PREZENT OD TIFFANY’EGO
Ten ma szlif typu poduszka, a tamten...
-Princessa. -Tak.
Te nazwy do niej nie pasują.
Ma pani szlif prezydencki?
A może
coś bardziej klasycznego.
-O to mi chodziło. -Masz dobry gust, Daisy.
Oczywiście.
Ona tu rządzi.
Świetnie. Zapraszam za mną.
W czym mogę pomóc?
Przepraszam. Szukam prezentu dla dziewczyny.
Coś czuję, że niebieskie pudełeczko zrobi robotę.
Wie pan już, co to ma być?
Nie.
Liczę na coś w rozsądnej cenie.
-Zaraz coś wybierzemy. -Świetnie.
Na pewno nie masz nic przeciwko?
Jest w porządku, tato.
Wszystko w porządku. Lubię...
Ludzie tu są szaleni.
Nie bardziej niż w Los Angeles.
Boże, tato, nic mu nie jest?
-Stój tutaj. -Dobrze.
-Jesteś cały? -Tak.
Dzwonisz pod 112?
Nie, ale tam jest karetka.
Wszystko w porządku?
Jestem ratowniczką medyczną.
Naprawdę, nic mi nie jest.
-Jak się pan nazywa? -Co? Nic mi nie jest.
Tak, jest pan cały.
Potrzebujesz harissy?
Potrzebowałaś harissy.
Idealnie. Gotujemy.
Świetnie.
-Znów rozmawiasz ze swoją rybą? -Nie.
Rozmawiam z zupą.
-Mam dla ciebie Eurekę. -Boże. Dziękuję.
Już taką jestem przyjaciółką. Prosiłaś o cytryny.
-Ale wiem, że lubisz Eurekę. -Eureka!
-Tak, bo lubisz to robić. -Musiałam.
Wow...
Rocznica w domu bez spiny?
Rach, świetnie, że w końcu to oprawiłaś.
Zawsze będę kochać naszą pierworodną.
Nawet jeśli ten krytyk mówił, że kojarzy mu się ze stacją benzynową.
Ja tam lubię stacje benzynowe. Mają świetne przekąski.
Boże, masz takie dobre nastawienie. Przerażasz mnie.
Muszę się przebrać. Zmniejszysz ogień za dwie minuty?
Dobra. Masz jedzenie we włosach.
To niesamowite, jaki bałagan potrafisz zrobić.
Wygląda, jakbyś uczyła dzieci gotować.
To jest klimat, który chciałam osiągnąć.
Powinnaś już iść, bo Gary będzie koło siódmej.
To wyjdę za jakieś dwie, trzy godziny.
Zabawne. To twój nowy stand-up?
Pracuję nad krótkim programem.
Widziałam jego recenzję w New York Magazine.
-Serio? -Nowojorscy tatuatorzy na topie.
Zakładam, że maczałaś w tym palce?
Zgadłaś.
Wysłałam mu trochę naszych cannoli. „Może szepniesz
„dobre słowo redaktorowi kultury”. I szepnęli.
Cóż za hojność.
Można przekupić ludzi cannoli. Dobrze wiedzieć.
Terri,
nie skomentowałaś mojego stroju. Co sądzisz?
Wyglądasz niesamowicie.
Trochę przegięłam, ale za to emanuję aurą
JLo odbierającej dzieci ze szkoły w drodze na rozdanie Grammy.
Na pewno nie zauważy bałaganu w kuchni.
Na pewno.
Twój telefon dzwoni.
To Gary.
-Chyba dziś jem rybę. -Terri.
Co?
Cześć, skarbie. Jedziesz już?
Przepraszam. Kto mówi?
Co?
Nigdzie go nie ma.
Jeśli znajdę twój telefon, dostanę własny?
Nie zaczynaj. I nie mów jej, bo tego nienawidzi.
Nie udawaj, że nie widziałeś Vaiany.
-Co u was słychać? -Jest genialnie.
Oświetlone drzewa, byliśmy na łyżwach
-i widzieliśmy potrąconego faceta. -O Boże.
To był super dzień, poza tym facetem. Ale chyba nic mu nie jest.
Możemy to powtórzyć, jak tu dotrzesz.
Nie trzeba. Wszystko pamiętam. Tłumy, zapachy.
Mi się tu podoba.
-Kiedy przylatujesz? -Jutro o siedemnastej.
Co będziecie robić do tego czasu?
Daisy będzie u Niny. Nie widziała jej od pierwszej klasy.
Fajnie.
-A tata ma swoje spotkanie. -Jakie spotkanie?
Vanessa. Pora na Margaritę.
Już idę.
Muszę już iść. Mam dla was mnóstwo prezentów.
Miłego ostatniego dnia babskiego wypadu!
Rzecz w tym, żeby nie mówić Vanessie o spotkaniu.
Coś nie tak?
Powiedziałeś, że chyba nic mu nie jest.
Kochanie, karetka dotarła tam naprawdę szybko.
Ale czasem ludziom coś się dzieje.
A jeśli coś mu się stało?
Masz rację.
Myślę, że nic mu nie jest,
ale rano możemy wstąpić do szpitala i sprawdzić, co u niego.
Dobra.
Lekarz dyżurny powiedział, że miał wstrząśnienie mózgu.
To coś poważnego?
Jak się czujesz?
Bywało gorzej.
Wstrząśnienie jest łagodne. Brak złamań. Siniaki tu i tam.
-I tyle? -I tyle.
Cholera.
Mój telefon.
Twoje co?
Rozbity.
Ma pani rację. Dochodzi już do siebie.
Dobrze. Rita się wami zajmie.
OK.
Zrobimy rezonans, bo ma problem z pamięcią.
Problem z pamięcią? Lekarka nic nie mówiła.
Nie pamiętasz, co się stało wieczorem?
Nie.
Niedobrze. To brzmi poważnie.
Będzie dobrze.
Za chwilę będę mieć badanie, prawda?
Najwcześniej dziś wieczorem. Może dopiero jutro.
-Leć już. -Nie zostawię cię tutaj.
Daj spokój.
-Lepiej martw się o mój telefon. -Przestań.
Jest zepsuty.
Nic mi nie jest. Idź do restauracji.
Na serio.
Jesteś pewien?
Tak.
Dobra.
-Pa. -Wezmę twoje rzeczy.
Tu są.
Proszę się nim opiekować.
-Kocham cię. -Kocham cię.
Można tu coś wrzucić na ząb?
Nie jesteśmy rodziną. Chcemy tylko wiedzieć, czy jest cały.
Wiemy tylko, że potrąciła go taksówka.
Nie mogę przekazywać informacji o pacjentach.
-Nawet nie znacie nazwiska. -Chcemy się upewnić, że nic mu nie jest.
Jest tu od wczoraj. Potrąciła go taksówka.
Tata przywrócił go do życia.
-To nie... -Ale to prawda. To twoja zasługa.
-Przepraszam. Cześć. -To nie...
Cześć.
Przepraszam.
Usłyszałam waszą rozmowę. Byliście z tym potrąconym facetem?
-Nie musi pani nic mówić. -Wiem. Nazywa się Gary.
Ma wstrząśnienie mózgu.
-O nie. -Niewielkie. Nic mu nie będzie.
-Tak. -Cieszę się.
Słyszałaś, D?
-Co się stało? -Nie mogą państwo tu przebywać.
Rozmowę proszę dokończyć w innym miejscu.
Gary jest twoim mężem?
Nie, jesteśmy...
Przyjaciółmi?
Jesteś striptizerką?
Co?
Mieszkasz w Nowym Jorku?
Tak, w Queens.
-A ty? -Los Angeles.
Ale kiedyś tu mieszkaliśmy i może wrócimy.
Super. Praca w obu miastach. Obydwa wybrzeża, fikuśnie.
Trochę. Wykładam kreatywne pisanie na Uniwersytecie Kalifornijskim.
-Super. -Jest też pisarzem
i chce napisać kolejną książkę.
Dobra. Może lepiej znikajmy,
zanim Rachel wyjdzie z numerami naszych dowodów.
Przynajmniej nie zrujnowałam oświadczyn.
Nic nie słyszałam. Dosłownie nic.
Głowa mi opada. Powinnam się zdrzemnąć.
Włożyć coś normalnego.
Przyszłam do szpitala w szpilkach. Tak już mam.
-Muszę lecieć. -Spać?
Sen to ważna sprawa.
-Masz rację. -Też tak myślę.
Jeśli będziecie w pobliżu Bryant Park,
moja restauracja ma małe stoisko na jarmarku świątecznym
i chciałabym wam podziękować czymś do jedzenia lub...
-Na serio? -Tak.
-Jak się nazywa? -Gillini.
-To piekarnia. -Piekarnia?
I restauracja w Little Italy.
Właśnie poznałaś największego pożeracza wypieków w Ameryce.
-Niemożliwe. To ty? -Tak.
Od lat marzę o tym spotkaniu.
O mój Boże.
Cholera.
Narożne biuro.
Świetnie. Druk chyba jeszcze nie umarł.
Kurczowo trzymam się życia.
Usiądź.
Może namówię cię na powrót do Simon & Schuster.
To właśnie chcę słyszeć.
Czyli nie otworzysz pudełka?
Nie mogę.
Mogę, ale nie mogę. To nie w porządku.
Gorsze niż grzebanie w telefonie.
Ale jest w szpitalu. Nie dowie się.
Terri, nie spakuję go z powrotem.
Wiesz, że boję się wiązania kokardek.
Moje małe palce nie nadają się do tego.
To prawda.
Do siódmej klasy nosiłaś buty na rzepy.
Ale Sofia ma zręczne palce, prawda?
Żebyś wiedziała.
Muszę wiedzieć, co jest w środku.
W środku czego?
Przecież i tak ci wszystko opowiem.
A co, jeśli to jest to, o czym myślimy? Nie wiem, czy jestem gotowa.
-Co mam zrobić? -To byłoby bardziej zaskakujące
niż ukrywanie przed tobą ojcostwa, prawda?
Ukrywa przed nią dziecko?
-Terri. -Dobra.
Więc jaki masz plan?
Będę pracować, aż zrobią mu rezonans,
a potem go odbiorę. Taki mam plan.
A pudełko? Dajemy sobie z nim spokój?
Przecież nie mamy pewności, że to pierścionek, prawda?
-U Tiffany'ego sprzedają dużo rzeczy. -Jakie pudełko?
Sprzedają długopisy, kiedyś nawet
widziałam u nich jojo. To może być jojo, Terri.
Cholera, jeśli kupił ci długopis albo jojo, to masz większe zmartwienie.
No nie wiem. Jojo od Tiffany'ego brzmi całkiem fajnie.
Jestem na stoisku. Muszę kończyć. Potrzebuję 17 kaw.
Dobra. Pa.
Dziewczyno, niezły bajzel.
Ciesz się, że nie jesteśmy nimi.
VANESSA - ZNÓW OPÓŹNIENIE, NAJGORSZE ŚWIĘTA!
TATO, TU DAISY, PISZĘ Z TELEFONU NINY. MOGĘ JESZCZE ZOSTAĆ?
Proszę bardzo. Co polecam?
Focaccię z za'atarem, czosnkową, z suszonymi pomidorami
lub cornetti, moje ulubione.
Zabawna historia. Powiem krótko.
Przebrałam się za cornetti na Halloween, gdy miałam 11 lat.
-Mały cud z papier-mache. -Spieszę się.
Rozgadałam się.
Mów dalej.
Cześć.
Nie byłem pewien, czy cię spotkam, ale byłem w pobliżu.
-Ile płacę? -4,99.
-Co to jest? -To...
-deska do krojenia. -Mogę ją kupić?
Oczywiście. Tylko najpierw ta pani.
Zgadza się. Idealnie.
-Smacznego. Dziękuję. -Chcę kawę. Gorącą.
Obsłużę pana, a potem panią.
-Radzisz sobie? -Tak.
Nie jestem tani, ale mogę pomóc przy kawie.
Dziękuję, nie trzeba. Wszystko po prostu...
Boże.
...idzie jak z płatka.
Czekam już 15 minut.
Mogę prosić wszystkie cornetti i pięć kaw?
Jest tu menedżer?
Zapłacę, ile chcesz.
-Kto chce kawę? -Ja.
Dziękuję za zajęcie się tym.
Dziękuję. Miłego dnia.
O rany.
-Co podać? -Dla dwojga.
Jasne.
Dwie wody czy jedna?
Już podaję.
To będzie 4,75.
Świetnie.
Wszystko w porządku?
A u ciebie?
Dziękuję bardzo.
-Dobre. -Naprawdę dobre, prawda?
-Zdrówko. -Dobra.
Nie sądziłem, że deski do krojenia są tak chodliwe.
Co u Gary'ego?
Za godzinę chyba w końcu zrobią mu rezonans.
Dzięki Bogu.
-Gdzie jest Daisy i twoja... -Daisy jest u przyjaciółki.
-A lot Vanessy opóźnił się, więc... -O nie.
Zostało trochę gorącej czekolady. Chcesz kubek?
-Jasne. -Chcesz zwykłą gorącą czekoladę?
Czy spróbujesz czekolady à la Gillini?
Biorę to, co poleca szefowa kuchni.
Szefowa kuchni poleca to.
Dobra.
Tak.
Jesteś moją przyjaciółką.
Jesteś pyszna i uszczęśliwiasz mnie.
Naleję trochę ciebie i trochę ciebie.
Mam małą tendencję do mówienia do moich kulinarnych kreacji.
Mówię do siebie cały czas, kiedy piszę.
Głównie krzyczę, ale to prawie to samo.
Na zdrowie.
-Cholera. -Dobra, prawda?
Co?
W ramach podziękowania...
To dla ciebie.
Co?
Zanim zmarła, moja żona zwykle
piekła z Daisy chleb przed Świętami.
Była piekarką?
Nie, chleb był okropny.
-Chleb jest trudny. -Bardzo.
Dawno o tym nie myślałem.
Jaka ona była? Jeśli mogę spytać.
Była jak...
Jak piosenka.
Jak piosenka, której ciągle chce się słuchać.
Miłość niesie ryzyko straty, prawda?
Tak mawiała moja mama.
Kiedy straciłaś mamę?
Tuż po dziewiątych urodzinach, więc...
Na nas już pora.
Przyślę ci fakturę.
Kiedy zdecydowałaś, że chcesz zajmować się pieczeniem?
To nie była konkretna decyzja.
Coraz bardziej się w tym zakochiwałam.
To medytacja, język miłości, wszystko w jednym.
To bałagan, ale uwielbiam, gdy rodzi się z niego coś pięknego.
Podoba mi się to.
Nie chcę wścibiać nosa, ale Daisy mówiła, że piszesz książkę?
Kolejną książkę, tak.
-Była jakaś pierwsza? -Tak, to była katastrofa.
-Titanic wśród książek. -Na pewno nie była taka zła.
Nikt przez nią nie zginął.
Gillini nie jest moim pierwszym lokalem.
Moja pierwsza restauracja była wielką klapą.
Ogromną, żenującą, katastrofalną, bankrutującą... Rozumiesz.
Twoja książka to Titanic, a moja restauracja to 127 godzin.
Ale Gillini...
Gillini zawsze było moim marzeniem. Wyrzucę to.
Dobra.
-Wiesz, co to jest? -Rogalik.
Przede wszystkim jest to cornetto.
Dobra.
Mało znany włoski kuzyn słynnego rogalika.
Bardzo dziękuję.
Wiesz, czemu tak dobrze smakuje?
Bo był pieczony z miłością,
a nie strategią.
-I pewnie toną masła. -No jasne.
Może powinieneś częściej podążać za sercem.
A nie głową.
Mam jeden pomysł, który naprawdę kocham.
Opowiedz mi o nim.
Muszę ci coś pokazać, by to wyjaśnić.
Jeśli masz czas, możemy...
Nie wiem... Tak, chyba mam trochę czasu.
Zanieśmy do schroniska i możemy iść.
-Tak? -Tak.
Byłoby świetnie.
Dobra.
Moje sekretne miejsce.
Co o nim sądzisz?
Dasz wiarę, że nikt tu nie przychodzi?
To...
To szaleństwo.
-Byłaś tu kiedyś? -Ja?
Tak, ty.
Może kilka razy.
Cholera.
Wielkie umysły myślą podobnie.
Uwielbiam to miejsce.
Tu wpadłem na swój pomysł.
No dalej, powiedz mi.
To powieść o świetle i ciemności.
Dzieje się w Nowym Jorku. Jest o dziewczynce.
Odnajduje wyimaginowanych przyjaciół w cieniach miejskich budynków.
Tworzy świat, w którym ludzie nie zwracają uwagi na cienie,
a ona znajduje tam piękno i życie.
To twoje cornetto.
Możliwe.
Na pewno.
To Gary.
Sekunda. Cześć, skarbie.
Jak się czujesz?
O mój Boże, to świetnie.
Jestem niedaleko, zaraz będę.
Dobrze. Kocham cię. Pa.
Gary miał rezonans.
Vanessa napisała, że już wylądowała, więc muszę lecieć.
Dziękuję za dzisiejszy wieczór.
Cieszę się, że Gary jest cały.
Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt. Jestem Żydówką.
-Wesołej Chanuki. -Pa.
-Cześć. -Cześć.
Wesołych Świąt.
Lubię Gary'ego z półwstrząsem. Mogę tak żyć.
Co to?
Kruszonka. Robię ciasto na wieczór.
A teraz co robisz?
Frittatę trybulową z salsą cytrynową
i pieczonymi pomidorami na gałązce.
Jajka, zioła, pomidory.
Coś nie tak?
Nic, ale straszny tu bałagan.
Przepraszam.
-Mamy ostry sos, prawda? -Tutaj.
Dobrze. Dzięki Bogu.
Kochanie, może przerwiesz na chwilę te jajka?
Otworzymy prezenty Chanuka-teczne.
Chodź.
Chcesz otworzyć je teraz?
Vanessa, ty pierwsza.
-Dalej. -Nie, Daisy, ty pierwsza.
-Proszę. -OK.
Nie chcesz najpierw zjeść? Jajka są na kuchence,
bakterie się mnożą, danie stygnie, a my możemy zginąć...
To dla ciebie.
Ty pierwszy.
-Dobra. -Dobra.
-To miłe. -Jedna na każdy dzień.
Zawsze marzyłam o dzienniku do afirmacji. Dziękuję.
To najdroższa wskazówka, jaką widziałem.
Nie to miałam na myśli.
Nie, jest świetny.
-Naprawdę? -Tak.
-Może ci pomoże. -Bardzo możliwe.
Dobra, teraz kolej Vanessy.
Niech tata otworzy swój. Proszę.
-Teraz możemy jeść. -Nie.
Twoja kolej.
Gary.
Dobra, teraz twoja kolej.
Dobra.
Ethan.
O mój Boże.
Są piękne.
Są takie urocze.
Co myślisz?
Co? Myślałeś, że mi się nie spodobają?
Nie, ja...
-Pasują do ciebie. -Są urocze.
Nie wiem, co powiedzieć.
Ja też.
Jesteś pewien?
-Tak. -Tak?
-Ja tylko... -Ja też.
To jest naprawdę wielka chwila.
-Wiesz? -Ogromna chwila.
Bardzo duża.
Chyba przygotowałem sobie jakąś przemowę.
Na pewno tak było. Lubię gadać.
-To prawda. -Wiesz, więc...
Ale nie...
Nie pamiętam, o czym myślałem, albo...
-Albo co chciałem powiedzieć. -Nie musisz.
-Nie... -Nie musisz nic mówić.
To bez znaczenia.
Kogo to obchodzi, że nie pamiętam dnia lub dwóch, prawda?
Pamiętam za to
ostatnie trzy lata, Rach.
Sprawiłaś, że jestem lepszym artystą.
Lepszą osobą.
To twoja zasługa.
Bo mnie motywujesz
i mówisz mi, że mogę więcej i mogę być kimś więcej...
I wierzysz we mnie.
To prawda.
Więc...
O mój Boże.
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
Ale się spociłem.
Szampan.
-Dobrze. -Dobrze.
Cholera.
Czas na jedzenie.
Gdzie możemy zamówić w Boże Narodzenie? Bo nic nie ugotowałam.
-Hej, maleńka. -Dziękuję.
Co się stało?
Cholera jasna.
O mój Boże.
Obrabował bank?
Musiał sprzedać jakiś organ. Zabił kogoś?
Ludzie wyłudzają odszkodowania.
Nie twierdzę, że to zrobił, ale to wielki pierścionek.
-Jest piękny, Rach. -Dziękuję. Jest ogromny.
Przeogromny.
Świetnie się spisał. Oszczędzał na pracownię, ale...
Pa. Bardzo wam dziękuję.
...widocznie też na to.
Zamiast oszczędzać na ten cały ekspres do cappuccino,
-mogłaś kupić żonie coś ładnego. -Uwielbiasz moje wzorki na latte.
Ostatnio nawet zrobiłam twoją twarz.
-To byłam ja? -Tak.
Bez jaj.
Zamierzacie urządzić wielką imprezę?
Raczej nie. Nie lubię dużych imprez.
Jest romantyczką, ale nie atencjuszką.
Cieszę się twoim szczęściem.
-Dziękuję. -Zasługujesz na to, co najlepsze, kochana.
Też się cieszę.
Ale jeśli dam to po sobie poznać, serce mi eksploduje i umrę.
-Nie mogę z tobą. -Nie mogę.
-Muszę iść do pracy. Zachowuj się. -Spróbuję.
-Do zobaczenia, Rach. -Pa.
Zajmiesz się tym? Dziękuję.
-Ja wezmę. -Hej...
O co chodziło z tą dziwną wiadomością?
„East River jest tak spokojna w nocy”.
-Całkiem o tym zapomniałam. -Tak.
Od kogo masz grzybki i czy dasz mi numer?
Byłam z Ethanem w takim pięknym parku, gdy zadzwonił Gary...
-Chwila. Kim jest Ethan? -Ethan.
Mówiłam ci o Ethanie.
Nigdy o nim nie wspominałaś.
Ethan pomógł Gary'emu po wypadku. Spotkałam go w szpitalu.
A potem podszedł do stoiska.
I po prostu wybraliście się na romantyczny spacer wzdłuż East River?
Terri, nie będę się w to bawić. Po prostu spędziliśmy razem czas.
Mieszka w Los Angeles. Już go nie zobaczę, więc daj spokój, dobra?
Dobra.
Spójrz, jak błyszczy.
Tak.
Gary... Jak mam to ująć?
Chyba naprawdę się stara.
Nie twierdzę, że wszystko zmieniło się z dnia na dzień,
ale czuję, że przyszłość ma potencjał.
Jest podekscytowany, ja też...
Ja też jestem podekscytowana.
-Dziękuję. -Nie ma za co.
Bling, bling!
Cieszę się, że tu jesteś.
Mam ci coś dziwnego do powiedzenia.
Słucham?
Przepraszam, myślałem, że to ktoś inny.
Gdzie jest Rachel?
Nie ma jej tu teraz, ale ja jestem.
-Cześć. -Cześć.
Jutro po południu będzie w lokalu w Little Italy.
Mogę teraz w czymś pomóc?
Nie, poradzę sobie.
Dziękuję.
Niespodzianka.
Alvin Ailey.
Kto to?
To zespół taneczny. Zapowiada się dobra zabawa.
Chwila, tu są tylko dwa bilety.
Dais, poradzisz sobie, prawda?
Co powiecie na babskie wyjście?
A ty co będziesz robić?
Ten trzypiętrowy Olive Garden na Times Square wygląda fajnie.
Chyba spróbuję popisać.
Już dawno tego nie robiłem,
a miasto jest teraz takie inspirujące.
Będziesz pisał w trakcie naszego wyjazdu?
Jeśli to nie problem.
W sumie i tak prosiłam o babski dzień,
więc może być teraz.
Dzięki, tato.
To dla mnie zaszczyt.
Ubiorę się i wychodzimy.
-Dobrze? -Dobrze.
Dziękuję.
Życz mi powodzenia.
Nie mów, że znów zapomniałeś telefonu.
Musisz odzyskać pierścionek.
Tylko pamiętaj, nic jej nie mów.
Nic nie powiem. Obiecuję.
-Hej, Rach. -Hej.
Co mam zamówić?
-Czarne trufle i... -Borowiki.
Rozmawiałam z kucharzem.
Mówił, że dziś wyda przystawki szybciej.
-Idealnie. Idę po focaccię. -OK.
-Cześć. Przepraszam. -Cześć.
Szukam Rachel Meyer.
A pan kim jest?
-Przepraszam. Ethan. -Ethan?
Witam ponownie.
-Hej. -Kolega od East River.
To jest Terri, moja partnerka biznesowa.
Identyfikuję się też jako jej przyjaciółka.
Partnerka, przyjaciółka. Ma wiele talentów.
Właściwie to szukam Gary'ego.
Dobra.
Po co ci Gary?
Przepraszam.
Pomyślałem, że go tu spotkam albo dasz mi jego namiar. Chcę sprawdzić, co u niego.
Jak się czuje?
Bawisz się w detektywa, co? I przystojniak z ciebie. Czy to...
-Boże, Terri. -Co?
Potrzebujemy więcej focaccii.
Przyniesiesz?
Wiem, że tyle nam wystarczy.
Ale wiesz co? Przyniosę ciabattę.
-Bardzo dziękuję. -Kłaniam się, miły panie.
-Miłego dnia. -Przepraszam za to.
W sumie to idę z Garym coś przegryźć.
Dać mu twój numer?
Miałem nadzieję, że go poznam.
Chcesz zjeść ze mną i Garym?
Tak, byłoby fajnie.
Albo mogę cię odprowadzić.
-Wszytko mi jedno. -OK.
Jasne. Włożę to do samochodu.
-OK. -I ruszamy.
Świetnie.
TIFFANY & CO. RAZEM 353,60 $
Gary?
Masz czas na jeszcze jeden?
Powinienem już iść.
Na pewno? On prosił o ciebie.
-Tak? -Tak.
Na pewno przyjdzie lada chwila.
W porządku. Poczekam.
Zapominam, że to... Tak.
Świąteczny poranek.
To...
Pięknie na tobie wygląda.
Dziękuję. Wielki gest, bardzo niepodobny do Gary'ego.
Ale co za pierścionek.
To najpiękniejszy pierścionek, jaki w życiu widziałam.
Tak.
A ty? Oświadczyłeś się?
Nie.
Ale zrobię to.
Gary.
Coś mu wypadło w pracy,
więc raczej nie da rady tu dotrzeć.
Posiedźmy tu, jeśli chcesz.
-Jasne. -Przepraszam za to.
Jak poznaliście się z Garym?
Tak.
Chciałam zrobić sobie tatuaż z imieniem mamy, znajomi polecili salon,
a on był jedynym dostępnym artystą. To zabawne.
Wiem, że to brzmi tandetnie.
Czasem zastanawiam się, czy to przeznaczenie.
Brzmi fajnie...
Dziwnie.
Pozwól, że zapytam... Mam dobre pytanie.
Gary to dobry facet.
-Prawda? -Tak.
-Tak.
Czy on, powiedzmy,
oddałby 5 $, gdyby ktoś je upuścił?
-Co? -Tak. To znaczy...
Chcę go tylko trochę poznać.
Jak opisać Gary'ego?
Gary jest artystą.
Bardzo zdolnym.
Czasem wydaje się zbyt skupiony na sobie,
ale to świetny facet.
On mnie wspierał najbardziej, gdy splajtowała moja restauracja.
Był niesamowity.
Co jeszcze? Mam tyle do powiedzenia.
Inny przykład.
Ta bransoletka była mojej mamy.
Byłabym zdruzgotana, gdybym ją zgubiła.
Jest dla mnie bardzo cenna. Rozumiesz.
Zdjęłam bransoletkę, gdy robiłam tatuaż.
Wróciłam do domu i okazało się, że jej nie mam. Spanikowałam.
Pobiegłam na przystanek.
A tam był Gary.
Przyjechał aż do Astorii.
Pamiętam, że pomyślałam sobie: „OK, to w porządku facet."
Więc jeśli... Kiedy się wkurzam,
bo się spóźnia lub nie przychodzi na obiad,
jest zajęty sobą
albo wlepia się w telefon,
przypominam sobie, że przejechał dla mnie
osiem przystanków, kiedy nawet mnie nie znał.
Przepraszam za przydługą odpowiedź,
ale tak, Gary jest typem człowieka, który oddałby 5 $.
Naprawdę masz słabość do pieczywa.
Tak.
Największy fan.
-Numero uno. To ty. -Numer jeden.
Nie wierzę, że ruszają się razem w ten sposób.
Dzieciaki w mojej grupie nie potrafią nawet ustawić się alfabetycznie.
Ja im zazdroszczę, że są tacy rozciągnięci.
Ćwiczę trzy razy w tygodniu i ledwo mogę dotknąć palców u stóp.
Brian?
Vanessa. Hej.
Co u ciebie?
-Dobrze. A u ciebie? -Dobrze.
Przepraszam. To mój współpracownik, David.
David, to Vanessa Randall.
Zajmowała się PR-em w dziale YA,
zanim przeszła na ciemna stronę mocy.
Los Angeles.
Trzy lata chlapy i śmieci na ulicy to dla mnie dużo.
Tu się akurat zgodzę.
-To Daisy, córka Ethana. -Cześć.
Brian przedstawił mnie twojemu tacie.
To prawda. Niedawno pokazywał mi twoje zdjęcie.
Cieszę się, że Ethan przyszedł.
Od dawna mu mówiłem, by spróbował jeszcze raz.
Założę się, że ty go namówiłaś.
Zawsze go namawiam, ale znasz Ethana.
Musi posuwać się naprzód.
Nikt nie ma kryształowej kuli, prawda?
-Tak. -Dajemy z siebie wszystko.
-Dobrze cię widzieć. -Ciebie też.
-Miło mi cię poznać. -Pa.
Dobra.
Boże. Nowe buty.
Taxi.
Hej, T.
Kogo my tu mamy?
Jest zła, co?
Chcę ją zaskoczyć.
Kupiłem jej kwiaty.
Całkiem niezłe, co?
Są z kwiaciarni.
Jest może?
Nie. Ostatnio widziałam ją, kiedy szła się z tobą spotkać.
-Wiesz, o czym dziś myślałam? -O czym?
O książce, którą napiszesz.
Która chciałbym napisać.
Jak to chciałbyś?
To miks prokrastynacji i nienawiści do samego siebie.
Mam świetnego terapeutę.
Musisz po prostu zacząć.
Chciałabym przejść obok księgarni i zobaczyć ją w oknie.
Podoba mi się to.
Nikogo nie widzę
Poza tobą
-Kocham tę piosenkę. -Kocham tę piosenkę.
Dobra.
Moje oczy
Widzą tylko ciebie
Dobra.
To jest niedorzeczne.
Ale miłe.
Miliony osób
Przechodzą obok
Ale wszyscy znikają
Ethan, przykro mi, że Gary się nie pojawił, ale...
Czy mogę zadać ci pytanie?
Tak naprawdę przyszedłeś zobaczyć się z nim czy...
Dasz sobie radę?
Wrócisz sama do domu?
Co?
Mam nadzieję, że wszystko ci się ułoży.
Bez względu na to, co się stanie, chcę, żebyś wiedziała,
że mówię szczerze.
GARY WILSON NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
GARY WILSON ATRAMENT NOWEGO JORKU
Ethan?
Zaraz przyjdę.
Dzwoniłam. Gdzie byłeś?
Przepraszam. Znów zgubiłem telefon.
Muszę przyczepić do niego jakiś nadajnik.
Czy chcesz mi coś powiedzieć?
Nie ma powodów do zmartwień.
Mocno naciskałeś na tę podróż.
Zmieniłam plany.
Leciałam samolotem dziesięć godzin, by być tu z tobą i z Daisy,
bo mnie o to poprosiłeś, a teraz
jestem tutaj, a ciebie nie ma.
Wiem.
Dobrze, więc...
Cokolwiek to jest, jestem tutaj.
Dobrze.
-Gary Wilson? -W czym mogę pomóc?
Ethan Greene. Nie mieliśmy okazji się poznać.
Tak. Jesteś facetem z wypadku.
Czytałem raport.
Tak.
Bardzo ci dziękuję za to, co zrobiłeś.
To nic takiego.
Zawsze do usług.
W czym mogę ci pomóc?
Chyba obaj mamy coś, co nie należy do nas.
Muszę nadrobić tydzień pracy.
Więc jeszcze raz dziękuję za to, co zrobiłeś.
Chcę swój pierścionek.
Jaki pierścionek?
Ten, który powinna nosić moja dziewczyna,
ale wczoraj miała go Rachel.
Widziałeś się z Rachel?
Dobra.
Oddaj mi mój pierścionek.
A ja oddam ci twoje kolczyki.
I po sprawie.
-Nie wiem, o czym mówisz. -Wiesz.
Przecież nie pozwolisz jej go zatrzymać.
Nie powiesz jej?
Odczep się od mojej narzeczonej.
Zgubiłeś coś, to nie mój problem.
-Dzień dobry. -W czym pomóc?
Niedawno się zaręczyłam.
-Gratuluję. -Dziękuję.
Chciałam spytać, jak go czyścić.
Nigdy nie miałam nic tak wyszukanego i nie chcę go zniszczyć.
Bardzo częste pytanie. Oferujemy zestaw do pielęgnacji.
-Jest pani zainteresowana? -Idealnie.
Dużo piekę i nie chcę go popsuć.
Znałam odpowiedź.
-Co ma pani na myśli? -Zapamiętuję pierścionki.
Pani go sprzedała?
Dokonał właściwego wyboru. A nie był łatwy.
Naprawdę?
Mówią, że mam szósty zmysł do par.
-OK. -W każdym razie,
widząc go, od razu wiedziałam, że to ten.
Naprawdę?
Jeszcze raz gratulacje dla waszej trójki.
Naszej trójki?
Córka narzeczonego to niezła raptuska.
-On nie ma... -Jak ona ma na imię?
Coś jakby kwiat.
Daisy. Tak, to ona wybrała ten pierścionek.
Wybierał pomiędzy krojem typu poduszka albo princessa.
Ale ten był dla ciebie.
A co z zestawem pielęgnacyjnym?
-Gary. -T.
Co zrobiłeś?
Co masz na myśli?
Przerabia trzecią porcję mąki żytniej.
W końcu to piekarnia.
Nie potrzebujemy tyle żytniego.
To jej chleb od myślenia.
Co zrobiłeś?
Nic nie zrobiłem.
Dziś.
Gary, zabierz dupę do kuchni i napraw to, dobra?
Hej, Rach.
Ubrudziłaś się.
Przepraszam.
Przepraszam za tamten wieczór.
Klient przyszedł późno i wiesz, jak to jest.
Nie lubię odmawiać nowym klientom.
A po części to twoja zasługa.
To przez artykuł w New York Magazine. Bo jesteś najlepsza.
Jak zdobyłeś pierścionek, Gary?
Co?
Jest tak ekstrawagancki, taki piękny.
Ciągle się zastanawiam, jak zdołałeś go zdobyć?
To znaczy, kupiłeś go, prawda?
Gary?
-Wiesz. -Tak, wiem.
Jak?
To nie ma znaczenia, Gary.
Posłuchaj, Rachel, schrzaniłem.
Tak, schrzaniłeś.
Ale też...
-Też co? -To jest jak...
Gdy budzę się w nocy z szalonym pomysłem na tatuaż
i jak już go narysuję, staje się oczywisty.
Gdy zobaczyłem, jak otwierasz pudełko,
to była najbardziej oczywista rzecz w moim życiu.
Ale jaki miałeś plan?
Chciałeś czekać, aż się zestarzejemy, by opowiedzieć mi tę historię?
Co ty sobie myślałeś?
Dałeś mi czyjś pierścionek zaręczynowy. To szaleństwo.
Wiem.
Szaleństwo. Nie wiem, co się stało.
Nie wiem, co się stało. Nie miałem planu.
Potem zobaczyłem pierścionek na twoim palcu
i zrozumiałem, że tego pragnę najbardziej na świecie.
Jak mógłbym to oddać?
A gdyby nie było pierścionka?
Co masz na myśli?
Oddaję go.
Pytam cię teraz, bez wstrząśnienia,
bez pierścionka.
Czy nadal chcesz mnie poślubić?
Tak.
Oczywiście, że chcę cię poślubić.
Widzę wspólną przyszłość.
A jeśli dasz mi jeszcze jedną szansę,
będę lepszą osobą.
Obiecuję.
Właściwie,
myślę, że powinniśmy to uczcić.
Zróbmy przyjęcie zaręczynowe.
Powinniśmy urządzić tu wielką imprezę sylwestrową.
Mój kuzyn Finn będzie w mieście i możemy zaprosić wszystkich znajomych.
Bo cię kocham, Rachel.
Pamiętaj, ja będę gadał.
Czemu nie poprosisz o zwrot pierścionka?
To skomplikowane. W tego typu sytuacjach
musisz uważać na czyjeś uczucia.
A co z twoimi uczuciami?
East River.
Czemu nie jestem zaskoczona?
Cześć, Terri. To moja córka, Daisy.
Cześć. Mój tata będzie gadał.
Nie przejmuj się. Też nie znam się na konwenansach.
Przyszedłeś do Rachel? Znów?
Tak. Napisała, żebym przyszedł.
Jest na zapleczu.
Tato, mogę się przywitać?
Tak. Śmiało. Jest tuż za rogiem.
Więc...
Chcesz mi coś powiedzieć?
Wiesz?
Wiem, że coś jest nie tak,
i mam wrażenie, że masz z tym coś wspólnego.
Więc chcę wiedzieć, co się dzieje.
Dla dobra Rachel.
-Cześć, Rachel. -Cześć, Daisy.
-Cześć. -Tata jest w sklepie?
-Tak. -Twój tata jest tutaj?
Robisz chleb?
-Mogę pomóc? -Oczywiście, że...
Potrzebuję pomocy. Byłoby świetnie. Weźmiesz fartuch?
-Możemy tu chwilę porozmawiać? -Tak.
Co mam zrobić? Mam z nim porozmawiać?
Zajmę się tym.
Naprawdę?
O Boże, bardzo ci dziękuję.
-Jesteś najlepsza. -Świetnie.
Spotkamy się w mieszkaniu.
Może pomyślimy o Sylwestrze.
-Tak? -Tak.
-Tak bardzo cię kocham. -OK.
Obiecuję, że tego nie zepsuję.
Pa.
Wymknę się przez zaplecze.
W porządku.
Co?
Ma mój pierścionek, a ja jego prezent.
To jest o wiele gorsze, niż myślałam.
Chciałem jej powiedzieć, ale nie mogłem.
Ja...
Nie chciałem złamać jej serca.
Idealnie. Teraz włóż tam ręce.
Zrób trochę bałaganu.
Twój jest o wiele lepszy niż mój.
-Jak długo to trwa? -Trochę.
Co robisz, gdy czekasz, aż będzie gotowy?
Nie wiem. To dobre pytanie. Co robię w trakcie czekania?
Dużo myślę, czekając, aż chleb się upiecze.
Też spędzam dużo czasu na myśleniu.
Kiedy byłam w twoim wieku, też straciłam mamę.
Lubisz myśleć o mamie czy sprawia to, że jesteś smutna?
-I to, i to. -To tak jak ja.
Chcesz poznać sztuczkę, która mi pomogła?
Pomyśl o wyjątkowej rzeczy, którą robiłaś z mamą.
I rób to raz w roku.
Mam wrażenie, że jest wtedy ze mną.
-Tak. -Masz coś takiego?
Co roku w Wigilię wybieraliśmy w trójkę
trzy naprawdę brzydkie swetry.
Zawsze były takie śmieszne...
Ale...
Nie robiliśmy tego, odkąd jej nie ma.
Nie możesz przestać tego robić, bo jej tu nie ma.
Musisz podtrzymywać tradycję dla niej, tak?
-Tak. -Twoja mama chyba była całkiem fajna.
Tak.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Co wy tu porabiacie?
Mój Boże, chyba trafiłem do nieba.
-Pomagam w pieczeniu. -Pytałaś, ile płaci?
Zapomniałam. Przepraszam.
Mogę porozmawiać z Rachel?
Tak. Przyślę fakturę.
Przejdę od razu do sedna.
Wiem o wszystkim.
Wiem, że to szaleństwo. To wszystko jest szalone.
Chciałam cię tylko przeprosić.
To ja przepraszam.
Chciałem ci powiedzieć, ale nie mogłem.
Uważałem, że to nie jest moje zadanie.
Dziękuję, że nie przestałeś być sobą w tym wszystkim.
Jesteś naprawdę dobrą osobą.
Doceniam to.
Chciałam cię osobiście przeprosić.
Gary skontaktuje się z tobą.
Oczywiście, żeby oddać pierścionek i...
I wszyscy możemy żyć dalej.
Ja...
Upiekłam ten specjalnie dla was, byście się nim podzielili.
Dziękuję.
Jasne.
OK.
Więc...
To by chyba było na tyle.
Pa.
Rach, usiądziesz ze mną na chwilę?
Tak.
Muszę porozmawiać z tobą o tej sytuacji z Garym,
ale zanim to zrobię, wiedz,
że przygotowuję plan porządnego skopania mu tyłka.
Wiem, Terri.
Wiesz?
-Co wiesz? -Wszystko.
Już po sprawie, a ja...
Ja nie chcę o tym teraz rozmawiać.
Poczekaj, Rachel.
Będziemy o tym rozmawiać.
Czy ty i Gary nadal...
-Tak. -Tak.
-Tak? -Tak.
Tak. Dobra.
-Komputer przetwarza. -Terri.
Nie każdy związek jest taki prosty.
A co z tobą i Sophią?
Kiedy ją poznałaś, spotykała się z kimś innym.
-To nie jest idealny... -Nikt nie jest idealny.
Miałam kolczyk w brwi. Nikt o tym nie mówi.
Zawsze wracam do starych spraw.
A co z Ethanem?
Wiem, kiedy widzę coś szczególnego, to nie było byle co.
Chciał odzyskać swój pierścionek.
I tyle.
Usunęłam jego numer.
To było nic.
Posłuchaj.
Gary też nie jest doskonały.
Ale nie odwracasz się od kogoś,
bo nie potrafił ci powiedzieć o pierścionku, na który nie było go stać.
Musi popracować nad sobą. Kto nie musi?
Myślę, że trzeba pamiętać o tym, co dobre,
i kochać ludzi,
póki się da,
bo nie ma gwarancji, że będą tu jutro.
Wiesz?
Czy to znaczy, że muszę zacząć być dla niego miła, czy...
Ludzie byliby bardzo zdezorientowani, gdybyś to zrobiła.
Sama byłabym bardzo zdezorientowana.
Chwila. Poczekaj.
Co zrobiłaś z pierścionkiem?
Więc utknęłam w Brooklynie na zoomie, próbowałam złapać podwózkę,
ale w godziny szczytu to niemożliwe. To było okropne.
Na szczęście do końca roku w metrze będzie wi-fi.
Tam był znak. Nudziłam się w metrze.
Gdzie byliście?
Tato, gdzie byliśmy?
My...
Byliśmy w piekarni, pamiętasz?
Pomagałam w pieczeniu chleba.
Nie tego. Ale możemy go spróbować?
Jasne.
Przepraszam.
Mały ciepły kawałek, upewnij się, że nie jest zatruty.
-Moja kolej. -Chwila, nie skończyłem.
Nie skończyłem. Nie...
Vanesso.
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
O mój Boże.
To dlatego zachowywałeś się tak dziwnie.
Muszę go dopasować po powrocie do Los Angeles. Zły rozmiar.
Co za pomysł na oświadczyny.
To takie oryginalne.
Mamy tyle rzeczy do zrobienia po powrocie do LA.
Poszukamy dobrego miejsca... Zrobię listę.
Zadzwonię do paru osób, dobrze?
-Kocham cię. -Ja ciebie też.
A co z przeprowadzką tutaj?
Rozmawialiście o tym?
Skupmy się teraz na byciu szczęśliwym.
Ale gdy poszłyśmy do Alvin Ailey...
Daisy, wszystko wróciło do normy.
Na pewno?
-Tak. -Dobrze.
-Gillini. -Dzień dobry.
Czy mogłabym zarezerwować trzyosobowy stolik w Sylwestra?
Na nazwisko Greene?
Przykro mi. Mamy prywatne przyjęcie.
A niech to.
Szkoda.
Niedawno się zaręczyłam,
a pani restauracja odegrała w tym dużą rolę.
Miałam nadzieję, że wstąpimy przed wylotem do Los Angeles.
Chwila, zaręczyła się pani?
Mają być trzy osoby na nazwisko Greene?
Ja, mój narzeczony i jego córka.
Wystarczy mały stolik.
Wie pani co? Chyba dam radę was wcisnąć.
Może być 20.00?
-Idealnie. -Dobrze.
Do zobaczenia.
-Cześć. -Hej.
Co mogę podać?
WITAMY W LITTLE ITALY
Jest 19.50 i chcę oficjalnie ogłosić, że jestem wcześniej.
Widzę cię, Gary.
Najwyższa pora.
Kochanie.
O rany.
-To Finn. -Jak się masz?
Cześć.
Tyle o tobie słyszałam.
-Dziękuję. -Jak minął lot?
Całkiem nieźle. Jestem podekscytowany
spotkaniem ze sławną Rachel. Wyglądasz równie ostro, jak na zdjęciu.
-Podać coś do picia? -Jasne.
Super. Zaraz wracam.
Że też nie poznaliśmy się wcześniej, biorąc pod uwagę,
że byłem z Garym, gdy się spotkaliście.
Nie wiedziałam. Zabawne.
Byłem u niego z wizytą. Kupowaliśmy hot dogi w barze w metrze
przed jego wypadem do Astorii.
Dzięki, bracie. Nagle dostał tego SMS-a od Amber.
Przy okazji, ona i ja się spotykamy.
Szalona laska.
Najlepszy SMS w historii. Pojechał do Queens na randkę,
wrócił ze swoją przyszłą żoną.
To dopiero wygrana.
Macie jakieś przystawki czy tylko te warzywa?
Trochę zgłodniałem.
W porządku, może być to.
To dlatego przyjechałeś...
Przyjechałeś wtedy do Astorii?
-Nie z powodu bransoletki? -Rachel, to niesprawiedliwe.
-Jeszcze nawet się nie spotykaliśmy. -Nie w tym rzecz.
Pozwoliłeś mi myśleć, że to z mojego powodu.
Czy rozumiesz, dlaczego to boli?
-To było trzy lata temu. -Właśnie. Trzy lata temu.
To było w zeszłym tygodniu, wczoraj, dzisiaj.
-Już dobrze. -Właśnie, że nie.
-Jeśli nie, to możemy nad tym popracować. -Gary,
to się nie uda.
To jest za trudne.
Nie twierdzę, że ma być łatwo, ale nie powinno być aż tak trudno.
Wciąż kopiesz dołki, a ja rzucam ci linę
i dłużej już nie mogę.
Dłużej już nie mogę.
-Nie. -Rachel...
Zjem dziś cały deser.
-Skoro ty stawiasz. -Daisy stawia.
Chyba śnisz.
Chwila, co my tu robimy?
Zobaczysz.
Proszę, Rachel...
Co?
Co on tu, do diabła, robi?
-Cześć. -Hej, co...
Zrobiłam rezerwację.
Zupełnie inaczej sobie to wyobrażałam.
Co zrobiłaś?
Znasz tych ludzi?
To Rachel i Gary. Tata mu pomógł.
Cześć, jestem Vanessa, narzeczona Ethana.
Widzisz?
Oświadczył się. Dostała pierścionek.
-I wszystko może... -Gary, nie.
O czym ty mówisz?
Przepraszam, mówicie o moim pierścionku?
O mój Boże.
Pobierają się.
Jednak się nie pobieramy.
Serio?
Właśnie zerwaliśmy...
Czy to ma znaczenie?
Czemu tak cię to interesuje? Co ci do tego?
Nic. Ale ukradłeś pierścionek.
-Nie udowodnisz tego. -Ukradłeś pierścionek?
-Nie. -Co tu się dzieje?
-Nie... -Ethan, co się dzieje?
Tego wieczoru, gdy Gary wszedł pod koła taksówki...
-Zostałem potrącony i to moja wina? -Prawdopodobnie.
-Terri? -OK.
Kupiłem ci pierścionek,
a on kupił Rachel kolczyki.
Kolczyki, które dostałam na gwiazdkę?
Dlatego cię nie było? Chciałeś go odzyskać?
Jest w tym szpinak? Bo mam alergię.
Stary, orientuj się.
Jasne, sorry.
Wiedziałaś o tym przez cały czas?
Nie. To znaczy tak. Wiem od niedawna.
I zakładam, że to ty włożyłaś go do chleba?
Miałeś w ogóle zamiar oświadczyć się tego dnia czy...
-Kochanie, nie tego dnia, ale... -Dobrze.
Kochanie, po prostu...
Rachel.
Wróćmy do domu i porozmawiajmy.
Rachel.
Chcesz się nawalić?
Nie? W porządku.
...siedem, sześć, pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden. Szczęśliwego Nowego Roku.
Nie wiem.
Poczułam się jak idiotka, Ethan.
Nie wiedziałem, że zrobisz tam rezerwację.
Chwila, Wydaje ci się, że w tym tkwi problem?
Nie w tym, że nie chciałeś się oświadczyć?
Chciałem się oświadczyć w Boże Narodzenie.
W pudełku miał być pierścionek.
Czemu nie powiedziałeś?
Nie wiem.
A co z tamtym spotkaniem? Z Brianem Harrisonem?
Wpadłam na niego z Daisy.
Rozmawiał ze mną o twojej nowej książce.
Nic mi o tym nie wspomniałeś.
Nic.
Czemu? Jakbyś...
Naprawdę staram się znaleźć dobry powód,
ale nie potrafię.
Nie wiem.
Ethan,
jeśli jednak wiesz,
po prostu mi powiedz.
Dobrze.
Nie zawsze mnie wspierasz.
Gdy mówię o pisaniu, zawsze zmieniasz temat.
Sądziłem, że pomyślisz, że to będzie kolejna porażka
i będziesz się mnie wstydzić.
To...
Do bani.
Zapomnijmy na chwilę o tym wszystkim, dobrze?
O tym, czego mi nie mówiłeś,
o koszmarnej kolacji sylwestrowo-zaręczynowej...
Czego naprawdę chcesz?
Chcę napisać kolejną książkę.
Chcę spróbować jeszcze raz.
Czuję, że muszę.
I...
Chcę zamieszkać w Nowym Jorku.
Ethan.
Nienawidzę tego miejsca.
Nie lubię go, nawet kiedy jest słońce.
To mnie przerasta.
Wiem.
Nawet gdyby to miało być z tobą i Daisy,
nie dam rady tu zamieszkać.
I myślę, że oboje wiemy, co to znaczy.
Wzięłaś na wynos?
Tak.
Posłuchaj,
postąpiłaś właściwie dziś wieczorem.
Nie rozumiem.
Czemu zarezerwowałaś im stolik na moim przyjęciu zaręczynowym?
Nie wiem.
To było głupie.
Zawsze miałam złe przeczucia co do Gary'ego i...
Nie wiem. To był błąd.
Przepraszam.
Może to teraz nieistotne,
ale Ethan nie chciał cię zranić.
Dlatego ci nie powiedział.
I tak miałam zostać zraniona, więc...
Tak, śmiało.
Smaczne.
Wrócę teraz do domu, wciągnę to cornetto
i padnę.
Rób, jak chcesz.
Kocham cię, Rach.
Też cię kocham.
Wszystko OK?
Tak, będzie dobrze.
Fakt, że myślałaś, że zrobisz to beze mnie, jest zdumiewający.
Czemu musisz sypać sól na moje rany?
Salt Bae.
Nie zjedz wszystkiego.
Nie obiecuję.
Dobre. Totalnie zjem wszystko.
Vanessa wyjechała dziś rano?
To była słuszna decyzja.
Zerwaliście na dobre?
Tak.
Chciałeś poślubić Vanessę dla mnie, tato?
Co?
Posłuchaj,
powiedziałeś, że będzie dla mnie dobrą mamą i wzorem do naśladowania.
To super.
Ale powinieneś być z kimś, kto pasuje do ciebie.
Powinnaś mieć swój podcast.
W takim razie powinnam mieć telefon.
Dobra.
D, posłuchaj.
Zaufaj mi, wszystko się ułoży.
Nie możesz ciągle się o mnie martwić.
To nie twoje zadanie.
Co?
Daisy?
Tato, Rachel może i jest biała, ale potrafi gotować.
Co?
-W porządku. -Halo?
Co tu jeszcze robisz?
Dokąd mam iść?
Mam stanąć przed restauracją z boomboxem?
Rusz tyłek i idziemy.
Masz szlaban. Rusz tyłek...
-Gillini, w czym mogę pomóc? -Jest pani właścicielką?
-Chwila, co? -To dla pani.
Podpis.
-Dziękuję. -Chwila.
O co chodzi z tym wypadkiem z cannoli?
Masz mój telefon?
Nie wziąłeś?
Skąd mamy wiedzieć, czy je dostarczono?
Poczekamy i zobaczymy, czy przyjdzie.
Hej, Rach.
Kończą się bomboloni.
A kobieta, która wygląda jak Carmela Soprano,
zgarnęła wszystkie cannoli.
Słyszałam. Stolik numer pięć.
Wiem, że powiesz, że to zły moment,
ale może gdybym ja miała telefon, mógłbyś go użyć w sytuacjach,
gdy zapominasz o swoim.
Co?
Mówię poważnie.
-Cześć, kochanie. -Hej.
Jak sobie radzi?
Poprosiłam o przygotowanie menu na weekend,
a ona dała mi kaszankę i ogon wołowy.
Z innych wiadomości, zdobywasz punkt.
Dziękuję.
Nie wiem za co, ale podoba mi się.
-Kwiaty. -Jakie kwiaty?
Te.
-To nie ode mnie. -Nie?
Czemu miałabym wysyłać ci kwiaty? To ty powinnaś to robić.
O Boże. Czytałaś to?
Nie, cały dzień jest straszny ruch.
O Boże. Kiedy to dostałaś?
Nie zadawaj pytań, na które nie chcesz znać odpowiedzi.
-Co mam zrobić? -Iść.
Cholera. Jest po 16.00. Kiedy kończy się popołudnie?
-Zmykaj stąd. -Już, już.
Dobra. Dziękuję.
Dla ciebie też pobiegłabym przez całe miasto.
Nie podlizuj się.
Serio.
Kłamię. Pewnie zamówiłabym ubera, masz rację.
Wiesz co, ja tylko...
Taxi.
Dziękuję. Cześć.
Śpieszy mi się.
Szybciej, szybciej.
Dobra, może jeszcze chwilę.
Nie poddawaj się, proszę.
Daj spokój.
Dobra, właśnie tutaj.
Zmykam.
Kochanie.
Chyba nie przyjdzie.
Ale i tak to był dobry pomysł.
Chodźmy.
Jeszcze pięć minut, proszę.
Proszę, tato.
Cześć.
Hej.
-Cześć. -Cześć.
Dostałam twoją wiadomość, ale trochę późno.
Zacząłem się zastanawiać, czy mogę ufać temu kurierowi.
Pisałeś, że myślisz, że coś między nami jest.
I że jeśli też tak myślę, to powinnam tu przyjechać.
Tak.
Słuchaj, wiem, że ledwo się znamy i...
Pewnie mówiłaś tylko o rogaliku albo cornetto...
Cornetto. Ale miałaś rację.
Muszę zacząć podejmować decyzje sercem,
a nie głową.
A to zdaje się być...
Jedną z takich rzeczy?
Tak.
To twój pomysł, prawda?
Chciał stać z jakimś boksem.
-Boksem? -Boomboxem.
Boomboxem.
Nie wiem, co to jest.
Co?
Nie wiesz, co to jest boombox?
To niepokojące.
Wiesz, co to jest boombox. Mówiłem ci.
Nie rób siary.
Jakbym nic nie mówił.
ROK PÓŹNIEJ
Proszę. Smacznego.
-Dziękuję. -Proszę.
-Proszę. Dziękuję bardzo. -Wesołych Świąt.
-Daisy, daj mi chwilę. -Nie ma sprawy.
Hej, Wesołych Świąt.
-Hej. -Hej, co to jest?
Niespodzianka.
Oby nie spieniacz do mleka.
To nasze inicjały.
To najbardziej kiczowata rzecz na świecie. Wspaniałe.
Dziękuję.
-Jesteśmy gotowi? -Tak.
Daisy stoi przy drzwiach.
-Gotowe na sygnał. -W porządku.
-Robimy to. -Robimy to.
Czy mogę prosić o uwagę?
Życzę wszystkim Wesołych Świąt
i chciałbym wznieść szczególny toast na cześć szefowej kuchni,
Rachel Meyer.
Dobra.
Wypijmy za zdrowie tej pięknej, utalentowanej, życzliwej osoby,
której chleb mógłby zaprowadzić pokój na świecie
i która okazuje się być surową redaktorką, co odkryłem w tym roku.
-Wie dużo o średnikach. -Kochanie, co ty robisz?
Jest moim cornetto.
Moja miłość musi być
Ślepą miłością
Nie wiem, co bym bez niej zrobił.
I nie zamierzam się o tym przekonywać.
Wiem, że to wszystko zaczęło się
trochę chaotycznie, o czym niektórzy z was wiedzą.
Ale ktoś, kogo bardzo kocham, powiedział mi kiedyś:
„Nie skupiaj się na bałaganie,
„skup się na rezultacie”.
Nie wyobrażam sobie lepszego rezultatu
niż na zawsze z tobą.
Oczywiście ten pierścionek się ze mną zgadza.
O mój Boże.
Rachel, wyjdziesz za mnie?
Tak.
Oczywiście, że tak.
Bierzemy ślub!
KONIEC
Napisy: Michał Tuchowski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska