucia, które dusiłam w środku.
Byłem wtedy
na skraju łez.
Powiedziałeś o tym.
I mnie przytuliłeś.
DZIEŃ 6 RAJ
Wszystko dobrze?
- Przepraszam. - Spoko.
- Wybacz. - To nic.
To boli.
Ucieszyłam się.
Wypłakałam się
i mi ulżyło.
Uleciało ze mnie.
- O tak? - Wszystko ze mnie uleciało.
Nie mam co powiedzieć.
Co?
Nie musisz nic mówić.
- Nic już nam tam nie zostało. - Co?
Nic nie musisz.
Możesz po prostu tu zostać.
Nigdy wcześniej taki nie był.
Stara się.
Owszem.
Jun-seo stał się słodki.
- Ale zmiana. - Nie do przebicia.
Owszem.
- Teraz ma z 70 czy 80 procent. - Tak.
Ale z Si-an nigdy nie wiadomo.
Pewną stronę siebie pokazuje tylko Jun-seo.
- Zgadza się. - Owszem.
Uśmiechnęła się tak szeroko, gdy do niej przyszedł.
Miała emocje wypisane na twarzy.
Z Jeong-su
są jak stara para.
Ale z Jun-seo
jest jak na początku związku.
Największa różnica między nimi jest taka,
że Si-an nie oczekuje nic od Jeong-su.
Ale od Jun-seo tak.
„Rób to, rób tamto”.
Prosiła, żeby był milszy.
Już sporo od niego oczekuje.
To się czuje.
Si-an ciągnie do Jun-seo.
Gdyby była pewna Jeong-su,
słowa Jun-seo by jej tak nie poruszyły
ani nie patrzyłaby na niego maślanym wzrokiem.
Właśnie. A nie mówiłem?
Nie chcę już nic mówić.
Będę tylko oglądać.
- Cicho. - Oglądajmy.
- Nie znasz się. - Żadnych przepowiedni.
A-rin?
Długo jeszcze?
Pięć minut. Albo trzy.
- Dwie minuty. - Dwie?
A ten co?
„A ten co?”
Jest zadowolona.
Chodźmy.
Jak wyglądam? Tropikalnie?
Jak drink.
Jak drink?
Owocowy.
Usiądziemy tam?
Założyłem okulary.
Korekcyjne?
Blokują niebieskie światło.
Tutaj nie ma niebieskiego światła.
Chciałeś być stylowy?
Co ty gadasz? Stylowy? Proszę cię.
- Pasują ci. - Co wczoraj robiłaś?
Wczoraj?
Chwaliłam się, że będzie fajnie.
Ale nie było.
Nie miałam z kim gadać.
Obserwowałam tylko Jun-seo i Min-seol.
Chciałaś się pobawić, a był niewypał.
Owszem.
W Raju zastanawiałem się, co robicie w Piekle,
jakie zdjęcia robiliście.
Myślałeś o tym?
Piekło coś cię bardzo interesuje.
Bo ty tu byłaś.
No to dobrze, że cię interesuje.
Wczoraj w Raju było nieco inaczej.
Wiem. Byłam zazdrosna.
- Nie musisz. - Czemu?
- Podobno byliście w izakai. - Tak.
I na kręglach.
- Tak. - Właśnie.
Nic specjalnego.
My nie mieliśmy takich atrakcji.
Kręgle były dość nudne.
Ze mną byłyby fajne.
To by wiele zmieniło.
Urocze.
Od razu pojechaliśmy do izakai.
Zjedliśmy kolację.
Potem wypiliśmy herbatę.
I pojedliśmy owoce.
Trochę porozmawialiśmy, umyliśmy się i poszliśmy spać.
Znowu opisujesz mi cały harmonogram.
No cóż…
Mówię ci, jak było.
Nic specjalnego.
Jasne.
- Co? - Co?
Czemu się śmiejesz?
To zabawne.
- Czemu się śmiejesz? - A ty?
Przestań, bo mnie rozśmieszasz.
- Ty zaczęłaś. - Nie ja, ty.
Czemu ciągle się śmiejesz?
- Co się tak cieszą? - Po prostu.
Są szczęśliwi.
Są blisko.
Nie masz kolczyków.
Nie zdążyłam założyć.
Nie miałaś czasu?
Dałeś mi dwie minuty. Więc wyszłam po minucie.
- Wybiorę ci. - Tak?
Jakie są opcje?
Te liście.
Gdy teraz patrzę na ciebie z boku,
widzę, że masz duże kolczyki.
I hałasują.
Zauważyłem je…
- Są wielkie. - Wyglądają na ciężkie.
Pasują do ciebie.
Dziękuję.
Te liście.
- Nie liście. - Nie?
Załóż te, które wybiorę.
Nie zabrałam dużo biżuterii.
To wszystko.
W tym dobrze wyglądasz.
- Z tym lepiej, nie? - Tak, i…
Załóż te.
Te pasują.
Nie to.
Te…
- Te mnie przerażają. - Nie znosisz ich.
Przerażają mnie.
- Są straszne. - Przyłożę do uszu.
Może nie będą takie złe.
- Pokaż. - I jak?
Przerażające. Nie zakładaj.
Są straszne.
- Weź te. - Nie.
Założę to, co chcę.
Tak? No dobrze.
To czemu mnie tu…
Tego nie chcę, za duże.
- „Tak? No dobrze”. - „To czemu mnie tu…”
To fajne.
- Pasuje ci. - Pomóż mi.
- Nigdy tego nie robiłem. - Mam za długie paznokcie.
Postaraj się. Albo poproszę kogoś innego.
Tak dobrze?
- Dobrze. - Chodźmy.
Dobrze.
Czemu spytałaś mnie o zdanie?
Co?
To prawdziwa randka.
Tak.
Randka w Piekle.
Są pewną parą.
Owszem.
Aż się uśmiecham na ich widok.
Puk, puk.
- Co robisz? - Co?
Chodź ze mną.
Dobra.
Zrobimy sobie zdjęcie?
Dobra.
Ładna pogoda.
Bardzo.
Nie było okazji zrobić.
Zrobię ci ładne zdjęcie.
Ja mogę wam zrobić.
Serio? Byłoby super.
Dobra… Wcześniej staliście lepiej.
Dobrze.
Przewodnik.
- Skąd się wziął? - Przewodnik!
Odliczaj.
Dobra, robię.
Raz, dwa.
Jeszcze jedno.
Uśmiech. Raz, dwa.
- Ostatnie. - Za szybko.
Jakieś zabawne.
Dobra.
Co zrobisz?
Ładnie razem wyglądają.
Serio.
Pokaż.
Czuję, że mnie ochrzanisz.
Jong-hoon zrobił fotki i uciekł.
Serio, przewodnik.
- Kiedy? Nie zauważyłam. - Znikł.
Pokaż.
Czuję, że mnie ochrzanisz.
Nie zrobiłeś głupiej miny, co?
To moja głupia mina.
Hej!
Próbowałem!
Chciałem zrobić minę.
- Weź. - Nie wiedziałem, że zaszalałaś.
Trzeba było mnie uprzedzić.
Co to ma być?
Bo nagle zaczęłaś się wygłupiać.
Zatrzymam to.
Nie.
Wyszły super.
Nawet z głupią miną jesteś idealna.
Wyglądasz jak na sesji.
Czekaj.
Dobrze.
- Idzie. - Idzie.
Będziesz piękna.
Jesteś zmęczony? Bo taki się wydajesz.
Wyglądam tak?
Jesteś zmęczony?
Stary jest zmęczony.
Stary jest…
Stary jest zmęczony.
To ci się podoba.
Aż się śmiejesz.
Nie wierzę, że to ostatni dzień.
No nie?
To relaksujące.
Tak…
Czuję się jak we śnie.
Tak?
Czas szybko minął.
Jaki jest obecny wynik?
- „Obecny wynik!” - No…
Obecnie prowadzi…
zdecydowanie Yuk Jun-seo.
Zgadzam się.
Si-an wygląda na zadowoloną, dobrze się bawi.
Ale jej serce jest gdzieś indziej.
Tak to widzę.
Jest zbyt swobodna.
Czemu tak wzdychasz?
Jakieś problemy w domu?
Da-hee od początku
- ma słabość do Jeong-su. - Tak.
Czemu miałaby wybrać Jeong-su?
Bo gdy była z Jeong-su,
było widać, że czasem myśli o czymś innym.
Serce ciągnie ją ku Jun-seo,
ale myślę, że i tak skończy z Jeong-su.
Serio?
Jesteś taka…
Nie zmieniasz zdania.
Nie chodzi o nasz wybór, nie?
- Nie. - Jest uparta jak Dong-ho.
Myślę, że wybierze kogoś bardziej stabilnego i pewnego.
Ale to Si-an, więc pewności nie ma.
Więc mimo że czuje więcej
do Yuk Jun-seo…
Może patrzeć długoterminowo.
- I wybrać komfortową opcję? - Tak.
Nie wiadomo.
Myślę, że Si-an wybierze Jun-seo.
- Tak? - Ja myślałam, że Jeong-su.
Tak, Jeong-su.
- Czemu? - Nie masz pojęcia.
Tak nagle? Ale nie mieszkam w pokoju z Si-an.
U nas też o tym nie gadałyśmy.
Czemu nagle Jeong-su?
Nie nagle.
Byli na początku w Raju.
Mówiła, że ją zauroczył.
I że masował jej rękę.
- Nie zapomniała tego. - Ale…
Aż do teraz?
Mówiła nam o tym.
Zabrała go do Raju, żeby to sprawdzić.
Chcę wybrać Jun-seo. Myślicie, że on mnie wybierze?
- Ona słyszy to, co chce. - Rany!
- Jest urocza. - Chce w to wierzyć.
Rany, Min-seol.
Chcę wybrać Jun-seo. Myślicie, że on mnie wybierze?
Wybierze mnie?
Mam iść z nim pogadać?
Najlepiej wyrazić się jasno.
Nie wiem, co czują,
ale mówili, że gdyby było więcej czasu…
Co robisz?
A-rin, chodźmy.
- Dokąd? - Nie możecie!
- Chcę pogadać. - Jesteś okropny.
- Okropny. - Jest mój.
- Nie gadałem dużo z Dong-ho. - Dobra.
Pogadajmy wszyscy tutaj.
Idę pogadać z A-rin.
Mogę tu usiąść?
Możesz.
To nasze łóżka.
Dobrze wczoraj spałeś?
Świetnie. Padłem jak kłoda.
- Wczoraj było mega cicho, nie? - Tak.
Chodziłam na paluszkach.
Serio? Wybacz.
Wyglądałeś na złego, gdy myliśmy naczynia.
Nie mogłam zagadać.
Na złego?
Bardzo nie chciałeś zmywać ze mną naczyń.
Niby dlaczego?
Nie wiem, było to widać.
- Wcale nie. - Serio?
Po prostu
miałem wtedy jeszcze mętlik w głowie.
To dlatego.
Teraz masz już jasność?
- Tak. - To dobrze.
Nie obchodzi mnie wynik.
Ale chcę zrobić to, co czuję.
- No nie? - Ja też.
Zrobię tak samo.
- To najlepsze rozwiązanie. - Tak.
Napijmy się dzisiaj.
No nie mogę.
- Traktujesz mnie jak młodszą siostrę! - Co?
Serio…
- Oszalałeś? - Co?
Dobra, napijmy się.
To twój look na dziś?
- Niewinny. - Wstań.
Pokaż się.
Ładnie.
Może być?
Nie masz biżuterii?
- Mam. - Czegoś brakuje.
Załóż naszyjnik.
„Załóż naszyjnik!”
Mam jakieś, ale nie wiem, który wziąć.
Wybierz.
- Nie ten. - Pokaż.
Jeden z tych.
To będzie biżuteria wybrana przez kogoś, kto nic do niej nie czuje.
- Po co? - Ona czuje coś do niego.
- Tak. - Tak?
- Dla Min-seol… - To smutne.
Jej się podoba.
Tak?
Z jej perspektywy tak.
- Bez przesady, nie? - Coś takiego.
- To? - Tak, to.
Dobra.
- Dobrze? - Nieźle.
Załóż mi.
- Ja? - Mam długie paznokcie.
Ale z tobą kłopot.
Pomóż mi.
Nie dam rady.
Pokaż.
Nie za ciasno.
Trochę poluzuję.
Dziękuję.
Chcę zobaczyć.
Mocno się opaliłaś.
Owszem, widać.
- Nieźle, co? - Pasuje.
Jun-seo na bank wybierze Si-an.
Rany, ale…
Jun-seo jest dziwny. Ciągle…
Zwodzi mnie. To mnie doprowadza do szału.
Flirtuje ze mną. I założył mi naszyjnik.
Mimo że czuje coś do innej,
nadal ze mną flirtuje.
W ogóle jej nie zwodził.
- Nic nie zrobił. - Okropny jesteś.
Ale serio.
Wiem, czemu tak pomyślała.
Jun-seo z nią flirtował?
- Nie. - Nie flirtował.
Zawsze czuł się przy niej swobodnie.
Ale ona
odbiera to jako flirt.
A Jun-seo przyszedł tylko pogadać.
- Bo się nudził. - Owszem.
Wybrał jej naszyjnik,
bo go o to poprosiła.
A gdy miał jej go założyć, to zaczął narzekać.
Racja.
Gdy się to obejrzy, widać, że z nią nie flirtował.
Min-seol widzi to, co chce widzieć.
Gdy rozmawia z innymi kobietami…
Gdy pyta ich: „No nie?”, ma nadzieję usłyszeć to, co chce.
Zakochani ludzie często wierzą w to, w co chcą wierzyć.
Wszystkiemu przypisują znaczenie.
Tak to wygląda.
- Pogadamy na osobności? - Dobra.
Smutno, że to już koniec.
Niewiele zostało.
Czas minął szybciej, niż myślałam.
Na początku dni wydawały mi się długie.
Aż się niepokoiłam.
- Ale szybko minęło. - Zgadzam się.
Zwłaszcza po tym, jak dwa razy byliśmy w Raju.
Jasne.
Żałujesz czegoś podczas tego programu?
Że przegrałem grę i pierwszego dnia zostałem w Piekle.
- Serio? - Tak.
Zawsze
chcę być najlepszy w życiu…
Więc tutaj musiałem zmierzyć się z przegraną.
To nie było łatwe pierwszego dnia.
Co to znaczy być najlepszym w życiu?
Biznes. Sukces.
- O to chodziło? - Podbój.
Czasem jest za bardzo w swoim świecie.
Za dużo myśli o sobie.
Czekoladowe monety.
Chciałem wszystkie dać tobie.
- Naprawdę? - Tak.
- Wiesz, komu ja dałam? - Nie.
- Nie jesteś ciekawy? - Nie.
Serio?
Nie ciekawi cię to?
Nie obchodzi mnie, komu je dałaś. Ani od kogo ja dostałem.
Zwykle nie interesują mnie takie rzeczy.
Nie?
Nie jesteś ciekawy?
Naprawdę?
- To nic nie znaczy. - Ciekawe. Jasne.
Dla mnie najważniejsze są
moje uczucia i myśli.
Ciekawe.
„Ciekawe”!
Naprawdę ciekawe.
Ale kobiety chcą, żeby faceci się interesowali.
Tak.
Dlatego ją to dziwi.
- Dziwne. - Czemu taki jest?
Jeśli komuś na mnie zależy,
powinien pytać, na kogo głosowałam.
Chce, żeby był ciekawy.
Rozmawiałyśmy o tym.
Że nie jesteś mną zainteresowany.
- Serio? - Tak.
Myślę, że…
nigdy nie byłem zbyt ciekawy…
- innych ludzi. - Dokładnie.
Taki już jestem.
Więc…
Skupiam się na swoich przekonaniach.
- Nie zwracam uwagi na inne rzeczy. - Nie liczą się.
Myślę tak o wielu sprawach. Że się nie liczą.
Dlatego dochodzi do takich nieporozumień.
Ale rozmową można to rozwiązać.
Szczerze, to z początku byłam niepewna.
Mówisz, że byłaś niepewna…
Tak mówisz.
ale inne uważają,
że jesteśmy dla siebie słodcy.
- My? - Że tak cię traktuję.
Serio?
Dlatego nie byłem pewien, czemu jesteś niepewna moich uczuć.
A czemu byłam niepewna?
Sama nie wiem.
Może tak już masz?
Może byłam ostrożna.
Nie umiałam tak łatwo uwierzyć w twoją szczerość.
Tak już mam.
Gdy coś mówisz,
zastanawiam się, czy to prawda.
Czy mówisz to, żebym się lepiej poczuła.
To budzi we mnie takie wątpliwości.
Chcesz jeszcze o coś spytać?
Podczas pobytów w Raju
spytałem cię o wszystko.
- Ciekawe, co robią inni. - Idziemy?
- Co? - Tak.
To było frustrujące.
Aż mnie dusiło.
Ich rozmowy są jednostronne.
Nie czuję tego.
Te-hwan jest taki… Jak to ująć?
Jest strasznie samolubny.
- Tak uważam. - Owszem.
- Skupia się na sobie. - Nigdy…
nie zmienia podejścia, rozmawiając z innymi.
„Jestem jaki jestem i to się nie zmieni.
Akceptujesz to albo nie, ale ja tak uważam”.
„Taki już jestem”.
- „Bo tak mam”. - „Taki jestem”.
Jeśli taki jest,
trudno się z nim związać.
To negatywna strona bycia artystą.
Snobistycznie podchodzi do swojej sztuki.
W sumie to mam podobnie.
- Więc… - Czemu?
Gdy miałem 20 lat,
interesowałem się hip-hopem.
Totalnie się w to zagłębiłem.
Myślałem, że jestem najlepszy.
„Wy nic nie znaczycie”.
Często to widać
w tekstach raperów.
Aż mi się przypomniało.
Jasne.
Więc teraz mi trochę smutno.
Mam pytanie.
Takie podejście odbiło się na twoich relacjach
albo związkach?
Tak, bo to podejście ma się ciągle.
Masz się za nie wiadomo kogo.
A bycie oschłym było cool.
Rozumiem.
Naprawdę interesuje go ta kultura, ma wielkie marzenia,
więc strasznie go to teraz pochłania.
Ale może się zmienić.
Jak ja.
Chciałbym, żeby Te-hwan
zwracał większą uwagę na innych.
Wreszcie popływamy w morzu.
Będzie super!
Już po nich.
Nie mają szans.
Ale super!
- Ale foczka! - Super!
Zimno!
To Jun-seo?
Jest jak ryba.
- Łap go! - Dawaj!
Nie!
Bierzemy materac?
Zimna!
- Do zobaczenia w Seulu! - Pa!
Ale zimno!
Jesteś najlepszy, Jong-hoon. Tylko ty o mnie dbasz.
- Nie jest ci zimno? - Jest.
Co robi Jun-seo?
Ma się za Tarzana?
Jak on tam wlazł?
Tarzan!
Rany!
Ale co on robi?
- Tarzan! - Tarzan!
Jun-seo! Patrzcie! Widzieliście go?
Super!
- Skoczył jak nurek. - Z klifu.
Jun-seo skoczył z klifu.
Co on wyprawia?
Nie wiem.
Daj mi to.
Ale jesteśmy w jednej drużynie?
Jesteśmy!
- Nagrało się. - Nie jesteśmy!
- Co? - Jesteśmy. Wybacz.
- Tak nagle? - Przepraszam.
Uważaj.
Radzisz sobie w wodzie.
- Tak. - Dobra głębokość?
Tu jest dobrze.
Si-an, dokąd płyniesz?
Pa!
Co robisz?
Gdzie ona płynie?
Za daleko.
Co? Faktycznie.
Wracaj!
Kiedy się tak oddaliłaś?
- Wskoczy. - No nie.
Odpłyną razem?
Hej!
Płynę do ciebie.
Rany, You-jin.
- No nie. - Weź, You-jin.
Próbujesz stąd uciec?
Ratuję ją.
- Weź… - Nie zabieraj jej, to moja księżniczka.
Chodź tu.
- Nie! - Jestem z wami.
Nie!
Ratujemy ją razem?
Dziwnie się czuję.
Sama pójdę.
Czemu się oddalają?
Chyba wracają.
Tak?
Fajnie było.
Tak.
Ręczniki.
Są jakieś?
- Zimno mi. - Mega.
Daj mi ręcznik.
Mogłem nie wchodzić.
- Czemu? - Przeziębiłem się.
Serio? I co teraz?
Skoro ci zimno, faktycznie jesteś chory.
Możliwe.
- Wszystko dobrze? - Nie wiem.
- Nie wiesz? - Wezmę leki.
Ale mamy pić, nie?
Po lekach nie możesz pić.
Wiem.
Coś się stało?
Coś wkurzyło Jeong-su?
Si-an nagle wspomniała o Jun-seo, gdy była z Jeong-su.
Spytała, gdzie Jun-seo.
Może to go wkurzyło.
A więc to tak.
Spytała o niego, będąc z Jeong-su?
- Tak. - Zgadza się.
Czyli to tak.
- To powód. - Owszem.
Jeong-su jest teraz nieco…
Obaj są aktywni.
Ale gdy Jeong-su widzi Si-an z Jun-seo,
robi się…
- Przybity. - Zły.
- Męczy się. - Jeong-su mówił, że jest konserwatywny.
Ale Jun-seo się tak nie wkurza, gdy Si-an jest z Jeong-su.
A po Jeong-su to widać.
Głodna jestem.
Ja też.
- O kurczę! - Co?
Mięso na grilla?
- Mięso? - Masakra!
- Co to? - Nieźle.
A-rin, siądź tutaj. A ty tutaj.
Umiesz grillować?
- Dobre. - Pycha.
Wzniesiemy toast?
Dobra.
Które piwo chcesz?
- To? - Tak.
Byliście świetni.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Nie wierzę, że to ostatnia noc.
- Już ostatnia? - Tak.
To ostatni wieczór.
To zaraz powinniśmy zaczynać.
- Super. - Ciekawa jestem.
Po kolei.
Ciekawi mnie Dong-ho.
Dong-ho…
Będziecie w szoku.
Ciekawa jestem.
- Młody jest. - Prezes?
Co?
Mam 30 lat.
A rok?
1993.
Jestem biegłym księgowym.
Księgowy!
Pan księgowy.
To super!
Księgowy.
- Wiedziałem. - Przystojny księgowy?
Że to coś poważnego.
Pewnie też masz poważną.
Bo jestem stara?
Nie wkurzaj mnie, jestem teraz wrażliwa.
Wszyscy myślą, że jestem starsza
i używają wobec mnie takiego języka.
Naprawdę wyglądam tak staro?
Wybacz, You-jin. Nie chciałam niczego zakładać.
Chcesz się kłócić?
- Cały dzień tak mówiłam. - Chcesz wszcząć wojnę?
Nie jesteś starsza?
You-jin…
Nie jestem starsza.
Czuję się przy tobie swobodnie.
Ale wolę mówić zachowawczo.
Z jakiegoś powodu…
Jesteś nieco starsza?
Co?
- Ale mina! - „Czemu tak myślą?”
Faktycznie są młodsi.
- Urocze. - Biedna.
A jesteś starsza?
Spytam tak.
Na ile lat wyglądam?
- Nie. - Powiedz nam.
No powiedz.
Mam 28 lat.
I pracuję jako tancerka.
- Układam też choreografie. - Serio?
- Pasuje to do niej. - Owszem.
Jestem nauczycielką i artystką.
- Artystką. - Rany.
- Nie zgadłbym. - Nie?
Gdy robiłam różne gesty albo coś pokazywałam,
zastanawiałam się, czy nie jest to przesadne.
- Wiecie. - Skąd.
„Zdradziłam się?”
- Czasem się obawiałam. - Nie.
Mówiłaś „łooo” na skoki na bungee.
- „Łooo”. - Owszem.
- „Łooo”. - To był spojler.
- Min-seol? - Min-seol?
Urodziłam się…
w 2000 roku, mam 23 lata.
Mówiłem.
Ten wiek do ciebie pasuje.
Nieźle.
Ja mam 25 lat.
- Rany. - Urodziłam się w 1999.
- Rety. - Co?
Mówiłam ci, że jesteś starsza o rok.
To twój wiek?
Urodziłam się w 2000 roku.
Wiedziałam, że jesteśmy rówieśniczkami!
Ja mam 25 lat, rocznik 1998.
- Jak ja. - Mówiłam.
Niespodzianka.
Kurde, jestem najstarsza!
Jest.
Miała nadzieję, że nie.
- Mówiliśmy. - Najstarsza laska.
To było widać po twojej postawie.
Uznałam, że muszę wydawać się dojrzała, więc w porządku.
Jestem mądra i elegancka, więc mnie tak postrzegali.
Ale świadomość, że jestem najstarsza,
nie jest zbyt przyjemna.
Musimy się starzeć?
Biedaczka. To nic złego.
Ustalimy, jak się do siebie zwracać?
Jak?
Miałam rację, nazywając was starymi.
- Jesteśmy najmłodsze. - Mam pytanie.
Hye-jin.
Czy w jakimś momencie serce szybciej ci zabiło?
Nie zastukało.
Ale tak mocno zabiło.
Gdy Jong-hoon…
Gdy po powrocie z Raju
dał mi stanowczą odpowiedź,
wtedy serce szybko mi zabiło.
TEGO POPOŁUDNIA
Nigdy nie miałem wątpliwości.
Ale obawiałem się, że to może cię zmartwić,
a tego bym nie chciał.
To mnie wzruszyło.
Zaczyna robić się słodko.
Słodko.
A ty, Jeong-su?
Serce zabiło ci szybciej?
Czy kiedykolwiek tutaj serce szybciej ci biło?
Tak.
No to mów.
- Co? - Powiedz.
- Kiedy to było? - Tak.
Pierwszego dnia,
gdy stałyście razem.
Co?
Gdy wygrałem pierwszą grę
i wybierałem was stojące w rzędzie.
Pierwszego dnia…
DZIEŃ 1
Si-an, uporządkowałaś już swoje myśli?
Myślę, że tak.
Jun-seo, wiesz już, co jutro zdecydujesz?
Nie mogę tego słuchać.
Rany.
Wczoraj zdecydowałem.
Wszystko wiem.
Jun-seo.
Ale…
Chyba się popłaczę.
- O co chcesz spytać? - Popłaczę się.
Będę płakać.
Nie pocieszaj mnie.
Mimo to
dobrze się bawiłeś ze mną w Raju, nie?
Co za pytanie!
Nie płacz, proszę.
Dobra.
- Było fajnie, nie? - Nie płacz.
Pewnie, było super.
Łatwo się nam rozmawiało.
Nie było nudno.
Nam też o tym mówił.
Serio, gadaliśmy bez końca.
Wytrzymasz.
Nie płacz.
Jest dobrze.
Rany.
Jest dobrze.
Próbowałam powiedzieć:
„Nie zapomnij mnie”.
Było świetnie.
To była przygoda życia.
Było super.
I…
Do Jun-seo…
Płaczę, gdy o nim mówię!
Dziękuję ci.
Zastanawiałam się, czy mogę się zakochać w dziesięć dni.
Ale czułam też wiele innych emocji.
Było fajnie.
Co mam powiedzieć?
- Było fajnie? - Bo było fajnie.
Nie chcę wracać do domu.
Ja też nie.
Odkąd odszedłem z wojska,
wszędzie czułem się inny.
Myślałem, że nigdy
nie będę nigdzie pasował.
W pracy czy gdziekolwiek indziej.
Ale tutaj znalazłem rodzinę i byłem naprawdę szczęśliwy.
Nigdy tego nie zapomnę.
Pobyt tutaj
bywał trudny fizycznie i mentalnie.
Ale myślę…
że to niezapomniana przygoda.
Jestem wam wdzięczny.
To najlepszy prezent, jaki kiedykolwiek dostałem.
Będę to wspominać do końca życia.
Było świetnie.
OSTATNI DZIEŃ
Najgorętsze piekło na świecie. Piekło Singli.
To ostatni dzień.
YUK JUN-SEO
Podejmiecie teraz ostateczną decyzję.
JANG THEO
AN JONG-HOON
KIM JEONG-SU
Kobiety są już w końcowej lokacji
i czekają na mężczyzn.
PARK HAE-LIN
KIM A-RIN
KIM HYE-JIN
KIM MIN-SEOL
LEE SI-AN
Panowie,
przejdźcie do miejsca, w którym czeka wybrana przez was osoba.
Jeśli kobieta wybrała mężczyznę, który do niej przyjdzie,
zostaną parą.
Jeśli kobieta nie wybrała danego mężczyzny,
zostaną w Piekle.
Zostały tylko ostateczne decyzje.
- Spróbujmy zgadnąć, kogo wybiorą. - Dobra.
Dobra.
Nie wiem, kogo wybierze You-jin.
Nie mam pojęcia.
Theo zostanie wierny swoim uczuciom.
- Tak. - Czyli Theo…
Jun-seo i Jeong-su wybiorą Si-an?
Tak.
Si-an to problem.
W tym sezonie Si-an…
Wszystko zależy od niej.
Nie wybierze Theo.
Myślę, że Si-an wybierze Jeong-su.
Nadal?
Chciałabyś.
To nie tak.
- Bo myślę, że… - Nie złamie się.
Si-an wybierze Jeong-su, mimo że Jun-seo ją pociąga.
Jest bezpieczny i wygodny.
Ja myślę, że wybierze Jun-seo.
Yuka?
Yuka.
Też myślę, że jednak Yuk.
- Yuk? - Też tak myślę.
- Serio? - Yuk.
Chcę wziąć twoją stronę.
- Nie musisz. - To nie wezmę.
Wybieram Yuk Jun-seo.
Ale ostatnio się myliliśmy.
Ale przy ostatecznej decyzji
zwykle wybierają kogoś bezpiecznego.
Si-an traktuje program bardzo poważnie.
I z tego powodu
myślę, że wybierze bezpieczną opcję.
Kogoś, z kim może wejść w długi związek.
Jang Theo, przejdź do wybranej kobiety.
Ja?
- Theo był cool. - Tak.
- Owszem. - Tak.
Myślę, że on czuje ulgę.
Powodzenia.
Wyglądasz dziś szykownie.
Powodzenia.
Znów poczułem się jak w młodości
i miałem odwagę wyrazić to, co czuję.
Moje uczucia się nie zmieniły
i wierzę, że muszę iść za głosem serca.
Czemu tak daleko?
Uważaj.
Co jest?
Co?
Kim Te-hwan, przejdź do wybranej kobiety.
Byłem pewny, gdy ją zobaczyłem.
Z biegiem czasu zacząłem się coraz bardziej otwierać.
Ona stawała się coraz bardziej urocza,
więc uczucie się pogłębiło.
- Cześć. - Cześć.
Ładna sukienka.
An Jong-hoon, przejdź do wybranej kobiety.
Spędziliśmy razem dużo czasu w Piekle
i myślę, że nasze uczucia były szczere.
Jong-hoon pewnie wybierze Hye-jin, nie?
- Tak myślę. - Tak, Hye-jin.
Co?
Chwila, minął ją?
- Wraca. - Przeraziłam się.
Przewodnik musi być zabawny.
Potrzebuje humoru.
Co to było?
Przeraziłeś mnie.
Gorąco, nie?
Bardzo gorąco.
Kook Dong-ho, przejdź do wybranej kobiety.
Spędziłem z nią najwięcej czasu w Piekle i w Raju.
Okazało się, że bardzo do siebie pasujemy.
Myślę, że w przyszłości możemy to utrzymać.
Pa.
Dong-ho się nie zawahał.
Śpieszy się.
Gorąco, nie?
- Co? - Gorąco ci?
Ale dałeś mi nieco cienia.
To miłe.
Yuk Jun-seo, przejdź do wybranej kobiety.
To ona pierwsza
sprawiła, że wczułem się w ten program.
Pierwsza?
- Co? - To Min-seol?
Sprawia, że chcę ją chronić.
Naprawdę?
- Serio? - Niemożliwe.
Gorąco, nie?
- Co? - Gorąco.
Owszem.
Gorąco.
- Podszedł tak blisko. - No.
- Tylko ją minął? - Masakra.
Cholera!
Min-seol była zestresowana.
No nie?
Kim Jeong-su, przejdź do wybranej kobiety.
Powodzenia.
- Co? - Powodzenia.
Dziękuję.
Powodzenia.
Masz ulubioną sukienkę.
Robi przystanki.
Od początku do końca to była Si-an.
Kiedyś nie wierzyłem w miłość od pierwszego wejrzenia,
ale w niej zakochałem się od razu.
Tak.
Fajna koszula.
Masz dziś grzywkę.
Owszem.
Wyglądają pięknie.
Wszyscy są uroczy na swój sposób.
To naprawdę koniec.
Tak.
Czuję…
Cieszę się, że cię poznałem.
I świetnie spędziłem z tobą czas.
Spotkajmy się na kawę.
- Nie wygląda na zadowoloną. - Nie chce.
Jest zestresowana.
Sprawiłeś, że czas w Piekle minął mi lepiej
i mogłam na ciebie liczyć.
Jasno wyrażałeś swoje uczucia.
Komplementowałeś mnie.
Byłam szczęśliwa i wdzięczna.
Osoba, z którą chcę opuścić Piekło, to…
Sama nie wiem, to…
To takie…
To będzie mnie stresowało.
To…
Wybierze go?
Nie jest zadowolona.
Kim Te-hwan.
Wybrała go.
Po rozmowach z Te-hwanem
było jasne, że nie we wszystkim jesteśmy kompatybilni.
Kilka rzeczy mnie martwiło.
Ale wierzę w to, co mówił.
Interesował się tylko mną.
Był bezpośredni i poświęcał mi czas.
Dlatego mnie pociągał.
Dlaczego zrobiłaś taką minę, zanim to powiedziałaś?
- Ten uśmieszek. - Tak?
„Nie lubię go, ale…”
- Serio? - No.
- Trafił w punkt. - Zauważył.
- Nie był nieświadomy. - W punkt.
Serio.
Zauważył to.
„Wybiorę cię. Dzięki”.
- Tak? - „Nie lubię go”.
„Ale go nie zostawię”.
„Wybiorę cię”. Tak było.
Myślałeś, że cię wybiorę?
- Nie. - Co? Serio?
Wiedziałem, że tak.
Co?
Skąd ta pewność?
Bo zawsze jestem pewny siebie.
Co za arogancja.
- Arogancja? - Tak.
Chcę wybrać jeszcze raz.
Za późno.
A-rin,
widujmy się poza programem.
Dobrze.
Spędźmy ze sobą fajny czas.
Osoba, z którą chcę opuścić Piekło, to…
Kook Dong-ho.
Zero zaskoczenia.
Dong-ho miał powodzenie.
A-rin wygrała.
Jak to widzę?
To może być przeznaczenie.
Okaże się.
Pik, pik.
Ona wierzy w przeznaczenie.
Oboje wierzą.
Pracują niedaleko.
Mieszkają niedaleko.
Idealne warunki do randkowania.
- Oby to przetrwało. - I żeby się pobrali.
Chodźmy.
Dobra.
- Gorąco. - Tak.
Do widzenia.
Ja tu zostanę.
Od początku zależało mi na tobie.
Byłam twoją fanką.
Trochę mi wstyd. Puścisz na chwilę?
Przykleiła się.
- Tak? - Tak.
Za długo byliśmy razem w Piekle.
Odejdźmy razem.
Cieszę się, że do nas dołączyłeś.
Osoba, z którą chcę opuścić Piekło, to…
An Jong-hoon.
Chodźmy.
Uważaj.
Pa.
Żegnaj, Piekło.
Si-an.
Chciałem pokazać ci wszystko, co czuję,
i zobaczyć, co czujesz ty.
I dostałem to.
Niczego nie żałuję. Jestem wdzięczny.
Każda chwila z tobą była szczęśliwa.
Straciłem głos.
Życzę ci szczęścia.
Si-an.
Odkąd tu jestem,
od początku do końca tej przygody,
nic nie szło zgodnie z oczekiwaniami.
A po drodze odkryłem nowe oblicze siebie.
Myślę, że to dzięki temu, że poznałem ciebie.
Zyskałem tutaj wspaniałe, szczere wspomnienia,
więc jestem szczęśliwy.
Smutno mi, że to koniec.
Ale cieszę się z tych wspomnień. Dziękuję.
Od momentu…
gdy pierwszy raz się do mnie uśmiechnęłaś,
aż do teraz,
zależało mi.
Mam nadzieję, że twoja decyzja
okaże się trafna.
Co za subtelna przemowa.
Theo…
Z tobą najwięcej się śmiałam.
Czułam, że jesteś szczery.
Ja też byłam.
Bądź szczęśliwy.
Jestem.
Jun-seo, gdy byłam z tobą,
czułam wiele różnych emocji.
Smutek,
szczęście, ekscytację.
Dziękuję za pierwszy dzień w Raju.
I cieszę się, że ostatni raz też byłam tam z tobą.
Dobrze wyglądasz w grzywce.
Osoba, z którą chcę opuścić Piekło, to…
Yuk Jun-seo.
Aż mam ciarki.
- Jednak… - A więc to tak.
Wybrała tego, przez kogo szybciej bije jej serce.
Yuk Jun-seo.
- Chodźmy. - Chodźmy.
Musiało być trudno.
Dzięki.
- Na razie. - Dobra robota.
Widok, jak tam na nich patrzą…
No nieźle.
A Min-seol…
Zaplanowałeś, jak to uczcimy?
Jak to uczcimy?
Weź mnie na ręce i biegnij.
Serio?
Oszalałeś?
Myśli, że tak się nosi pannę młodą?
Czekaj!
Co ty robisz?
Mój but!
Gdzie on jest?
Czekaj…
Takiego związku pragnęła.
To koniec.
Czas musiał ci szybko minąć.
- Mnie? - Tak.
Z tobą czas płynął mi najszybciej.
Serio?
Z początku nie byliśmy sobą zainteresowani.
Ale drugiego dnia nagle się zaczęło.
Owszem.
Spędziliśmy razem dwie noce.
Jak do tego doszło?
Ciekawe.
Jak to się stało?
Szczerze mówiąc,
czas z Jun-seo był jak tornado.
Gdy z nim jestem,
nie czuję się swobodnie. Jestem podekscytowana, zakłopotana.
Zaniepokojona, zazdrosna… Mam tego typu emocje.
Dlatego byłam pewna, że to on.
Chcę iść na randkę z…
Yuk Jun-seo.
Myślę, że nie umiesz rozmawiać z kobietami.
- Serio? A jest jakaś technika? - Tak.
Mówiłem, że chcę pogadać z tobą.
- Tak? Czemu? - Tak.
Mówiłem o tym wszystkim.
Polubiłam cię i już nie wiem, co myśleć.
Ty i ja jeszcze tu przyjedziemy.
Jutro na bank wygram.
Pośpij jeszcze.
Chcę spać.
Co?
Chcę spać.
Pośpijmy jeszcze.
- Która godzina? - Śpij.
Dla mnie
moja ostatnia randka w Raju była czymś,
czego potrzebowałam.
Romantyczne uczucia…
Czuję ich więcej do ciebie.
Chcę spotykać się z Jun-seo w prawdziwym świecie.
Czy tak będzie?
Tak.
Mój ostateczny wybór to…
Yuk Jun-seo.
Od początku do końca
to z nim najwięcej się śmiałam.
W dodatku
do samego końca to on
miał moje zainteresowanie.
Mój ostateczny wybór to Kook Dong-ho.
Przyznaj, że przez chwilę się wahałeś.
Przyznaj się.
Nie miałam szansy lecieć do Raju z Dong-ho,
więc się poddałam.
Mój ostateczny wybór to Kim Jeong-su.
Z nim odbyłam najgłębsze rozmowy.
Szanowaliśmy się i lubiliśmy,
często to sobie mówiliśmy.
Dobra.
To była prawdziwa burza emocji.
Mamy cztery pary.
Gratulacje.
Ze wszystkich sezonów
w tym było najwięcej emocji.
- Tak. - Dla nas też.
- Był mętlik. - Pochłonął nas.
Wczuliśmy się w ich losy.
W tym sezonie uczestnicy starali się iść za głosem serca.
A jak reagowaliśmy!
- Może aż za bardzo. - Bo były emocje.
- Wciągnęliśmy się. - Bardzo.
- Byliśmy autentyczni. - Tak.
- Wszystko było szczere. - Czuliśmy to.
Mam nadzieję, że zrozumiecie.
Teraz to widzę.
Przepraszamy.
Ale tak się wczuliśmy.
Wszyscy.
Napisy: Małgorzata Fularczyk